«Ζω τη Μουσικη» – Φθινοπωρο 2009

Α.Χ.

Η… Γκίζα αυτοβιογραφείται

Πώς σου φαίνεται η καινούργια μόδα του infotainment (information– entertainment) στα Μ.Μ.Ε.;

H αλήθεια είναι πως προτιμώ σταθερά τα κλασικά και διαχρονικά πράγματα, διατηρώντας μικρές επιφυλάξεις για κάθε μόδα κι ό,τι αυτή συνεπάγεται. Ωστόσο, η ζωή αποδεικνύει κάθε τόσο πως ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει πολλές και διαφορετικές εκφάνσεις γιατί όχι και infotainment -αν και για να λέμε όλη την αλήθεια, δεν έχω ιδέα τι σημαίνει infotainment!

Γιατί χρησιμοποιείς ψευδώνυμο και πώς προέκυψε το συγκεκριμένο;

Η Γκίζα είναι ρόλος και όχι ψευδώνυμο. Δεν κρύβεται από κάποιον ούτε φιλοδοξεί να κρύψει κάτι. Ζει στο ξέφωτο της αλήθειας. Πώς προέκυψε το όνομά της… όπως προκύπτουν τα θαύματα… ξαφνικά!

Πόσο αυστηρή είσαι με τον εαυτό σου; Μπαίνεις στην διαδικασία να τον σατιρίσεις;

Καθόλου!!! Έχω κάνει πολλή ψυχοθεραπεία για να πάψω να είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου… Μου αρκούν άλλωστε οι άλλοι που είναι δυσβάσταχτα αυστηροί μαζί μου… Να σατιρίσω τον εαυτό μου; Μάλλον με παρεξηγήσατε ή με ακούτε πολύ σοβαρά…μʼ έχετε δηλαδή ικανή για σάτιρα? Εγώ απλά μοιράζομαι τη θλίψη μου με έναν φανταστικό παρτενέρ!

Ποιος θα ήθελες να σε σατιρίσει;

Ο ένας και μοναδικός Στάθης της Ελευθεροτυπίας!

Το «μικρόβιο» της δημοσιογραφίας σου προέκυψε στην πορεία της ζωής σου ή το είχες από μικρή; Έχεις κάποια πρότυπα;

Λίγο επικίνδυνο να μιλάμε αυτή την εποχή για μικρόβια. Ποτέ δεν είχα τέτοια πράγματα και δεν τα θέλω και καθόλου. Πρότυπα φυσικά και έχω γιατί είχα πάντα…μικρή την Πολυάνα…σήμερα την κόρη μου!!!

«Η αιχμή του Δόρατος» του Δάμωνα Δαμιανού

Τον… συλλάβαμε επί τω έργω να ακονίζει το δόρυ του για την ενημερωτική του εκπομπή με τη δημοσιογραφική του πένα στον αέρα πια της Κομοτηνής και πανελλαδικά μέσα από το διαδίκτυο. Μας μίλησε για ό,τι θυμάται και ό,τι ονειρεύεται στο ραδιόφωνο με την ευχή να τα… χιλιάσει!

• «Αιχμή του δόρατος» γιατί θεωρούμε ότι μόνο με αιχμηρή δημοσιογραφία μπορούμε να προσεγγίζουμε την ουσία της είδησης και να βγάζουμε πραγματικά «ζωντανά» ρεπορτάζ, άρα «αιχμηρά». «Αιχμή του δόρατος» λοιπόν, γιατί το δόρυ του δημοσιογράφου είναι η πένα του, ο λόγος του, το μικρόφωνό του και όταν μπορεί και το μετατρέπει σε αιχμηρό ώστε να δημιουργεί προβλήματα και να αγγίζει ζητήματα στις εκάστοτε εξουσίες κάθε μορφής και απόχρωσης, τότε νομίζω ότι λειτουργεί με επιτυχία.

• Σήμερα παρατηρείται ένας ευτελισμός, και όσον αφορά στην έννοια του δημοσιογράφου δεν υπάρχουν κριτήρια που να προασπίζουν και να περιφρουρούν το επάγγελμα, ο καθένας μπορεί να αυτοαναγορευθεί δημοσιογράφος. Ως εκ τούτου, υπʼ αυτή την έννοια, προασπίζουμε τη δημοσιογραφική λογική, σύμφωνα με την οποία συγκρούεσαι όχι για να συγκρούεσαι αλλά με λόγο και επιχειρήματα με τις εκάστοτε εξουσίες, αλλιώς δεν έχει νόημα να είσαι δημοσιογράφος, για να εκτελείς απλά και μόνο αποστολές.

• Τα πλεονεκτήματα του ραδιοφώνου είναι η αμεσότητα, η επαφή που υπάρχει με τον ακροατή και βεβαίως, από την άλλη πλευρά, είναι η σύγχρονη εκδοχή, που σε βοηθάει ώστε να γίνεσαι ευρέως γνωστός και να προβάλλονται οι απόψεις σου, καθώς είναι γεγονός ότι η εφημερίδα τα τελευταία χρόνια χάνει κοινό, όχι γιατί δεν έχει αξία ως μέσο, – ίσα ίσα όλοι οι δημοσιογράφοι καταξιώνονται με την πένα τους στις εφημερίδες -, αλλά γιατί έχουν βρεθεί άλλοι, αμεσότεροι τρόποι, προκειμένου να καταγράφεται η δημοσιογραφία. Έτσι λοιπόν, το ραδιόφωνο, και ειδικά το διαδικτυακό, που στην εποχή μας πλέον μπαίνει παντού, στους χώρους δουλειάς, στα σπίτια και εκεί που δεν υπάρχει το παραδοσιακό τρανζίστορ, νομίζω ότι είναι μια κατάκτηση της αμεσότητας στο επίπεδο της ενημέρωσης.

• Η σάτιρα δεν πρέπει να ανήκει σε κάποιο σύστημα, πρέπει να είναι ανεξάρτητη, έξω από συστήματα, στεγανά και συμβάσεις. Αν η σάτιρα ανήκει σε κάποιο σύστημα, τότε εξυπηρετεί καταστάσεις και ως εκ τούτου παύει να έχει αυτό το ατόφιο που πρέπει να τη χαρακτηρίζει. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η σάτιρα, η πολιτική εν προκειμένω, είναι πυλώνας των ελεύθερων, ανεξάρτητων, δημοκρατικών, κοινωνιών της ανοχής. Κοινωνίες που δεν ανέχονται τη σάτιρα, είναι χαρακτηριστικοί τύποι κοινωνιών που χαρακτηρίζονται από δημοκρατικό έλλειμμα και είναι πάρα πολλές αυτές. Ευτυχώς, μπορώ να πω, αισθάνομαι πάρα πολύ καλά, που στην Ελλάδα, αυτή την κατάσταση την έχουμε ξεπεράσει. Έχουμε βέβαια πολλά ελλείμματα ως κοινωνία, ως πολίτευμα και ως λειτουργία του δημοκρατικού συστήματος αλλά στο επίπεδο της σάτιρας νομίζω ότι έχουν αντιληφθεί οι πολιτικοί μας ότι δεν τους συμφέρει να την αγγίξουν γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα βρεθούν ενώπιον της λαϊκής κατακραυγής.

• Ραδιόφωνο κάνω πάρα πολλά χρόνια, από τότε που ήμουνα πολύ μικρός, πολύ ερασιτεχνικά στην αρχή, με πολύ άγχος, αγωνία και αναστολές. Περάσαμε ακόμα και από στιγμές πολιτικού φανατισμού, ειδικότερα την περίοδο 90-93, όταν τα πάθη ήταν ιδιαίτερα οξυμένα – τότε έκανα ραδιόφωνο με τον Μανώλη Κοττάκη στο ράδιο ΕΡΚΟ. Επίσης, με τον Χρήστο τον Χατζηπέμου, έναν πολύ σπουδαίο άνθρωπο, ο οποίος τώρα είναι δικηγόρος και την εποχή εκείνη ήταν ένας πάρα πολύ καλός δημοσιογράφος, ο οποίος έγραφε και στον «Παρατηρητή» και στο «Ελεύθερο Βήμα», με πολύ αιχμηρή πένα. Με τον Δημήτρη Σταμάτη, ο οποίος ήταν φοιτητής και ανήκε στον χώρο της Αριστεράς και νομίζω ότι άφησε ένα στίγμα περνώντας από δω για όσους θυμούνται εκείνη την εποχή. Με τον Χρήστο Μάτη, ο οποίος σήμερα δημοσιογραφεί στη Θεσσαλονίκη και πέρασε φυσικά και αυτός από την Κομοτηνή, κάνοντας εκπομπές τα πολύ πρώιμα και άγουρα χρόνια της ελεύθερης ραδιοφωνίας.

Αισθάνομαι μεγάλη τιμή που έκανα εκπομπές με όλους αυτούς τους ανθρώπους που σήμερα δεν ζουν στην Κομοτηνή, αλλά έχουν αφήσει πολύ έντονο το στίγμα τους εδώ, ο καθένας με τα κουσούρια του, με τις αδυναμίες του, ακόμα και με την κριτική που θα μπορούσε να του ασκηθεί αλλά νομίζω ότι πρόκειται για εμπειρίες οι οποίες είναι ανεξίτηλες και μπορώ να πω ότι με σημάδεψαν, με δίδαξαν και αυτήν την περίοδο αισθάνομαι πολύ πιο ώριμος. Πολιτικά έχουμε κατορθώσει πια να είμαστε αποστασιοποιημένοι από πρόσωπα, κόμματα και καταστάσεις ως δημοσιογράφοι και να ελέγχουμε με τον πιο έγκυρο, ώριμο και αποτελεσματικό, θέλω να πιστεύω, τρόπο, την κάθε εξουσία και την κάθε κυβέρνηση και να είμαστε αποδεκτοί και ευπρόσδεκτοι από τους ακροατές μας, να μην είμαστε βαρετοί γιʼ αυτούς. Για να καταλήξω στο αρχικό σας ερώτημα, θα ʼθελα πράγματι να μακροημερεύσω στο ραδιόφωνο από τη στιγμή που αισθάνομαι ότι είμαι χρήσιμος γι ʼαυτούς που μας ακούν, αυξάνοντας μάλιστα και το μερίδιο ακροαματικότητας στην πίτα των ραδιοφωνικών ερτζιανών της Κομοτηνής..

Σάββατο είναι και φαίνεται!

Ο Γιάννης Ξανθούλης!

O Γιάννης Ξανθούλης γεννήθηκε στη γειτόνισσά μας πόλη, την Αλεξανδρούπολη, είναι δηλαδή δικός μας άνθρωπος, αν και ο προσδιορισμός δικός μας τον μικραίνει…

Αναγνωρισμένος συγγραφέας, συνομιλητής μας «αλληλογράφος» στην «Ελευθεροτυπία» του Σαββάτου και απευθείας συνομιλητής μας κάθε Κυριακή στην κουζίνα, με τα μαγειρέματα της «μεγάλης», για κάθε οικογένεια, ακόμη «μέρας», από τις ραδιοσυχνότητες του ΣΚΑΪ, με το αγαπημένο μας κατακλυσμιαίο χιούμορ του, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί πλέον να θεωρείται μόνον δικός μας…Απανωτές εκδόσεις σημειώνουν τα βιβλία του κι όπου παρουσιάζεται για να μας απευθύνει τον λόγο σαν τις μέλισσες μαζευόμαστε γύρω του… Κι ας δηλώνει ο ίδιος κατʼ έθος και έξιν μοναχικός… Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ήταν τα πράγματα για ένα εργασιομανή της γραφής αλλά και της αναγνώσεως, όπως ο ίδιος δηλώνει…

Ο Γιάννης Ξανθούλης αγαπημένος συγγενής μας στη Θράκη, αγαπημένος φίλος στο πανελλήνιο όλων των αγαπώντων την τρυφερότητα της μικρής ταλαιπωρημένης ιστορίας που είναι ο άνθρωπος…

Επαιρόμαστε εν τούτοις ότι εδώ άκουσε τα πρώτα πράγματα για την Κορέα, εδώ γνώρισε τον Θείο Τάκη, εδώ θήτευσε διαδοχικά στην αισθητική της εταζέρας, του κομπλέν, του πλαστικού, άκουσε μύθους για τα χαμάμ και πρωτοταξίδεψε μέσω των λέξεων στην Κωνσταντινούπολη…

Εδώ, στη Θράκη… Κι αν βέβαια συνταξιούχος πλέον, όπως δηλώνει, μετά τριαπέντε ολόκληρα χρόνια στη δημοσιογραφία, ησυχάζει εξακολουθώντας όμορφα να ανθεί, το τι είναι για μας τους σύγχρονους νεοέλληνες ο Γιάννης Ξανθούλης, τις Κυριακές μας και όχι μόνον, το λέει η παράκληση σε όλους τους τόνους από τα πρώτα χρόνια της πορείας μας στα ερτζιανά πρώτη μας εκπομπή στις συνδέσεις μας με το ΣΚΑΪ να είναι αυτή του Γιάννη Ξανθούλη…

Τοπικισμός καθόλου… Η γλυκιά μελαγχολία της ανθρώπινης ύπαρξης που δεν αρνείται εαυτόν και αναγνωρίζει ότι συναποτελείται από όλα εκείνα που μικροί αισθανθήκαμε είδαμε, παρατηρήσαμε, αγαπήσαμε, αλλά ήταν όλα δικά μας… Δικά μας έξω από ταξινομήσεις εκλεπτυσμένου και μαγειρεμένου γούστου που επιτάσσει το σούσι στα βουνά να αποτελεί σήμερα παράδοση…

Κυριακή είναι και φαίνεται η ραδιοφωνική μας σχέση αγαπημένε μας κύριε Γιάννη…

Θύμιος Καλαμούκης…

Γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1967. Οχτώ χρόνια μετά, επί Δεξιάς, αγόρασε το πρώτο του τραντζιστοράκι, με τα λεφτά από τα κάλαντα. Έξι χρόνια μετά, αγοράζει δεύτερο ραδιόφωνο και ακούει τη νίκη της Αλλαγής, από την νέα συσκευή, στέρεο, την οποία πέταξε μαζί με τις υπόλοιπες βρωμιές του 1989.

Η ελεύθερη ραδιοφωνία απαιτούσε καθαρότερο ήχο και γιʼ αυτό, στη συνέχεια, αγοράζει ένα μίνι ντίτζιταλ ραδιοφωνάκι τσέπης, για τις δύσκολες ώρες της σκοπιάς…Το 1995, τον αγοράζει ο ΣΚΑΪ 100,3, και από τότε παραμένει πιστός υπηρέτης του. Η σχέση του με το ραδιόφωνο επεκτείνεται πέρα από τα στενά όρια της αγοραπωλησίας. Αυτό αποδεικνύεται καθημερινά, στη μία το μεσημέρι, όπως υποστηρίζουν ειδικοί του είδους.

… ή Ελληνοφρένεια