Ζηστε τη μουσικη μαζι μας! 94FM

Φρέσκος αέρας στα FM της πόλης, φρέσκες νότες που μυρίζουν άνοιξη, λέξεις τυπωμένες στο χαρτί, τέχνη και τεχνολαγνεία με την έννοια της βαθιάς αγάπης κι αφοσίωσης σε αυτό που κάνουμε… Ο λόγος για το Ραδιόφωνο του Παρατηρητή που πριν λίγο καιρό παρουσίασε κι επίσημα το νέο του πρόγραμμα και το παραγωγικό δυναμικό του. Δουλειά κι αγάπη χρόνων που με τη μαγιά της έμπνευσης και του ζήλου παλιών συνεργατών ήρθε κι έδεσε με τους νέους και γίναμε ξανά μια ομάδα. Αυτοπαρουσιαζόμαστε, λοιπόν, μέσα από τις σελίδες του «ζω τη μουσική», με στίγμα και παντιέρα, με προσωπικότητα και άποψη, «με σαφή περιγράμματα» θα πει η Τζένη Βαφειάδη, «που ακουμπούν, και διαβάζουν με τον τρόπο των πρωταγωνιστών του προγράμματός του τον πολιτισμό των τελευταίων είκοσι χρόνων της χώρας μας. Έναν πολιτισμό με δικά του ευδιάκριτα χαρακτηριστικά και, κυρίως, χωρίς τις δεσμεύσεις του τόπου και του χρόνου στον ήχο και την εικόνα. Έναν πολιτισμό με δικά του ευδιάκριτα χαρακτηριστικά, όχι στην έκταση μόνο της επικοινωνίας του, αλλά και στις ιδέες που κομίζει κι αποτυπώνεται εναργώς στην παρρησία με την οποία εμμέσως, αλλά με επιχειρήματα οι εικοσάρηδες ασκούν κριτική στην κατεστημένη σήμερα γενιά του πολιτικοποιημένου τραγουδιού της μεταπολίτευσης, που αν κι ονειρευόταν να εγκαταστήσει την ουτοπία στην εξουσία, εν τούτοις φρόντισε πρωτίστως να την καταλάβει για να της «αλλάξει τα φώτα…». «Να της αλλάξει τα φώτα» ξεθεμελιώνοντας και εκπλειστηριάζοντας το συλλογικό στο ατομικό χωρίς καμία αιδώ και χωρίς καμία περίσκεψη…Η γενιά των εικοσάρηδων με τη δική της κουλτούρα και το δικό της φως, που τα «χώνει» μια χαρά στο σύστημα και στο κεφάλαιο, κι ας μην τους λέμε εμείς οι των -ήντα «επαναστάτες» κατά τον τρόπο που τους όριζε ο Μαρξ… Κατ’ ουσίαν επαναστάτες και ρηξικέλευθοι κι ανανεωτικοί, γιατί αρνούνται να περπατήσουν στην πεπετημένη που τους ορίσαμε κι ανοίγουν με τις κονσόλες στα ερτζιανά πανιά στα όνειρά τους που δεν είναι καθόλου τυπικά, καθόλου ίδια, καθόλου must ή καθόλου πρέπει… Είναι αυτοί οι ίδιοι, απέριττοι ονειροβάτες του αληθινού, αφαντάστως ωραίοι, ωραίοι γιατί εκτός του συστήματος διαβιούντες ακόμη, συλλαβίζουν την ελευθερία και την ωραιότητα της μουσικής με τρόπους αντισυμβατικούς κι αψεγάδιαστους. Αντισυμβατικούς ακόμη και στον τρόπο που μεταξύ τους οι μουσικές τους συνδιαλέγονται συγκεφαλαιώνοντας το ροκ με το μέταλ, το έντεχνο με το έθνικ, το χιπ-χοπ με τη jazz και… και… και… σε τόσους συνδυασμούς και με τόση πολυφωνία και πλούτο όσο το μοναδικό άπειρο μουσικό σύμπαν προσφέρει… Ακούστε τους λοιπόν στο ράδιο Παρατηρητής 94 fm αλλά και διαβάστε τους… Η πρωτοπορία είναι δικό τους σήμα κατατεθέν…

Σήμα κατατεθέν συνθεμένο από το όλον που συνιστούν ο John Lennon, οι Beatles, η Sandazinia, οι Πράσσειν Άλογα, τα Κίτρινα Ποδήλατα, η Amy Winehouse, ο Γιάννης Αγγελάκας, o Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Σωκράτης Μάλαμας, οι James μαζί με τους στίχους και τις μουσικές τους όπως τις κουβαλούν ο Θάνος, ο Σωφρόνης, ο Πασχάλης, o Αλέξανδρος, ο Κώστας, η Ελένη, η Ράνια, ο Ανέστης, ο Γεράσιμος, η Κάλια, ο Δημήτρης, ο Θωμάς, ο Κυριάκος, ο Γιώργος, η Κάλλι, ο Πέτρος, ο Nicksanth, η Πωλίνα και ο Βαγγέλης ο καθένας κατά την αίσθησή του και την παιδεία του σαφώς…».

Ή όπως λέει ο διευθυντής του Ραδιοφώνου του Παρατηρητή Θάνος Βαφειάδης «το έντυπο αυτό που κρατάτε στα χέρια σας συγκεφαλαιώνει τις προσπάθειες μιας ομάδας νέων – όχι μόνο ηλικιακά αλλά κυρίως στο πνεύμα – ανθρώπων, οι οποίοι αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και με κοινή συνιστώσα την αγάπη μας για τη μουσική, να σας προσφέρουμε ένα «αυθεντικό» μουσικό περιοδικό. Αυθεντίες φυσικά και δεν είμαστε, ελπίζουμε όμως, μέσα από την περιήγησή σας στις σελίδες του περιοδικού μας, να κερδίσετε πράγματα, να ψυχαγωγηθείτε, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, να το αγαπήσετε. Έντεχνη, ροκ, εναλλακτική μουσική – όπως και στους 94 των fm, στην συχνότητα του Ραδιοφώνου του Παρατηρητή – μπερδεύονται αρμονικά και σ’ αυτό το περιοδικό μέσα από άρθρα, συνεντεύξεις κι αφιερώματα. Σκοπός τους, να χαρίσουν σε σας τους «ακροατές» του, μια «μελωδία», που δεν θα ξεχάσετε αλλά θα την αναζητήσετε ξανά του χρόνου τέτοια εποχή…».

Ο Γιάννης Αγγελάκας έκανε την εμφάνισή του μουσικά με κάτι το τελείως διαφορετικό από αυτό που τον καθιέρωσε, με τις «Ανάσες των Λύκων» συντροφιά με το Νίκο Βελιώτη. Τα σχόλια που δέχτηκε ποικίλα, αλλά δεν το έβαλε κάτω, άλλωστε δεν του αρέσει να παγιώνεται στη συνείδηση του κόσμου σ’ ένα μουσικό είδος, αφού ο πειραματισμός είναι το άλφα και το ωμέγα της κάθε μορφής τέχνης. Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν και οι Επισκέπτες, μια 16αμελής ορχήστρα με κεντρικό πρόσωπο τον ίδιο, με μουσική δυνατή που ανταποκρίνεται στα ακούσματα, που όλοι έχουμε στο dna μας, όπως ο ίδιος λέει, με ήχους βαλκανικούς.

Η dj Soura- (Αλεξάνδρα Καρολίνη)- βρήκε τον Γιάννη Αγγελάκα στη Θεσσαλονίκη και είχε μαζί του μια ενδιαφέρουσα συνομιλία, της οποίας ορισμένα σημεία παραθέτουμε εδώ αυτούσια.

Τον γνωρίσαμε το 1983 με τις Τρύπες, μια punk-rock μπάντα από τη Θεσσαλονίκη στην οποία έγραφε τους στίχους και ήταν στη φωνή. Σε δύσκολους καιρούς οι Τρύπες κατάφεραν να καθιερωθούν στην ελληνική rock σκηνή και απέκτησαν πλούσια δισκογραφία. Η απήχηση, μετά την κατακραυγή από το underground punk κίνημα που θεωρούσε τις Τρύπες «δήθεν» και εμπορικές, ήταν ανησυχητικά μεγάλη, παρόλα ταύτα ο κόσμος συνωστίζονταν στα live και τους ακολουθούσε σε όλη την Ελλάδα. Η προώθηση που είχαν, ήταν οι συναυλίες τους και η μουσική τους, οι ίδιοι διαφήμισαν τους εαυτούς τους μέσα από τη δουλειά τους, μια και η τηλεόραση ήταν ένα μέσο που δεν ενδιαφέρθηκε για το διαφορετικό, αλλά επίσης ήταν και ένα μέσο που και οι ίδιοι δεν εκτιμούσαν. Όλα έδειχναν πως οι Τρύπες ήταν μια μπάντα που ήρθε για να μείνει, εν τω μεταξύ ο Γιάννης Αγγελάκας κυκλοφόρησε και τις δύο ποιητικές συλλογές του το «Σάλια, Μισόλογα και Τρύπιοι Στίχοι» και το «Πώς Τολμάς Να Νοσταλγείς Τσόγλανε;». Λίγο μετά τον τελευταίο τους δίσκο, «Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων» οι Τρύπες διαλύθηκαν αθόρυβα, ενώ μεσουρανούσαν. Οι λόγοι ήταν πολλοί αλλά ο κυριότερος ήταν οι διαφορετικές καλλιτεχνικές αναζητήσεις και επιδιώξεις των μελών, που πλέον τους διαφοροποιούσαν από την έννοια της ομάδας, της παρέας… της μπάντας.

•Τα τελευταία χρόνια κάποιοι στις Τρύπες δεν δίνανε το χρόνο που χρειαζόταν σε πρόβες, σε δημιουργικό χρόνο για να μπορέσουμε να εξελιχθούμε, είχαμε πρόβλημα με τις πρόβες και μες το μυαλό μου υπήρχαν επιθυμίες για άλλη μουσική, που θα μπορούσαμε ίσως να ψάξουμε και με τις Τρύπες… αλλά δεν μου δίνανε αυτόν τον αέρα, οπότε αποσύρθηκα.

•Από γενιά σε γενιά, όποιος πουλάει είναι εμπορικός, αλλά δεν με ενδιαφέρει, γιατί όταν ερχόταν η επιτυχία ήμουν ευτυχισμένος, δεν ξεπουλούσα τίποτα! Τώρα υπάρχει και ένα κίνημα, το underground, οι πιο φανατικοί, που πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρχουν μουσικές που εκτός από αυτούς, κανείς άλλος δεν μπορεί να ακούσει, αυτή είναι μια άποψη. Δεν κάνω μουσική για να ακούν λίγοι ή πολλοί, το ότι έτυχε να ακούσουν πολλοί το χάρηκα και το ευχαριστήθηκα, μου έδωσε και δύναμη και αν θες και υλικά με στήριξε στα πόδια μου. Αυτό που με ευχαριστεί είναι ότι έχουμε διαμορφώσει ένα ακροατήριο, που λειτουργεί από μόνο του, που αν κάνω κάποια βλακεία θα το καταλάβει πριν από εμένα και θα με απορρίψει, και γι’ αυτό είμαι περήφανος!

•Είναι παλαβό στην Ελλάδα να κυνηγάς να κάνεις συναυλίες, μεταφέροντας 20 άτομα από εδώ και από εκεί, είναι πολυέξοδο, και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, για να συντηρηθεί η ορχήστρα, να μπορώ να τη συντηρώ, ουσιαστικά μοιραζόμαστε τα έσοδα των συναυλιών. Αλλά σου είπα και στην αρχή όταν με ρώτησες πριν τη συνέντευξη αν βγάζω λεφτά, σου είπα ότι αυτή τη δουλειά δεν την κάνουμε για να βγάλουμε λεφτά. Αν τώρα κάνοντας αυτή τη δουλειά βγάζουμε και λεφτά, αυτό είναι ένα ευτυχές γεγονός. Πάντως αν κάναμε αυτή τη δουλειά για λεφτά, ήξερα πολύ καλύτερους τρόπους από το να τσακίζομαι, να μεταφέρομαι με την ορχήστρα, να κάνουμε πρόβες σε όλη την Ελλάδα, αλλά αυτό είναι το μεράκι μου τώρα και αυτό ζω!

•Η διαφορά σήμερα σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι επειδή ακριβώς οι εταιρίες περνάνε μια κρίση, είναι μια καλή ευκαιρία να κάνω αυτό που κάνω. Έφτιαξα μια εταιρία, την alltogether now, και μια και το αναφέραμε έχει και site στο internet το www.alltogethernow.gr, η οποία φροντίζει να έχει επαφή με τον κόσμο και στις παραγωγές της να έχει ένα επίπεδο. Βγάλαμε τους δύο πρώτους δίσκους, τις «Ανάσες των Λύκων» και το «Από εδώ και πάνω», και αυτόν τον καιρό κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος με το Βελιώτη, το «Πότε Θα Φτάσουμε Εδώ». Επίσης έχω κάνει παραγωγή στον Ψαραντώνη. Αρχίζει έτσι η εταιρία να κάνει παραγωγές έξω από τον εαυτό της. Ξεκίνησε για τις δικές τις ανάγκες και, γενικώς, θέλω να δημιουργήσω μια εταιρία που να της έχουν εμπιστοσύνη, να φτιάξει ακροατήριο και να αγοράζουν τους δίσκους της, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα στεκόμαστε όρθιοι και θα κάνουμε αυτό που κάνουμε!

•Με τις άλλες εταιρίες είναι αλλιώς, εκεί μπορεί να δίνεις το δίσκο και να μένει εκεί, δεν ξέρουμε τι γίνεται, πού είναι οι δίσκοι από τις Τρύπες, αν πουλάνε ή όχι δεν έχουμε ιδέα… Υπάρχει ένα χάος, ενώ οι δίσκοι με την alltogether now μένουν σε εμάς, ακόμα και μετά από 10, από 20 χρόνια, θα τους κυκλοφορούμε όπως θέλουμε, όταν θέλουμε και δεν θα τους αφήνουμε στην τύχη τους, θα τους φροντίζουμε. Αυτό είναι το σημαντικό, η εταιρία δεν έγινε για επιχειρηματικούς λόγους αλλά για υπαρξιακούς. Έτσι όταν βγαίνει από την εταιρία μας ένας δίσκος ξέρει ο κόσμος ότι τουλάχιστον θα ακούσει μία πρόταση, δεν ξέρω αν θα είναι καλή ή κακή, θα προσπαθήσουμε να σπάσουμε ένα ντουβάρι, μπορεί να σπάσουμε τα μούτρα μας ή να το γκρεμίσουμε!

•Υπάρχουν χιλιάδες μουσικοί στην Ελλάδα και παραδοσιακοί μουσικοί, παγκοσμίου βεληνεκούς, που δεν έχουν ποτέ μελετήσει μουσική. Η γνώση δεν είναι το μόνο, το πιο σημαντικό για να κάνεις μουσική, είναι να την έχεις ακούσει μέσα σου και μετά θα βρεις τον τρόπο…

•Δεν ασχολούμαι με τα ναρκωτικά και, ιδιαίτερα, με τα σκληρά, αν και υπήρχε ένας μύθος ότι έκανα πρέζα και τέτοια που είναι μεγάλα ψέματα, αλλά έχω κάνει παρέα με παιδιά που παίρνουν ηρωίνη και ήταν παιδιά από οικογένειες. Αυτό είναι μια διαφήμιση του συστήματος για να μας πείσει ότι μόνο μέσα στην οικογένεια υπάρχει ασφάλεια!

Aλεξάνδρα Καρολίνη

Καζαμίας 200…οχτώχχχ!

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Θύελλα αντιδράσεων από τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχει προκαλέσει η απόφαση της κυβέρνησης, για συμμετοχή των 300 της Βουλής στο καρναβάλι της Ξάνθης έτσι ώστε να αφουγκραστούν οι πολιτικοί τον παλμό του λαού. Οι αντιδράσεις δεν αφορούν στην συμμετοχή των βουλευτών, αλλά στην επιλογή κοστουμιού, γιατί ναι μεν η στολή happy hippo είναι ό,τι πρέπει για τους κυρίους Πάγκαλο, Καραμανλή, Βενιζέλο, αλλά δεν κολακεύουν καθόλου τους κυρίους Παπανδρέου, Αβραμόπουλο καθώς και την κυρία Μιλένα Αποστολάκη, οι οποίοι επιμένουν στην παλιά και δοκιμασμένη συνταγή των Superman και Wonder Woman. Το θέμα του ασφαλιστικού έχει μπει σε θερμοθάλαμο ούτως ώστε όταν ξαναέρθει στο προσκήνιο να παραμένει μια «καυτή πατάτα».

Η τιμή του πετρελαίου έχει ανεβεί σε δυσθεόρατα ύψη. Η Αρχιεπισκοπή Αθηνών αποφασίζει να αγιοποιήσει τον Πρόεδρο των βενζινοπωλών, καθώς το χριστεπώνυμο πλήθος σταυροκοπιέται πιο πολύ μπροστά σ’ αυτόν παρά μπροστά στον Αϊ Δημήτρη τον Λουμπαδιάρη!!

Ο Αλβανός ζητάει Κάιρο, Ναύπλιο, Χαρτούμ για να γυρίσει και η Ρούλα ακόμη κλαίει στα παραθύρια!

ΜΑΡΤΙΟΣ

Οι καρναβαλικές παρελάσεις ανά την Ελλάδα συνδυάζονται περίφημα με πορείες διαμαρτυρίας συνταξιούχων, φοιτητών και τσιφλικάδων από τα Ζωνιανά. Μοναδικό αίτημά τους είναι η αποποινικοποίηση του χασίς. Σε ένδειξη καλής θελήσεως η Κυβέρνηση αποφασίζει φέτος αντί για τα παραδοσιακά κούλουμα, στου Φιλοπάππου, να εορταστούν τα «Κουλουβάχατα» στο μπαζωμένο από την Χελιδονού ρέμα. Σε όλους τους παρευρισκόμενους αντί για φασολάδα και ταραμά θα δοθεί ένα τρίφυλλο από τις νέες οργανικές καλλιέργειες της Λεβεντογένας Κρήτης. Μετά την καθαροδευτεριάτικη μαστούρα, η αναθεώρηση του άρθρου 24 για την προστασία του περιβάλλοντος πέφτει σε νιρβάνα. Στο ΠΑΣΟΚ επικρατεί αναβρασμός μετά την δήλωση του κ. Βενιζέλου ότι θα πάρει το ρεύμα του και θα φύγει, αν ο κ. Παπανδρέου δεν κατέβει από το mountain bike, το οποίο έχει καβαλήσει από την 12 Νοεμβρίου του προηγούμενου έτους. Ο κ. Παπανδρέου έχοντας δεχθεί πιέσεις από τους βαρώνους του κόμματος, απάντησε στον κ. Βενιζέλο με τους στίχους του ποιητή «χωρίς νερό μπορώ, χωρίς εσένα όχι, είμαι στον άνεμο φτερό, φύλλο ξερό στο πρωτοβρόχι», αμβλύνοντας έτσι την αντιπαράθεση.

Επιμέλεια Α.Χ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.