«Υπαρχουν πολλοι ανεργοι ηθοποιοι, δυστυχως»

Η Άννα Σιταρίδου ερμηνεύει τον ρόλο της Βικτωρίας στην παράσταση της κεντρικής σκηνής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός». Με αφορμή τη συμμετοχή της στο ανέβασμα της μεγάλης επιτυχίας των Θ. Παπαθανασίου και Μ. Ρέππα μιλά σήμερα για τα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν οι ηθοποιοί, για την «εισβολή» της τηλεόρασης, αλλά και για το ρόλο της πολιτείας στα πολιτιστικά δρώμενα. «Η πολιτεία έχει ένα περίεργο ρόλο, πάντα δεν χρηματοδοτούσε και δεν στήριζε πολλά από όσα γίνονταν και γίνονται», δηλώνει και εξηγεί: «Ό,τι κάνει ο καθένας, το κάνει με ιδιωτική πρωτοβουλία. Με το κόστος και την τσέπη του».

Σας άκουσα να θέτετε το θέμα της αντιμετώπισης των καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει ένας ηθοποιός, μακριά από τη σκηνή. Γιατί;

Γιατί οι ηθοποιοί έχουν πολύ σημαντικό πρόβλημα επιβίωσης σήμερα, γιατί τα πράγματα δεν είναι όπως ήταν πριν είκοσι – τριάντα χρόνια. Τότε ήταν λιγότεροι οι ηθοποιοί, αλλά δεν γινόταν και αυτός ο χαμός της τηλεόρασης. Σήμερα αν ένας ηθοποιός δεν είναι στην τηλεόραση, ουσιαστικά είναι σαν να μην υπάρχει. Και δυσκολεύεται ακόμη περισσότερο η ζωή και η καθημερινότητά του.

Γιατί επιλέξατε να γίνετε ηθοποιός;

Πριν είκοσι χρόνια ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Δεν υπήρχε η τηλεόραση, όπως υπάρχει σήμερα. Υπήρχε η κρατική τηλεόραση μόνον και δεν ήταν σημαντικό ο ηθοποιός να είναι στην τηλεόραση. Οι ηθοποιοί έπαιζαν θέατρο. Οπότε, η αγάπη μας για το θέατρο, εκείνα τα μεταπολιτευτικά χρόνια, που μας άνοιξαν πολλούς ορίζοντες, μας οδήγησε στην επιλογή να γίνουμε ηθοποιοί. Και η πολύ μεγάλη μου αγάπη για το θέατρο, γιατί από παιδί γνώριζα το θέατρο χάρη στους πολύ θεατρόφιλους γονείς μου. Υπήρχαν τότε ελάχιστα παιδικά θέατρα στη Θεσσαλονίκη όπου εγώ γεννήθηκα. Αργότερα, με τους γονείς μου, είδα πολλές θεατρικές παραστάσεις και πολύ σινεμά. Ήταν φυσική κατάληξη για μένα το θέατρο.

Οι νέοι, όμως, σήμερα βλέπουν πολλή τηλεόραση…

Ναι, οι νέοι σήμερα βλέπουν πολλή τηλεόραση. Οι περισσότεροι δεν γίνονται συνειδητά ηθοποιοί γιατί αγαπάνε το θέατρο. Βέβαια, επειδή διδάσκω κατά καιρούς, βλέπω ότι υπάρχουν παιδιά πολύ σημαντικά, ταλαντούχα και με πολλή όρεξη για το θέατρο και για τη δουλειά που έχουν επιλέξει να κάνουν. Υπάρχουν πολλά παιδιά που δεν ξέρουν πού πάνε να μπλέξουν. Υπάρχουν πάρα πολλοί ηθοποιοί και πάρα πολλοί άνεργοι ηθοποιοί, δυστυχώς, και σας λέω ότι η κατάσταση δεν είναι καθόλου ευχάριστη.

Κι εσείς πώς πορεύεστε σ’ αυτό το δύσβατο τοπίο;

Εγώ αντιστέκομαι. Δεν χρειάζεται όλοι να μπορούμε να υπάρχουμε μέσω του «κουτιού», μπορούμε να υπάρξουμε και μέσω του θεάτρου. Το πιστεύω αυτό. Μέχρι τώρα με δυσκολία βέβαια. Δεν μπορώ να πω ότι με μεγαλύτερη ευκολία γίνεται αυτό το πράγμα, έχει τεράστιο κόστος, ίσως όμως το άλλο κόστος να είναι πολύ βαρύ για κάποιους ανθρώπους.

Γίνονται σήμερα καλές θεατρικές δουλειές;

Βεβαίως και γίνονται. Γίνονται αρκετές και πολύ καλές θεατρικές δουλειές.

Το θέατρο μπορεί να αποτελέσει «διαφυγή» από την καθημερινότητα;

Πιστεύω ότι μπορεί να αποτελέσει μεγάλη «διαφυγή». Μπορεί κανείς στο θέατρο να βρει παρηγοριά, να διαφύγει, να διασκεδάσει, να ψυχαγωγηθεί. Όχι να πάει να χαχανίσει και να του σερβίρουν ό,τι πιο πρόχειρο και ό,τι πιο ανόητο υπάρχει. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι κάνουν πάρα πολύ μεγάλες προσπάθειες σήμερα. Για παράδειγμα η παράσταση στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας που σκηνοθέτησε ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος – ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος του θεάτρου, για μένα από τους σημαντικότερους – τον οποίο ο κόσμος δεν τον ξέρει γιατί δεν έχει κάνει πολλή τηλεόραση. Το «Γράμμα στον Ορέστη» του Ιάκωβου Καμπανέλλη είναι μια εξαιρετική παράσταση, που αξίζει να δείτε. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται και που ζουν δύσκολα, αλλά συνεχίζουν να αντιστέκονται

Στον χώρο του πολιτισμού σήμερα μήπως είναι «πολλαπλασίως λέγειν και μετρίως πράττειν» το σκηνικό που έχει διαμορφωθεί;

Εμείς όχι, δεν μένουμε στα λόγια και στις κουβέντες. Δεν εξαρτώνται πολλά πράγματα από εμάς τους ηθοποιούς όμως.

Και η στάση της πολιτείας ποια είναι;

Η πολιτεία έχει έναν περίεργο ρόλο, πάντα, ανέκαθεν, δεν χρηματοδοτούσε και δεν στήριζε πολλά από όσα γίνονταν και γίνονται. Ό,τι κάνει ο καθένας, το κάνει με ιδιωτική πρωτοβουλία. Με το κόστος και την τσέπη του.

Αν ξεκινούσατε τώρα, πάλι ηθοποιός θα γινόσασταν;

Πάλι ηθοποιός, ναι, γιατί τη λατρεύω αυτή τη δουλειά. Εγώ μέσα από εκεί υπάρχω.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.