Βραβευση των παιδιων του ΕΕΕΕΚ Γενισεας Ξανθης στη Θασο

Με αφορμή ένα ποίημα που έγραψαν οι μαθητές των παιδιών του ΕΕΕΕΚ Ξάνθης για τον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης ΑΡΧΙΛΟΧΕΙΑ 2012 η ψυχή του διαγωνισμού, ποιήτρια Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου – Φιλιππίδου και η πρόεδρος της «Δημαρωγού», δημοτική σύμβουλος κ. Σεβαστή Καλοπούλου επισκέφθηκαν το σχολείο και είχαν συνάντηση με τους μαθητές και τους δασκάλους. Με το δικό της μοναδικό τρόπο η Ανδρομάχη της Θάσου, μας μεταφέρει την εμπειρία της. Λυπούμαστε που ο χώρος της εφημερίδας είναι περιορισμένος και δεν μπορεί ο λόγος να μεταφερθεί όλος αυτούσιος. Έστω όμως και ένα μέρος αυτού μπορεί να αγγίξει τις ψυχές μας…
Να σημειωθεί ότι την Τρίτη 15 Μαΐου 2012, στην αίθουσα του Καλογερικού της Θάσου στις 11 το πρωί τα παιδιά του ΕΕΕΕΚ Γενισέας Ξάνθης (παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες) θα παρουσιάσουν το θεατρικό τους δρώμενο.

Πρότυπη μονάδα – φωτεινό παράδειγμα συνεργασίας, εργατικότητας και κατάθεσης ψυχής

«Ένα πρότυπο σχολείο στην Γενισέα, μια πρότυπη μονάδα – φωτεινό παράδειγμα συνεργασίας, εργατικότητας και κατάθεσης ψυχής, μάς άνοιξε τις πόρτες του και μας υποδέχθηκε. Αλήθεια, στο ΕΕΕΕΚ Ξάνθης δίδαξα ή διδάχθηκα; Με υποδέχθηκαν ή με οδήγησαν στο να υποδεχθώ εγώ νέους τρόπους σκέψης και διαύλους επικοινωνίας;
35 παιδιά «με ιδιαίτερες ικανότητες» άνοιξαν την αγκαλιά τους και με έβαλαν μέσα στον κόσμο τους. Ο Ραμαδάν, ο Ραφαήλ, η Σεϊμέ, ο Οζάν, ο Τουργκούτ, ο Ανέστης, ο Δημοσθένης, ο Χαράλαμπος, ο Χασάν, η Χαβά, η Πολύμνια, ο Χασάν, η Αγγελική, η Λεϊλά, η Γεωργία, η Μαρία, η Χρυσούλα, ο Νεκτάριος, ο Ευάγγελος, ο Γεώργιος, ο Γαμπριέλ-Φλορίν, ο Γκεόργκι, ο Κωνσταντίνος, ο Χουσεΐν, ο Τζεμήλ, ο Γιαλτσίν, ο Εμμανουήλ, η Φατμά, ο Πολυχρόνης, ο Χασάν, ο Ευστράτιος, ο Κωνσταντίνος, ο Ματθαίος, ο Στέργιος και ο Αλέξανδρος.
Ένας κόσμος φωτεινός, με έντονα ζωηρά χρώματα αποτυπωμένα στον καμβά και στα έργα τέχνης που στολίζουν τους τοίχους του σχολείου, πίνακες από τους μικρούς μου φίλους που θέλουν να σπάσουν τα δεδομένα, να τρυπήσουν τα έρημα μάτια μας και να μας φωνάξουν: «Είμαστε εδώ! Είμαστε εδώωω και μπορούμε!»
Από την πρώτη στιγμή που πατάει κανείς το πόδι του στην Γενισσέα, νιώθει την ελληνική ύπαιθρο σε όλο της το μεγαλείο. Όταν φθάνει όμως στον προαύλιο χώρο του ΕΕΕΕΚ Ξάνθης, τότε ανοίγει η πόρτα σε έναν άλλο κόσμο. Με το που περάσαμε στην αυλή αυτού του σχολείου, μια αιθέρια μυρωδιά, ανακατεμένη από τις πρώτες ευωδιές του Μαΐου, μας πήρε τα μυαλά. Ανακατεμένα χαμομήλια με τριαντάφυλλα, ένας αέρας βουνού και κάμπου μαζί μάς συνεπήρε. Αμέσως ακούστηκαν τα γέλια τους…
Μας υποδέχθηκε ο Δήμος, ή αλλιώς Δημοσθένης, η ψυχή του σχολείου, ολόχαρος, όλοι ένα γέλιο μαζί η χαμένη χαρά της ζωής μας ήταν ο Δήμος…
… Στο γραφείο του Διευθυντή δυο υπέροχα πήλινα αυγά με ζωγραφισμένες κορδέλες, μ’ έκαναν να ρωτήσω «ποιοι τα έφτιαξαν αυτά;» «Τα παιδιά!!» «Τι λέτε;» είπα όλο θαυμασμό. Δεν ήξερα, βλέπετε, ήταν μονάχα η αρχή του θαυμασμού.
«Όλα όσα βλέπετε εδώ μέσα τα έχουν κάνει τα παιδιά μας», συμπλήρωσε η Γαρυφαλλιά.
Σήκωσα με μιας τα μάτια ψηλά και γύρω και άρχισα να βλέπω μικρά αριστουργήματα κεραμικά, δένδρα, πεταλούδες, όλα πήλινα. Εγώ που είχα απορήσει για τα αυγά, δεν πρόφταινα να θαυμάζω τις κατασκευές που κρέμονταν στους τοίχους του σχολείου σαν τρόπαια τέλειας επιδεξιότητας και αξιοσύνης…

Αυτά τα παιδιά ζητούν έμπρακτη αγάπη

«…Ζητώ από όσους διαβάζουν όσα έγραψα, να τα δημοσιεύσουν. Η μόνη δύναμη η δική μου η γραφή!
Η γραφή, ξίφος και λόγχη, ζητά από εσάς τώρα που διαβάζετε αυτά, να ευαισθητοποιηθείτε και να προσφέρετε Αγάπη σ’ αυτά τα παιδιά, όχι όμως με λόγια. Αγάπη εμπράγματη σ’ αυτά τα παιδιά.
Γνωρίζω, το σχολείο αυτό δεν είναι το μόνο που έχει ανάγκες, είναι όμως αυτό που το Θείο κάλεσμα και η ίδια η Ζωή με έφερε στο δρόμο του.
Ας είναι ένα σχολείο σύμβολο για όλα τα άλλα ΕΕΕΕΚ που υπάρχουν στην Ελλάδα μας.
Και ας σημειωθεί ότι φεύγοντας, εκτός από το χειροποίητο δώρο που μου πρόσφεραν αυτά τα παιδιά, πήρα ασήκωτη πέτρα στην τσάντα μου τα τελευταία πικρά αλλά αληθινά λόγια του Διευθυντή: «Με την αποφοίτησή τους αυτά τα παιδιά πηγαίνουν κατευθείαν σπίτι τους. Δεν υπάρχει πλέον, λόγω κρίσης, καμία διέξοδος γι’ αυτά, καμία απασχόληση σε κάποιο πρόγραμμα».
Αλήθεια, πώς βολεύουμε τη συνείδησή μας με αυτό;
Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω, εκτός από την επίσκεψή μου στον χώρο τους, τα λίγα λόγια που προσπάθησα να σπείρω στην καρδιά τους, το κάλεσμά τους στη Θάσο και τη βράβευσή τους για την αθρόα συμμετοχή τους στα ΑΡΧΙΛΟΧΕΙΑ, είναι να τα βάλω στο Ανθολόγιο «Ένθεον Γαρ η Ποίησις» που ετοιμάζω, ως επίλογο και παράδειγμα θάρρους».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.