Βουτσας – Κωνσταντινιδου στην παρασταση «Ο παππους εχει πιεση!»

O «ΠΑΠΠΟΥΣ ΕΧΕΙ ΠΙΕΣΗ», η sold-out θεατρική κωμωδία της Δήμητρας Παπαδοπούλου πριν 15 χρόνια, για δύο θεατρικές σαιζόν, επανήλθε θριαμβευτικά, επικαιροποιημένη από τον Νοέμβριο του ’11 στο Θέατρο «ΗΒΗ», για να συνεχίσει το καλοκαίρι του ’12 με περιοδεία σε ολόκληρη την Ελλάδα, δίνοντας το στίγμα της μετέωρης εποχής αλλά και της αλλοπρόσαλλης νεοελληνικής συμπεριφοράς. Από την πλατεία Συντάγματος έως τις καθημερινές τριβές και τις μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις των μελών μιας κλασικής ελληνικής οικογένειας με σημείο αναφοράς τον παππού. Η παράσταση έρχεται στην Κομοτηνή την Παρασκευή 13 Ιουλίου στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο και υπόσχεται γέλια μέχρι δακρύων. Αυτό το πιστοποίησαν και δύο από τους πρωταγωνιστές της παράστασης ο «παππούς» Κώστας Βουτσάς και η «εγγονή» Ελισάβετ Κωνσταντινίδου. Και οι δύο πρωταγωνιστές συνομολογούν πως πρόκειται για μια σπαρταριστή κωμωδία, απόλυτα επίκαιρη.

Κώστας Βουτσάς, ηθοποιός «Στην τέχνη υπάρχει ελπίδα και όχι στην πολιτική»

«Αν παραμείνουμε ως λαός καθισμένοι στον πάτο, τότε αυτός θα γίνει απόπατος»

«Εδώ και αιώνες το θέατρο κάνει επανάσταση»

Μιλώντας με τον Κώστα Βουτσά αντιλαμβάνεται κανείς την έννοια του νέου ανθρώπου. Όταν ένας ηθοποιός της δικής του κλάσης δηλώνει ακόμη μαθητής του θεάτρου και μιλά με ενθουσιασμό για την παράσταση και την περιοδεία, κι όταν ακόμα μιλά για επανάσταση γίνεται απόλυτα κατανοητό ότι η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός.

ΠτΘ: κ. Βουτσά, ο παππούς έχει πίεση και περιοδεύει στην Ελλάδα, ένα ελληνικό έργο της Δήμητρας Παπαδοπούλου, υπάρχουν ελληνικά έργα για το θέατρο;
Κ.Β.: Φυσικά και υπάρχουν, εξάλλου η Δήμητρα είναι το μέλλον του ελληνικού θεάτρου. Οι νέοι συγγραφείς είναι πολύ καλοί, αλλά και οι νέοι σκηνοθέτες και οι ηθοποιοί. Οι έλληνες έχουμε πάρα πολύ μεγάλη παράδοση στο θέατρο και η κάθε γενιά, στηρίζεται στην προηγούμενη και μ’ αυτό τον τρόπο εξελίσσεται και το θέατρο.

ΠτΘ: Εξελίσσεται λοιπόν το θέατρο δεν αντιγράφει απλώς τα προηγούμενα…
Κ.Β.: Δεν μπορεί να είναι αντιγραφή των προηγούμενων, μπορεί η θεματολογία να είναι ίδια, αλλά οι νέοι άνθρωποι σήμερα έχουν να αντιμετωπίσουν άλλα προβλήματα, δεν ζουν την ήσυχη ζωή που ζούσαμε εμείς κάποτε.

«Δεν πρέπει να είμαστε θλιμμένοι αλλά θυμωμένοι, γιατί ο θυμός ξεσπάει, ενώ η θλίψη καταλήγει σε απονενοημένα διαβήματα»

ΠτΘ: Άρα υπάρχει ελπίδα στο θέατρο…
Κ.Β.: Βέβαια και υπάρχει ελπίδα, στην τέχνη, στην πολιτική δεν υπάρχει ελπίδα. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να είμαστε θλιμμένοι αλλά θυμωμένοι, γιατί ο θυμός ξεσπάει, ενώ η θλίψη καταλήγει σε απονενοημένα διαβήματα.

ΠτΘ: Ο θυμός όμως δεν θολώνει το μυαλό και την κρίση μας;
Κ.Β.: Ναι, θολώνει το μυαλό, αλλά είναι προτιμότερο από την αυτοκτονία. Ο θυμός βέβαια πρέπει να ξεσπάσει πάνω σε αυτά που μας κάνουν οι «πουλημένοι» πολιτικοί. Ζούμε μια δεύτερη κατοχή μετά από αυτή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αυτό το εκμεταλλευόμαστε εμείς στο θέατρο, το έργο μας ζητάει να κάνουμε μια νέα εξόρμηση με ένα κόμμα που λέγετε «ΨΑΞΟΥ», όλα αυτά βέβαια, γίνονται μέσα από πολύ γέλιο. Μάλιστα συστήνω στις κυρίες που θα έρθουν να έρθουν προετοιμασμένες γιατί θα κατουρηθούν από τα γέλια.

«Συμμετέχω σε κάθε παράσταση σαν μαθητής, συνεχώς μαθαίνω, γι’ αυτό και υπάρχω ακόμη στο θέατρο»

ΠτΘ: Έχετε ξεκινήσει λοιπόν άλλη μια περιοδεία ανά την Ελλάδα, υπάρχει κάτι στο θέατρο που δεν το έχετε ζήσει ακόμα;
Κ.Β.: Πολλά πράγματα δεν έχω ζήσει ακόμα, είμαι ακόμη στην αρχή, το θέατρο είναι απύθμενο, δεν τελειώνει. Δεν βάζω στόχους συγκεκριμένα έργα ή ρόλους, αλλά συμμετέχω σε κάθε παράσταση σαν μαθητής, συνεχώς μαθαίνω γι’ αυτό και υπάρχω ακόμη στο θέατρο. Δεν μου αρέσει να δίνω συμβουλές, δεν ξέρω να διδάξω, ξέρω μόνο να διηγηθώ. Για να διδάξεις πρέπει να έχεις ταλέντο και εγώ δεν το έχω, αν διδάξω θα τους κάνω όλους Βουτσάδες!

ΠτΘ: Οι συνάδελφοί σας, δεν σας ζητούν συμβουλές;
Κ.Β.: Δεν δίνω συμβουλές, αφού κι εγώ μαθαίνω από τους νέους.

ΠτΘ: Άρα μια περιοδεία μπορεί να παρομοιαστεί με εκδρομή συμμαθητών;
Κ.Β.: Βέβαια, είναι μια εκδρομή. Πάμε να δώσουμε χαρά στον κόσμο, να τον «τσιγκλίσουμε» για να ξεσηκωθεί, διαφορετικά αν παραμείνουμε καθισμένοι στον πάτο, τότε αυτός θα γίνει απόπατος.

«Τώρα πρέπει να ψαχτούμε να δούμε πού βρισκόμαστε και να κάνουμε την επανάστασή μας»

ΠτΘ: Μπορεί το θέατρο να ξεκινήσει την επανάσταση κ. Βουτσά;
Κ.Β.: Φυσικά και μπορεί. Εδώ και αιώνες το θέατρο κάνει επανάσταση, ξυπνάει τον κόσμο. μπορεί εκείνη την ώρα ο θεατής να μην σηκωθεί να φωνάξει αλλά θα πάρει τα μηνύματα, θα τα αλέσει μέσα του και θα τα κάνει πράξη.

ΠτΘ: κ. Βουτσά τι σας ανεβάζει την πίεση;
Κ.Β.: Οι πουλημένοι πολιτικοί. Είναι δυνατόν να βλέπω την Ελλάδα σήμερα και να μην είμαι θυμωμένος; Ο Καραμανλής το ’50 «έδιωξε» τους αγράμματους να γίνουν εργάτες στη Γερμανία. Σήμερα φεύγουν τα παιδιά μας στο εξωτερικό με τη διαφορά ότι τώρα πια έχουν πτυχίο.

ΠτΘ: Δεν θα μπορούσαν να μείνουν εδώ και να παλέψουν;
Κ.Β.: Πώς να παλέψουν με άδειο στομάχι;

ΠτΘ: Μέσα στο έργο δημιουργείται ένα κίνημα με τον τίτλο «ΨΑΞΟΥ». Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς για να βγούμε από την κρίση;
Κ.Β.: Πρέπει να ψαχτείς και να ξεφύγεις, γιατί οι έλληνες είμαστε και καλοπερασάκηδες, λέγαμε πάντα «δεν βαριέσαι», αλλά τώρα πρέπει να ψαχτούμε να δούμε πού βρισκόμαστε και να κάνουμε την επανάστασή μας.

Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, ηθοποιός «Η κρίση μπορεί να αποτελέσει μια νέα αρχή για όλους μας»

«Το θέατρο είτε κωμωδία είτε δράμα είναι καλλιέργεια»
«Η παράσταση λειτουργεί σαν αποσυμπίεση, σαν να ανοίγεις τη βαλβίδα μιας χύτρας που βράζει»

Και η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου μιλά με ενθουσιασμό για την παράσταση «Ο παππούς έχει πίεση» και για τη δύναμη του θεάτρου ακόμη και σε καιρούς κρίσης.

ΠτΘ: κ. Κωνσταντινίδου, στις εποχές που ζούμε μόνο ο παππούς έχει πίεση ή το φαινόμενο εξαπλώνεται και στις νεότερες γενιές; Και η παράστασή σας πιστεύετε ότι αποτελεί φάρμακο;
Ε.Κ.: Σίγουρα η παράσταση λειτουργεί σαν αποσυμπίεση, σαν να ανοίγεις τη βαλβίδα μιας χύτρας που βράζει. Ο κόσμος γελάει πάρα πολύ και φαίνεται να περνάει πολύ καλά και το έχει ανάγκη κυρίως στις εποχές που ζούμε, να ξεφεύγει λίγο από τα βάσανά του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν, ή ότι δεν τα αντιμετωπίζουμε και ότι δεν μας πιέζουν αλλά βρίσκουμε τρόπους να αποσυμπιεζόμαστε.

ΠτΘ: Μας περιγράψατε τη διάθεση του κοινού στις παραστάσεις, το κλίμα για σας τους ηθοποιούς πώς είναι;
Ε.Κ.: Η διάθεσή μας είναι πολύ καλή, ωστόσο εμείς πάνω στην σκηνή πρέπει να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας για να περάσει ο κόσμος καλά. Έχουμε βρει κώδικες επικοινωνίας μεταξύ μας και η Δήμητρα η Παπαδοπούλου έχει δημιουργήσει μια πολύ ωραία συνθήκη.

ΠτΘ: Στην επιτυχία μιας παράστασης συμβάλλει και το έργο, πιστεύετε ότι νεότεροι δημιουργοί, όπως η Δήμητρα Παπαδοπούλου, μπορούν να δημιουργήσουν άλλες συνθήκες στο ελληνικό θέατρο;
Ε.Κ.: Δεν μπορώ παρά να έχω εμπιστοσύνη στους νεότερους συγγραφείς, αποτελούν το μέλλον. Η Δήμητρα είναι ήδη μια καταξιωμένη συγγραφέας. Είναι ένα πιστοποιητικό για την επιτυχία.

ΠτΘ: Το έργο διασκευάστηκε για να ανταποκρίνεται περισσότερο στις σημερινές συνθήκες;
Ε.Κ.: Έτσι κι αλλιώς πριν 13 χρόνια που γράφτηκε το έργο, ήταν μπροστά από την εποχή του. Βέβαια το έργο διασκευάστηκε στα δεδομένα της σημερινής εποχής, τα προβλήματα της οποίας δεν απέχουν πολύ από τα τότε προβλήματα, απλά είναι μεγαλύτερα σε μέγεθος.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι τελικά ο κόσμος δεν αλλάζει;
Ε.Κ.: Εξαρτάται από ποια οπτική γωνία τα βλέπεις τα προβλήματα. Και πριν από 13 χρόνια υπήρχαν άνθρωποι με προβλήματα οικονομικά, εργασιακά, απλά τώρα αυτά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζουν πολλοί περισσότεροι άνθρωποι. Γι’ αυτό και η κρίση μπορεί να αποτελέσει μια νέα αρχή για όλους μας, μια ευκαιρία να γυρίσουμε πίσω να δούμε από πού ξεκινήσαμε, να ανακτήσουμε την επαφή με τους άλλους, που χάθηκε μέσα στα χρόνια με τη νοοτροπία του εύκολου πλουτισμού με τα δάνεια και τα υλικά αγαθά.

ΠτΘ: Υπάρχει λοιπόν ελπίδα για το μέλλον και το θέατρο μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο;
Ε.Κ.: Χωρίς την ελπίδα δεν ζει ο άνθρωπος, χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για κάτι καλύτερο. Όσο για το θέατρο είτε μια κωμωδία είτε ένα δράμα είναι καλλιέργεια, σε βάζει σε μια πνευματική διαδικασία, έχει λοιπόν την δύναμη να προβληματίσει το θεατή. Το θέατρο στήριξε τους ανθρώπους, πνευματικά, ακόμη και σε καιρό πολέμου. Είμαστε λοιπόν πολύ τυχεροί που κάνουμε αυτή τη δουλειά.

Το έργο

Ο παππούς, οι τρεις ανεκδιήγητες εγγονές του, ένας μπάτσος, κι ένας πιτσιρικάς από το Σύνταγμα, έρχονται αντιμέτωποι με απρόσμενες και ανεξέλεγκτες καταστάσεις στην Ελλάδα του 2012, αλλά και με τον ίδιο τους τον εαυτό. Η μία εγγονή ψάχνει επειγόντως σπέρμα από άνθρωπο εμπιστοσύνης για να κάνει πραγματικότητα τον μεγάλο της καημό, να τεκνοποιήσει. Η δεύτερη ερωτεύεται το συντηρητικό μπάτσο και από το απόλυτο φρικιό μεταμορφώνεται σε γυναίκα για σπίτι με καθωσπρέπει συμπεριφορά. Και η τρίτη κηρύσσει την επανάστασή της και αλλάζει επιτέλους ζωή, θέτοντας τους δικούς της όρους και κανόνες. Μέντορας της οικογένειας ο παππούς φυσικά! Κάτι τα 80 του χρόνια, κάτι το αριστερό του παρελθόν, κάτι η άνοια που τον έχει κυριεύσει, ο παππούς μεταλλάσσεται και γίνεται φαν των Pink Floyd έχοντας ως μότο του τη θρυλική φράση “Hey, teacher, leave the kids alone”. Πάνω στις πολιτικές και κοινωνικές απόψεις του παππού, επενδύει ιδεολογικά ο πιτσιρικάς Χάρης και ιδρύει ένα νέο πολιτικό κίνημα με το όνομα «Ψάξου». Στόχος του κινήματος; Να εκφραστεί επιτέλους πολιτικά η γενιά του Συντάγματος. Πρόεδρος του κινήματος; Ο Παππούς. Αντιπρόεδρος, ο Χάρης. Επιτελικές θέσεις κατέχουν ασφαλώς και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Το «Ψάξου» γίνεται η ελπίδα του μέλλοντος για την τρελή οικογένεια του παππού και ίσως και για την Ελλάδα. Μία ξεκαρδιστική ελληνική κωμωδία για μια οικογένεια …ακριβώς σαν τη δική μας!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.