Βιβλια, το καλυτερο δωρο…
Το πενθήμερο της αργίας όλο και θα οδήγησε τα βήματά σας σε κάποιο βιβλιοπωλείο κι όλο θα επιλέξατε τίτλους που ανεπιφύλακτα θα δωρίζατε σε αγαπημένους και φίλους… Το ίδιο πράξαμε κι εμείς κι επιλέξαμε από ένα μεγάλο αριθμό βιβλίων τίτλους που σταδιακά θα σας προτείνουμε για σας πρώτα – πρώτα, αλλά και για…δώρα…
Εξάλλου εφέτος οι εκδοτικοί οίκοι φαίνεται ότι έκαναν το καλύτερο για τις γιορτές και πραγματικά είναι εντυπωσιακό κι ενδιαφέρον συνάμα ότι όλα τα δώρα σας μια χαρά μπορεί να είναι βιβλία…
Εμείς σε πρώτη φάση επιλέξαμε Δεύτο και Σμύρνη, Παπαγιώργη και μνήμη αλλά και Δημήτρη Γκιώνη…
Θεόδωρος Ι. Δεύτος,
«Σμύρνη, συγγνώμη»,
Καστανιώτης, Αθήνα 2008, Μυθιστόρημα
Περιέχει CD με παραδοσιακά τραγούδια της Σμύρνης
Από τα αρώματα της Ανατολής έως τους προσφυγικούς καταυλισμούς της Κοκκινιάς, και από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τη Μικρασιατική καταστροφή: ένα ταξίδι σε χρόνους και τόπους μεγάλων ανατροπών. Μια ιστορία μέσα στην Ιστορία. Mια διαδρομή στο άγνωστο που ξεκινά όταν δύο αδέλφια από το Κορδελιό παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους: ο Πέτρος κυνηγά το όνειρο στη θάλασσα, ενώ η αδελφή του, Ευτέρπη, το αναζητά στη Σμύρνη: στην πόλη του πλούτου και του έρωτα, του πολιτισμού και της υψηλής αισθητικής. Στη γοητεία της αρχοντικής πολιτείας με τα ιδιαίτερα χρώματα και τις γεύσεις, με τους ήχους και τις μυρωδιές της. Στον ίδιο τόπο, όμως, όπου και η μοίρα οργανώνει το δικό της σχέδιο, που θα κλονίσει για πάντα τη ζωή τους, αλλά και τη ζωή χιλιάδων Ελλήνων της Μικρασίας.
Ένα μυθιστόρημα για τις πιο έντονες, τις πιο ελπιδοφόρες, αλλά και τις πιο ζοφερές στιγμές μιας πόλης που αγαπήθηκε, υμνήθηκε, και εξακολουθεί να μας πονάει ακόμα.
Ο Θεόδωρος Ι. Δεύτος γεννήθηκε στο Περιστέρι Πωγωνίου Ιωαννίνων το 1957. Αποφοίτησε από το Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1980 και, στη συνέχεια, δίδαξε σε φροντιστήρια έως το 1987, οπότε και διορίστηκε στη δημόσια εκπαίδευση, την οποία υπηρετεί μέχρι σήμερα.
Εμφανίστηκε στα γράμματα το 2004, με το λαογραφικό βιβλίο «Ο ηπειρώτικος γάμος», ενώ το 2006 εξέδωσε το ιστορικό μυθιστόρημα «Μη ρωτάς γιατί (1947-1956)». Από το 2002 είναι πρόεδρος της Ένωσης Ηπειρωτών Ιλίου. Στις δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Ιλίου, και είναι αντιπρόεδρος του πολιτιστικού οργανισμού του δήμου. Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες.
Δημήτρης Γκιώνης
«Εμένα μου λες…»
Καστανιώτης, Αθήνα 2008
Μια μικρή σειρά από σπαρταριστά, ανθεκτικά δημοσιογραφικά υστερόγραφα, σε μια ποικιλία θεμάτων που ταλανίζουν τον νεοέλληνα. Και, παράλληλα, ένα εκτενές σχόλιο με κυρίαρχα, στον σύγχρονο προφορικό (κυρίως τηλεφωνικό), ηλεκτρονικό, αλλά και έντυπο λόγο, «κλισέ». Που προσφέρονται και ως ένας πρόχειρος οδηγός επικοινωνίας, καθώς δεν απαιτούν επαρκή γνώση της γλώσσας μας. Με την παρατηρητικότητα, την ευαισθησία και το χιούμορ του αφηγητή του πολυδιαβασμένου «Τώρα θα δεις…»
Ο Δημήτρης Γκιώνης είναι δημοσιογράφος από το 1964, με μια εμμονή στο πολιτιστικό ρεπορτάζ. Από το 1964 ως το 1967 στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή». Στο εξωτερικό (Γαλλία, Καναδά) από το 1967 ως το 1973, λόγω χούντας, αρθρογράφος σε ελληνόφωνα έντυπα. Συνεκδότης (με τον Φώντα Λάδη) του περιοδικού «Τετράδιο» από το 1974 ως το 1976. Στην «Αυγή» για ένα χρόνο (1974-1975) και στην «Ελευθεροτυπία» από την έκδοσή της (1975) μέχρι σήμερα -πάντα στα πολιτιστικά- ενώ για εφτά χρόνια (1976-1983) ήταν στο ρεπορτάζ της τηλεοπτικής εκπομπής «Παρασκήνιο».
Το αφήγημά του «Τώρα θα δεις…» πρωτοκυκλοφόρησε το 1994, έχει μεταφραστεί στα γαλλικά και διδάσκεται σε σχολεία. Aκολούθησαν τα αφηγήματα «Το περίπτερο» (1996), «Έτσι κι αλλιώς» (1999), «Kαι μετά τι έγινε;» (2004), «Xωρίς προστάτη» (2007). Eνδιάμεσα, το 1996, κυκλοφόρησε το «Καλύτερα στον τυπογράφο παρά στον ψυχίατρο (18 συνεντεύξεις σε 30 χρόνια με τον Βασίλη Βασιλικό)».
Κωστής Παπαγιώργης,
«Περί μνήμης»
Καστανιώτης, Αθήνα 2008
Καθένας μας έχει την υποψία: μήπως μέσα μας υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ανακαλέσουμε; Μήπως ο ίδιος ο εαυτός μας κρύβεται στα βιώματά του και αδυνατεί να αναδυθεί ατόφιος και ακέραιος; Το παρόν δεν είναι αθώο. Ενίοτε αφήνει την εντύπωση πολύπειρου νοσοκόμου ο οποίος μας απομονώνει από καθετί επικίνδυνο, μας παρέχει κατευναστικά, ορθώνει προστατευτικά χωρίσματα. Αρκεί όμως μια αιφνίδια συγκίνηση για να παραδοθούμε στο βάθος του χρόνου μας, δραπετεύοντας από την περιφρουρημένη παροντικότητα. Η θυμική μνήμη είναι κάτι βαθύτερο από τον ίδιο τον άνθρωπο, άλλωστε δεν είναι συμπτωματικό ότι οι συγκινήσεις και τα αισθήματα ονομάστηκαν «πάθη».
Γιος δημοδιδασκάλου, ο Kωστής Παπαγιώργης γεννήθηκε το 1947 στο Nεοχώρι Yπάτης και έζησε στην Παραλία της Kύμης (‘51-’60), στο Xαλάνδρι -όπου είναι μόνιμα εγκατεστημένος- στη Θεσσαλονίκη (‘66-’67) και στο Παρίσι (‘69-’75).
Oι απόπειρές του να σπουδάσει, νομικά στη Θεσσαλονίκη και φιλοσοφία στο Παρίσι, δεν είχαν συνέχεια, παρά ταύτα η παθολογική σχεδόν προσήλωση στην ανάγνωση τον οδήγησε συγκυριακά στην εμπορία βιβλίων, κατόπιν, με την επάνοδο στην Aθήνα, στη μετάφραση φιλοσοφικών έργων για βιοποριστικούς καθαρά λόγους και, όψιμα, στη συγγραφή εξομολογητικών εν πολλοίς δοκιμίων. Έγραψε για τη μέθη, τη ζηλοτυπία, τη μισανθρωπία, τους νεκρούς, τη μνησικακία, τη φιλία και τον πόλεμο.
Καλές επιλογές, πολλές χαρές στους παραλήπτες των βιβλίων – δώρων σας για την καλή χρονιά…
Κείμενα- Επιμέλεια: Τ.Β.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
