Βιβλια για το καλοκαιρι

«Λόγος ψευδής», Πεζογραφήματα Γιάννης Σκληβανιώτης

Δέκα κείμενα με τη μορφή των μύθων, και πολλές φορές με τη χρήση των μυθικών στερεοτύπων, σε μια προσπάθεια για να προσεγγιστεί διά της γραφής η αρχετυπική προφορική καταγωγή του είδους. Αυτή που έδινε τη μαγεία των μουσικών παραλλαγών μέσα από τα εναλλασσόμενα στόματα των νυχτερινών παραμυθάδων. Κείμενα-μύθοι που εμφανίζουν άλλοτε τη διαχρονικότητα των αναπάντητων ερωτημάτων και άλλοτε το πλήθος των συγκρουόμενων απαντήσεων, που καθιστούν τα ερωτήματα αυτά και πάλι αναπάντητα. Ερωτήματα για την ύπαρξη, για το χρόνο, για το χώρο, για την τέχνη, για την εξουσία, για τον έρωτα, για το θάνατο. Μύθοι που δείχνουν μέσα από την αφηγηματική τους αχρονικότητα ότι η εξέλιξη από τις πανάρχαιες κοινωνίες στις σημερινές και η ικανοποίηση των αναγκών και της ποιότητας της ζωής -αποτελέσματα των επιτευγμάτων των επιστημών και της τεχνολογίας- δεν έδωσαν εντέλει κάποιες ικανοποιητικές απαντήσεις, αλλά πρόσθεσαν στα παραπάνω ερωτήματα κι άλλες πτυχές. Έτσι δεν έζησαν ούτε αυτοί καλά, ούτε εμείς καλύτερα.



O Γιάννης Σκληβανιώτης γεννήθηκε στη Λιβαδειά και τελείωσε το γυμνάσιο στην Αθήνα. Ασχολείται βιοποριστικά με διάφορα επαγγέλματα ενώ παράλληλα βρίσκεται σε διαρκή επαφή και μελέτη με τα κείμενα της ελληνικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας και ασκείται στη συγγραφή, χωρίς να δημοσιεύει. Η συνεχής παρακολούθηση του έργου των σύγχρονων ζωγράφων και εικαστικών και η ανάπτυξη ιδιαίτερων σχέσεων με το έργο τους και με τους ίδιους, όπως και οι ατελείωτες μουσικές σπουδές του, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του ποιητικού και πεζογραφικού του λόγου.

Eμφανίστηκε στα γράμματα το 1993 με την ποιητική συλλογή Τα Μυθικά. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη έχουν κυκλοφορήσει τρεις ποιητικές συλλογές και δύο συλλογές πεζογραφημάτων.

«Φάκελος Κ.», Μια έρευνα

Ίμρε Κέρτες

O Ίμρε Κέρτες, ο οποίος δεν είχε απολύτως καμία πρόθεση να γράψει την αυτοβιογραφία του, πλέκει αριστοτεχνικά το διπλό μίτο αυτού του βιβλίου: την αμφίδρομη σχέση μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας, μεταξύ βιωματικής εμπειρίας και καλλιτεχνικής δημιουργίας, καθώς και μεταξύ αισθητικής και αφηγηματικής δυνατότητας.

O Φάκελος Κ. αποτελεί εισαγωγή αλλά και επιτομή του έργου του, καταδεικνύοντας τη σημασία της γραφής στην πολυκύμαντη ζωή του νομπελίστα συγγραφέα.

O Ίμρε Κέρτες γεννήθηκε το 1929 στη Βουδαπέστη. Το 1944 εκτοπίστηκε στο Άουσβιτς και ένα χρόνο αργότερα στο Μπούχενβαλντ. Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια ως μεταφραστής (ανάμεσα στις μεταφράσεις του έργα των Φρόυντ, Νίτσε, Χόφμανσταλ κ.ά.), έγινε γνωστός το 1975 ήδη με το πρώτο του βιβλίο Μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως μοίρα. Στη Γερμανία χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς ως ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του αιώνα μας. Ακολούθησαν τα έργα του Το φιάσκο (1988), Η αγγλική σημαία (1990), Θρήνος για ένα αγέννητο παιδί (1990), Ημερολόγιο της γαλέρας (1992) και Εγώ, ένας άλλος (1997). Τα τελευταία χρόνια ζει στο Βερολίνο. Τον Οκτώβριο του 2002 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του – και ήταν ένα Νόμπελ που δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν. Το «Εγώ, ένας άλλος» είναι το πρώτο βιβλίο του Ίμρε Κέρτες που εκδίδεται στην Ελλάδα.

«Οι βαρόνοι του τσαγιού»,

Μυθιστόρημα Χέλα Χάασε

O Ρούντολφ Κερκχόβεν, ένας «τεχνολόγος χημικός» που μόλις αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο του Ντελφτ, φεύγει το 1871 για τις Ανατολικές Ινδίες. Προηγήθηκαν τριάντα πέντε συγγενείς του τα τελευταία τριάντα χρόνια. Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, ανάμεσά τους και διακεκριμένες προσωπικότητες, δημιούργησαν μια δυναστεία που θέλησε με επιχειρηματικό οίστρο και προοδευτικές ιδέες να εισαγάγει ένα καλύτερο (και για τον πληθυσμό δικαιότερο) σύστημα γεωργίας και οικονομίας στην ολλανδική αποικία των Ανατολικών Ινδιών.

Oι «Βαρόνοι του τσαγιού» είναι η ιστορία του Ρούντολφ Κερκχόβεν και της γυναίκας του Tζένης Ροσεχάρντε Μπίσχοπ, όπως και της οικογενειακής ζωής τους στην απομονωμένη τεϊοφυτεία του Γκάμπουνγκ στο Πρεάνγκερ. Oι Βαρόνοι του τσαγιού δεν εξιστορούν την αποικιακή πολιτική των Oλλανδών από το 1870 ως το 1907, αλλά τη ζωή των ανθρώπων, που ο χαρακτήρας, η μοίρα και οι σχέσεις μεταξύ τους καθορίστηκαν από κείνες τις εξελίξεις.

Αυτό το μυθιστόρημα της Χέλα Χάασε, μιας από τις σπουδαιότερες συγγραφείς της Eυρώπης, τιμήθηκε με το Μέγα Αριστείο Γραμμάτων της Oλλανδίας.

H Xέλα Xάασε γεννήθηκε το 1918 στην Tζακάρτα της -τότε ολλανδικής- Ινδονησίας. Επέστρεψε για σπουδές στο Άμστερνταμ, όπου και άρχισε να γράφει. Μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει πάνω από εξήντα μυθιστορήματα, τα περισσότερα ιστορικού περιεχομένου. Έχει τιμηθεί με τα σπουδαιότερα βραβεία της χώρας της.

«Χωρίς προστάτη», Αφήγημα

Δημήτρης Γκιώνης

Ένας οδοντίατρος εισάγεται στο νοσοκομείο.

Στην αναστάτωση αυτή επιθυμεί μόνο τη μοναξιά, την ησυχία του και τη συντροφιά των βιβλίων. Παρά τη θέλησή του, όμως, η ηρεμία του διαταράσσεται συνεχώς από τους συγγενείς αλλά και τους απρόσμενους επισκέπτες: η σύζυγος και η κόρη, ο μικρός συγκάτοικος στο δωμάτιο, η γιαγιά του μικρού συγκατοίκου, οι φίλοι, οι συνάδελφοι, δυο μετανάστες από το χωριό, ο παπα-Χρήστος, μέχρι κι ένας καθηγητής πανεπιστημίου, όλοι σαν συνωμότες από το θέατρο σκιών «εισβάλλουν» διαδοχικά στο δωμάτιο, για να τον δουν, για να δείξουν εμπράκτως το ενδιαφέρον τους, αλλά και για να αποκαλύψουν άθελά τους την ιλαροτραγωδία που διέπει τον ανθρώπινο βίο.

Με τη «σαρκαστική» ευαισθησία και το υποδόριο χιούμορ που χαρακτηρίζουν και τα προηγούμενα βιβλία του, ο Δημήτρης Γκιώνης συνθέτει και αυτή τη φορά ένα απρόβλεπτο αφήγημα, που διαβάζεται σαν μάθημα ανατομίας της ελληνικής κοινωνίας και, ταυτόχρονα, σαν εκτενές ανέκδοτο, όπου το παράδοξο και το γελοίο αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

O Δημήτρης Γκιώνης είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1939 στη Δημητσάνα της Αρκαδίας. Από τα δώδεκά του χρόνια στην Αθήνα κι από το 1964 στη δημοσιογραφία, με μια εμμονή στο πολιτιστικό (ή καλλιτεχνικό) ρεπορτάζ. Από το 1964 έως το 1967 στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή. Στο εξωτερικό (Γαλλία, Καναδά) από το 1967 έως το 1973, λόγω χούντας, συνεργάτης σε ελληνόφωνα έντυπα. Συνεκδότης (με τον Φώντα Λάδη) του περιοδικού «Τετράδιο» από το 1974 έως το 1976. Στην Αυγή για ένα χρόνο (1974-1975) και στην Ελευθεροτυπία από την έκδοσή της (1975) μέχρι σήμερα -πάντα στα πολιτιστικά- ενώ για εφτά χρόνια (1976-1983) ήταν στο ρεπορτάζ της τηλεοπτικής εκπομπής «Παρασκήνιο». Το 1994 κυκλοφόρησε το αφήγημά του Τώρα θα δεις…, το 1996 η συνέχειά του Το περίπτερο, και η τριλογία ολοκληρώθηκε το 1999 με το αφήγημα Έτσι κι αλλιώς… Tο 1996 κυκλοφόρησε το Καλύτερα στον τυπογράφο παρά στον ψυχίατρο (18 συνομιλίες σε 30 χρόνια με τον Βασίλη Βασιλικό), ενώ το 2004 εκδόθηκε το αφήγημα «Και μετά τι έγινε;».

Καλές σας αναγνώσεις…