Βασιλικη αποζημιωση

Να δώσουμε κάτι παραπάνω, αλλά να κλείσουμε το χρέος μας, γιατί τους χρυσοπληρώσαμε χρόνια ολόκληρα για να τους έχουμε δυνάστες

Μόνο να θυμόμαστε πως μας αγάπησαν σαν πατέρες και τώρα πατρικά μας τιμωρούν, γιατί τους έχουμε στην ξένη γη, ζητώντας δισεκατομμύρια

Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια, εκτός από τα βασιλικά που είναι φτυάρια και μαζεύουν περιουσίες

“Του κάνανε βασιλική κηδεία”, έλεγε επί βασιλευομένης δημοκρατίας ο σοφός λαός μας. Εννοούσε πλούσια κηδεία και με τιμές. Μια τέτοια κηδεία, ετοιμαζόμαστε να κάνουμε σε λίγο. Βέβαια, η βασιλική μας οικογένεια, χαίρει άκρας υγείας και πολλαπλασιάζεται με ρυθμούς που θα ζήλευαν κάποια γνωστά μας για την αναπαραγωγική δραστηριότητα κατοικίδια. Ωστόσο, μετά την ανακοίνωση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο οποίο προσέφυγε ο θιγμένος τέως μας, όποια και αν είναι αυτή, εμείς κλείνουμε τους λογαριασμούς μας και ξοφλάμε. Τον τοποθετούμε εκεί που του αξίζει, στο χρονοντούλαπο δηλαδή της ιστορίας, το οποίο καρφώνουμε με χρυσές πρόκες και λέμε για μία ακόμη φορά δύο πολύ προσφιλείς μας λέξεις (η πρώτη αρχίζει από α και η δεύτερη τελειώνει σε ιρ) που έχουμε δανειστεί από γειτονική χώρα και που δυστυχώς δεν γράφονται εύκολα. Αυτή η κηδεία μπορεί να μας κοστίσει εκατόν δέκα δισεκατομμύρια (σε δραχμές).

Αυτούς τους ανθρώπους τους έχουμε χρυσοπληρώσει για να μας κάνουν την τιμή να είναι βασιλιάδες μας, εκατοντάδες φορές στο παρελθόν. Κάποια λιγοστά στοιχεία, για να θυμόμαστε και μόνο, δανειζόμαστε από το βιβλίο του Γιάννη Κάτρη «Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα» των εκδόσεων «Παπαζήση» και τα δημοσιεύουμε. Αρχή θα κάνουμε από ένα «βασιλικό γάμο».

«Στις 15 Μαρτίου 1962 η (νόθος) πλειοψηφία της Βουλής εψήφισε -κατ΄ απαίτηση της Φρειδερίκης- νόμο περί συστάσεως προικός για την πριγκίπισσα Σοφία. Το ποσό που επιβάρυνε τον δημόσιο προϋπολογισμό ορίστηκε σε 300.000 δολάρια- Αλλά διατέθησαν πολλαπλάσια του ποσού τούτου για τις δαπάνες του γάμου που χαρακτηρίστηκε «ο γάμος του αιώνα».

Ο παραμυθένιος γάμος της Σοφίας με τον έκπτωτο πρίγκιπα Δον Χουάν – Κάρλος υπήρξε το πιο πολυτελές, φανταχτερό και πολυδάπανο πανηγύρι που έγινε στην Ευρώπη και στην Αμερική κατά τον εικοστό αιώνα. Κατά την εφημερίδα «Νταίηλυ Μαίηλ» του Λονδίνου «αι Αθήναι έδιναν την εντύπωση γιγαντιαίου καρναβαλιού». Ο απεσταλμένος της ίδιας εφημερίδας υπολόγισε τις δαπάνες του γάμου σε 2.800.000 δολάρια, που φυσικά πληρώθηκαν από το δημόσιο ταμείο. Παραθέτουμε μερικές χαρακτηριστικές λεπτομέρειες: Στους γάμους εκλήθησαν και παρέστησαν 32 εν ενεργεία βασιλιάδες και πρίγκιπες και 109 εστεμμένοι ή πρίγκιπες έκπτωτοι. Επίσης 3.000 Ισπανοί αριστοκράτες… Για τη μεταφορά της νύφης και του πατέρα της, που τη συνόδευσε στην εκκλησία, χρησιμοποιήθηκε χρυσή άμαξα συρόμενη από έξι χρυσοκεντημένα λευκά άλογα. Για τη διακόσμηση των δύο ναών (ορθόδοξου και καθολικού) χρειάστηκαν 80.000 τριαντάφυλλα και γαρύφαλλα. Για την εκμαίευση πλούσιων δώρων απλώθηκε ένα πυκνό και πιεστικό δίχτυ εντός και εκτός Ελλάδας. Οργανώσεις, ιδρύματα, τράπεζες, οργανισμοί, σχολεία, ορφανοτροφεία, γηροκομεία, βρεφοκομεία, νοσοκομεία, υποχρεώθηκαν να αποστείλουν δώρα. Όλοι επίσης οι γαλαζοαίματοι (έκπτωτοι και εν ενεργεία), εφοπλιστές, βιομήχανοι και άλλοι χάρισαν ένα πραγματικό βουνό από κοσμήματα και πολύτιμους λίθους. Η αγγλίδα δημοσιογράφος κ. Ρεντ έγραψε ότι «τα δώρα που απεστάλησαν στους νεονύμφους ήσαν τόσα πολλά, ώστε να τους διατηρήσουν βαθύπλουτους σ΄ όλη τους τη ζωή». (Tην ίδια εποχή γυμνασιάρχης ακριτικής περιοχής στη βόρεια Ελλάδα, απηύθυνε δραματική έκκληση προς το παγκόσμιο συμβούλιο εκκλησιών επισημαίνοντας ότι «οι μαθηταί του γυμνασίου κατέστησαν πραγματικοί σκελετοί εκ της πείνης»).

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1962 η κυβέρνηση αύξησε τη βασιλική χορηγία από 384.000 δολάρια το χρόνο σε 567.000 δολάρια. Εθέσπισε επίσης ειδική χορηγία προς τον -τότε διάδοχο- Κωνσταντίνο 83.600 δολαρίων το χρόνο.

Ο δυτικοευρωπαϊκός τύπος που ασχολήθηκε -με έντονα σαρκαστικά σχόλια- με τα οικονομικά της ελληνικής βασιλικής οικογένειας και ειδικά με την απομυζητική δεξιοτεχνία της Φρειδερίκης κατέταξε τη δυναστεία της Ελλάδας στην τέταρτη θέση, έπειτα από τις βασιλικές οικογένειες της Ολλανδίας, της Μεγάλης Βρεττανίας και του Βελγίου και πολύ ψηλότερα από τις δυναστείες των (φτωχών) σκανδιναβικών χωρών!

Στην Ελλάδα όμως τα βασιλικά έσοδα, με διάφορα προνόμια και δωρεές από το κράτος, φθάνουν σε πολλαπλάσιο της χορηγίας των 567.000 δολαρίων του βασιλιά και των 83.600 του διαδόχου. Ένα από τα προνόμια είναι η πλήρης δασμολογική και φορολογική απαλλαγή. Εκτός αυτής της ατέλειας, το ελληνικό δημόσιο καταβάλλει τις δαπάνες συντηρήσεως των πολλών ανακτόρων της βασιλικής οικογένειας. Και δεν είναι λίγα. Το κράτος έχει δωρίσει το ανάκτορο της Κέρκυρας (για τις θερινές διακοπές), μία μεγάλη έπαυλη στο Ψυχικό (για ιδιαίτερη κατοικία της Ειρήνης), ένα κυνηγετικό περίπτερο στον Υμηττό, μια βίλα στο νησί Πεταλοί, άλλη βίλα στη Ρόδο. Εκτός από αυτά και από τα ανάκτορα Τατοϊου με το τεράστιο κτήμα τους, η Φρειδερίκη ζήτησε και της παραχωρήθηκε για να «εφησυχάζει» η ιστορική μονή Αστερίου, ένα πανάρχαιο βυζαντινό μνημείο. Επίσης, το κράτος πρόσφερε στο διάδοχο Κωνσταντίνο το ιστορικό ανάκτορο της Δούκισσας της Πλακεντίας.

H απληστία της βασιλικής οικογένειας (θα πρέπει ίσως να εξαιρέσουμε τον ίδιο το βασιλιά Παύλο) δεν περιοριζότανε στην αλυσίδα των ανακτόρων και τις βυζαντινές εικόνες (που ήταν η συλλεκτική αδυναμία της βασίλισσας). Εξεμαίευσε από το κράτος την προσφορά ενός αεριωθούμενου αεροπλάνου αξίας 1.500.000 δολαρίων, ενός ελικοπτέρου, δύο «Ντακότα» και ενός στολίσκου από παντός είδους σκάφη. Το βασιλικό ζεύγος εστέγαζε πολλές δεκάδες αυτοκίνητα, μεταξύ των οποίων και δύο Ρολλς Ρόυς.

Από σωρεία περιστατικών, είχε σχηματισθεί για τη Φρειδερίκη η εντύπωση ότι την είχε καταλάβει κάποιο είδος αλόγιστης «μανίας» πλούτου, που θα ενδιέφερε ίσως και ψυχιάτρους.

Αυτή η εντύπωση ενισχύεται από πολλές περιπτώσεις αποδοχής, ή μάλλον εκμαιεύσεως δώρων, ακόμη και ασήμαντης αξίας για μια από τις πλουσιότερες βασίλισσες του κόσμου.

Αλλά και πάλι τα αεροπλάνα και τα γιωτ, οι πανάκριβες γούνες που χάριζαν στη βασίλισσα οι γενναιόδωροι εκπρόσωποι της ολιγαρχίας, ακόμη και οι βασιλικές χορηγίες του δημοσίου, όλος αυτός ο πακτωλός που εισέρρεε στο ταμείο των ανακτόρων, αποτελεί μικρό ποσοστό ενός άλλου μεγάλου εσόδου της βασιλικής οικογένειας. Πρόκειται για το προϊόν μιας ειδικής υπερφορολογήσεως του ελληνικού λαού, που διαχειριζόταν εντελώς ανεξέλεγκτα η Φρειδερίκη. Ο θεσμός του λεγόμενου «Βασιλικού Εθνικού Ιδρύματος» με διακλαδώσεις τη «Βασιλική Πρόνοια», το «Ίδρυμα προικοδοτήσεως απόρων κορασίδων» και τον «Έρανο Βορείων Επαρχιών», καθιερώθηκε το 1946 -κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου- και αρχικά είχε πόρους την αφαίρεση δύο τσιγάρων από κάθε πακέτο 22 τσιγάρων. Με τον καιρό, η ειδική αυτή φορολογία, επεκτάθηκε στα εισιτήρια των κινηματογράφων και στα εισαγόμενα αυτοκίνητα.

Δεδομένου ότι τα έσοδα αυτά εκφεύγουν από κάθε κρατικό έλεγχο, ήταν άγνωστο το συνολικό ποσό που αποφέρουν. Αλλά στις 27 Νοεμβρίου 1968 ο υπουργός Πρόνοιας της Χούντας Λουκάς Πάτρας ανεκοίνωσε ότι τα ιδρύματα της βασίλισσας Φρειδερίκης απορροφούσαν 600 εκατομμύρια δραχμές το χρόνο.

Κανείς δεν ήταν δυνατό να ξέρει τι ποσοστό διετίθετο για «κοινωνικές » ανάγκες και τι απέμενε στο προσωπικό ταμείο της Φρειδερίκης, η οποία ήταν η χωρίς έλεγχο διαχειρίστρια. Η προϊστορία της όμως, και γενικότερα η άσβηστη δίψα του πλουτισμού που την κατείχε, επιτρέπουν τη σκέψη ότι η όλη υπόθεση των βασιλικών ιδρυμάτων χρησιμοποιήθηκε είκοσι ολόκληρα χρόνια σαν μια εξαιρετικά προσοδοφόρα κερδοσκοπική επιχείρηση».

Όλα αυτά συμβαίνουν την εποχή που ο μέσος Έλληνας πολίτης ζούσε κάτω από το όριο της φτώχιας και γινόταν μετανάστης για να μην βλέπει τα παιδιά του να πεινάνε.

Υπάρχουν και άλλα πολλά που θα μπορούσαν να αναφερθούν. Περιοριζόμαστε σε αυτά, με την ευχή η αποζημίωση που θα δοθεί, γιατί θα δοθεί, σε λίγο καιρό να είναι η κατά το δυνατό μικρότερη και η τελευταία.

Γ. Συ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.