Βαγγελης Λιτσος: «Ενεργο κομματι της διοικησης ο πολιτης με τον Καλλικρατη»

Νέους όρους στη ζωή μας εισάγει ο «Καλλικράτης» τη νέα χρονιά. Θεσμοί παλιοί, που όμως δεν λειτούργησαν με τον «Καποδίστρια», δραστηριοποιούνται και θα παίξουν μεγάλο ρόλο στη ζωή μας. Όπως αυτός της τοπικής και δημοτικής κοινότητας που καλείται να παίξει καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση των αναγκών της καθημερινότητάς μας. Παράλληλα νέοι θεσμοί συγκροτούνται με τον «Καλλικράτη» όπως αυτός της λαϊκής συνέλευσης που εφαρμόζει τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας και δίνει το δικαίωμα στον πολίτη να αποφασίζει για τα προβλήματά του. Οι θεσμοί όμως υπηρετούνται από ανθρώπους και στο χέρι των πολιτών είναι αν θα λειτουργήσουν σωστά ή θα απαξιωθούν. Για όλα αυτά μιλά στον ΠτΘ ο δήμαρχος Αιγείρου και υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Κομοτηνής με το συνδυασμό «Κοινωνία Πολιτών» Βαγγέλης Λίτσος…

Ενδοδημοτική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων

ΠτΘ: κ. Λίτσο ποιες είναι οι αλλαγές που επιφέρει ο «Καλλικράτης» σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών;
Β.Λ.: Με τον Καλλικράτη γίνεται μια προσπάθεια ο πολίτης να μην είναι καταναλωτής της διοίκησης, – γιατί μέχρι τώρα καταναλώνει την διοίκηση, με την έννοια ότι ζητά από το δήμο να τον εξυπηρετήσει και ο δήμος έχει ένα μηχανισμό που άλλοτε ανταποκρίνεται άλλοτε όχι. Όταν ο μηχανισμός δεν ανταποκρίνεται γκρινιάζει για αυτό. Ο «Καλλικράτης» προσπαθεί να κάνει τον πολίτη ενεργό κομμάτι της διοίκησης, που αντί να εξυπηρετηθεί από ένα τρίτο, εξυπηρετείται από ένα μηχανισμό που ο πολίτης αποτελεί τμήμα του. Και αυτό το κάνει με την αποκέντρωση αρμοδιοτήτων ως ένα βαθμό. Από το κεντρικό κράτος προς την περιφέρεια και από την περιφέρεια στους δήμους υπάρχει μια αποκέντρωση αρμοδιοτήτων αλλά δεν σταματά εκεί. Μπαίνει και ένας σημαντικός παράγοντας που λέγεται ενδοδημοτική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων, θέμα στο οποίο ο Καποδίστριας απέτυχε παταγωδώς και για αυτό δεν λειτούργησαν ποτέ και σοβαρά τα τοπικά συμβούλια. Οι δήμοι ως προς την διοικητική τους δομή χωρίζονται σε δημοτικές ενότητες, που είναι οι καποδιστριακοί δήμοι. Ο δήμος Κομοτηνής αποτελείται από τρεις δημοτικές ενότητες, τους Δήμους Κομοτηνής, Αιγείρου και Νέου Σιδηροχωρίου. Οι δημοτικές ενότητες θα διακρίνονται σε δημοτικές και κοινοτικές κοινότητες ανάλογα με τον πληθυσμό, δημοτικές κοινότητες αν είναι πάνω από δύο χιλιάδες κάτοικοι, -στο νέο δήμο Κομοτηνής μόνο η Κομοτηνή είναι δημοτική κοινότητα -, και στις τοπικές κοινότητες. Οι αρμοδιότητες μεταξύ των δημοτικών και τοπικών κοινοτήτων είναι ελαφρώς διαφοροποιημένες και είναι λογικό, διότι για παράδειγμα η δημοτική κοινότητα Κομοτηνής έχει σαράντα δύο χιλιάδες κατοίκους και η τοπική κοινότητα Γλυφάδας εκατόν πενήντα και είναι λογικό ο πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Κομοτηνής να έχει διαφορετικές αρμοδιότητες από τον πρόεδρο της τοπικής κοινότητας Γλυφάδας.

Αναβάθμιση τοπικών κοινοτήτων

ΠτΘ: κ. Λίτσο και ο «Καποδίστριας» προέβλεπε το θεσμό των τοπικών συμβουλίων. Τι το διαφορετικό φέρνει ο «Καλλικράτης», στη δομή και λειτουργία τους;
Β.Λ.: Μέχρι σήμερα ο Καποδίστριας μπορώ να πω ότι είχε υποβαθμίσει αρκετά και σχεδόν είχε εξαφανίσει τα τοπικά συμβούλια, -μάλιστα σε κάποια χωριά ήταν μόνο πινακίδες, – τα οποία γνωμοδοτούσαν, σπανίως, για κάποια έργα τοπικής εμβέλειας. Ο “Καλλικράτης” δίνει σημαντικές αρμοδιότητες στις τοπικές κοινότητες, αλλάζει κατ’ αρχήν ο όρος και από τοπικά συμβούλια λέγονται τοπικές και δημοτικές κοινότητες. Μάλιστα η δημοτική κοινότητα έχει περισσότερες αρμοδιότητες από την τοπική, γιατί στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της εντάσσονται και αρκετές διεκπεραιώσεις, όπως για παράδειγμα η έκδοση άδειας καταστήματος. Οι τοπικές κοινότητες έχουν λιγότερες αρμοδιότητες, αλλά εξίσου σημαντικές. Το γεγονός όμως δεν το ποιες αρμοδιότητες έχουν, γιατί όλοι έχουν μάθει να μετράνε την εξουσία με βάση το ποσοστό χρημάτων που διαχειρίζεται κανείς, και εκεί εστιάζεται η μεγάλη διαφορά. Είναι πλέον ανάγκη να υπάρχει διακριτός κωδικός στην διαχείριση των χρημάτων του προϋπολογισμού του δήμου που θα αφορά την συγκεκριμένη τοπική κοινότητα. Άρα η εξυπηρέτηση του πολίτη θα έχει να κάνει και με την τοπική κοινότητα. Πιστεύω όμως ότι εναπόκειται και στον πρόεδρο της τοπικής και δημοτικής κοινότητας να δείξει το ανάλογο ενδιαφέρον.

ΠτΘ: Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει και με τον Καποδίστρια;
Β.Λ.: Θα μπορούσε. Υπήρξαν δραστήριοι πρόεδροι που πραγματικά λειτούργησαν τα τοπικά συμβούλια. Για παράδειγμα το Τοπικό Συμβούλιο Φαναρίου έχει εκδώσει για αυτή την τετραετία που ολοκληρώνεται περίπου ενενήντα γνωμοδοτήσεις, που όλες γνωμοδοτήθηκαν από το Δημοτικό Συμβούλιο, παρά το γεγονός ότι το Δημοτικό Συμβούλιο είχε τη δυνατότητα να μην τις λάβει υπόψη του ή να έχει μια διακριτή γνώμη από το τοπικό συμβούλιο, αποδείχθηκε όμως το δημοτικό συμβούλιο δεν ήθελε ποτέ να έρθει σε σύγκρουση με την τοπική κοινωνία. Νομίζω ότι, όπου το τοπικό συμβούλιο ήθελε να δείξει μια μεγαλύτερη δραστηριότητα, ακόμη και αυτή που του έδινε το δικαίωμα ο νόμος, τα δημοτικά συμβούλια δεν δημιούργησαν πρόβλημα.

ΠτΘ: Ποιες είναι οι αρμοδιότητες των τοπικών κοινοτήτων;
Β.Λ.: Στις τοπικές κοινότητες θα υπάρχει συγκεκριμένο ποσό για διαχείριση και η εξυπηρέτηση του πολίτη μπορεί να γίνει από εκεί, για παράδειγμα η βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής, που είναι κάτι καθημερινό, όπως στην περίπτωση των δηλώσεων καλλιέργειας και των ιδιωτικών συμφωνητικών μίσθωσης των αγρών, όπου σε μεγάλους οικισμούς, χρειάζονται δεκάδες εκατοντάδες υπογραφές την ημέρα. Ένας μόνο αγρότης μπορεί να έχει είκοσι και τριάντα συμφωνητικά μίσθωσης που τα υπογράφουν δύο και τρεις. Ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο και να εξυπηρετήσει τους δημότες του και έτσι να μην χρειάζεται καν να μεταβεί κανείς και στο παλιό δημαρχείο, προκειμένου να θεωρήσει το γνήσιο της υπογραφής. Επίσης ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην καθαριότητα σε επίπεδο γειτονιάς. Ένας δήμος που εκτείνεται από τα σύνορα της Βουλγαρίας μέχρι και το Θρακικό Πέλαγος δεν μπορεί να έχει την εικόνα την πραγματική και την πραγματική ανάγκη καθαριότητας, συντήρησης του πρασίνου, πυρασφάλειας, τα οποία είναι προβλήματα που μόνο τοπικά μάτια που τα βλέπουν, μπορούν να τα χειρισθούν. Αυτά όμως τα θέματα έχουν να κάνουν και με την εξυπηρέτηση του δημότη. Στο θέμα αυτό και πάλι πιστεύω ότι η τοπική κοινότητα θα παίξει σημαντικό ρόλο, εφόσον όμως θέλει να τον επωμισθεί γιατί όλοι αυτοί οι θεσμοί υπηρετούνται από ανθρώπους.

Η λαϊκή συνέλευση θα ιεραρχεί τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας

ΠτΘ: Επίσης πρωτόγνωρο στοιχείο στον «Καλλικράτη» αποτελούν οι λαϊκές συνελεύσεις…
Β.Λ.: Σε επίπεδο αρμοδιοτήτων ακόμη και μέσα στις τοπικές κοινότητες και στην δημοτική κοινότητα περνά ο νομοθέτης την συμμετοχική δημοκρατία ορίζοντας ότι τα σημαντικά θα ορίζονται από την γενική συνέλευση, η οποία είναι υποχρεωτική μια φορά το χρόνο. Υπήρχε στο νόμο του Καποδίστρια αλλά μόνο ως μια επιλογή και αν ήθελε να την κάνει ο πρόεδρος. Στον κώδικα που ψήφισε στη συνέχεια ο Προκόπης Παυλόπουλος το 2006 υπήρξε η έννοια της τοπικής συνέλευσης και του τοπικού δημοψηφίσματος, μόνο όμως για πολύ περιορισμένα θέματα. Με τον «Καλλικράτη» η λαϊκή συνέλευση καθίσταται υποχρεωτική, για να ιεραρχήσει τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, προκειμένου να έχουν ιεραρχημένες ανάγκες τα όργανα διοίκησης και της τοπικής κοινότητας και της δημοτικής κοινότητας και του δήμου για να εφαρμόσουν πλέον κάτι που είναι δεσμευτικό για αυτούς.

ΠτΘ: Πώς θα λειτουργεί δηλαδή η λαϊκή συνέλευση σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών;
Β.Λ.: Μιλώντας πιο πρακτικά θα έλεγα ότι για να καταρτισθεί ο προϋπολογισμός, -γιατί πάντα η εξουσία ταυτίζεται με την διαχείριση χρήματος,- από τον Ιούνη της προηγούμενης χρονιάς, σύμφωνα με τον «Καλλικράτη», οι τοπικές κοινότητες θα πρέπει να εκφράσουν τις τοπικές ανάγκες τους προς την αρμόδια επιτροπή, που είναι η Οικονομική Επιτροπή αρμόδια για την σύνταξη του προϋπολογισμού και του τεχνικού προγράμματος. Για να παρθεί απόφαση δεν θα συγκληθεί το τριμελές συμβούλιο της τοπικής κοινότητας, αλλά η απόφαση θα παρθεί μέσα από μια λαϊκή συνέλευση, όπου βέβαια θα ακουστούν τα πάντα. Σίγουρα όλες οι ανάγκες που θα ακουσθούν δεν θα μπορούν να εξυπηρετηθούν, όμως θα μπουν σε μια σειρά. Στη συνέχεια όλα αυτά, όπως είναι, – ακόμα και τα πιο παράλογα και πιο δαπανηρά, για παράδειγμα μπορεί ο οικισμός της Αιγείρου να ζητήσει βιολογικό καθαρισμό, ο οποίος για να γίνει σήμερα έχει ένα κόστος τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ στην περιοχή, θα πρέπει να εξεταστούν από το τοπικό συμβούλιο πόσο ψηλά είναι ιεραρχημένα ως ανάγκες των κατοίκων. Έτσι το συμβούλιο της τοπικής κοινότητας καταθέτει μια σειρά από προτάσεις στην αρμόδια οικονομική επιτροπή και την εκτελεστική επιτροπή και θα τα κοστολογήσει και αφού βγει το συνολικό κόστος των προτάσεων αυτό θα κατατεθεί στην οικονομική υπηρεσία πλέον η οποία και θα απορρίψει κάποια αιτήματα. Δεν μπορεί για παράδειγμα να αιτούνται έργα που κοστίζουν διακόσια εκατομμύρια ευρώ, ενώ ο δήμος Κομοτηνής έχει δυνατότητες για εκατό. Έχοντας αυτό τον περιορισμό ζητά να εξειδικεύσει το συμβούλιο της τοπικής κοινότητας, από όλο αυτό το φάσμα αναγκών, ποιες θέλουν να ικανοποιήσουν, γιατί μπορεί να έχουν ιεραρχήσει μια ανάγκη πρώτη αλλά οικονομικά να μην μπορεί να βγαίνει, οπότε πρέπει να πάει στην δεύτερη ή στην τρίτη επιλογή μέχρι να καταφέρει να έχει το οικονομικό αντίκρισμα για να καλύψει αυτή την ανάγκη. Στη συνέχεια ακολουθεί η αντίστροφη πορεία. Η οικονομική υπηρεσία στέλνει την πρότασή της στην Οικονομική και Εκτελεστική Επιτροπή που με την σειρά τους την στέλνουν στα τοπικά συμβούλια. Σε αυτή την πρόταση ορίζεται το ποσό, το οποίο θα είναι συγκεκριμένο για κάθε οικισμό, και άρα θα πρέπει να καλυφθούν ανάγκες με κάποιο ορισμένο ποσό που θα είναι ανάλογο του μεγέθους του πληθυσμού και της ιεραρχίας έναντι των άλλων οικισμών. Για παράδειγμα μπορεί ο οικισμός Φαναρίου να φαίνεται μικρός αλλά στην ιεραρχία προτεραιοτήτων του δήμου θα είναι ψηλά λόγω του ότι συμβάλλει με πολύ υψηλό ποσοστό στην ανάπτυξη ολοκλήρου του δήμου, άρα εκεί θα πρέπει να γίνονται έργα που ξεπερνούν την απλή εμβέλεια εξυπηρέτησης των κατοίκων του, γιατί το Φανάρι είναι ένας οικισμός που εξυπηρετεί δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους εκτός οικισμού. Έτσι λοιπόν ξαναγίνεται ένα δεύτερο κοσκίνισμα της ιεράρχησης των αναγκών και φθάνουμε στα τέλη Αυγούστου, από τον Ιούνιο που ξεκινήσαμε, για να πάρει μια συνολική εικόνα η Εκτελεστική Επιτροπή, που αποτελείται από το σύνολο των αντιδημάρχων και το δήμαρχο, και η Οικονομική Επιτροπή, η σημερινή μπορούμε να πούμε δημαρχιακή επιτροπή, για τις ανάγκες του δήμου και πόσες από αυτές μπορεί να καλύψει την επόμενη χρονιά. Και από εκεί και πέρα ξεκινά η κατάρτιση του προϋπολογισμού με αυτές τις δεσμεύσεις. Μέχρι σήμερα ο προϋπολογισμός για να γίνει ερχόταν η οικονομική υπηρεσία έδινε τα οικονομικά στοιχεία της προηγούμενης χρονιάς και έφτιαχνε τον προϋπολογισμό μια κλειστή ομάδα συμβούλων που ήταν γύρω από το δήμαρχο και τον κατέθετε στην Δημαρχιακή Επιτροπή, έχοντας προειλημμένες αποφάσεις, και τον έφερνε στο Δημοτικό Συμβούλιο ουσιαστικά και πάλι έχοντας προειλημμένες αποφάσεις. Στην περίπτωση του “Καλλικράτη” γίνεται μια ολόκληρη διαβούλευση, η οποία είναι δεσμευτική, γιατί, αν το τοπικό συμβούλιο ιεραρχήσει τις ανάγκες του σε συγκεκριμένες δράσεις ,τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει αυτή την ιεράρχηση, εφόσον είναι στο οικονομικό πλαίσιο που έθεσε η Οικονομική υπηρεσία και η Οικονομική Επιτροπή του Δήμου ούτε ακόμη και ο δήμαρχος ούτε και το δημοτικό συμβούλιο. Αν ένας οικισμός αποφασίσει ότι τον ενδιαφέρει η τοπική οδοποιία και αυτό θέτει ως πρώτο μέλημα του δήμου και θέλει όλα τα χρήματα να δοθούν για αυτό το σκοπό κανένας δεν μπορεί να αλλάξει αυτή την ιεράρχηση.

Τέλος στα ρουσφέτια και στις προσωπικές εξυπηρετήσεις

ΠτΘ: Ουσιαστικά δηλαδή κ Λίτσο μιλάμε για άμεση δημοκρατία. Μπορεί όμως να λειτουργήσει αυτή;
Β.Λ.: Όλα αυτά που προανέφερα αποτελούν την αποκεντρωμένη ουσιαστική αρμοδιότητα να ρυθμίζεις τα μικρά, τα του οίκου σου, που είναι τόσο σημαντικά για την καθημερινότητα του πολίτη. Όλο αυτό όμως λύνει και ένα θέμα διαφάνειας, για να μην πω διαφθοράς. Τέλος στα ρουσφέτια και στις προσωπικές εξυπηρετήσεις. Δεν θα εξυπηρετήσει ο δήμαρχος και ο δημοτικός σύμβουλος τους ψηφοφόρους του. Η απόφαση της λαϊκής συνέλευσης είναι δεσμευτική και για τον δήμαρχο και για τον πρόεδρο της τοπικής κοινότητας. Όμως η άμεση αυτή δημοκρατία για να λειτουργήσει εξαρτάται από τους πολίτες. Αν στην πρώτη λαϊκή συνέλευση από τους πεντακόσιους κατοίκους συμμετέχουν οι τριακόσιοι είναι επιτυχία αλλά αν στη δεύτερη χρονιά μετέχουν οι πενήντα, τότε θα έχουμε την δικτατορία των πενήντα έναντι των πεντακοσίων. Είναι ένα δίκοπο μαχαίρι αυτό που εναπόκειται όμως στην δημοκρατική ευαισθησία και υπευθυνότητα των ίδιων των πολιτών. Είναι σημαντικό τα χωριά να ιεραρχούν μόνα τους τις ανάγκες και να μην περιμένουν ως θέσφατο την απόφαση του δημάρχου ή του δημοτικού συμβουλίου για να μπορούμε να έχουμε ουσιαστικές παρεμβάσεις στα μικρά και καθημερινά.

ΠτΘ: Και με τα μεγάλα έργα;
Β.Λ.: Μπορεί κάποιος να τρομάξει και να διερωτηθεί τι γίνεται με τα μεγάλα έργα και αν μπορεί και για αυτά να αποφασίσει το τοπικό. Εκεί όμως ο νομοθέτης λέει ότι ό,τι ξεφεύγει της στενής τοπικής εμβέλειας δεν μπορεί να το αποφασίσει η τοπική κοινότητα αλλά ούτε και να το χρηματοδοτήσει. Θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα που προανέφερα για το βιολογικό καθαρισμό της Αιγείρου και θα πω ότι, όσα λεφτά και να δικαιούται η τοπική κοινότητα Αιγείρου, αποκλείεται να δικαιούται τέσσερα εκατομμύρια από τον προϋπολογισμό του δήμου Κομοτηνής. Εδώ τώρα μπαίνει το θέμα του στρατηγικού σχεδιασμού. Επειδή όμως το αίτημα το έθεσε η λαϊκή συνέλευση και το έβαλε πρώτο στην ιεράρχηση των αναγκών της είναι υποχρεωμένη η τεχνική υπηρεσία του δήμου να το λάβει υπόψη και να αποφασίσει, αφού δεν μπορεί να το χρηματοδοτήσει από το ποσό πού θα πάρει η τοπική κοινότητα, να το εντάξει σε κάποιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Εφόσον λοιπόν μιλάμε για βιολογικό καθαρισμό η ΔΕΥΑΚ θα το εντάξει στο τεχνικό της πρόγραμμα, για παράδειγμα στο πρόγραμμα της τετραετίας, θα φτιάξει τις μελέτες και θα αναζητήσει το χρηματοδοτικό εργαλείο μέσω της Διεύθυνσης Σχεδιασμού και Ανάπτυξης του δήμου, που θα είναι μια άλλη υπηρεσία που θα αναζητά συνεχώς χρηματοδοτήσεις, που παίρνει τις ανάγκες από την τεχνική υπηρεσία, τις ανάγκες από τις διαβουλεύσεις που γίνονται, και προσπαθεί να δει από πού όλα αυτά θα καλυφθούν και κάνει τη μοιρασιά της πίτας, διαθέτει χρήματα από την ΣΑΤΑ, από τα Ευρωπαϊκά Προγράμματα, από την τακτική κατανομή, από τα τέλη τα ανταποδοτικά. Είναι ένας περίπλοκος μηχανισμός που περιλαμβάνει και τους πολίτες, δηλαδή γρανάζι αυτού του μηχανισμού είναι οι πολίτες».

Μεγάλη η ευθύνη των πολιτών για την επιτυχία του «Καλλικράτη»

ΠτΘ: Είσθε αισιόδοξος ή απαισιόδοξος προς την επιτυχία του Καλλικράτη;
Β.Λ.: Υπάρχει ένα πολύ καλό, θα μπορούσε να ήταν και καλύτερο, θεσμικό πλαίσιο. Από μόνο του όμως μπορεί να μείνει και κενό γράμμα. Χρειάζεται να το εμπιστευτεί ο πολίτης και χρειάζεται να το υπηρετήσουν δύο κατηγορίες ανθρώπων, οι δημοτικοί υπάλληλοι, παλιοί και νέοι, -γιατί τώρα έρχονται πολλοί παλιοί υπάλληλοι στους δήμους, από τη Νομαρχία, από την Περιφέρεια, -οι οποίοι δεν φθάνει μόνο να έχουν μεράκι, αλλά πρέπει να εκπαιδευτούν πάρα πολύ στην καινούργια πραγματικότητα, άρα η εκπαίδευση και η προσαρμογή τους στα νέα δεδομένα είναι εκ των ων ουκ άνευ για τη λειτουργία του νέου θεσμού και η δεύτερη κατηγορία αφορά στις τοπικές κοινωνίες, που θα πρέπει να αγκαλιάσουν το νέο θεσμό και αυτό γίνεται μόνο με ένα τρόπο, επιλέγοντας ανθρώπους που θα υπηρετήσουν αυτό το θεσμό μέσα από τα σπλάχνα τους. Εδώ έγκειται η μεγάλη ευθύνη των πολιτών. Ο νομοθέτης, μετά από πίεση, θέλοντας και μη, γιατί εγώ έτσι πιστεύω ότι έγινε ο “Καλλικράτης”, έφτιαξε ένα καλό θεσμικό πλαίσιο το οποίο θα πρέπει να υπηρετηθεί από ένα σύνολο ανθρώπων της αυτοδιοίκησης που θα πρέπει να έχει όλα τα εχέγγυα, ότι θέλει και ότι μπορεί. Βλέπω ανθρώπους υποψηφίους που πολέμησαν το θεσμό του “Καλλικράτη”, ήταν αντίθετοι με αυτόν και μου κάνει εντύπωση πώς μπορεί κάποιος που έχει σοβαρές αντιρρήσεις απέναντι στο θεσμό να κληθεί να τον υπηρετήσει, όταν δεν τον πιστεύει. Επίσης ένα ακόμη απαιτούμενο είναι η σύνθεση αυτής την μεγάλης ομάδας που θα κληθεί να διαχειρισθεί τον “Καλλικράτη” στα πρώτα του βήματα, η οποία θα πρέπει να είναι ποικίλη. Δεν μπορείς να βασισθείς αποκλειστικά και μόνο στους παλιούς, γιατί η εμπειρία δεν είναι κάτι που αρκεί.

Είναι σημαντική, αλλά προέρχεται από αυτό που ξεπεράσαμε. Δεν μπορείς, επίσης, να βασισθείς αποκλειστικά και μόνο στους νέους που έχουν όρεξη και όραμα, γιατί τα οράματα και η όρεξη για δουλειά μπορεί να αποτελούν το πρώτο βήμα, αλλά ο χώρος που μπαίνεις δεν σηκώνει λάθη. Όταν ξεκινά ένας θεσμός πιθανόν τα λάθη να έχουν μακροπρόθεσμα και μακροχρόνια αποτελέσματα και να χρειασθεί πολύς χρόνος για την διόρθωσή τους. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι πολίτες είναι το αυτονόητο, δηλαδή την σύνθεση. Να υπάρχει ένας συνδυασμός εμπειρίας και όρεξης, ένας συνδυασμός γνώσης και οράματος, που να μπορεί να οδηγήσει με τον ασφαλέστερο τρόπο το καράβι που λέγεται «Καλλικράτης» σε αυτή την μακρά διαδρομή, γιατί κατά την άποψή μου οι παλιές κοινότητες ταξίδευαν μέσα σε λίμνες, οι Καποδιστριακοί δήμοι βγήκαν στο πέλαγος και οι Καλλικρατικοί δήμοι θα βγουν στον ωκεανό. Για αυτό θέλουν και ψυχωμένο πλήρωμα ορεξάτο για καινούργια ταξίδια, αλλά και έμπειρους καπετάνιους. Θεωρώ ότι οι πολίτες για πρώτη φορά θα συναισθανθούν την ευθύνη, γιατί το 80% της δημόσιας ζωής τους θα έχει να κάνει με τον “Καλλικράτη”. Η ποιότητα των σχολείων των παιδιών μας, η πρωτοβάθμια υγεία μας, η δημόσια υγεία μας, η ποιότητα του πολιτισμού της πόλης, η χωροταξία της, ακόμη πιστεύω και το εργασιακό περιβάλλον, – υπό την έννοια ότι ένα μεγάλο κομμάτι της ανάπτυξης θα έχει να κάνει με το πώς ανταποκρίνεται η δημοτική αρχή στο να δημιουργεί ευνοϊκό περιβάλλον είτε για επενδύσεις, είτε για αξιοποίηση των τοπικών πόρων που μπορεί μεν να αφορούν μια άλλου επιπέδου παρέμβαση, που έχει να κάνει με το κεντρικό κράτος, ωστόσο όμως η τοπική κοινωνία πρέπει να τους αναδείξει, – ίσως είναι ζητήματα για τα οποία οι πολίτες να μην έχουν αντιληφθεί ότι θα τα επηρεάσει η δημοτική αρχή, αλλά οσμίζονται ότι η νέα δημοτική αρχή θα έχει να παίξει σημαντικό ρόλο σε όλους αυτούς τους τομείς.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.