Until Rain: οταν οι μικροι μεγαλωνουν…

Οι Until Rain είναι μια progressive metal μπάντα η οποία δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη από τους τότε δεκατετράχρονους συμμαθητές Ορέστη Φίκο (πρώην μπασίστας), Λευτέρη Γερμενλή(πλήκτρα) και Αλέξη Hughes(ντραμς). Σύντομα έγινε μέλος και ο Σταύρος Βουτσάς(πρωην φωνή). Η μπάντα ξεκίνησε με το όνομα “Delirium” και συνέχισε να παίζει και να κάνει πρόβες μέχρι το 2006 που ολοκληρώθηκε το line-up με τον Θοδωρή Αμαξόπουλο (κιθάρα). Τον Σεπτέμβριο του 2006 ηχογράφησαν το πρώτο τους demo με τίτλο ‘Season IX’. Λίγους μήνες αργότερα, ηχογραφήθηκε ένα δεύτερο demo, με τίτλο ‘Hopes Forever’ με σκοπό την προώθηση της μπάντας.

Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη μουσική από ποτέ;
Λ.Γ.: Η μπάντα δημιουργήθηκε το 2004.Βέβαια κάποιοι από μας ήδη έπαιζαν πριν μουσική και γενικά ασχολούμασταν με τη μουσική. Για κάποιους πάλι ήταν αφορμή η μπάντα, να επανασυνδεθούν με τη μουσική, τους έδωσε κίνητρο. Στην αρχή παίζαμε περισσότερο για μας και από το 2006 που ήρθε και ο Θοδωρής μαζί μας και ολοκληρώθηκε η σύνθεση του συγκροτήματος αρχίσαμε να το ψάχνουμε περισσότερο, τόσο όσον αφορά τον ήχο όσο και να γράφουμε δικά μας τραγούδια και να κάνουμε δικές μας κινήσεις.

Κάθε αρχή και δύσκολη…

Όταν ξεκινήσατε το 2004 αντιμετωπίσατε την αμφισβήτηση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα νέα συγκροτήματα;
Λ.Γ: Όταν ξεκινήσαμε δεν φανταζόμασταν ότι θα ‘ναι τόσο δύσκολα. Είναι ένας δύσκολος χώρος αλλά στην αρχή το μονό που μας ενδιέφερε ήταν να παίζουμε μουσική, έτσι πηγαίναμε στο στούντιο, πληρώναμε και ηχογραφούσαμε.
Θ: Εγώ πιστεύω ότι όλοι για πλάκα ξεκινάν στην αρχή.
Λ.Γ: Οι δυσκολίες αρχίζουν αργότερα…όταν έρθει η ώρα να κάνεις συναυλίες, να κυκλοφορήσεις τον πρώτο δίσκο, να γράψεις κομμάτια, γενικά να κινηθείς. Επίσης τα λεφτά είναι μια δυσκολία όπως και η αμφισβήτηση καθώς και η κατάσταση στα μουσικά πράγματα της χώρας μας. Αλλά και 20 χρόνια να έχει κάποιος μπάντα, προβλήματα πάντα θα εμφανίζονται!

Και φαντάζομαι ότι η ηλικία σας έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα…
Θ: Ναι, ήμασταν ψαρωμένοι!
Λ.Γ: Σιγά-σιγά προσπαθείς να δικτυωθείς και να μάθεις πράγματα, και σκέψου ότι άλλοι ξεκινούν μια μπάντα στην ηλικία των 25-30 και έχουν ένα πιο επιχειρηματικό, πιο ώριμο μυαλό. Στα 15-16 με τι μυαλό να κάνεις κινήσεις; Στην πορεία με την καθημερινή τριβή, τις εμπειρίες και την αλληλοβοήθεια μαθαίνεις. Επίσης γνωρίζεις άτομα με παραπάνω εμπειρία που μπορούν να σε συμβουλέψουν.

Οδηγίες προς ναυτιλλόμενους

Στα παιδιά που ξεκινάν τώρα, ποιες κινήσεις θα τους συμβουλεύατε να κάνουν και ποιες να αποφύγουν;
Λ.Γ: Σίγουρα να αποφύγουν τον αθέμιτο ανταγωνισμό γιατί δυστυχώς υπάρχει αυτό το πράγμα σε πολλές μπάντες, επιθυμούν να «κάψουν» τον άλλον. Οι μπάντες που λειτουργούν με τον τρόπο αυτό, ποτέ δεν θα κάνουν τίποτα το αξιόλογο. Είναι νόμος. Θα πρέπει να τους νοιάζει η μουσική τους και όχι το μαλλί τους, το σκουλαρίκι και οι γυναίκες…
Θ: Η άποψή μου είναι ότι οι μπάντες θα πρέπει να αλληλοϋποστηρίζονται. Άλλωστε ο χώρος αυτός στον οποίο ανήκουμε μουσικά είναι μικρός και είμαστε όλοι γνωστοί. Πολλές φορές είναι και θέμα τύχης να ξεχωρίσει κάποιος από εμάς. Αν για παράδειγμα έρθει για κάποιον πρόταση από το εξωτερικό δεν θα είναι ωραίο να «θάψει» όλους τους υπόλοιπους. Αν εξακολουθήσουμε αυτήν τη λογική η μουσική που υπηρετούμε δεν θα κάνει ποτέ βήματα προόδου στη χώρα μας.

Το Schoolwave Festival ήταν μια μεγάλη εμπειρία

Το 2007 εμφανιστήκατε στο Schoolwave Festival πιστεύετε ότι τέτοιου είδους εκδηλώσεις βοηθούν;
Λ.Γ: Βοηθούν πάρα πολύ. Διοργανώσεις όπως το Schoolwave θα σου προσφέρουν εμπειρίες, ευκαιρίες και προώθηση. Είναι διαφορετικό να γράφεις και να παρουσιάζεις κομμάτια σε ένα μικρό μαγαζί από το να τα παρουσιάζεις μπροστά σε τόσο κόσμο.
Θ.: Βέβαια εμάς, λόγω της αλλαγής του ονόματος (από Delirium γίναμε Until Rain), από άποψη προώθησης, δεν μας βοήθησε ιδιαίτερα. Περισσότερο κερδίσαμε στον τομέα των εμπειριών, όπως είπε και Λευτέρης.

Οι επιρροές και το μέλλον του progressive metal στην Ελλάδα

Το είδος της μουσικής που υπηρετείτε είναι το progressive metal,το οποίο στις μέρες μας, στην Ελλάδα, υπολείπεται προβολής. Δεν μένει όμως και στάσιμο…Συμφωνείτε;
Λ.Γ: Το στιλ που παίζουμε δεν είναι και ποτέ δεν θα γίνει εμπορικό. Απλά τη δεκαετία του 90 το power metal που έχει στοιχεία του progressive γνώρισε τεράστια άνθηση, υπήρχαν πάρα πολλές μπάντες οι οποίες έκαναν μεγάλο αριθμό πωλήσεων και επιτυχία. Μετά ακολούθησαν και η hardcore και η new metal και ο κόσμος γούσταρε αυτήν τη μουσική. Γενικότερα, και στις συζητήσεις που κάνουμε με τα άλλα παιδιά για το μέλλον έχουμε καταλήξει στην άποψη ότι διάφορα συγκροτήματα από διάφορα στιλ (της metal) προσπαθούν να ενσωματώσουν στοιχεία του progressive, ίσως γιατί τους εντυπωσιάζει πολλές φορές.
Θ: Πάντως σαν άτομα δεν μας αρέσουν οι ταμπέλες στη μουσική. Και πολλοί μουσικοί χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους progressive χωρίς να ξέρουν γιατί ακριβώς μιλούν. Ακόμα και ‘μείς δεν μας αρέσει να μας χαρακτηρίζουν έτσι, απλά αν είναι να βάλουμε μια ταμπέλα, τότε ναι αυτή είναι του progressive, είμαστε προς τα εκεί. Άλλα μην ξεχνάμε ότι οι ρίζες μας είναι ροκάδικες!

Στην υποθετική περίπτωση που θα σας έβαζαν το μαχαίρι στο λαιμό, και δεν θα μπορούσατε να παίξετε metal, θα υπήρχε κάποιο άλλο μουσικό είδος που θα θέλατε να υπηρετήσετε;
Θ: Κοίτα, εγώ θα γινόμουν jazzas…
Λ.Γ: Και εγώ το ίδιο! Και στους δυο μας αρέσει αυτό το στιλ και θα ήταν η αμέσως επόμενη επιλογή.
Θ: Όπως επίσης μου αρέσει και η κλασική μουσική, άλλωστε είμαστε και παιδιά του ωδείου!
Λ.Γ: Και σε αυτό θέλω να συμπληρώσω ότι το ωδείο είναι πολύ σημαντικό, είναι εργαλείο για τον κάθε μουσικό.
Θ: Εγώ για παράδειγμα έμαθα να παίζω κιθάρα, κλασική, στο ωδείο, έντεχνα και ροκ τραγούδια και αργότερα όταν γνώρισα κάποια «κακοποιά» στοιχεία, επηρεάστηκα και έγινα μεταλάς.

Οι επιρροές πηγάζουν από συγκροτήματα όπως Blackfield, Porcupine Tree, Pink Floyd και τέτοιου είδους…

Πιστεύετε πως δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναδημιουργηθούν τέτοιες μπάντες από δω και στο εξής; Ή έστω να υπάρχει ένας καλός ανταγωνισμός;
Λ.Γ: Εννοείται, σαν τους Pink Floyd ειδικά!
Θ: Βγαίνουν και ξαναβγαίνουν συγκροτήματα, αλλά σίγουρα δεν μπορούν να γίνουν θρύλοι. Πάντα οι θρύλοι είναι λίγοι. Πχ Metallica ακούγονται και μετά από 15 χρόνια. Απλά υπάρχουν πολλά συγκροτήματα που είναι καλά, έχουν μια καλή πορεία στον χώρο αλλά δεν μπορείς να τους χαρακτηρίσεις ως θρύλους.

Το συγκρότημα είναι ένα κοινωνικό σύνολο

Οι αλλαγές μέσα στο συγκρότημα δεν επιφέρουν και κάποιες δυσκολίες; Πως το χειρίζεστε το θέμα;
Λ.Γ: Πολλές δυσκολίες και είναι λογικό. Σε κάποιες αλλαγές σταθήκαμε άτυχοι σε κάποιες άλλες πολύ τυχεροί. Πχ η θέση του μπασίστα στη μπάντα μας είναι πολύ σημαντική, και αναγκαστήκαμε κάποια στιγμή να αλλάξουμε. Αλλά ευτυχώς κινηθήκαμε εύκολα και βρέθηκε σχεδόν αμέσως λύση, και η περίοδος προσαρμογής του νέου μέλους ήταν αρκετά σύντομη. Όπως επίσης στον πρώτο δίσκο είχαμε άλλον τραγουδιστή και στο δεύτερο νέο.
Θ: Πρέπει να δεθεί η μπάντα να ηχογραφήσει και να μάθει το υλικό… και ‘μείς είχαμε μισό χρόνο μπροστά μας.
Λ.Γ: Κάποιος μουσικός είχε πει θυμάμαι: «ένα μουσικό συγκρότημα, κυρίως rock και metal, είναι το πιο ανώμαλο κοινωνικό σύνολο». Έχεις να κάνεις με τέσσερις ας πούμε διαφορετικούς χαρακτήρες που πρέπει να λειτουργήσουν σαν ένα, ως μονάδα. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό;
Θ: Το πιο σημαντικό είναι να τα έχουμε καλά και λυμένα μεταξύ μας πιστεύω μέσα στο συγκρότημα. Έχουμε περάσει πολλά σαν μπάντα, αλλά γενικά είχαμε καλά και εντάξει άτομα μέσα σ’ αυτήν.
Λ.Γ: Αλλά ποτέ δεν γνωρίζεις. Πρέπει να είσαι για όλα προετοιμασμένος. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία στις προσωπικές σχέσεις και ένας σωστός επαγγελματισμός.

Το βασίλειο των ονείρων και η συνέχειά του

’The Reign of Dreams” ο τίτλος του πρώτου σας δίσκου. Τι ακριβώς σημαίνει για εσάς;
Λ.Γ: Βασικά ο δίσκος είναι concept, δηλαδή έχει μια ιστορία και είναι φανταστική ιστορία. Δεν μπορώ να σου πω ότι δηλώνει κάτι βαθυστόχαστο, αν σου την εξηγήσω, θα καταλάβεις ότι είναι το μέρος, το σκηνικό που στην ουσία εκτυλίσσεται η ιστορία του δίσκου, το βασίλειο των ονείρων. Περνάει μηνύματα.
Θ: Ο δίσκος έχει κάποιο σενάριο, σαν ταινία ας πούμε…

Θέλω να μου πείτε ένα-δυο κριτήρια επιλογής τραγουδιών για το δίσκο.
Θ: Κοίτα, είχαμε πολλά τραγούδια, αλλά τα αλλοιώναμε, τα ξαναφτιάχναμε, αλλά διαλέγουμε κομμάτια που να ταιριάζουν στο σενάριο, όπως είπαμε και πριν του δίσκου. Πολλά κομμάτια που μας άρεσαν έμειναν απ’ έξω, γιατί απλά δεν ταίριαζαν.
Λ.Γ: Έτσι ακριβώς είναι. Στον 2ο δίσκο που ετοιμάζουμε τώρα, υπάρχουν αυτοτελή κομμάτια, δεν έχει κάποια συγκεκριμένη ιστορία. Πιστεύω απλά ότι είναι ωραίο να έχεις ένα «ελεύθερο» δίσκο, με κομμάτια ανεξάρτητα μεταξύ τους.

Μετα την 1η σας ηχογράφηση τι έχετε να πείτε;
Λ.Γ: Μάθαμε πράγματα που χρειαζόμασταν να μάθουμε, κερδίσαμε εμπειρίες με τα άτομα που δουλέψαμε.
Θ: Τώρα στο 2ο είμαστε απλά πιο «ψυλλιασμένοι», μάθαμε και γνωρίσαμε αρκετά πράγματα. Σιγά-σιγά μαθαίνεις το «κύκλωμα», γνωρίζεις και άλλα άτομα για να συνεργαστείς… ανοίγεσαι κατά κάποιον τρόπο.
Λ.Γ: Στον πρώτο δίσκο πηγαίναμε τελείως στα τυφλά. Προσπαθούσαμε να ακούσουμε κάποια δουλειά που να μας αρέσει. Τώρα έχουμε μια ιδέα, ξέρουμε αυτό που θέλουμε πώς να το αναζητήσουμε ας πούμε.

Η κατάσταση στην Ελλάδα και τα μελλοντικά σχέδια

Για πείτε μου τώρα, τι θεωρείτε λάθος στον μουσικό χώρο της Ελλάδας;
Λ.Γ: Η Ελλάδα δεν έχει εύφορο έδαφος για το στιλ μας. Οι άνθρωποι ακούν πιο πολύ μπουζούκια και λαϊκά. Δεν μπορούν να στηρίξουν ούτε το είδος μας ούτε τον ήχο μας δυστυχώς.
Θ: Απλά είναι πιο πολύ κολλημένοι σε κάποιο «παραδοσιακό» στυλ, όπως είπε και ο Λευτέρης τα μπουζούκια….με αποτέλεσμα να είμαστε λίγο παρείσακτοι! Έξω είναι αλλιώς.
Λ.Γ: Καλά ναι, σίγουρα. Στην Ευρώπη λειτουργούν τελείως διαφορετικά.

Να φανταστούμε δηλαδή ότι θέλετε να βγείτε εκτός Ελλάδας;
Λ.Γ: Αυτός είναι ο πρώτος και βασικός στόχος μας!
Θ: Ας μείνουμε και εδώ, απλά ας κινούμαστε και λίγο προς τα έξω!
Λ.Γ: Αν θέλεις να ζήσεις από αυτό το πράγμα, από την τέχνη της μουσικής και συγκεκριμένα σε αυτό το στυλ, δεν μπορείς εδώ.
Θ: Πολλά ελληνικά συγκροτήματα έγιναν γνωστά έξω και στην πορεία το κατάφεραν και αυτό στην Ελλάδα, λόγω του ότι είχαν αποκτήσει ήδη μια πρώτη αναγνωσιμότητα και διαφήμιση.

Οι εμφανίσεις και τα lives εντός και εκτός Θεσσαλονίκης προέκυψαν…πώς;
Λ.Γ: Στη αρχή παίζαμε διασκευές. Θέλαμε να κάνουμε live,να παίζουμε απλά. Είτε στη Θεσσαλονίκη είτε εκτός σε φεστιβάλ και σε μαγαζιά. Στην πορεία μπήκαν κάποιοι στόχοι όπως να προωθήσουμε τα κομμάτια μας, να δείξουμε τη δουλειά μας. Μεγάλες πόλεις όπως Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κρήτη είναι βασικές και σημαντικές ευκαιρίες, ώστε να δείξουμε το υλικό μας και τη δουλειά μας.

Από δω και στο εξής τώρα, οι πιο κοντινές εμφανίσεις;
Θ: Έχουμε κάποια lives, επίσης για πρώτη φορά all time παρουσίαση live στο eihgtball Θεσσαλονίκη, να κλείσουμε και το κεφάλαιο του πρώτου δίσκου για να μπούμε στο δεύτερο. Αρχές Ιουλίου θα εμφανιστούμε σε ένα rock stage festival που διοργανώνετε στη Θεσσαλονίκη, κάτι σαν το rockwave festival.
Λ.Γ: Μετά από αυτή τη συναυλία και την παρουσίαση του δίσκου, μπαίνουμε σε μια συναυλιακή αδράνεια σαν μπάντα για να τελειώνει και ο δίσκος.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.