Τρυγος στη Μαρωνεια
Δεν είναι παρά το πανηγύρι της ζωής. Οι μέρες του κρύβουν χαρά, αγκαλιάζουν τον έρωτα, παιχνιδίζουν με τη ζωή και την έμπνευση. Λογοτέχνες, ποιητές, άνθρωποι των εικαστικών τεχνών, εραστές κι ερωτευμένοι μαγεύτηκαν από τον τρύγο και εκείνος, εκτός από την έμπνευση, τους χάρισε και το χαμόγελο, την ελευθερία, την ανταλλαγή ποικιλιών σταφυλιών, αλλά και τα ομαδικά τσιμπούσια. Ατέλειωτες ώρες κάτω από τον ήλιο με το κλαδευτήρι στο χέρι, με το καπέλο να πέφτει και τα έμπειρα χέρια των παραγωγών να το σηκώνουν, με τα πειράγματα να δίνουν και να παίρνουν. Από την Κρήτη έως τη Θράκη και τη Μαρώνεια ο τρύγος εντάχθηκε στη ζωή των Ελλήνων, συνδέθηκε με την πολιτιστική κληρονομιά, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι και έκφραση ενός ιδιαίτερου τρόπου να αφουγκράζεται κανείς τα πράγματα, ο οποίος δεν άλλαξε με το πέρασμα των αιώνων, εξασφαλίζοντας στους κατοίκους αυτού του τόπου τον αγνό, φθινοπωρινό χυμό, θυμίζοντας ευστόχως τα λόγια του Τζέϊμς Μπάσμπι: «Ένας άνδρας που κάθεται με τη γυναίκα του και τα παιδιά του γύρω στη σκιά της κληματαριάς του, με τα ώριμα τσαμπιά να κρέμονται πάνω από το κεφάλι του, σ΄ ένα κλίμα σαν και τούτο, αν δεν αισθάνεται την ύψιστη απόλαυση, είναι ανίκανος να ευτυχήσει.»
Στο πανηγύρι του τρύγου…
Στη Μαρώνεια γνωρίζουν καλά να αισθάνονται την ύψιστη απόλαυση , όπως γνωρίζουν ότι ένα καλό κρασί αρχίζει και τελειώνει με ένα χαμόγελο. Έτσι οι μέρες του τρύγου ήταν πραγματικό πανηγύρι ζωής γι αυτούς, πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; όταν το κρασί και κατά συνέπεια ο τρύγος ανάγονται στην εποχή του χαλκού , όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής;
Ο Βάκχος κοντά μας σε κάθε βήμα , έδειχνε δρόμους , άπλωνε το χέρι του , μας έκλεινε στην αγκαλιά του , ανοίγοντας τις πύλες της δικής μας καρδιάς… Ο Μάρων απήλαυσε πρώτος τους καρπούς του τρύγου και ο Οδυσσέας μέθυσε με το κρασί τον Κύκλωπα , κερδίζοντας την ελευθερία του. Έτσι ήταν θέμα χρόνου να οδηγηθούμε στα 500 περίπου στρέμματα που βρίσκονται μεταξύ των Προσκυνητών και της Μαρώνειας στη Ροδόπη. Αφήσαμε τα πράγματα να ωριμάσουν και στο ραντεβού του τρύγου φωνάξαμε παρόν! Το Φθινόπωρο είχε άλλα χρώματα κι ο Όμηρος μοναδική έμπνευση: «Νέοι και νέες μαζεύουν τον καρπό και τον βάζουν σε καλάθια. Ένα αγόρι παίζει κιθάρα και όλοι τραγουδούν το λίνο, το τραγούδι των αμπελουργών.» Ζήσαμε τέτοιες γλαφυρές περιγραφές, αγγίξαμε λίγο τη χαρά τους και κλέψαμε λίγο από το χαμόγελο τους…
Η καινούργια προσπάθεια ξεκίνησε στη Μαρώνεια το 1993, όταν ο γεωπόνος Απόστολος Τάσσος και η γνωστή εταιρεία «Τσάνταλης» έφτιαξαν από κοινού μια νέα εταιρεία, την «Μαρώνεια ΑΕ», η οποία τα τελευταία 7 έτη δραστηριοποιείται σε ένα χώρο που γνωρίζει καλά , από αρχαιοτάτων ακόμη χρόνων, τους ρυθμούς της αμπελοκαλλιέργειας, το πανηγύρι του τρύγου και την γεύση του οίνου. «Φτάσαμε μετά την πάροδο αυτών των χρόνων να καλύπτουμε μια έκταση περίπου 500 στρεμμάτων με αμπελώνες» δήλωσε ο κ. Τάσσος και με μιας άρχισε ένα άλλο πανηγύρι, το πανηγύρι της γνωριμίας με ανθρώπους που έσφιγγαν καλά τα προτεινόμενα, ξένα χέρια, που προσέφεραν αμέσως λίγο από τον καφέ τους και που αργότερα όταν κύλησαν οι ώρες και η πείνα ήρθε στην παρέα μας μοιράστηκαν ευχαρίστως μαζί μας το φαγητό τους. «Τίποτε άλλο δεν ξυπνά τόσα αισθήματα καλής διάθεσης και καλής θέλησης όσο το κρασί» ακούσαμε τον επιστάτη, τον κ. Πέτρο Κοζάκη να δηλώνει και όταν ήπιαμε με ικανοποίηση την μια γουλιά που είχε απομείνει στο φλασκί του , τότε καταλάβαμε ότι ήταν πράγματι λιγότερο ένα ποτό και περισσότερο μια εμπειρία, μια μαγεία, ένα πνεύμα…
«Στόχος μας είναι να βγάλουμε κρασιά υψηλής ποιότητας» η φωνή του κ. Τάσσου μας «επανέφερε» στον αμπελώνα για να τον ακούσουμε με ευχαρίστηση να δηλώνει ότι καλλιεργούνται στα άλλοτε κόκκινα κι άλλοτε βραχώδη χώματα της Μαρώνειας και «κοσμοπολίτικες» ποικιλίες. Σ΄ αυτό το σημείο μάλιστα υπήρξε και μια ακόμη έκπληξη, η αποκάλυψη της προσπάθειας προώθησης και των λεγόμενων ντόπιων ποικιλιών. «Οι εδώ κάτοικοι τα λένε «Μαυρούδια», εμείς τα ονομάσαμε «Ερμογενήτικο» από τον Άγιο Ερμογένη.» Τώρα γίνονται προσπάθειες να προωθηθεί και το «Ευάνθη» λευκό, ροζέ, μαύρο…
Το Ισμαρικό κρασί «ταξιδεύει» με επιτυχία στην άλλη άκρη της χώρας , αφού πρώτα εμφιαλωθεί στον Άγιο Παύλο της Χαλκιδικής. Τι το κάνει μοναδικό; Απάντηση στο ερώτημα έσπευσε να δώσει ο επίσης γεωπόνος Αθανάσιος Κατσαρίδης «η Μαρώνεια έχει το καλό ότι συνδυάζει εδαφοκλιματικούς παράγοντες». Η σύσταση του εδάφους είναι ξεχωριστή, προσθέτει ο κ. Τάσσος , εξηγώντας ότι τα ιχνοστοιχεία του δίνουν αυτή την μοναδική γεύση στο κρασί . Έτσι είναι θέμα χρόνου τα στρέμματα να γίνουν περισσότερα και οι κάτοικοι να συμμετάσχουν όλοι σ΄ αυτό το μοναδικό πανηγύρι ζωής. Άλλωστε , του χρόνου θα ξεκινήσει και η κατασκευή του οινοποιείου , ομοίως και η υλοποίηση του εμφιαλωτηρίου για να συντελεστεί έτσι η επιστροφή στις ρίζες, στην παράδοση και στην ιστορία του τόπου. Βήμα- βήμα, το κλάδεμα, το κορφολόγημα, το αραίωμα των βλαστών, η στήριξη του κλήματος, ο τρύγος.
Βήματα γεύσης , γουλιές που ξυπνούν τον πόθο , αλλά ματαιώνουν την πραγμάτωση . Λόγια που μνημονεύουν ισπανικές παροιμίες : «Λάζαρε, χρωστάς περισσότερα στο κρασί απ΄ όσα στον πατέρα σου , γιατί εκείνος σου έδωσε τη ζωή μια φορά , ενώ το κρασί σου την ξανάδωσε χίλιες »… Αλλά και λόγια που αρχίζουν και τελειώνουν με ένα χαμόγελο, ένα ποτήρι κρασί…
Μ.Ν.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
