Τρομοκρατια και ΜΜΕ

Οι διαστάσεις και οι αποστάσεις της σχέσης των ΜΜΕ και του πολυσύνθετου φαινομένου της τρομοκρατίας, παρουσιάζονται στην «επίκαιρη προσέγγιση» της μεταπτυχιακής φοιτήτριας του ΜΠΣ Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Αγγελικής Καρδαρά, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αντ.Ν. Σάκκουλα με τον τίτλο «Τρομοκρατία & ΜΜΕ».

Ο ορισμός του φαινομένου της τρομοκρατίας, η ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών και η συμβολή τους στην αλλαγή της φύσης των τρομοκρατικών χτυπημάτων, ο τρόπος της παρουσίασης της 17 Νοέμβρη και του Έλληνα τρομοκράτη από τα Media όπως και η τηλεοπτική κάλυψη της δίκης της οργάνωσης, αναλύονται στην εξόχως ενδιαφέρουσα κατάθεση της κ. Καρδαρά.

Στην εισαγωγή του βιβλίου ο καθηγητής κ. Γιάννης Πανούση σχολιάζει τον «Δεκάλογο του καλού έλληνα αντί- τρομοκράτη», σημειώνοντας καταληκτικά ότι «το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι ν’ αφορίσουμε ή να κινδυνολογήσουμε, αλλά να κατανοήσουμε. Ίσως έτσι θα μπορέσουμε να λάβουμε εκείνα τα προληπτικά μέτρα ώστε το φαινόμενο ΄΄ τρομοκρατία΄΄ (με τη μια ή άλλη μορφή) να μην ξαναεμφανιστεί στη χώρα μας». Γιάννης Πανούσης όμως….

Ποιος Τρομοκρατεί ποιον;

Α. Η τρομοκρατία της 17 Ν. έχει ενώσει όλους τους έλληνες εναντίον της όσο ήσαν άγνωστοι οι φορείς/ δράστες και φέρνει σε αντιπαράθεση του νομικούς (και όχι μόνο) τώρα που άρχισε η δίκη. Και οι διατυπούμενες διαφωνίες /διχογνωμίες δεν περιορίζονται στην ερμηνεία / εφαρμογή νομικών εννοιών και διατάξεων αλλά επεκτείνονται σ΄ έναν (απαράδεκτο από κάθε άποψη) πόλεμο προθέσεων. Εμφανίστηκαν και πάλι οι εθνικοί κριτές, οι έχοντες το τεκμήριον της υγιούς εθνικοφροσύνης πολιτικοί, δημοσιογράφοι της ΄΄ανατροπής΄΄ (sic) και εξαρτώμενοι επιστήμονες, και είτε εκδίδουν πιστοποιητικά νομιμότητας είτε χαρακτηρίζουν οποιαδήποτε μη- αρεστή άποψη ως στήριξη, ενθάρρυνση, συνοδοιπορία της Τρομοκρατίας. Οι εργολάβοι της Raison d’ Etat ή του Law and Order, σε αγαστή σύμπνοια με αφελείς προοδευτικούς που νομίζουν ότι έτσι δεν θα θεωρούνται πια ΄΄ πολιτικά ύποπτοι΄΄, έχουν διατυπώσει τον παρακάτω Δεκάλογο του καλού έλληνα αντί- τρομοκράτη.

1) Η υποχρεωτική αποδοχή του δόγματος «ή είσαι μαζί μας ή είσαι με τους τρομοκράτες» [τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει;] αποτελεί τη βάση της συζήτησης. Χωρίς ορισμό της τρομοκρατίας και χωρίς προσδιορισμό του πολιτικού εγκλήματος αναρωτιέμαι ποια ακριβώς είναι η « θέση έναντι της οποίας οποιαδήποτε άλλη άποψη είναι ΄΄ αντίθεση ‘’.

2) Η επιστημονική άποψη, η διεθνής βιβλιογραφία, τα συγγράμματα των ειδικών πανεπιστημιακών {βλ. μεταξύ άλλων Ανδρέα Λοβέρδου: ΄΄ Δεν αλληλοαναιρούνται η πολιτική με την εγκληματικότητα ΄΄] πρέπει ή να επαχθούν στη λογική της πολιτικής (εθνικής;) συγκυρίας ή να καούν στην πυρά των έγκριτων δημοσιογράφων.

3) Στην Ελλάδα καταργήθηκε- δια μιας δηλώσεως ή δια μαγικής εικόνας- η έννοια και το πεδίο εφαρμογής του πολιτικού εγκλήματος. Δεν πάει να γράφουν βιβλία (ακόμα και) οι αμερικάνοι εγκληματολόγοι {βλ. αντί άλλων Jeffrey Ian Ross ‘The Dynamics of political crime’, Sage, 2003)] και να εντάσσουν την τρομοκρατία στα βιαία αντί- πολιτευτικά εγκλήματα (violent oppositional political crimes), δεν πάει να αναφέρεται το Σύνταγμα του 2001 ( άρθρο 97 παραγρ.2 ) σε πολιτικά εγκλήματα που έχουν προβλεφτεί πριν από την ισχύ του Συντάγματος, και σε σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας ( άρθρο 120 παραγρ.3) που δεν συνδέεται με το πολιτικό έγκλημα, οι ΄΄ εργολάβοι΄΄ επιμένουν: μόνοι οι ΄΄ συμπαθούντες΄΄ την τρομοκρατία βλέπουν πίσω από τη 17 Ν. ΄΄ ψήγματα΄΄ πολιτικού εγκλήματος. Κανείς όμως δεν προχωράει παραπέρα τη σκέψη του αν χρειάζονται δηλαδή συνθήκες πολιτικής εξέγερσης για ν΄ αναγνωριστεί ένα έγκλημα ως πολιτικό. Αυτή η εκδοχή θα’ ταν- τουλάχιστον – σοβαρή και συζητήσιμη.

4) Αν και οι ΄΄ χουντικοί΄΄ δικάστηκαν από Πενταμελές Εφετείο κι αν και η διάταξη για τα πολιτικά εγκλήματα υπήρχε και στο Σύνταγμα του 1952 ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η διάταξη του άρθρου 97 , παραγρ. 1. του σημερινού συντάγματος αφορά αποκλειστικά την εσχάτη προδοσία [δηλαδή ο συνταγματικός νομοθέτης του 2001, έχοντας και την εμπειρία της επταετίας, αποφάσισε η εσχάτη προδοσία των επίορκων να δικάζεται από μικτό ορκωτό ( με ένορκους) διότι αυτοί οι σφετεριστές της λαϊκής κυριαρχίας και όλων των εξουσιών είναι λιγότερο επικίνδυνοι από τους ΄΄ τρομοκράτες ΄΄τρομοκράτες΄΄].

5) Η ταύτιση των ενόρκων με φόβο ή επιείκεια και του πολιτικού εγκλήματος με αναγνώριση ελαφρυντικών συνιστά αυταπόδεικτον (!) γεγονός. Οι ΗΠΑ με δεκάδες Μαφίες και ποικίλους τρομοκράτες έχει εμπιστοσύνη στα αμιγή λαϊκά δικαστήρια (πριν από την 11/9 όπου σχεδόν όλα έγιναν ΄΄στρατιωτικά΄΄) αλλά στην Ελλάδα σύμπας ο ελληνικός λαός έχει πρόβλημα θάρρους ή κρυφό συμπάθειας. [Θυμίζω ότι ακόμα κι αν τα εγκλήματα της 17 Ν. θεωρηθούν ΄΄πολιτικά΄΄ αυτός ο χαρακτηρισμός δεν συνιστά ελαφρυντική περίσταση (βλ. Σχετικά απόφαση Πενταμελούς Εφετείου 477/75 που δίκασε τους χουντικούς όπου ρητά αναγράφεται ότι ΄΄το πολιτικό αίτιον δεν συνιστά ελαφρυντικό στοιχείο΄΄), Επίσης υπογραμμίζω ότι και η προβλεπόμενη αμνησία προς τα πολιτικά εγκλήματα προϋποθέτει ψήφιση από τη Βουλή νόμου με 180 ψήφους (άρθρο 47, παράγρ.3 Συντάγματος). Τι φοβούνται δηλ. Οι ΄΄ εργολάβοι΄΄; Ότι οι ένορκοι θα αθωώσουν τους τρομοκράτες ή ότι κάποια Βουλή του μέλλοντος θ’αμνηστεύσει τα εγκλήματα;]

6) Όποιος δικηγόρος αναλαμβάνει την υπεράσπιση των κατηγορουμένων τρομοκρατών ενδεχομένως να φορέσει μάσκα ή μπούρκα (ενώ όποιος αναλάβει την πολιτική αγωγή είναι βέβαιο ότι έχει αλλεργία με τις ΄΄κουκούλες΄΄ (παντός είδους και πάσης ιστορικής περιόδου)].

7) Η κριτική των θεσμών (Ν. 2928/01, Ν. 3090/02) καλύπτει ιδεολογικά την τρομοκρατία ενώ οι αντιπολιτευτικές κορώνες για το ποιος υπέθαλπε, ή δυσχέραινε τις έρευνες, για το ποιος είναι αμερικανόδουλος ή υπερήφανα (και τριτοκοσμικά;) ευρωπαίος στερούνται ενδιαφέροντος (διότι εντάσσονται στο ακαταλόγιστο ή στο ανεύθυνο της πολιτικής ρητορικής)]

8) Οι κάθε απόχρωσης αμφισβητίες να θυμηθούν (ή και να αρνηθούν ) τις φιλίες του παρελθόντος και να προσέξουν τα ταξίδια του μέλλοντος [διότι ο προστάτης σύμμαχος ΄΄ δεν ξεχνά τι σημαίνει αριστερά΄΄]

9) Με την απόφαση του ποινικού δικαστηρίου κλείνει για πάντα η πληγή της τρομοκρατίας. [Τώρα το ποιος την άνοιξε, ποιος σπεκουλάρισε, τι επιπτώσεις είχε δεν ενδιαφέρει κανέναν, ούτε καν την ιστορία της χώρας. Τρομοκρατία = 19 καταδίκες και ουδέν έτερον].

10) Πολιτικό έγκλημα είναι αυτό που δεν υπάρχει . Τρομοκρατία είναι ότι, ορίζουμε ως τέτοια. Δημοκρατία είναι το σύστημα που σας κυβερνάμε. [Όποιος έχει αντίρρηση να δούμε το πρόσωπου του, διότι το δικό μας για λόγους εθνικής ασφάλειας το χουμε ΄΄κρύψει΄΄ (ως νόμος προστασίας ΄΄ προστατών΄΄ προβλέπει)]

Αυτός είναι ο δεκάλογος. Κι αυτό το πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης ελευθερίας του αντί- Λόγου και της Αντί- θέσης a la grecque.

Τα υπόλοιπα θα τα κρίνει ο Χρόνος. Όχι ο τηλεοπτικός ή ο πολιτικός, αλλά ο Χρόνος της ανθρώπινης Γνώσης & Συνείδησης( όπου η Αλήθεια και το Δίκαιο δεν υπό- χωρούν μπροστά σε συγκυριακές σκοπιμότητες).

Β. Παρά τις συνετές και επιστημονικά συνεπείς απόψεις των ειδικών καθηγητών (βλ. μ.α. Ι. Μανωλεδάκη, Ν. Παρασκευοπούλου, Γρ. Καλφέλη, Γ. Σωτηρέλλη) η εμπάθεια μερίδας δημοσιογράφων που θέλουν με όψιμες κραυγές να καλύψουν τις ενοχές τους για την αιδήμονα σιωπή τους κατά τα πέτρινα χρόνια, δεν έχει σταματημό. Κρίθηκε λοιπόν απαραίτητη μια πλέον αναλυτική παρουσίαση των απόψεων και θέσεων των ΜΜΕ κατά την ΄΄ ύποπτη περίοδο΄΄ (Ιούνιος 2002- Μάρτιος 2003) ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να βγάλει και τα δικά του συμπεράσματα (όχι με βάση τις εντυπώσεις αλλά τα ίδια τα δημοσιεύματα).

΄΄Τρομοκρατία & ΜΜΕ΄΄ είναι τίτλος της εργασίας. Θα μπορέσουμε βέβαια να ήταν ΄΄ Τρομοκρατία των ΜΜΕ΄΄ ή ΄΄ Τρομοκρατία δια των ΜΜΕ΄΄. Σε κάθε περίπτωση αυτή η υπόγεια και επικίνδυνη σχέση/ διαπλοκή χρήζει ΄΄ κάθαρσης΄΄.

Γ. Η πρώτη αυτή και επίκαιρη προσέγγιση της μεταπτυχιακής φοιτήτριας του ΜΠΣ Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ/ Πανεπιστημίου Αθηνών Αγγελικής Καρδαρά φωτογραφίζει πολύ εύστοχα την κατάσταση (τις δια- στάσεις, τις από-στάσεις και τις διάφορες στάσεις). Η δημοσίευσή αυτής της εργασίας ελπίζουμε να δώσει έναυσμα για ένα θεσμικό και κοινωνικό διάλογο, ως προς τις αντιδράσεις των Media ( και όχι μόνο) στη σύλληψη, προσαγωγή, κράτηση των φερομένων ως μελών της 17Ν.

Όσον αφορά τον πολιτιστικό κόσμο η καλύτερη λύση είναι να συγκροτηθεί από το Εθνικό Κοινοβουλευτικά μια Ανεξάρτητη Επιτροπή από ειδικούς για να μελετήσει όλες τις πτυχές και εκδοχές της τρομοκρατίας στην Ελλάδα με νηφαλιότητα, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, και σε κάθε περίπτωση έξω από τη λογική της πολιτικής αντιπαράθεσης ή της δικαστικής διερεύνησης.

Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι ν’ αφορίσουμε ή να κινδυνολογήσουμε, αλλά να κατανοήσουμε. Ίσως έτσι θα μπορέσουμε να λάβουμε εκείνα τα προληπτικά μέτρα ώστε το φαινόμενο ΄΄ τρομοκρατία΄΄ (με τη μια ή άλλη μορφή) να μην ξαναεμφανιστεί στη χώρα μας.

Αθήνα 5.4.03

Καθηγητής Γ.Πανούσης.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.