Του εαρος, της αναστασεως, της πολιτικης και της κοινωνιας

Την «ανάσταση» του Έθνους επιθυμούν και εύχονται μέσα από τις απαντήσεις που έδωσαν στο κοινό ερωτηματολόγιο που τους απέστειλε ο «ΠτΘ» οι εκπρόσωποι  θεσμικών φορέων της περιοχής μας, παρομοιάζοντας τα υφιστάμενα πάθη των Ελλήνων με τα Πάθη της Μεγάλης Εβδομάδας, ανατρέχοντας ταυτόχρονα στις αγαπημένες προσωπικές πασχαλινές αναμνήσεις τους.

Οι Γιώργος Πεταλωτής, Φελίνα Καζάκου – Βρούζου, Ελένη Λαφτσή, Αλέξανδρος Σπανός, Κλεοπάτρα Στογιαννίδου, Γιώργος Κυμπαρίδης, Αλέξανδρος Τσαπέκος και Κωνσταντίνος Τσαρδακλής «ανοίγουν» τις καρδιές τους στον «ΠτΘ» και απαντούν στα εξής ερωτήματα:

1. Ποια είναι η καλύτερη αναστάσιμη ανάμνησή σας;

2. Περιμένετε να υπάρχει «ανάσταση» στο έθνος;

3. Τι εύχεστε για την Ανάσταση στους συμπολίτες μας;

Γιώργος Πεταλωτής, πρώην υφυπουργός Δικαιοσύνης – Εκπρόσωπος τύπου του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών «Με σοβαρότητα και αυτογνωσία, χωρίς εύκολους πανηγυρισμούς και κατακραυγές που μας γυρίζουν πίσω, η Ανάσταση θα έλθει και θα διαρκεί όσο εμείς είμαστε διατεθειμένοι να τη διατηρούμε»

1. Η Ανάσταση ως κατεξοχήν εορτασμός ενός θαύματος, μιας λυτρωτικής διαδικασίας που ακολουθεί μετά από πόνο και θλίψη, εμπεριέχει τη χαρά, την αισιοδοξία και το όραμα. Αν συνυπολογίσει κανείς ότι ταυτίζεται χρονικά και με τον ερχομό της άνοιξης, τότε δικαιολογεί και τα ευχάριστα συναισθήματα τα οποία ταυτίζουμε με τον εορτασμό της. Ακόμη και οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας που προηγούνται της Ανάστασης που από το χαρακτήρα τους είναι συνυφασμένες με λύπη και πόνο, ίσως επειδή προκαθορισμένα οδηγούν στη Λύτρωση, βιώνονται με ευχαρίστηση. Οι μέρες είναι τέτοιες που μας επηρεάζουν όλους, ανεξάρτητα από το κατά πόσο πιστοί είμαστε. Και αυτονόητα, χαιρόμαστε περισσότερο όταν ζούμε τις μέρες αυτές με τους δικούς μας ανθρώπους, την οικογένειά μας, αφού ειδικά τώρα η ύπαρξή της αποκτά ακόμη μεγαλύτερο νόημα. Αυτονόητα λοιπόν σε προσωπικό επίπεδο ο εορτασμός με την οικογένεια είναι πραγματικά θεραπευτικός και ανθρώπινος. Παρόλα αυτά, ψάχνοντας ιδιαίτερες πασχαλινές αναμνήσεις θα στεκόμουν σε δύο από αυτές.

Η πρώτη από άποψη ιδιαιτερότητας είναι πίσω στο Πάσχα του 1987, όταν υπηρετούσα ως υποψήφιος Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός στη ΣΕΑΠ (Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών) στο Ηράκλειο. Ήμουν «τυχερός» λοιπόν, και ήμουν σκοπός 12-2 δηλαδή την ώρα της Ανάστασης. Τα συναισθήματα πράγματι παράξενα, ανάμεικτα αλλά παραδόξως όχι δυσάρεστα. Ίσως και μέσα στην κατάνυξη, στα πυροτεχνήματα στον ουρανό του Ηρακλείου και τις μπαλωθιές φυσικά, τα πράγματα μετατρέπονταν ελκυστικά. Αν και ο πραγματικός Γολγοθάς άρχιζε μετά τη σκοπιά, αφού είχα επιλεγεί από το λοχαγό μου, μαζί με πολλούς άλλους ΥΕΑ (Υποψήφιους Έφεδρους Αξιωματικούς) να σουβλίσουμε τα αρνιά που θα προσφέρονταν στις οικογένειες των αξιωματικών (!!!). Και επιλεγήκαμε φυσικά όλοι όσοι δεν δηλώσαμε εθελοντές για το σούβλισμα. Οι εθελοντές εξαιρέθηκαν και έγιναν εξοδούχοι, ενώ εμείς εκτελούσαμε με χαρά το «μεγάλο στρατιωτικό καθήκον» να ψήνουμε τα αρνιά, μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα. Μπορεί λοιπόν να έχασα μία πασχαλινή έξοδο κάποιων ωρών στο Ηράκλειο, μπορεί τα ταλαιπωρημένα στρατιωτικά ρούχα να απέκτησαν και μια στρώση τσικνίσματος από τις σούβλες, μπορεί εκείνη την ώρα να μην τρέφαμε τα καλύτερα αισθήματα για τις συζύγους των αξιωματικών και τους «επισήμους» για τους οποίους ψήναμε, αλλά η εμπειρία από το πρώτο -και τελευταίο- για μένα ψήσιμο του οβελία, είναι μοναδική ανάμνηση και χωρίς συμπλέγματα πραγματικά καλή. Όπως και το γεγονός ότι όταν αργότερα βρέθηκα στη θέση των «επισήμων», μπορούσα να αντιληφθώ την προετοιμασία που υφίστανται οι στρατευμένοι για μια απλή τυπική τελετή… Και όταν μάλιστα είναι και επίκαιρη η αναβίωση από τον κ. Καμμένο του χουντικού εθίμου περί «λαϊκού» ψησίματος 2.000 αρνιών το Πάσχα στο Γουδί, εκτός από την ιδεολογική και πολιτική μου αντίρρηση για την στρεβλή και υποκριτική έννοια του «πατριωτισμού», σκέφτομαι και ποιοι θα είναι οι «τυχεροί» που θα τα ψήσουν για να αισθανθεί ο Υπουργός Άμυνας την ίδια εθνική ανάταση που αισθανόταν και ο Παττακός όταν «άνοιγε τα στρατόπεδα στο λαό» και τσούγκριζε τα αυγά με τους χαρούμενους πολίτες.

Η δεύτερη και παγιοποιημένη ανάμνηση είναι η περιφορά του αρμένικου Επιταφίου. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κομοτηνή, στην περιοχή που βρίσκεται η Αρμένικη Εκκλησία. Στο λεγόμενο «Αρμενιό», από τις πιο παλιές της Κομοτηνής, καθότι στην περιοχή κατοικούσε η Αρμενική Παροικία. Η γιαγιά μου πήγε στο αρμενικό σχολείο που λειτουργούσε την εποχή εκείνη, όπως και οι δικές μου «προνηπιακές σπουδές» ολοκληρώθηκαν στο νηπιαγωγείο που στεγαζόταν στην αυλή της Αρμένικης Εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου. Και με πολλές προσωπικές φιλίες, θα τολμούσα λοιπόν να πω ότι αισθάνομαι οιονεί μέλος της Αρμενικής Κοινότητας. Για το λόγο αυτό, πλην των περιπτώσεων που λείπω, κάθε χρόνο ακολουθώ με μεγάλη νοσταλγία και έντονα συναισθήματα την περιφορά του αρμένικου Επιταφίου, που γίνεται και πιο νωρίς και με άλλο τυπικό από τους υπόλοιπους της Κομοτηνής, ως αναφορά σε άλλες εποχές και άλλα πρόσωπα. Και είναι αξιοσημείωτο ότι η συνήθεια αυτή και ο γενεσιουργός της λόγος, έχει μεταφερθεί και στην οικογένειά μου, τη σύζυγο και την κόρη μου.

2. Ανάσταση στο έθνος, στη χώρα αισιοδοξώ ότι θα έλθει. Όμως θα έλθει όχι νομοτελειακά, αλλά εφόσον αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι να το αναστήσουμε. Προς το παρόν ακόμη είμαστε στη διαδικασία του Γολγοθά, δυστυχώς και πάλι με άγνωστη πορεία και άγνωστο χρόνο πέρατος της διαδρομής. Και μάλιστα όταν ο Γολγοθάς τείνει να μετατραπεί σε διαδικασία Σίσυφου. Μόλις ανεβάζουμε με κόπο τον βράχο, αυτός γυρίζει πίσω. Όχι μόνος του, αφού εμείς τον γυρίζουμε ξανά πίσω. Θα τελειώσει αυτό που ζούμε, κατά την εκτίμησή μου, μόνον όταν αποφασίσουμε πολίτες και πολιτικές δυνάμεις να καταστρώσουμε ένα πλήρες ολοκληρωμένο σχέδιο, το Ελληνικό Σχέδιο Μεταρρυθμίσεων, που θα αλλάξει το Κράτος, την πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία. Να σταματήσουμε να δαιμονοποιούμε άλλους για τον Γολγοθά μας, πιστεύοντας ότι μπορούμε να μεταθέτουμε ευθύνες, αλλά και να περιμένουμε από τους άλλους να μας σώσουν. Με σοβαρότητα και αυτογνωσία, χωρίς εύκολους πανηγυρισμούς και κατακραυγές που μας γυρίζουν πίσω, η Ανάσταση θα έλθει και θα διαρκεί όσο εμείς είμαστε διατεθειμένοι να την διατηρούμε.

3. Το Πάσχα, όπως σχεδόν κάθε χρόνο, αποτελεί ευκαιρία για συνάντηση με δικούς μας ανθρώπους, την οικογένεια και τους φίλους, συνεπώς φέτος αυτό θα με βρει στην Κομοτηνή και για μία δόση εξοχής στη Μαρώνεια, τόπους οικείους, όμορφους και αναστάσιμους.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.