Το «ζω» υμνησε τον ανδρα!

Χριστούγεννα μπροστά μας και το εορταστικό τεύχος του «ζω» ετοιμάζεται… Με μεράκι και διάθεση… φιλική προς το περιβάλλον της μικρής μας πόλης και των γειτονισσών της, της Θράκης δηλαδή ολόκληρης, ετοιμάζουμε ένα τεύχος εξίσου μοναδικό όπως και το προηγούμενο!

Γι’ αυτό δε, το 30ό, τα σχόλια που αποκομίσαμε ήταν πλέον του δέοντος αναμενόμενα, αν και πάντα με συναίσθηση της ποιότητας εργαζόμαστε και με αίσθημα ευθύνης για το τι παραδίδουμε στο αναγνωστικό κοινό της περιοχής, που ακόμα διψά για καλό έντυπο, αξιόπιστη πληροφόρηση, άνοιγμα στον πολιτισμό – και την πολιτική, όποτε οι καιροί το απαιτούν. Το life style καλό, αλλά το good life style ακόμη καλύτερο! Είναι για το ευ ζην στην περιφέρεια η προσπάθειά μας λοιπόν, που στέφθηκε με επιτυχία ακόμη μία φορά, και μάλιστα στο τεύχος που ήταν αφιερωμένο στον άνδρα…. Και μάλιστα από το Α ως το Ω…!

Άνδρας δηλαδή…από το Α ώς το Ω

Ό,τι καλό δηλαδή προέκυψε στον πολιτισμό μέχρι τώρα στους άνδρες, εν ολίγοις, οφείλεται και τα πράγματα είναι αδιαπραγμάτευτα έτσι, αφού και σήμερα στις σελίδες του Λεξικού των Lidell-Scott στο λήμμα ανδρεία θα διαβάσει κάποιος: «Η δε σημασία της λέξεως είναι η αυτή ως και νυν, το ανδρικό, η ανδρότης, το ανδρικόν πνεύμα, ο ανδρικός χαρακτήρ, η γενναιότης». Εξ αυτού του δεδομένου και επειδή όλα τα καλά, όπως π.χ. η ανδρεία και η γενναιότητα, ήταν φαίνεται κάποτε ανδρικά μόνον χαρακτηριστικά, οι φίλτατοί μας αρχαίοι Έλληνες τον άνδρα προτιμούσαν να βλέπουν ως άνθρωπο εξ ου και αυτόν θεωρούσαν ως μόνο ικανό να εκπροσωπήσει το ανθρώπινο γένος έναντι των Θεών, παράγοντας φράσεις ως η ακόλουθη παρ’ Ομήρω, «πατήρ ανδρών τε Θεών τε…» ή παρ’ Ηροδότω, «πολλοί μεν άνθρωποι είεν, ολίγοι δε άνδρες»…

Ούτως ή άλλως και από την αρχαιότητα ακόμη, η λέξη άνδρας χρησιμοποιούνταν, όμως, και σε αντιδιαστολή με το ουσιαστικό γυνή, τη γυνή ως σύζυγο, ως κόρη, ως θυγατέρα, οπότε… μια χαρά θα αποδεχτούμε ότι ο πολιτισμός το ίδιο με τον άνδρα μας κάνει την χάρη να υπάρχουμε και με χαρά και άφατη ικανοποίηση να εργαζόμεθα ένα μήνα σχεδόν τώρα για τη συγκρότηση ενός περιοδικού, πραγματικά ανδρικού, ήτοι στα σοβαρά γενναίου.

Γενναίου σε ύλη και πρωτότυπες αφηγήσεις ζωής, γιατί τα ταξίδια και οι περιπέτειες, όπως και να το κάνουμε, δεν ανήκουν μόνο στον Οδυσσέα…

Ανήκουν και στους άνδρες της ζωής των ημερών μας…

Άνδρες, όπως ο εκδότης σήμερα Δημήτρης Σιδηρόπουλος, που πολύ ταξίδεψε και πολλά γνώρισε δοκιμάζοντας τις δυνάμεις του στη θάλασσα ως ναυτικός, στον αέρα ως πιλότος και ως δοκιμαστής ελικοπτέρων, στην υποδοχή και αποκατάσταση χειμαζομένων ανθρώπινων πληθυσμών, ως εκείνοι της αποστολής του «Χρυσόμαλλου δέρατος», που έφτασαν με καράβι από την μακρινή και εμπόλεμη τότε Αμπχαζία και χρειάστηκε τέσσερα ολόκληρα εικοσιτετράωρα αγρύπνιας για να τους υποδεχθούν και να τους τακτοποιήσουν…

Άνδρες, όπως ο Μάριος Κουτσουρίδης, μάγειρας και ιδιοκτήτης της «Κληματαριάς», που έκλεισε ήδη πενήντα πέντε χρόνια ιστορίας στην Ξάνθη, γνώρισε και φίλεψε, – μια κι η «Κληματαριά» είναι ουσιαστικά το φιλόξενο «σπίτι» της πόλης – ιστορικές προσωπικότητες της νεότερης Ελλάδος από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον «μεγάλο» μέχρι τον Κωστή Στεφανόπουλο και όχι μόνον…Από τον Αη-Στράτη, στην Αλεξάνδρεια και από εκεί στην Καβάλα, η οικογένειά του ρίζωσε τελικά στην Ξάνθη και μας δώρισε όχι μόνον ένα εξαίσιο μάγειρα αλλά και ένα εξαιρετικό αφηγητή με ανεπανάληπτο χιούμορ και ακαταδάμαστη νεανικότητα…

Όπως ο Μανώλης Φανουράκης, απόλυτα πετυχημένος νεαρός επιχειρηματίας, που, αφού δια-Κυβέρνησε, πλέοντας πρόσω ολοταχώς, στα του ιδιωτικού τομέα, εκλεγείς δημοτικός σύμβουλος κανοναρχεί τώρα στα του πολιτισμού, ως πρόεδρος της Δημοτικής Επιχείρησης Ανάπτυξης Ξάνθης, με μαεστρία ταλαντούχου Κυβερν – ήτη…

Από τους νεαρούς της πολιτικής που ακόμη συνηθίζει να γελά και να διατηρεί το αντικομφορμιστικό ύφος του αλλά και αρέσκεται να γυρίζει πίσω και να διερωτάται πώς αποτόλμησε το επιχειρείν και τα ρίσκα του, όπου και καλά, πολύ καλά τα κατάφερε, χωρίς να πατά σε καμιά ανάλογη οικογενειακή παράδοση. Χωρίς να αποχωρίζεται τη ρίζα του και από την Κρήτη, πιστεύοντας ότι η μυρωδιά του τόπου και των ανθρώπων της Κρήτης και της Ξάνθης είναι ίδια, απολαμβάνει την ενασχόλησή του με τη Δημοτική Επιχείρηση Ανάπτυξης, παρόλο που ο ύπνος του τώρα περιορίζεται στις τέσσερις ώρες και ο ελεύθερος χρόνος του είναι ανύπαρκτος… Εν τούτοις, πιστεύει ότι η εμπειρία από τον ιδιωτικό τομέα είναι καλή προίκα και για την πολιτική, αφού μπορείς να παίρνεις πιο γρήγορες αποφάσεις, να τολμάς, να ρισκάρεις και να είσαι, εν γένει, περισσότερο ευέλικτος…

Τόσο ευέλικτος, που απροσχημάτιστα να λέει ότι, όποιος εργάζεται, οφείλει ν’ αμείβεται, και για τους εργαζομένους των προγραμμάτων «Βοήθεια στο Σπίτι» – που πρέπει κατά την άποψή του οπωσδήποτε να διατηρηθούν – η πολιτεία αλλά και οι διοικήσεις των δήμων ένα από τα απαραίτητα που οφείλουν είναι να διασφαλίσουν πάση θυσία τους πόρους… Γιατί τίποτε περισσότερο σημαντικό από τον άνθρωπο…

Όπως ο Γιάννης Κητζίδης, με τα οπτικά και την οπτομετρία και, συνάμα, τον Πανθρακικό. Πρόεδρος της ομάδας της πόλης μας, ο Γιάννης Κητζίδης και τις δύο αγάπες του, οπτικά και ποδόσφαιρο, τις οφείλει στον πατέρα του…Ποιος είπε ότι οι γιοι για να προκόψουν πρέπει να τους… σκοτώσουν; Tους πατεράδες εννοούμε…

Όπως οι ποδοσφαιριστές

του Πανθρακικού,

και η πόλη όλη, ναι, μια ομάδα.

Αλκή, νεότητα, πάθος για το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό…Άνδρες καθόλα υπέροχοι

στο θεάσθαι…

Τελευταίος, αλλ’ όχι έσχατος, ο «δικός μας» άνθρωπος Φαίδων Φυγκάς, εκδότης της Εφημερίδας «Πρόοδος» από κοινού με τον πατέρα του Ανδρέα Παριανού, Αθανάσιο, και τυπογράφος… Τυπογράφος πατέρας όλων μας, τότε που τα τυπογραφεία ήταν εστίες συγκέντρωσης των πνευματικών προσωπικοτήτων των πόλεων, κι η τυπογραφία ήταν το ίδιο με τη γνώση, ακριβή τέχνη…

Άνδρας λοιπόν

από το Α… ώς το Ω

Χαλάλι του… Το αξίζει…

Τζένη Βαφειάδη

Δημήτρης Σιδηρόπουλος εκδότης

ζω: Ήσασταν ο επικεφαλής του ΕΙΥΑΠΟΕ, το στέλεχος που ερχόταν σε επαφή με έναν άνθρωπο με πολλά προβλήματα προσαρμογής σε μια άλλη πραγματικότητα. Είχατε την ετοιμότητα, εσείς και οι συνεργάτες σας, – το Ίδρυμα και στους δύο νομούς είχε περίπου εκατόν πενήντα υπαλλήλους, – να αντιμετωπίσετε τα προβλήματά τους;

Δ.Σ.: Υπήρχε μία ετοιμότητα με τα κέντρα φιλοξενίας, το προσωπικό που ήταν εκπαιδευμένο να μπορεί να παρέχει αυτά που έπρεπε στον κόσμο που ερχόταν. Υπήρχε κοινωνική λειτουργός, νοσοκόμα, δάσκαλοι, όλες οι ειδικότητες για να λειτουργήσει το σύστημα. Απλά πολλά πράγματα για το ΕΙΥΑΠΟΕ δεν έχουν ειπωθεί με τη σωστή τους βάση.

ζω: Οι παλιννοστούντες συχνά αντιμετωπίστηκαν ως εύκολη λεία ψηφοθηρικών σκοπιμοτήτων σε πλείστες όσες εκλογικές αναμετρήσεις. Εσείς κληθήκατε ποτέ να ασκήσετε ως δυνάμενος πολιτική επηρεασμού της ψήφου;

Δ.Σ.: Δεν προσπάθησα να επηρεάσω την ψήφο των παλιννοστούντων ποτέ. Θεωρούσα ότι το Ίδρυμα, όπως λέει και ο τίτλος Εθνικό, έπρεπε να βρίσκεται εκτός των πολιτικών των κομμάτων. Μου ζήτησαν βέβαια πολλοί να ασκήσω πολιτικές επηρεασμού, αλλά τους το έκοβα. Όπως και από τους ομογενείς πολλοί έρχονταν και μου έλεγαν ότι είχαν πενήντα ψήφους «όπου μου πεις εσύ θα ψηφίσω». Το αρνιόμουν όμως.

ζω: Αυτοί οι άνθρωποι μετέφεραν και μια διαφοροποιημένη κουλτούρα. Είναι γνώστες της ρώσικης γλώσσας και ενός πολιτισμού διαφοροποιημένου. Πιστεύετε ότι το αξιοποιήσαμε αυτό;

Δ.Σ.: Κατά την άποψή μου ήταν λανθασμένο το ότι προσπαθήσαμε την αφομοίωση του πληθυσμού και όχι την ενσωμάτωση. Εάν μπαίναμε στη διαδικασία της ενσωμάτωσης, σίγουρα θα σεβόμασταν την κουλτούρα τους και θα τη λειτουργούσαμε. Πραγματικά λυπάμαι που χάνεται η ρωσική γλώσσα.

ζω: Συνεργαστήκατε με την κ. Βιργίνια Τσουδερού, ως υφυπουργό Εξωτερικών, η οποία τελευταία δραστηριοποιείται για να λειτουργήσει το Ιδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης και στην Κομοτηνή. Τι σας άφησε η συνεργασία μαζί της;

Δ.Σ.: Είναι ένας πραγματικά υπέροχος άνθρωπος, άνθρωπος με όραμα που θέλει να προσφέρει σε αυτό τον τόπο, στη Θράκη. Πιστεύω δε ότι η προσπάθεια αυτή με το Ίδρυμα και στην Ξάνθη και στην Κομοτηνή είναι ιδιαίτερα σημαντική και πρέπει όλοι να την αγκαλιάσουμε.

Η κ. Τσουδερού είναι μια ισχυρή προσω- πικότητα, που λειτουργεί με βάση τα πιστεύω της και το συναίσθημα, κινητήριος όμως μοχλός είναι η αγάπη της για τον τόπο μας, την Ελλάδα. Την Θράκη την αγαπά και την πονά.

ζω: Θα μπορούσαμε να μιλάμε με τις ώρες για τις εμπειρίες σας. Για τα ταξίδια σας στην Αμερική, στη Ρωσία ή την Αλβανία, όπου δουλέψατε για την ανασυγκρότησή της στην περιοχή της Κορυτσάς, και να καταγράψουμε τα συναισθήματά σας γι’ αυτές… Για παράδειγμα, ήταν αληθινά τα λεγόμενα περί φτώχειας στην Αλβανία…

Δ.Σ.: Όταν πήγα για πρώτη φορά στην Αλβανία είχα πει ότι πρέπει να τον τιμωρήσουν το Χότζα όχι γιατί οδήγησε το λαό στην φτώχεια και στην πείνα, αλλά γιατί οδήγησε ένα λαό στο να μη σκέπτεται. Είχε δημιουργήσει τότε τη λεγόμενη πυραμίδα, όπου ακόμη και στο ζευγάρι ο ένας ήταν ρουφιάνος. Το ότι έφτιαχνε κλειστές κοινωνίες, δηλαδή ένα χωριό καλλιεργούσε μόνο ντομάτα, δεν ήξερε να καλλιεργεί τίποτε άλλο, αυτό ήταν το χειρότερο. Τους είχε συνεχώς στη διαδικασία του να γνωρίζουν μόνο ένα πράγμα. Οι Αλβανοί είναι όμως λαός περήφανος και εργατικός.

Reviewed στον έντυπο λόγο

ζω: Από το 2001 είστε πλέον στον εκδοτικό χώρο με το περιοδικό «Review» και την εφημερίδα «Πανδέκτη», γιατί όμως τον επιλέξατε ως αντικείμενο και γιατί και σ’ αυτόν το χώρο παρουσιάζεστε διαρκώς ανήσυχος, ψάχνοντας συνεχώς την αισθητική, το περιεχόμενο, το ύφος … Δεν ησυχάζετε ποτέ τελικά;

Δ.Σ.: Σε όλες τις φάσεις της ζωής μου με ό,τι καταπιανόμουν ήθελα να το κάνω καλά, και ήμουν πάντοτε σε μια διαρκή προσπάθεια να το κάνω καλύτερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήμουν ή δεν είμαι ικανοποιημένος, απλά θέλω να γίνεται καλά. Όσο για το πώς προχώρησα στις εκδόσεις, αυτό έγινε όταν, αφού δημιούργησα την εταιρία διαφημίσεων «stigma», σκεφτήκαμε να βγάλουμε ένα έντυπο και θελήσαμε να διερευνήσουμε το χώρο. Καταγράψαμε ότι υπάρχει κενό στην έκδοση περιοδικών και έτσι αποφασίσαμε να βγάλουμε το «Review», ξεκινώντας step by step, αρχίζοντας από δέκα έξι σελίδες, φθάνοντας στις εξήντα τέσσερις, επεκτείνοντας το αντικείμενό μας και στη Ροδόπη και στην Ξάνθη, για το λόγο ότι θεωρούμε ότι, όταν σέβεσαι αυτό που κάνεις και το αγαπάς, του δίνεις πνοή, διαφορετικά θα σβήσει.

ζω: Την απολαμβάνετε αυτή τη δραστηριότητα; Είναι εξίσου γοητευτική με τις προηγούμενες ενασχολήσεις σας;

Δ.Σ.: Είναι, γιατί έχεις να κάνεις με την επικαιρότητα, γνωρίζεις νέους ανθρώπους. Προσπαθήσαμε, τόσο στο περιοδικό, όσο και στην εφημερίδα να αναδείξουμε ανθρώπους που έχουν να πουν πολλά, δεν τους γνωρίζουμε, προσφέρουν όμως έργο. Στίγμα μας ο άνθρωπος που δεν είναι επώνυμος, αλλά είναι δημιουργικός.

ζω: Θα υπάρξει και επόμενο στάδιο στη ζωή σας;

Δ.Σ.: Κανείς δεν ξέρει. Έχω μια θεώρηση στη ζωή μου. Όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, οι θεοί γελούν. Γιατί λοιπόν να σχεδιάζω, όταν ξέρω ότι κάτι δεν είναι σίγουρο ότι θα πραγματοποιηθεί;

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.