«Το θεατρο ειναι ενα εργαλειο παιδειας γενικοτερα για τα παιδια»

Ένα ολοκαίνουριο Παραμύθι, βασισμένο σε παραμύθια από διάφορες χώρες που έχουν κοινό τους σημείο τις περιπέτειες μικροκαμωμένων παιδιών-ηρώων, το «Σίτο Σιταράκι» θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει το κοινό της Ροδόπης την Παρασκευή 17 Ιουλίου στο θέατρο της Χελιδονόπετρας στη Μαρώνεια. Ένα έργο που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Δημήτρη Αδάμη, ενώ μεταξύ των ηθοποιών που συμμετέχουν είναι και η Θρακιώτισσα Μαρία Μπρανίδου.

Η Μαρία Μπρανίδου μεγάλωσε στην Νέα Ορεστιάδα, όπου και τελείωσε το σχολείο. Σπούδασε ψυχολογία και στη συνέχεια θέατρο. Ιδιαίτερα χαρούμενη που θα εμφανιστεί στη Θράκη στην οποία όπως λέει «είναι η πρώτη φορά που θα εμφανιστώ επαγγελματικά», μιλά σήμερα για την σχέση της με το θέατρο, για το παιδικό θέατρο και τις απαιτήσεις τους καθώς και το ρόλο που παίζει στην ανάπτυξη του παιδιού.

ΠτΘ: Τι ήταν αυτό που συνετέλεσε ώστε να ασχοληθείτε με το θέατρο;

Μ.Μ.: Αγαπούσα το θέατρο από πολύ μικρή και μάλιστα ήμουν μέλος της Θεατρικής Ομάδας της Ορεστιάδας. Ξεκίνησα λοιπόν από το «Θεατρικό Εργαστήρι» του Άκη Τσονίδη και σε αυτή την ομάδα οφείλω πολλά. Μου έδωσε την δυνατότητα να ασχοληθώ με αυτό που αγαπούσα. Ουσιαστικά έτσι μου ανοίχτηκε η πόρτα του θεάτρου. Αργότερα ως φοιτήτρια συμμετείχα σε διάφορες ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες, αλλά από κάποιο σημείο και μετά, επειδή δεν με κάλυπτε το Ερασιτεχνικό Θέατρο, αποφάσισα να σπουδάσω θέατρο. Έτσι έδωσα εξετάσεις στην Δραματική Σχολή, αφού πρώτα τελείωσα το Ωδείο Αθηνών, και ταυτόχρονα παρακολουθούσα διάφορα σεμινάρια. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ασχολούμαι αποκλειστικά με το θέατρο.

ΠτΘ: Το ενδιαφέρον σας έχει να κάνει μόνο με το παιδικό θέατρο;

Μ.Μ.: Όχι μόνο έχω συμμετάσχει και σε άλλες θεατρικές παραστάσεις για μεγάλους. Τα τελευταία δύο χρόνια είμαι στην ομάδα του Δημήτρη Αδάμη και είμαι πολύ ευχαριστημένη. Πιστεύω ότι ο κ. Αδάμης και γενικότερα όλοι οι συντελεστές της παράστασης αγαπούν πολύ το παιδικό θέατρο και τα παιδιά και ό,τι κάνουν το κάνουν με μεγάλο σεβασμό προς το παιδί. Γιατί πολλές φορές το παιδικό θέατρο γίνεται λίγο πρόχειρα και επιφανειακά.

«Το παιδικό θέατρο

είναι πολύ δύσκολο»

ΠτΘ: Είναι δύσκολο το παιδικό θέατρο;

Μ.Μ.: Θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο, γιατί τα παιδιά είναι πολύ εύκολοι κριτές και αν τους κερδίσει κανείς είναι ένα κοινό πολύ γενναιόδωρο. Όταν ο ηθοποιός είναι ειλικρινής και αληθινός του το ανταποδίδουν. Είναι πολύ συγκινητικό όταν κατά τη διάρκεια της παράστασης αλλά και μετά τα παιδιά έρχονται και μας αγκαλιάζουν, μας φιλούν, μας χαρίζουν ζωγραφιές, βγαίνουμε φωτογραφίες, μας ζητούν αυτόγραφα. Είναι μια πολύ μεγάλη δόση αγάπης και πολλές φορές, όταν πηγαίνω στο θέατρο πεσμένη, φεύγω πολύ γεμάτη γιατί τα παιδιά με γεμίζουν. Είναι κάτι που δεν ξανάζησα και νοιώθω πολύ τυχερή που το ζω.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι ο ηθοποιός που κάνει παιδικό θέατρο θα πρέπει να είναι διπλά προετοιμασμένος;

Μ.Μ.: Κατʼ αρχήν συνήθως όταν μιλάμε για καλοστημένες παραστάσεις αυτές απαιτούν πολύ μεγάλη ενέργεια, διότι πολλές φορές είσαι αναγκασμένος να κάνεις πολλούς ρόλους, όπως θα δείτε στην παράσταση ο κάθε ηθοποιός μπορεί να παίξει μέχρι και δέκα ρόλους. Ακολουθούν τα χορευτικά, τα τραγούδια, που σημαίνει ότι είσαι συνέχεια σε μια εγρήγορση. Από την άλλη θέλει πολύ συγκέντρωση, αλλά και δόσιμο γιατί όπως είπα και πριν αν είναι κάτι που το κάνεις με ευκολία τα παιδιά επειδή δεν προσποιούνται θα δεις ότι αμέσως θα κάνουν φασαρία, θα αδιαφορήσουν. Πρέπει να τους κρατήσεις αμείωτο το ενδιαφέρον, ειδικά σήμερα με την τηλεόραση και όλα τα παιχνίδια είναι πολύ δύσκολο να μείνουν συγκεντρωμένα για μιάμιση ώρα σε μια παράσταση χωρίς να μιλούν.

«Το θέατρο έχει μια αξεπέραστη

και διαχρονική αξία»

ΠτΘ: Τα παιδιά στην Αθήνα έχουν τη δυνατότητα να δουν παιδικό θέατρο και, όπως είπε σε συνέντευξή του ο κ. Αδάμης, φέτος ανέβηκαν περίπου 45 παραστάσεις. Τα παιδιά της περιφέρειας δεν έχουν τη δυνατότητα να γευθούν κάτι τέτοιο. Με δεδομένο ότι ζήσατε στην επαρχία πιστεύετε ότι τα ΔΗΠΕΘΕ ή και οι διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στις διάφορες πόλεις είναι απαραίτητο να έχουν μια παιδική σκηνή;

Μ.Μ.: Σίγουρα. Πιστεύω και αυτό το λέω από προσωπική πείρα πρέπει να υπάρχει. Όταν ήμουν παιδί δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Πιστεύω όμως ότι όλα τα παιδιά πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα, ώστε να μπορούν να βλέπουν θέατρο από μικρά γιατί είναι κάτι που τα βοηθά. Τα παιδιά ταυτίζονται με τους ήρωες, με τις περιπέτειες και δυσκολίες που περνούν. Γιατί συνήθως οι ήρωες στα παραμύθια περνούν μέσα από πολλές δοκιμασίες μέχρι να βρουν λύσεις στα προβλήματά τους. Το θέατρο είναι ένα εργαλείο παιδείας γενικότερα για τα παιδιά και για αυτό το θεατρικό παιχνίδι πρέπει να υπάρχει γενικότερα μέσα στα σχολεία και σε κάθε πόλη τα παιδιά να μπορούν να βλέπουν θέατρο και να μην είναι κάτι που θα το δουν μια φορά το χρόνο. Θα πρέπει να είναι μέρος της καθημερινότητάς τους, ώστε και τα ίδια να μπορούν να δραστηριοποιούνται μέσα από ομάδες, να παίζουν, να εκφράζονται, να δημιουργούν, να έρχονται σε επαφή με άλλα παιδιά αλλά και να βλέπουν θέατρο το οποίο βέβαια δεν συγκρίνεται με κάτι άλλο, ούτε με τον κινηματογράφο, ούτε με το ίντερνετ, ούτε με τα παιχνίδια. Έχει μια αξία αξεπέραστη και διαχρονική.

ΠτΘ: Και ίσως περισσότερη αμεσότητα με τον ηθοποιό…

Μ.Μ.: Το θέατρο βάζει σε μια άλλη διαδικασία το θεατή και για αυτό είναι δύσκολο, γιατί εμπλέκεται συναισθηματικά εκείνη τη στιγμή με αυτό που συμβαίνει. Δεν μπορεί να υπάρξει θέατρο χωρίς κοινό, το οποίο είναι αυτό που υπάρχει από την άλλη πλευρά της τραμπάλας. Είναι ένα αλισβερίσι κάτι που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή.

ΠτΘ: Τα παιδιά προσλαμβάνουν εύκολα τα μηνύματα;

Μ.Μ.: Τα παιδιά το κάνουν ασυνείδητα. Ίσως εκείνη τη στιγμή να μην το συνειδητοποιούν αλλά προβάλλουν τους φόβους και τις αγωνίες τους και ταυτίζονται με τον ήρωα, γιατί όπως και αυτά, γιατί είναι δύσκολο να είσαι παιδί, ο ήρωας περνά τις δικές του δυσκολίες και περιπέτειες και δεν του χαρίζεται τίποτα. Προσπαθεί να βρει λύσεις στα προβλήματά του, προσπαθεί να βάλει το μυαλό του, τη φαντασία του σε μια διαδικασία για να δουλέψει, προσπαθεί να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον ευατό του και στις δυνατότητές του, να εκφράσει τα συναισθήματά του. Όλο αυτό γίνεται με ένα ασυνείδητο τρόπο και στο τέλος έρχεται η λύτρωση, η επιβεβαίωση, ένας είδος κάθαρσης. Όλο αυτό όμως ένα παιδί δεν μπορεί να το εκφράσει συνειδητά και να μιλήσει για αυτό, αλλά πιστεύω ότι γίνεται μέσα του. Αυτό συμβαίνει στα παραμύθια και για αυτό έχουν επιβιώσει στο χρόνο.

ΠτΘ: Τα παραμύθια επέζησαν αλλά είναι γνωστό ότι λείπουν οι γιαγιάδες…

Μ.Μ.: Μας λείπουν οι παραμυθάδες. Πρέπει να έχουμε χρόνο για να μεταδώσουμε γιατί πλέον λειτουργούμε με υποκατάστατα. Με την τηλεόραση, με το ίντερνετ. Θέλει ανθρώπινη επαφή και εμπλοκή.

ΠτΘ: κ. Μπρανίδου σας ευχαριστούμε πολύ.

Μ.Μ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

«Κάθε παιδί είναι ένας Σίτος Σιταράκις»

ΠτΘ: Η παράσταση στην οποία θα σας απολαύσουμε την Παρασκευή αναφέρεται στα παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες. Τα παιδιά πώς ανταποκρίνονται;

Μ.Μ.: Τα παιδιά πιστεύω ότι ταυτίζονται με τον Σίτο Σιταράκι γιατί κάθε παιδί είναι ένας Σίτος, εφόσον δεν είναι μόνο τα παιδιά που έχουν ιδιαίτερα προβλήματα κάθε παιδί έχει τις δικές του ιδιαίτερες δυσκολίες. Ανταποκρίνονται θετικά γιατί το μήνυμα του έργου είναι ότι δεν μετρά η εξωτερική εμφάνιση, γιατί σήμερα έχουμε δώσει μεγάλη σημασία σε αυτήν στην ομορφιά στο φαίνεσθαι στα ρούχα σε όλο αυτό τον καταναλωτισμό, ενώ στην ουσία αυτό που μετρά είναι η φαντασία, το μυαλό, η σκέψη, η ηθική. Και αυτό είναι το μήνυμα του έργου. Θεωρώ ότι το κλειδί του έργου είναι σε μια ατάκα που λέει η Βασιλοπούλα, την οποία υποδύομαι, «τι σημασία έχει η εμφάνιση του ανθρώπου. Η καρδιά μετρά και η ψυχή και όσα αντιφεγγίζουν μέσα της. Και εσύ Σίτο έχεις και καρδιά και ψυχή». Δεν μένει δηλαδή στην εξωτερική εμφάνιση, γιατί ο Σίτος είναι μικροκαμωμένος, είναι διαφορετικός αλλά στον εσωτερικό του κόσμο. Βέβαια αυτό για να το κάνεις θέλει προσπάθεια, γιατί είμαστε ρατσιστές και τα παιδιά ακόμα γίνονται σκληρά με τους συμμαθητές τους, με τα άλλα παιδιά που είναι διαφορετικά. Μη ξεχνάμε βέβαια ότι ζούμε σε μια εποχή που είναι πολύ ανταγωνιστική και αυτό πολλές φορές καλλιεργείται και από την οικογένεια και από το σχολείο. Νομίζω ότι αυτό το παραμύθι δίνει αυτά τα μηνύματα και τα παιδιά προσλαμβάνουν.

ΠτΘ: Εσείς στο έργο υποδύεστε την Βασιλοπούλα;

Μ.Μ.: Όπως σας είπα και προηγουμένως το παιδικό θέατρο απαιτεί μεγάλη ενέργεια. Κάνω πολλούς και διαφορετικούς ρόλους και στο τέλος κάνω και τη Βασιλοπούλα που ο Σίτος με την εξυπνάδα του και τη φαντασία του απελευθερώνει από τα μάγια

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.