Το σχολειο με… αλλο ματι

Το «τρίτο μάτι» είναι ουσιαστικά μια «τυφλή» υπόφυση στο μέτωπό μας, που κατά την Ιατρική επιστήμη δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης. Ουσιαστικά δηλαδή, πρόκειται για κάτι που η «πεπατημένη» επιστήμη δεν έχει βρει ακόμα τον ρόλο του.

Από αρχαιοτάτων χρόνων, όμως, οι μύστες κάθε λαού το συνέδεσαν με την διαίσθηση και το χαρακτήρισαν ως όραση της διαίσθησης, σύνδεσή της με τον έξω κόσμο. Εξ ου και το όνομά του. Αυτό όμως το «μάτι», για να λειτουργήσει κατά βούληση και όχι αυθαίρετα, θέλει εξάσκηση. Δεν είναι δύσκολο, αλλά σίγουρα χρειάζεται προσοχή, επιμονή και -πάνω απ’ όλα- σεβασμό. Επίσης, θα πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε μάθει πρώτα να οραματιζόμαστε και να διαλογιζόμαστε.

Αν σε όλη αυτή την επεξήγηση του όρου πάμε να χωρέσουμε τον τίτλο της έκδοσης των μαθητών του 3ου Γυμνασίου Κομοτηνής, είναι πιθανό να βρούμε συσχετισμούς. Κι αυτό διότι ένα έντυπο, και δη μαθητικό, για να επιτελεί το σκοπό του, πρέπει αν μη τι άλλο να καλλιεργεί την κρίση και την πνευματική αφύπνιση, όπως το υποτιθέμενο τρίτο μάτι του ανθρώπινου ψυχισμού. Μια προσεκτική ματιά στο «3ο μάτι» πείθει κάθε αναγνώστη για τον κόπο και την αξιόλογη προσπάθεια που αληθινά κατέβαλαν οι μαθητές-συντάκτες της έκδοσης και οι συνεργάτες καθηγητές τους.

Πρόκειται αρχικά για μια 24σέλιδη έκδοση, προσεγμένη αισθητικά, σε μοντέρνο και νεανικό μέγεθος και σχήμα, πολύχρωμη και ελκυστική. Με σχεδιαστική πρωτοτυπία στον τίτλο και με απανθίσματα λόγων από ανθρώπους του πνεύματος η πρώτη σελίδα

Καλωσορίζει τον αναγνώστη στον θαυμαστό κόσμο των μαθητικών εξερευνήσεων. Μία έρευνα και δύο συνεντεύξεις προλογίζονται και βεβαιώνουν για τη σοβαρή δουλειά που έκαναν οι μαθητές. Ακόμη και το editorial δεν είναι μια καταγραφή της επικαιρότητας ούτε αναμάσημα χιλιοειπωμένων απόψεων, αλλά απλά και μόνο το στίγμα των λόγων της Χιλιανής ποιήτρια και δασκάλας Γαβριέλας Μιστράλ για τον καλό δάσκαλο. Διαβάζουμε ένα μέρος από την Προσευχή του Δασκάλου… «Κύριε δώσε μου απλότητα και βάθος. Κάμε να μην είμαι περίπλοκος ούτε κοινότοπος στο καθημερινό μου μάθημα. Κάμε να υψώνω τα μάτια μου πάνω από το πληγωμένο στήθος, μπαίνοντας κάθε μέρα στην τάξη μου. Ας μη φέρω μαζί μου τις μικρές μου υλικές μέριμνες και τις δικές μου λύπες. Κάμε το χέρι μου ελαφρύτερο στην τιμωρία και απαλότερο στο χάδι…».

Η περιήγηση στα βασικά σημεία ξεκινάει με ένα θέμα που δεν θα περιμέναμε να παρουσιάζεται με γνώση και ωριμότητα από μαθητές Γυμνασίου είναι η αλήθεια. Πρόκειται για την ενδοοικογενειακή βία, που παρουσιάζεται απλά και φανερώνει το πόσο άγγιξε τα παιδιά η προβολή της ταινίας «Οικογενειακές αλήθειες» στα πλαίσια του Προγράμματος Αγωγής Υγείας. Σκέψεις ώριμες και κυρίως αφόρμηση για αφύπνιση και πίστη στον άνθρωπο μας αφήνουν έκπληκτους για την καλή δουλειά των παιδιών και των καθηγητών τους.

Οι σελίδες 4 και 5 είναι αφιερωμένες σε μια μεγάλη έρευνα που διεξήγαγαν οι μαθητές του 3ου Γυμνασίου για την τηλεόραση και την ψυχαγωγία. Ας παρακολουθήσουμε μαζί τα αποτελέσματά της που τελικά αφήνουν την τηλεόραση… μετεξεταστέα! Το 92% των μαθητών βλέπει ταινίες σε βίντεο ή dvd. Ένα ποσοστό 42% πηγαίνουν κινηματογράφο 1 με 2 φορές το χρόνο. Σχεδόν όλα τα αγόρια παίζουν βιντεοπαιχνίδια, ενώ όχι όλα τα κορίτσια. Το είδος τω ταινιών στην τηλεόραση που κεντρίζει το ενδιαφέρον των μαθητών είναι οι κωμωδίες, ενώ αγαπημένη τηλεοπτική σειρά αναδεικνύεται – ποιο άλλο; – το «Παρά Πέντε»! Οι μαθητές παρακολουθούν καθημερινά τηλεόραση για 3 ώρες και τα Σαββατοκύριακα για 4 ώρες. Τέλος, μετρίως ικανοποιημένοι εμφανίζονται οι μαθητές σε ποσοστό 47% από τις προβαλλόμενες εκπομπές στην τηλεόραση.

Ώρα για χαλάρωση κι ακολουθεί η Εκδρομή στο Βουνό, που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια των προγραμμάτων «Βουνό και Υγεία» και «Γνωρίζοντας την ορεινή Ροδόπη καλλιεργώ την ψυχική μου ισορροπία».

Οι μαθητές έρχονται σε επαφή με τον πολιτικό στίβο στις επόμενες σελίδες, αποσπώντας μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη από τον νέο Δήμαρχο Κομοτηναίων, Δημήτρη Κοτσάκη στις μαθήτριες Κωνσταντίνα Σερμπέζη και Δήμητρα Σταυράκη. Ας παρακολουθήσουμε τις σκέψεις του…

• Το πρόγραμμά μας δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στον πολιτισμό. Με τον πολιτισμό σαν αιχμή του δόρατος μιας κοινωνίας, η οποία πρέπει να λειτουργεί κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και όρους. Ο πολιτισμός, δηλαδή, δεν είναι κάτι αόριστο και πολύ υψηλά ιστάμενο, αλλά ξεκινάει από τον τρόπο συμπεριφοράς του πολίτη από τη στιγμή που βγαίνει από το σπίτι του και τελειώνει με την κατασκευή ενός μουσείου μέσα στην πόλη. Άρα, σκοπός δικός μας είναι, στο πλαίσιο αυτό, να μπορούμε να συνδράμουμε καταρχάς μέσα από δικές μας υπηρεσίες μέσα σε μια αρτιότερα δομημένη πόλη, ώστε μέσα από αυτήν την πόλη να μπορέσει ο πολίτης να λειτουργήσει κάτω από διαφορετικές συνθήκες διαπαιδαγώγησης και κατόπιν να περάσουμε σε ανώτερα επίπεδα παραγωγής πολιτισμού. Αυτό φυσικά έχει να κάνει και με τους νέους ανθρώπους οι οποίοι είναι στο στάδιο της εκπαίδευσης, της διαπαιδαγώγησης και αφορά κινήσεις και εκδηλώσεις που θα κάνουμε και έχουμε προγραμματίσει να κάνουμε σε συνεργασία και με τις διευθύνσεις εκπαίδευσης και με την αστυνομία, σε θέματα που αφορούν στη νεολαία, θέματα τα οποία έχουν να κάνουν και με τα ναρκωτικά και με την επαγγελματική αποκατάσταση, θέματα που ενδιαφέρουν δηλαδή και που δεν μπορούμε να τα καταγράψουμε τώρα, θα τα καταγράψουμε με την επαφή μας με τους νέους, ώστε να μπορούμε από τη νέα γενιά και τη διαπαιδαγώγησή της να έχουμε πολίτες, όταν εσείς πλέον ασχοληθείτε με τα κοινά, που θα έχουν μία διαφορετική οπτική γωνία πάνω στη λειτουργία μιας πόλης, μιας κοινωνίας γενικότερα.

• Σε θέματα αθλητισμού και ψυχαγωγίας, υπάρχουν πολλά προγράμματα. Καταρχάς, αυτά όλα θα πρέπει να περάσουν και σε επίπεδο μικρών παιδιών. Σε συνεργασία και με τα νηπιαγωγεία μπορούμε να έχουμε και εκεί προγράμματα αθλητισμού, ώστε όχι μόνο να ελεγχθούν οι αθλητικές δυνατότητες των παιδιών, αλλά να ελεγχθούν και τυχόν προβλήματα που μπορούν να παρουσιάσουν ορισμένα παιδάκια, τα οποία όταν δούνε οι ειδικοί (σκολίωση και όλα αυτά) να μπορέσουν να μας πούνε και να τα προλάβουμε. Η επαφή με τους νέους θα μας δώσει κατευθύνσεις πώς μπορούμε να κινηθούμε, ώστε να βρούμε αυτό το μικρό κομμάτι το οποίο έχουνε κρυμμένο οι νέοι μέσα τους, που αφορά πολιτιστικές δραστηριότητες, που μέχρι στιγμής φαίνεται ότι δεν μπορούμε να δώσουμε έναυσμα να αρχίσει να λειτουργεί, να το ανιχνεύσουμε και αυτές οι κατευθύνσεις θα δώσουν και σ’ εμάς τη δυνατότητα να οργανώσουμε πολιτιστικές δραστηριότητες που να ενδιαφέρουν τους νέους, δηλαδή οι πολιτιστικές δραστηριότητες μέχρι στιγμής είναι ερήμην της νεολαίας. Θα πρέπει, λοιπόν, εμείς να δώσουμε έναυσμα στη νεολαία, να μας δώσει τη δυνατότητα να μιλήσουμε μαζί της και να μας δώσει τις κατευθύνσεις που θα ήθελε η νεολαία να κάνουμε γι’ αυτήν. Άρα, λοιπόν, είναι κάτι το οποίο σαν νέα δημοτική αρχή και με την εκπαίδευση και με τη διοίκηση της εκπαίδευσης, αλλά και με τα ίδια τα παιδιά θα πρέπει να οργανώσουμε, ώστε να βρούμε τη χρυσή φόρμουλα που θα ενεργοποιήσει τους νέους σε θέματα τα οποία αυτή τη στιγμή δείχνουν αποστασιοποίηση.

• Ήμουν καλός μαθητής. Ήμουν από τους αριστούχους και πέρασα και με υποτροφία στο πανεπιστήμιο. Να σας πω την αλήθεια, τα αγαπημένα μαθήματα ήταν τα θετικά (μαθηματικά, φυσική) τα οποία τα έλυνα με το μυαλό. Μάλιστα συναντώ και παλιούς μου καθηγητές που μου φέρνουν μερικοί από το δικό τους αρχείο τους ελέγχους και το επιβεβαιώνουν. Με τα σημερινά μυαλά δε θα βαριόμουν σε κανένα μάθημα, γιατί όλα τα μαθήματα έχουν κάτι να προσφέρουν. Αυτό όμως στο οποίο βαριόμουν τότε ήταν τα μαθήματα, τα οποία γενικά ήταν αποστήθιση και στα οποία δεν αναπτυσσόταν καθόλου η κριτική ικανότητα. Όταν, δηλαδή, υπήρχε ένα μάθημα το οποίο έπρεπε να το μάθω απ’ έξω για να το γράψω την επόμενη μέρα που το έγραφα και το έγραφα καλά, το έσβηνα από το σκληρό δίσκο, ενώ μαθήματα ανάπτυξης κριτικής σκέψης μου έχουν μείνει ακόμα σαν συμπεράσματα. Δεν μπορώ να θυμάμαι σήμερα ημερομηνίες, αλλά η κριτική σκέψη που ανέπτυξαν εκείνα τα μαθήματα πραγματικά μου έχει μείνει ακόμα και έχει συνδιαμορφώσει και τον τρόπο σκέψης μου. Άρα, λοιπόν, μαθήματα αποστήθισης δεν ήθελα ούτε να τα ακούσω, γι’ αυτό ακριβώς και μου άρεσαν τα μαθηματικά και η φυσική. Το ίδιο ίσχυε και στους καθηγητές. Καθηγητές οι οποίοι ήταν ιστορικοί και σκάλιζαν την ιστορία, ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που πραγματικά συζητούσαμε πώς συνέβη αυτό ή πώς θα μπορούσε να συμβεί το άλλο. Καθηγητές οι οποίοι βασίζονταν μόνο στην αποστήθιση για να σου βάλουν έναν καλό βαθμό δεν άρεσαν σε κανέναν και δεν άφησαν τίποτα πίσω τους. Καθηγητές οι οποίοι όμως σκάλιζαν πραγματικά το θέμα, τους ενδιέφερε, άφησαν εποχή στο μυαλό μας.

• Πιστεύω ότι ο καθηγητής κάνει ενδιαφέρον το μάθημα. Σε οποιαδήποτε θέματα της ζωής, ακόμα και το παραμικρό, κάποιος που έχει ενδιαφέρον μπορεί να του δώσει την αίγλη που του αξίζει και ειδικά σε ένα μάθημα το οποίο είναι ένα κομμάτι παιδείας. Άρα, λοιπόν, νομίζω ότι ο καθηγητής μπορεί να δώσει στο πιο απλό μάθημα τις ιδιαίτερες πτυχές που θα τραβήξουν το ενδιαφέρον των μαθητών, θα τους κάνει πιο ολοκληρωμένες προσωπικότητες, πιο σπουδαίους πολίτες και σε τελευταία ανάλυση θα αναπτύξει και την κριτική τους σκέψη. Γιατί τελικά αυτό που μένει, όταν τελειώσετε το σχολείο και ξεχάσετε τις ημερομηνίες και τα συμπεράσματα, είναι το απόσταγμα και το απόσταγμα είναι η κριτική σκέψη και ο τρόπος που πρέπει να σκέφτεσαι και όχι οι ημερομηνίες και τα συμπεράσματα.

• Η δημιουργία ποδηλατοδρόμων είναι μία ευχή που δίνεται απ’ όλους, αλλά αυτό σημαίνει μικρότερη κυκλοφορία αυτοκινήτων. Σημαίνει να φύγουν τα αυτοκίνητα από τους δρόμους σε ό,τι αφορά το παρκάρισμα, ώστε να βρούμε χώρο για ποδηλατόδρομους. Το να κάνουμε ποδηλατόδρομους χωρίς να σκεφτούμε πού πάνε τα αυτοκίνητα είναι και αυτό λάθος. Άρα, θα πρέπει να δούμε τη δημιουργία χώρων στάθμευσης, να φύγουν τα αυτοκίνητα, ώστε να μπορέσουμε να βρούμε χώρο για τα ποδήλατα και για τα φαρδύτερα πεζοδρόμια και για τα άτομα με κινητικά προβλήματα. Το θέμα είναι να αποθαρρύνουμε τον πολίτη να κατεβαίνει με το αυτοκίνητο στο κέντρο. Να του δώσουμε έναν εναλλακτικό τρόπο κίνησης. Παρ’ όλα αυτά, όμως, η Κομοτηνή, που είναι ήδη μία μικρή πόλη που θα μπορούσε κάποιος να παρκάρει το αυτοκίνητό του μακρύτερα από το κέντρο, βλέπετε ότι όλοι θέλουν να το παρκάρουν στο κέντρο. Είναι και θέμα διαπαιδαγώγησης.

• Ο δήμος δεν μπορεί να υποκαταστήσει ούτε την κυβέρνηση ούτε την ελεύθερη αγορά ούτε την επιχειρηματικότητα. Αυτό που μπορεί να κάνει ο δήμος είναι να δημιουργήσει το καλύτερο δυνατό περιβάλλον από πλευράς υποδομών, ώστε να μπορούν να λειτουργούν οι επιχειρηματίες. Να γίνεται προσέλκυση άλλων επενδύσεων, επειδή θα είναι μία όμορφη πόλη, μία επένδυση σε μία πόλη που έχει σχολεία και νοσοκομεία καλοσυντηρημένα, ώστε όταν έρθει να επενδύσει κάποιος να ζήσει σε ένα περιβάλλον ανθρώπινο. Άρα αυτό που μπορεί να κάνει ο δήμος είναι καλύτερες υποδομές για μία πιο όμορφη και πιο ανθρώπινη πόλη. Από εκεί και πέρα όμως δεν μπορεί να γίνει ο δήμος ούτε κυβέρνηση ούτε επιχειρηματίας, ώστε να αντιμετωπίσει τυχόν προβλήματα ανεργίας των νέων.

• Ήδη έχω έρθει σε επαφή και με τους υπεύθυνους της εκπαίδευσης, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας, ώστε, όταν τελειώσουμε από αυτές τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που μας κρατάνε αναγκαστικά εδώ στο δήμο, να κάνουμε μία επίσκεψη σε όλα τα σχολεία (δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια) με μία καταγραφή των τυχόν προβλημάτων, γιατί υπάρχουν πέρα από τα παγκάκια που είναι κάτι πολύ ουσιαστικό και προβλήματα ακόμα μεγαλύτερα, όπως χώρων υγιεινής, ενώ σε μερικά σχολεία, για παράδειγμα, τρέχουν οι στέγες τους, να τα καταγράψουμε όλα αυτά και με βάση ένα χρονοδιάγραμμα και κάποιους προϋπολογισμούς που πρέπει να εντάξουμε, να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα θέματα τα οποία ζείτε στο σχολείο και τα οποία ξέρω και από πρώτο χέρι, γιατί και ο γιος μου είναι μαθητής της γ΄ Λυκείου…(σημείωση αρχισυντάκτη: καλή επιτυχία!)

… και έπεται η «Πρώτη γυναίκα Αντιδήμαρχος Κομοτηνής»! Ένα αφιέρωμα στην κ. Μάγδα Γιαμουστάρη, μία εκ βαθέων εξομολόγηση, μια αποκάλυψη της φιλόλογου της πόλης μας που έγινε Αντιδήμαρχος Πολιτισμού.

• …28 χρόνια ήμουν μέσα στην τάξη, δεν έλειψα ούτε μία στιγμή και πραγματικά συγκινούμαι, όταν έρχομαι τώρα πια σε επαφή με παιδιά…

• Συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία που πήρατε να βγάλετε την εφημερίδα σας. Μετά από πολλά χρόνια θα θυμάστε με πάρα πολλή αγάπη αυτές τις μικρές στιγμές, θα θυμάστε με νοσταλγία το άγχος και την αγωνία θα δούμε το Δήμαρχο, την Αντιδήμαρχο, λες και ποιοι είμαστε, και είναι αυτά που θα σας κρατούν έτσι δεμένους με το παρελθόν. Φυσικά δε θα θυμάστε την ιστορία απ’ έξω κι ανακατωτά και όλα τα υπόλοιπα που μας υποχρεώνει και εμάς το εκπαιδευτικό σύστημα να σας τα «χορηγούμε», όπως σας τα «χορηγούμε»…

• Για πρώτη φορά έγινε η αντιδημαρχία Πολιτισμού. Μέχρι τώρα δεν υπήρχε αντιδημαρχία Παιδείας και Πολιτισμού, παρότι προβλεπόταν από τον οργανισμό αυτοδιοίκησης και για πρώτη φορά δόθηκε αντιδημαρχία σε γυναίκα. Πρώτη φορά, δηλαδή, μια γυναίκα αναλαμβάνει τα ηνία μιας αντιδημαρχίας.

• Στο πολιτιστικό γίγνεσθαι και στο δίκτυο των μουσείων ανήκουν το Εθνολογικό Ιστορικό Πολιτιστικό Μουσείο Κομοτηνής και Θράκης, το κτίριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, εξαιρετικά και τα δύο με θησαυρούς μέσα, το περίφημο μουσείο Καραθεοδωρή το οποίο θα “τρέξουμε”, γιατί θα είναι παγκοσμίως το πρώτο μουσείο. Ο Καραθεοδωρή ήταν με τον Αϊνστάιν “κολλητήρια”. Είναι από τις μεγάλες φυσιογνωμίες. Είναι πατριώτης μας, η κόρη του, 90 χρονών περίπου τώρα, έχει παραχωρήσει στο δήμο ένα σωρό αντικείμενα, παπύρους του μεγάλου διδασκάλου. Επίσης, το Υπουργείο Εξωτερικών έχει αγοράσει από το εξωτερικό ανάλογα αντικείμενα. Αυτά θα εκτεθούν στο μουσείο και το μουσείο αυτό θα λειτουργεί όχι μόνο αποστεωμένα, αλλά θα έρχονται καθηγητές από όλο τον κόσμο, θα υπάρχουν στοιχεία του μεγάλου μαθηματικού, του Καραθεοδωρή, που θα τους προσφέρονται για να κάνουν διατριβές. Τέλος, η Παπαδριέλλειος Πινακοθήκη, ένα φοβερά όμορφο κτίριο με υπέροχες τοιχογραφίες μέσα που βρίσκεται στη φάση να ολοκληρωθεί και να τη δει ο πολίτης…

• Σύντομα θα είναι κοντά σας σε κάθε σχολείο, δημοτικό και γυμνάσιο και στην περιφέρεια, δηλαδή στους οικισμούς, μια κινητή βιβλιοθήκη, ένα βιβλιοαυτοκίνητο…

• Ψυχαγωγία δεν είναι μόνο τα μπαράκια και η τηλεόραση και εγώ έτσι διασκεδάζω, μη νομίζετε, αλλά αν έρθετε σε επαφή με το βιβλίο, το μικρό παιδάκι μόνο που θα το δει και θα το πιάσει στα χέρια του και θα δει τι είναι, μπορεί να οδηγηθεί σιγά – σιγά και στην ανάγνωση…

• Ξέρετε ποιο είναι το όνειρό μου; Ένα ανοιχτό αυτοκινητάκι – κάποιοι με είπανε ονειροπόλο και αιθεροβάμων – 20 θέσεων το οποίο θα έχει πάνω μαθητές, δημοτικών και γυμνασίων, που θα γυρνάει το καλοκαίρι έξω από κάθε γωνιά της πόλης μας εκεί όπου είναι μουσείο, κάστρο και σε πρώτη φάση θα γίνεται μια μικρή ξενάγηση. Πώς γίνεται στις μεγάλες πόλεις;…γιατί εμείς δεν έχουμε να δείξουμε; Kάποια άλλη στιγμή θα επισκεφτούμε το χώρο με το δάσκαλό μας, με τον καθηγητή μας, με το φιλόλογό μας, με τον υπεύθυνό μας, αλλά τουλάχιστον σε πρώτη φάση θα λειτουργήσει η όραση. Και ένα δεύτερο, ένα Carouzel να έρθει στην πόλη τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά!!!

• Το «πετυχημένη καθηγήτρια» δεν μου λέει κάτι. Εμείς οι καθηγητές όλοι είμαστε πετυχημένοι. Απλώς όταν γίνεσαι φιλόλογος, γιατί αυτό είναι το όνειρό σου από μικρή – οι δυο γονείς μου είναι φιλόλογοι, τώρα στη σύνταξη – όταν ήμουν σαν εσάς, επειδή ήξεραν τα προβλήματα που έχει η φιλολογία και τις δυσκολίες μου έλεγαν τι θα γίνεις φιλόλογος; Σκουπιδιάρα θα σε κάνουμε! Με είχαν στείλει και στο πρακτικό. Αλλά η αγάπη μου με οδήγησε στο να γίνω φιλόλογος. Αυτό μόνο κάνει τον άνθρωπο πετυχημένο. Όταν αγαπάει αυτό που κάνει και τίποτα άλλο. Το πετυχημένη είναι υπό συζήτηση…

• Μία αποβολή είναι τρόπος αντιμετώπισης μη υπακοής στο νόμο. Δηλαδή, όπως σαν πολίτες είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε σε κάποιους νόμους και όποιους από εμάς δεν υπακούν στους νόμους τους πηγαίνουν στα δικαστήρια και με τον α ή β τρόπο πληρώνουμε, άσχετα αν ο νόμος είναι πάρα πολύ σκληρός, επομένως λειτουργεί αποτρεπτικά και σωφρονιστικά και για εμάς τους πολίτες. Έχω την αίσθηση ότι μια αποβολή σαν στόχο αυτό πρέπει να έχει. Το σχολείο είναι μία κοινωνία που πρέπει να λειτουργεί με κάποιους νόμους. Φυσικά ο διάλογος είναι το πρώτο εργαλείο, ο πρώτος τρόπος αντιμετώπισης, αλλά σε δεύτερη φάση αναγκαστικά όταν παραβαίνουμε κάποιους νόμους. Ζούμε σε μία κοινωνία, αλλιώς θα ήμασταν ζούγκλα. Πρέπει να υφιστάμεθα τις συνέπειες…

• 28 χρόνια θεωρούμαι αυστηρή καθηγήτρια. Παρόλο που με αγαπάνε τα παιδιά και οι μαθητές μου, όταν κατεβάζω τα φρύδια κάθονται πολύ φρόνιμα. Στα τόσα χρόνια της καριέρας μου έχω την εντύπωση ότι δε χρειάστηκε να βγάλω ούτε μία φορά έναν μαθητή έξω. Αυτό όμως τι σημαίνει; Σημαίνει ότι με τη συζήτηση που έκανα μαζί τους – και αφιέρωνα πολύ χρόνο για συζήτηση – με το διάλογο και με τη συνειδητοποίηση από μέρους τους ότι αυτό που κάνω το αγαπώ και το οτιδήποτε λέω ή πράττω είναι για το καλό τους. Όταν το συνειδητοποιεί αυτό ο μαθητής, τότε δεν πέφτει στο αδίκημα, τουλάχιστον ως προς τον καθηγητή…

• Ένα αισιόδοξο μήνυμα αγάπης προς οτιδήποτε γράφετε. Να αγαπούν το διάβασμα. Όπως θα διαβάσουν την εφημερίδας σας, να διαβάσουν και ό,τι άλλο σε γραπτό. Μόνο με το διάβασμα θα μπορούν να ανοίξουν τη σκέψη τους, να ανοίξουν τα φτερά τους και πραγματικά να πετάξουν. Γιατί θα ακονίσουν το μυαλό…

«So you think you can dance?»… Ο τίτλος του άρθρου παραπέμπει στο γνωστό ριάλιτι που προβάλλεται από το Mega τον τελευταίο καιρό, αλλά καμία σχέση κατ’ ουσίαν. Πρόκειται για μια ιδιόμορφη «ανάκριση» του ιδιοκτήτη της σχολής χορού «Asters’» στην Κομοτηνή, κ. Στέλιου Κουφού.

Η σελίδα 18 είναι μια αποκάλυψη. Γεμάτη φρεσκάδα και ένταση, ποιητικό οίστρο και δηκτικές νύξεις για την κοινωνία και τους αγώνες της νεολαίας η «Ποίηση του δρόμου», με μια αίσθηση hip hop κουλτούρας και νοοτροπίας, σε πρώτη δημοσίευση από τη μαθήτρια Χρύσα Μπαλάσκα. «Ήμουν κι εγώ παιδί…» λοιπόν…

Ακολουθούν αποφθέγματα, πολλά πολλά ανέκδοτα κι όχι δυο τρία μόνο έτσι για να βγούμε από την υποχρέωση! Πολύ γέλιο κι ευφυείς ανακαλύψεις, αθλητισμός, ρεπορτάζ στο διαδίκτυο για… φίδια γαστρονομίας προτάσεις, ήθη κι έθιμα συμπληρώνουν την ύλη της έκδοσης που πολλά υπόσχεται να δώσει σε όλους μας τελικά. Γιατί είναι μια προσπάθεια επ’ ουδενί αυτοσκοπός, από μαθητές για μαθητές, γονείς, δασκάλους, φιλαναγνώστες γενικά. Ευχόμαστε στα παιδιά καλή αρχή και στους συνοδοιπόρους καθηγητές τους Κολίτση Νίκο και Μαλαφούρη Αγγελική καλή πορεία.

Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.