«Το πρωτο που μου αρεσε στην Ελλαδα ηταν η ελευθερια»

Η Τάνια Αντρέας είναι 17 χρονών, πηγαίνει στο Β΄ Ενιαίο Λύκειο Κομοτηνής και θέλει να σπουδάσει Αρχιτεκτονική από τότε που ήταν επτά χρονών. Ζει στην Κομοτηνή εδώ και 1,5 χρόνο, από τότε που εγκατέλειψε την πατρίδα της, το Ιράκ και την πόλη της τη Βαγδάτη μαζί με τη γιαγιά της και τον αδελφό της για να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή σε μια χώρα με την οποία είχαν κάποιους συγγενικούς δεσμούς. Στους δεσμούς αυτούς προστέθηκαν οι νέες φίλες της Τάνια, η νέα της ζωή μέσα κι έξω από το σχολείο, μια ζωή παράλληλη με τις αναμνήσεις από τη Βαγδάτη, τις παρέες που έμειναν πίσω, όπως και το σπίτι. Η Τάνια ξεχωρίζει για το χαμόγελό της, την επικοινωνιακή της ικανότητα και μια λάμψη που πηγάζει από σιγουριά κι εσωτερική δύναμη. Αν κι έμαθε πολύ γρήγορα τα ελληνικά, από το πρώτο εξάμηνο της παραμονής της στην Ελλάδα, δυσκολεύεται με τα φιλολογικά μαθήματα στο σχολείο και θα ήθελε να έχει το δικαίωμα της ποσόστωσης για την εισαγωγή της στην τριτοβάθμια, με τη διαφορά ότι δεν είναι μουσουλμάνα αλλά χριστιανή. Στα πρώτα της βήματα στην Κομοτηνή τη βοήθησαν να ενταχθεί τα μέλη της Αρμενικής Κοινότητας, μια και η Τάνια είναι Αρμένισσα.

Ελληνίδα γιαγιά

ΠτΘ: Πότε και πώς ήρθες στην Κομοτηνή;

Τ.Α.: Έχω 1,5 χρόνο στην Κομοτηνή με τη γιαγιά μου. Έχουμε συγγενείς που είναι Έλληνες, η γιαγιά μου είναι Ελληνίδα από τον πατέρα της, από την Καλλιθέα.

ΠτΘ: Όταν ήρθατε εγκατασταθήκατε στην Καλλιθέα;

Τ.Α.: Μείναμε εκεί για περίπου 5 με 6 μήνες και μετά μετακομίσαμε στην Κομοτηνή, μαζί με τον αδελφό μου.

ΠτΘ: Ποιος δουλεύει στην οικογένεια;

Τ.Α.: Το καλοκαίρι δούλευα για τρεις μήνες, τώρα δε δουλεύει κανείς, η γιαγιά μου παίρνει σύνταξη. Μάς βοηθάνε κάποιοι, όπως ο αδελφός της γιαγιάς μου.

ΠτΘ: Πώς ήταν η προσαρμογή το πρώτο διάστημα; Πώς σου φάνηκε που εγκαταστάθηκες σε μια άλλη χώρα στην οποία ερχόσουν για πρώτη φορά;

Τ.Α.: Τους πρώτους 2- 3 μήνες ήταν πάρα πολύ δύσκολα, γιατί δεν ήξερα τη γλώσσα, δεν την καταλάβαινα και τα πράγματα ήταν λίγο μπερδεμένα για μένα. Στη συνέχεια, έμαθα τη γλώσσα, έκανα φίλους και είναι καλύτερα τα πράγματα.

ΠτΘ: Οι συμμαθητές σου ρωτούσαν στην αρχή για την πατρίδα σου, για τον πόλεμο;

Τ.Α.: Πολλά παιδιά με ρωτούσαν πώς ήταν εκεί τα πράγματα. Τα γνώριζαν γιατί τα έβλεπαν στην τηλεόραση, αλλά ήθελαν να μάθουν.

ΠτΘ: Είχες την περιέργεια να μάθεις πώς έβλεπαν οι άλλοι τη χώρα σου;

Τ.Α.: Δε μπορούν να καταλάβουν πώς είναι εκεί τα πράγματα. Είναι διαφορετικό να ζεις εκεί από το να βλέπεις στην τηλεόραση να πέφτουν βόμβες.

ΠτΘ: Οι καθηγητές σου ήθελαν να μάθουν τι συνέβη ή στοιχεία από τον πολιτισμό του Ιράκ;

Τ.Α.: Οι καθηγητές όχι, αλλά οι μαθητές ναι. Οι καθηγητές όμως με βοήθησαν πάρα πολύ.

ΠτΘ: Πώς εντάχθηκες στο σχολείο; Πέρασες από κάποιες εξετάσεις για να βρουν την τάξη που πρέπει ν’ ακολουθήσεις; Υποθέτω ότι η δομή του σχολείου είναι διαφορετική.

Τ.Α.: Δεν είναι πολύ διαφορετική στην Ελλάδα από ότι στο Ιράκ. Με βοηθάνε πολύ οι εξετάσεις, κάνουμε τεστ και διαγωνίσματα.

ΠτΘ: Τι σε δυσκόλεψε;

Τ.Α.: Η γλώσσα. Αν ήξερα τη γλώσσα δεν θα είχα καθόλου δυσκολίες.

ΠτΘ: Πόσο καιρό έκανες να μάθεις ελληνικά;

Τ.Α.: Περίπου στους 5- 6 μήνες που ήμουν εδώ άρχισα να μιλάω και να επικοινωνώ.

ΠτΘ: Οι φίλες σου θέλουν να τους λες κάποιες λέξεις στα αραβικά;

Τ.Α.: Ναι, θέλουν, με ρωτούν συνέχεια κάποιες λέξεις πώς είναι στα αραβικά.

ΠτΘ: Εσύ εξασκείς τη γλώσσα σου με τον αδελφό και τη γιαγιά σου;

Τ.Α.: Ναι και μιλάμε με τις φίλες μου από το Ιράκ. Είμαι 17 στα 18 και δε νομίζω να ξεχάσω τη γλώσσα μου μετά από τόσα χρόνια.

ΠτΘ: Επικοινωνείς με φίλους και συγγενείς στο Ιράκ;

Τ.Α.: Ναι, με το τηλέφωνο, αλλά και μέσω internet.

Θέλω να πάω να δω πώς είναι το σπίτι μου…

ΠτΘ: Από τότε που ήρθες εδώ πήγες ξανά στο Ιράκ;

Τ.Α.: Όχι.

ΠτΘ: Θέλεις να πας;

Τ.Α.: Θέλω να πάω για μια βόλτα γιατί δεν έμειναν και πολλοί εκεί. Θέλω να πάω να δω πώς είναι το σπίτι μου…

ΠτΘ: Σε ποια πόλη έμενες;

Τ.Α.: Στη Βαγδάτη.

ΠτΘ: Στην πόλη που δέχτηκε πολλά χτυπήματα.

Τ.Α.: Η Βαγδάτη ήταν πολύ ωραία πόλη παλιά, όπως τη θυμάμαι, αλλά τώρα την κατέστρεψαν.

ΠτΘ: Σας πήγαιναν με το σχολείο σε μουσεία, σε πολιτιστικούς χώρους;

Τ.Α.: Πριν τον πόλεμο πηγαίναμε σε μουσεία, αλλά μετά όχι, γιατί ήταν επικίνδυνο να βγούμε από το σχολείο. Αν πάθει ένα παιδί κάτι θα έχει ευθύνη ο καθηγητής, γι’ αυτό δεν πηγαίνουν πλέον.

ΠτΘ: Η ζωή, άρα, άλλαξε πολύ μετά τον πόλεμο…

Τ.Α.: Πάρα πολύ. Μετά τις 5.00 το απόγευμα απαγορευόταν να βγούμε, γιατί υπήρχαν πολλοί κίνδυνοι έξω, ήταν πολύ δύσκολα.

ΠτΘ: Ξέρατε τι θα γινόταν; Σας έλεγαν οι γονείς σας ότι θα δεχόταν το Ιράκ χτύπημα;

Τ.Α.: Στην αρχή, ξέραμε ότι θα μας πολεμούσε η Αμερική, αλλά αυτό που έγινε δεν ήταν μόνο από τους Αμερικάνους. Σκοτώνονται οι Ιρακινοί μεταξύ τους, πολεμούν μεταξύ τους. Αυτά δεν περιμέναμε να γίνουν κι αυτό ήταν το δύσκολο.

ΠτΘ: Τι άλλαξε στο σχολείο μετά τον πόλεμο;

Τ.Α.: Στο σχολείο τα μαθήματα ήταν τα ίδια, δεν άλλαξε η ύλη των βιβλίων, αλλά μας άλλαξαν τις ώρες για να φεύγουμε πιο νωρίς, ώστε να υπάρχουν αυτοκίνητα να μας πάνε μέχρι το σπίτι γιατί όλα αυτά ήταν επικίνδυνα. Ήταν ευθύνη του σχολείου το πώς θα βγούμε μόνοι μας έξω.

ΠτΘ: Όταν ήρθες στην Ελλάδα, ποιο ένιωσες ότι ήταν το θετικό;

Τ.Α.: Το πρώτο που μού άρεσε ήταν η ελευθερία. Για μένα που είμαι κοπέλα το να έχω τα ίδια δικαιώματα ήταν σημαντικό. Εκεί, ήταν διαφορετικά τα πράγματα για την κοπέλα στο ντύσιμο και την ελευθερία. Αυτό μού άρεσε πολύ εδώ, όπως μού άρεσαν και οι άνθρωποι, είναι πολύ καλοί. Η Ελλάδα είναι μια ωραία χώρα.

ΠτΘ: Είσαι κοινωνική, οπότε υποθέτω ότι έκανες εύκολα φίλες.

Τ.Α.: Δεν ήταν δύσκολο, έχω πολλές φίλες και στο σχολείο κι εκτός σχολείου.

ΠτΘ: Βγαίνεις έξω, πηγαίνετε σε καφετερίες;

Τ.Α.: Ναι.

Γυναίκα και ελευθερία

ΠτΘ: Ο τρόπος διασκέδασης εδώ είναι διαφορετικός;

Τ.Α.: Ναι, εκεί δε μπορούσαμε σαν κοπέλες να βγούμε όπως θέλουμε. Σαν κοπέλα δε μ’ άφηναν να βγω μόνη μου.

ΠτΘ: Μπορούσες να βγεις, για παράδειγμα, με τον αδελφό σου;

Τ.Α.: Ναι, είναι δυο χρόνια μικρότερος, μπορούμε να βγούμε μαζί.

ΠτΘ: Τι σού αρέσει στην Κομοτηνή;

Τ.Α.: Πιο πολύ στην πλατεία οι καφετερίες και κάποιες φορές στο Κοσμόπολις.

ΠτΘ: Χορεύετε;

Τ.Α.: Όχι, γιατί χορεύουν στα κλαμπ και δεν πηγαίνουμε στα κλαμπ.

ΠτΘ: Τι είναι αυτό που σου λείπει από το Ιράκ;

Τ.Α.: Οι φίλες μου πιο πολύ, το σπίτι μου που άφησα.

ΠτΘ: Έχεις καλέσει τις φίλες σου να έρθουν στην Κομοτηνή;

Τ.Α.: Είναι πολύ δύσκολο να καλέσω κάποιον να έρθει και να μείνει εδώ. Τα έξοδα είναι πολλά, ο τρόπος δύσκολος.

ΠτΘ: Τι θέλεις να σπουδάσεις;

Τ.Α.: Από επτά χρονών ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας.

ΠτΘ: Θα ήθελες όταν γίνεις αρχιτέκτονας να επιστρέψεις στο Ιράκ και να εργαστείς;

Τ.Α.: Δεν το πιστεύω γιατί είναι λίγο δύσκολο να δουλέψει μια γυναίκα σαν αρχιτέκτονας.

ΠτΘ: Υπάρχουν αντρικά και γυναικεία επαγγέλματα στο Ιράκ;

Τ.Α.: Ναι, είναι δύσκολο να είναι μια γυναίκα αρχιτέκτονας, να πάει στην οικοδομή και να δει πώς χτίζουν ένα σπίτι.

ΠτΘ: Οι γυναίκες δουλεύουν;

Τ.Α.:ΠτΘ: Είσαι χριστιανή, αλλά κατοικούσατε σε συνοικία μουσουλμάνων.

Τ.Α.: Ναι κι αυτό ήταν κάπως δύσκολο, γιατί έπρεπε να είμαστε σαν τους μουσουλμάνους, επειδή αντιμετωπίζουν διαφορετικά τα πράγματα. Εάν φερθούμε διαφορετικά από αυτό που ξέρουν θα τους φανεί περίεργο.

ΠτΘ: Πώς ένιωσες όταν ήρθες στην Κομοτηνή, μια πόλη που ζουν χριστιανοί και μουσουλμάνοι;

Τ.Α.: Δεν βλέπω μεγάλη διαφορά εδώ. Στο Ιράκ φαίνεται πιο καθαρά ότι είναι μουσουλμάνοι, αλλά εδώ είναι περισσότεροι οι χριστιανοί και δεν φαίνεται η διαφορά.

ΠτΘ: Τι σε δυσκολεύει στο σχολείο;

Τ.Α.: Όλα τα μαθήματα είναι εύκολα, αλλά με δυσκολεύουν τα φιλολογικά, τα αρχαία, η ιστορία, η έκθεση και τα κείμενα. Τα μαθηματικά και η φυσική είναι εύκολα και μού αρέσουν πολύ.

ΠτΘ: Δεν είναι και τόσο εύκολα.

Τ.Α.: Μπορεί, αλλά τα καταφέρνω.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.