Το πρωτο μυθιστορημα της Ελενας ΣολταριδουΕλενας Σολταριδου, «Της αγαπης»

«Της αγάπης» επιγράφεται το πρώτο μυθιστόρημα της Έλενας Σολταρίδου, κόρης του συναδέλφου Συμεώνα Σολταρίδη, που κυκλοφόρησε τελευταία από τις εκδόσεις «Α.Α. Λιβάνη». Της Έλενας, που σπουδάζει ακόμη ψυχολογία,

είναι νεαρότατη, αλλά παρόλα αυτά μιλά άπταιστα τέσσερις γλώσσες.

Το μυθιστόρημά της επικεντρώνεται σ’ ό,τι ο τίτλος του ομολογεί. Στον έρωτα και στις απογοητεύσεις, που αυτός προκαλεί, ιδιαίτερα, στα πρώτα βήματα στο μονοπάτι του.

Ψυχολόγος, ως προς τον τομέα που εξειδικεύεται, η Έλενα ξέρει να δικαιολογεί και να περιγράφει τα μύχια σε τομείς της ζωής, όπως ο έρωτας και , ιδιαίτερα, ο υποσυνείδητος ερωτικός ανταγωνισμός μητέρας – κόρης.

Στο μυθιστόρημα, που αρχίζει ως εξής, δίνεται, ήδη, από τις πρώτες σελίδες η υπόθεσή του. Παρακολουθείστε τη:

«Η ιστορία μας αρχίζει με τη γνωριμία δύο ανθρώπων που θεωρούν ότι η ζωή τούς χρωστάει πολλά ακόμα. Και σκοπεύουν να τα διεκδικήσουν ο καθένας με το δικό του τρόπο και κόστος!

Εκείνος, ένας τριανταπεντάρης άντρας, αρρενωπός, που σίγουρα έκανε πολλές καρδιές να χτυπήσουν τρελά, που άφησε πολλά σεντόνια να μαρτυρούν ατελείωτες και φλογισμένες νύχτες.

Εκείνη, πρωτοετής μόλις φοιτήτρια, κολακευμένη από την εύνοια του γνωστού επίκουρου καθηγητή που ήταν μαθημένος να κερδίζει αυτό που θέλει και έβλεπε μπροστά του να διαγράφεται ένα λαμπρό μέλλον.

Το όνομά της ήταν Ζωή. Ευαίσθητη και κοινωνική, πεισματάρα και περήφανη. Μαθημένη να ζει στο νησί, μόλις είχε αρχίσει να προσαρμόζεται στη δύσκολη ζωή της πρωτεύουσας. Παιδί χωρισμένων γονιών όμως, είχε μάθει από νωρίς να προσαρμόζεται εύκολα στα νέα δεδομένα. Η Νομική Αθηνών ήταν ο πρώτος της στόχος. Μέσα της πονούσε βαθιά, γιατί θα έφεύγε από τον πατέρα της. Τόσα χρόνια τον λάτρευε και τον προστάτευε και τώρα τον άφηνε. Μόλις είχε μάθει τα αποτελέσματα των εξετάσεων, η πρώτη της σκέψη ήταν εκείνος. Πώς θα τον άφηνε μόνο του χωρίς να τον στηρίζει, να τον βοηθάει και να είναι δίπλα του στις δύσκολες ώρες της μοναξιάς.

Στην Αθήνα δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινε. Είχε πάει πολλές φορές. Ακόμα και για να παραστεί στον δικαστήριο για το διαζύγιο των γονιών της. Ήταν τότε μία περίοδος που έπρεπε να αποφασίσει για τον κλάδο που θα ακολουθούσε και δεν είχε ακόμα κατασταλάξει πουθενά. Δεν μπορούσε να επιλέξει, ίσως γιατί τίποτα δεν της φαινόταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Από μικρή έλεγε ότι ήθελε να γίνει γιατρός, αργότερα όμως της φάνηκε πολύ κοινότοπος στόχος. Στις συζητήσεις με τους γνωστούς της όλοι έλεγαν ότι ήθελαν να γίνουν γιατροί. «Στο τέλος, περισσότεροι θα είναι οι γιατροί παρά οι ασθενείς», σκεφτόταν.

Όταν μπήκε στο Δικαστικό Μέγαρο για την έκδοση του διαζυγίου ένιωσε δέος. Ήταν ένα πολύ δυνατό συναίσθημα και την άγγιξε βαθιά. Τότε ήταν που αποφάσισε για πρώτη φορά να γίνει δικηγόρος. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που ένιωσε τόσο δυνατά συναισθήματα. Ίσως γιατί ακόμα ο έρωτας δεν της είχε χτυπήσει την πόρτα. Ένιωσε ότι γεννήθηκε για εκείνη τη στιγμή, για εκείνο το επάγγελμα. Όπως αργότερα θα ένιωθε ότι γεννήθηκε για εκείνον τον άντρα.

Τόσο δυνατά συναισθήματα ίσως είχε ξανανιώσει μόνο όταν είχε δει τη μητέρα της με τον άλλον. Από εκείνη τη στιγμή έπαψε να έχει όνομα, έπαψε να τη φωνάζει μητέρα. Ακόμα και όταν μιλούσε με τον πατέρα της γι’ αυτό το θέμα, απέφευγε να την ονομάζει και ξεπερνούσε το κενό στην πρόταση με μία δεικτική αντωνυμία του τύπου «εκείνη». Τη στιγμή που την είδε με τον άλλον ένιωσε μίσος και απέχθεια, για τον πατέρα της όμως ένιωσε μόνο θλίψη και πόνο. Ήταν σαν να γέρασε κατά δέκα χρόνια μόλις το έμαθε. Ήξερε πολύ καλά ότι τη λάτρευε και ότι όταν αποκαλύφθηκε αυτή η σχέση πληγώθηκε αφάνταστα. Της είχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Όταν τον είδε να κλαίει για χάρη της κατάλαβε ότι έπρεπε να μπει εκείνη στην καρδιά του και να μην την αφήσει να τον ξαναπληγώσει ποτέ».

Η ιστορία δεν συνεχίζεται κατά τις προσδοκίες της Έλενας όμως. Η μητέρα της Ανθή είναι το μοιραίο πρόσωπο όχι μόνο στη ζωή του πατέρα της, αλλά και στη δική της, εφόσον ο Αλέξανδρος ο επίκουρος καθηγητής, που ερωτεύεται η Ζωή τυχαίνει στο τέλος να γίνει παρανάλωμα στον έρωτα για την μητέρα της, Ανθή, παρόλο που αυτός έχει δρομολογήσει γάμο με τη Ζωή, έγκυο απ’ αυτόν ήδη.

Οι μεγάλες αγάπες, ιδιαίτερα, οι αδιέξοδες πάνε όμως στον παράδεισο. Ο ανεπίτρεπτος έτσι έρωτας του Αλέξανδρου για την Ανθή δε θα μπορούσε, παρόλο που μεσολάβησε διαζύγιο της Ζωής από τον Αλέξανδρο και επαναφορά της σε προηγούμενη ερωτική της σχέση, δε θα μπορούσε ως «ύβρις» να ευοδωθεί.

Η Ανθή στο τέλος έτσι πεθαίνει, επισφραγίζοντας τον έρωτά της με τον Αλέξανδρο, εκεί, όπου τα κάθε είδους εμπόδια αίρονται, μένοντας πιστή όμως σ’ ό,τι η γήινη ζωή τής επιτάσσει: στην αγάπη για την κόρη της.

Μια ιστορία που διαβάζεται εύκολα, μιας συγγραφέως που ξεκίνησε με τα πρώτιστα: τον έρωτα δηλαδή.

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.