Το προταγμα της αποαναπτυξης εναντια στο φαντασιακο της αναπτυξης και της προοδου

Το μοντέλο της αποανάπτυξης, ενός δηλαδή μοντέλου διαβίωσης που δημιουργεί ένα διαφορετικό κόσμο στο σήμερα για το αύριο, όπως αναφέρεται στην πρόσκληση, παρουσιάζει η Αντιεξουσιαστική Κίνηση Κομοτηνής, το Σάββατο 31 Μαΐου, στις 7 η ώρα το απόγευμα στο Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Adelante.

Ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης που στέκεται απέναντι στις επενδύσεις που καταστρέφουν βουνά και θάλασσες, απέναντι στην άνευ ορίων παραγωγή που βασίζεται στην εξαθλίωση των εργαζομένων και απέναντι στο σύνολο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού γεννιέται και αντιπαρατίθεται ένας άλλος κόσμος. Ένα μοντέλο «αποανάπτυξης» που περιγράφει ένα κόσμος με πυρήνα του την οπτική της συλλογικής ζωής και ευημερίας, ένα κόσμο μέσα στον οποίον η παραγωγή εναρμονίζεται με τις ανάγκες της κοινωνίας, το φυσικό περιβάλλον δεν λειτουργεί ως πηγή κέρδους μέσω της καταστροφής του, αλλά η ισορροπία του τίθεται ως αναγκαία προϋπόθεση της ίδιας της ζωής και η δημοκρατία δεν συνίσταται στη παθητικότητα του πολίτη αλλά στην καθημερινή του συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων.

Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης ο κ. Γιάννης Μπίλλας εκπαιδευτικός – βιοκαλλιεργητής και συγγραφέας («Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης – τοπικοποίησης», Εκδόσεις των Συναδέλφων), εκπροσωπώντας όμως αυτή τη φορά την κίνηση τρικαλινών πολιτών για την αποανάπτυξη και την άμεση δημοκρατία, που ονομάζεται «Από κοινού». Μαζί του επίσης ο κ.Γιώργος Σταματόπουλος, δημοσιογράφος και αρθρογράφος στην «Εφημερίδα των Συντακτών», αλλά και ένα μέλος της διανομαρχιακής επιτροπής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού Εβρου Ροδόπης, ο οποίος θα μιλήσει για τη σύνδεση της αποανάπτυξης με το κίνημα ενάντια στα χρυσωρυχεία.

Πέτρος Τζιέρης «Κοινή συνισταμένη της ανάπτυξης, που υπόσχονται πολλοί, είναι η εξάντληση και η εκμετάλλευση των ανθρώπινων και φυσικών πόρων»

Καλεσμένος του «Ράδιο Παρατηρητής 94FM» ο κ. Πέτρος Τζιέρης, μέλος της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Κομοτηνής, υπογράμμισε μεταξύ άλλων πως η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος, της αποανάπτυξης, έγινε καθότι « όλο το πολιτικό φάσμα τείνει να χρησιμοποιεί πολύ έντονα και ποικιλοτρόπως την έννοια της ανάπτυξης. Υπόσχονται ανάπτυξη και τη συνοδεύουν με διάφορους προσδιορισμούς, εναλλακτική ανάπτυξη, πράσινη ανάπτυξη, ανάπτυξη με επενδύσεις κ.α. Εμείς αυτό που λέμε σε αυτούς που υπόσχονται την ανάπτυξη, είναι ότι η κοινή συνισταμένη είναι η εξάντληση και η εκμετάλλευση των ανθρώπινων και φυσικών πόρων σε κάθε περίπτωση. Δηλαδή αυτοί που ευαγγελίζονται την ανάπτυξη, είτε έρχονται από δεξιά είτε από αριστερά, αντιλαμβάνονται τη φύση και τον άνθρωπο ως μέσο και όχι ως σκοπό για τα σχέδιά τους. Έχει λοιπόν ανοίξει μια συζήτηση, σε ευρύτερους ακαδημαϊκούς κύκλους, για το πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από την κουβέντα γύρω από το τι ανάπτυξη θέλουμε και να μιλήσουμε για κάτι τελείως διαφορετικό για ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο παραγωγής αλλά και σχέσεων ζωής με το πρόταγμα της αποανάπτυξης». Ένα καλό παράδειγμα του μοντέλου αυτού σύμφωνα με τον κ. Τζιέρη, είναι η κίνηση για την αποανάπτυξη και την άμεση δημοκρατία που δημιουργήθηκε στα Τρίκαλα και ονομάζεται «Από κοινού», όπου όπως εξήγησε ο ίδιος «μεταξύ άλλων έχει δημιουργήσει διάφορες αγροκολλεκτίβες, μικρούς συνεταιρισμούς οι οποίοι συμβαδίζουν απόλυτα με την προστασία του περιβάλλοντος και τον σεβασμό στην ανθρώπινη υπόσταση και οι εργασιακές σχέσεις είναι σε συνθήκες οριζοντιότητας, δεν υπάρχουν δηλαδή προϊστάμενοι κ.λπ».

Αναφερόμενος στα γραφόμενα του κ. Μπίλλα, ο κ. Τζιέρης επεσήμανε πως πλέον δεν θα έπρεπε να υποστηρίζουμε την ανάπτυξη για δύο πολύ συγκεκριμένους λόγους, που έχουν να κάνουν με ένα αντικειμενικό και ένα υποκειμενικό όριο. Όπως εξήγησε « το αντικειμενικό είναι ότι ο πλανήτης δεν αντέχει άλλη ανάπτυξη, διότι αυτή θα δημιουργήσει μια δυστοπία, χωρίς αυτό να είναι εσχατολογία, και αυτό είναι μια διαπίστωση που έχει γίνει από πολλούς ακαδημαϊκούς, ότι κινούμαστε δηλαδή προς μια δυστοπία καταστρέφοντας τον πλανήτη που μας φιλοξενεί. Το υποκειμενικό όριο κατά τον κ. Μπίλλα, είναι ότι ακόμη κι αν άντεχε ο πλανήτης, εμείς δεν χρειαζόμαστε επιπλέον ανάπτυξη. Είναι πολύ διαδεδομένο στην κουλτούρα της Δύσης το αίσθημα του ανικανοποίητου, του αχόρταγου ανθρώπου, ο οποίος έχει συνεχώς ολοένα και περισσότερες επιθυμίες να καταναλώσει, κάτι το οποίο γενικότερα σαν συνείδηση έχουμε την αίσθηση ότι πρέπει να αλλάξει. Μάλιστα ο ίδιος χρησιμοποιεί ένα πολύ όμορφο παράδειγμα για το υποκειμενικό όριο, όπου μιλά για ένα κρουαζιερόπλοιο στο οποίο εργάζεται ένας πιανίστας που περνά όλη τη ζωή του μέσα στο κρουαζιερόπλοιο και όταν τον ρωτούν γιατί δεν φεύγει ποτέ από αυτό η απάντησή του είναι ότι “δεν χρειάζεται μπορώ να κάνω τα πάντα στο κρουαζιερόπλοιο”».

Το πρόταγμα της αποανάπτυξης απέναντι στην εξόρυξη χρυσού

Σε ό,τι αφορά τέλος την παρουσία ενός μέλους της Διανομαρχιακής Επιτροπής Ροδόπης Έβρου κατά του χρυσού ο κ. Τζιάρης εξήγησε πως η σύνδεση του προτάγματος της αποανάπτυξης με την λεγόμενη «επένδυση» προκύπτει «από τη ξεκάθαρη καταστροφή που θα επιφέρει αυτή η επένδυση. Λέμε όχι στα χρυσωρυχεία, αλλά ναι σε τι; Εμείς λέμε ότι το ναι στο πρόταγμα δεν πρέπει να είναι μια διαφορετική μορφή ανάπτυξης που μπορεί να συνεπάγεται τεράστια ξενοδοχεία, τεράστια θερμοκήπια, μεγάλες καλλιέργειες, κλπ. Εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να ξεκινήσει ένας διάλογος μέσα στις κοινωνίες αυτές, μέσα στις περιοχές αυτές, που προωθείται αυτό το πλάνο, ώστε στο πλαίσιο της αποανάπτυξης να δουν πώς μπορούν να εφαρμόσουν δομές αλληλέγγυες αγροκολλεκτίβων, συνεταιρισμών κλπ».

«Μπορούμε να παράξουμε χωρίς να καταστρέψουμε το περιβάλλον γύρω μας και χωρίς να εκμεταλλευόμαστε τον συνάνθρωπό μας»

Η υιοθέτηση όμως ενός τέτοιου μοντέλου αποανάπτυξης, απαιτεί μία συνολική αλλαγή νοοτροπίας στην κοινωνία, κάτι που σύμφωνα με τον κ. Τζιέρη έχει αρχίσει πλέον να διαφαίνεται. Συγκεκριμένα όπως ο ίδιος είπε «διαμορφώνεται πλέον ένα ρεύμα στην ελληνική κοινωνία προς αυτή την κατεύθυνση. Όσο βαθαίνει η κρίση και οξύνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις, η κοινωνία βρίσκει τρόπους να δημιουργήσει, πέρα από δομές επιβίωσης, και άλλες σχέσεις. Σχέσεις αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, κλπ και δεν είναι τυχαίο το ότι ξεπηδούν παντού εδώ κι εκεί, όλα αυτά τα εγχειρήματα που εντάσσονται μέσα στο πλαίσιο της ανάπτυξης, όπως οι κοινωνικοί συνεταιρισμοί, τα κοινωνικά ιατρεία, τα αλληλέγγυα παντοπωλεία, όλο αυτό το πλέγμα που ονομάζουμε αλληλέγγυα οικονομία που έχει ξεπηδήσει μέσα στην κρίση, είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Θεωρώ ότι είναι προς την κατεύθυνση της αυτάρκειας. Ότι μπορούμε και μόνοι μας να ζήσουμε, να δούμε τι μπορούμε να παράξουμε χωρίς να καταστρέψουμε το περιβάλλον γύρω μας, χωρίς να εκμεταλλευόμαστε τον συνάνθρωπό μας».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.