Το παθος μου, το λαθος μου κι ενα ταξι να φυγω…
Από την Τρίτη (Τρίτη έπεσε η Πόλη, Τρίτη εγεννήθη ο Διγενής και Τρίτη θα πεθάνει κ.ο.κ.) και μετά, ο καπνιστής μπαίνει στο μαύρο κατάστιχο της κοινωνίας. Απαγορεύεται διά νόμου και διά ροπάλου το κάπνισμα σε υπηρεσίες, δημόσιους χώρους και οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τι είδους πελατεία προτιμούν. Καπνίζοντες ή μη καπνίζοντες. Υπάρχει βέβαια η δυνατότητα να δημιουργήσουν, λέει, ειδικούς χώρους.
Ο ρατσισμός, στο όνομα του οποίου γίνονται διάφορα πράγματα τα τελευταία χρόνια, έρχεται τώρα να χτυπήσει, εκτός από καταγωγές, ιδεολογίες, χρώμα και ιδιαιτερότητες, τις μικρές, καθημερινές συνήθειες. Οι απανταχόθεν πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες που με τις επιλογές τους καταστρέφουν τον πλανήτη (βλέπε Μπους και όχι μόνο) και τον άνθρωπο, η επιτρεπόμενη αισχροκέρδεια που κάνει θανατηφόρα τη διατροφή μας, η συνεχόμενη ρύπανση που λιγοστεύει καθημερινά τον αέρα που αναπνέουμε, περνούν σε δεύτερο επίπεδο και ο καπνιστής καταδεικνύεται ως μοναδικός υπαίτιος για όλα τα δεινά. Ζώντας από κοντά την υποκριτική στάση των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στους καπνιστές, όπου απαγορεύεται το κάπνισμα ακόμη και στα μονόκλινα δωμάτια των ξενοδοχείων, αλλά πουλιούνται στα πεζοδρόμια κάθε είδους παραισθησιογόνες ουσίες, έχουμε να κάνουμε κάποια σχόλια επί αυτού του θέματος γιατί πιστεύουμε πως θα υπάρξουν προεκτάσεις, περισσότερο ή λιγότερο σοβαρές, που τώρα δεν μπορούμε να υποψιαστούμε.
Βασικότερη και πρώτη είναι αυτή της κατάργησης των ατομικών δικαιωμάτων. Με τον ίδιο τρόπο μπορεί, ας πούμε, κάποιος να απαγορέψει τη διατροφή των Ελλήνων με χοιρινό κρέας γιατί προκαλεί καρδιακές παθήσεις.
Βέβαια υπάρχουν τα δικαιώματα των μη καπνιστών που είναι επίσης σεβαστά και κατανοητά. Το τσιγάρο όμως που θα ανάψει ο υπάλληλος την ώρα που πιέζεται και προσπαθεί να δώσει λύση σε προβλήματα, διοχετεύοντας το άγχος του σ΄ αυτό, δεν είναι το μείζον θέμα, ούτε θα δημιουργήσει την επάρατο νόσο στον πολίτη που εξυπηρετείται. Και για να ακριβολογήσουμε, τον καρκίνο μάς τον προκαλούν οι ανάγκες που μας δημιουργεί η, για ευνόητους λόγους, πολύ καλά δομημένη καταναλωτική κοινωνία, οι πιέσεις που καθημερινά δεχόμαστε, το ό,τι επιβάλλεται να προβάλλουμε εαυτούς υπεράνω εαυτόν, οι προσωπικές μας ανασφάλειες, το ό,τι ρίχνουμε τα παιδιά μας σε έναν κόσμο χωρίς αύριο και τόσα άλλα προβλήματα που στην καλύτερη περίπτωση μας οδηγούν σε κρίση ταυτότητας και στη χειρότερη μας κάνουν πελάτες ιατρείων και νοσοκομείων.
Το κάπνισμα είναι ένα πάθος. Τα πάθη είναι αυτά που ομορφαίνουν, έστω και σαν ψευδαίσθηση, τη ζωή μας. Ποιος μπορεί να μας τα απαγορέψει, ποιος μπορεί να μας τα επιβάλλει. Τα πάθη μας είναι οι επιλογές μας, η ελευθερία μας, η δυνατότητά μας, κομμάτι από την ταυτότητά μας. Μπορεί στο τέλος να μας αιχμαλωτίζουν, να μας φέρνουν αντιμέτωπους με οδυνηρές συνέπειες, μπορεί να οδηγούν σε μοιραία λάθη, όμως είναι τα αναπόσπαστα μέρη του εαυτού μας.
Γεννηθήκαμε άνθρωποι, αδύναμοι, καθημερινοί, θνητοί. Γεννηθήκαμε διαφορετικοί. Καθένας με τα χαρίσματά του, τη δύναμη και την αδυναμία του, τις μεγάλες και μικρές του στιγμές. Πράγματα που συνθέτουν τη διαφορετική προσωπικότητα και μας κάνουν κάτι περισσότερο από νούμερα σε φορολογικές δηλώσεις και τραπεζικούς λογαριασμούς. Δε γεννηθήκαμε γραβατωμένοι γιάπις με κούρεμα ομοιόμορφο, έναν υπολογιστή στο ένα χέρι και ένα κινητό στο άλλο (εδώ κάπου τερματίζει την καριέρα του και το γνωστό άσμα «στο ένα χέρι το τσιγάρο, στ΄ άλλο χέρι το μπεγλέρι»). Γίναμε έτσι για να προσαρμοστούμε σε πρότυπα και απαιτήσεις. Γιατί έτσι το θέλησε η αγορά εργασίας. Το μοντέλο του υπεράνθρωπου, που υψώνεται πάνω από ό,τι ανθρώπινο με το βλέμμα και το όραμά του προσαρμοσμένα με αυτά των αφεντικών του. Παραγωγικός στο 150%, καλά αμειβόμενος, ποτέ διαμαρτυρόμενος, με προέκταση του εαυτού του όχι τη σύντροφό του ή τα παιδιά του, αλλά το λαπ τοπ του. Προϊόν προς εκμετάλλευση, αναλώσιμος εκ προοιμίου.
Τώρα λοιπόν, που θα απαγορευτούν και οι φωτογραφίες της Μελίνας (Μερκούρη), σαν έμμεση διαφήμιση του καπνίζειν και καπνίζεσθαι, θα παρατηρήσουμε πως από εδώ και πέρα: 1. Θα επιλέγουμε τις παρέες μας ανάλογα με την στάση τους απέναντι στο τσιγάρο. 2.Στις εξόδους μας θα καθόμαστε σε διαφορετικούς χώρους με τη ή το σύντροφό μας στα καταστήματα. 3.Θα καταναλώνουμε στραγάλια και καραμέλες μέχρι τελικής πτώσης και φανερής παχυσαρκίας. 4.Σε στιγμές αμηχανίας, επιτρέπεται να παίζουμε με την τούφα των μαλλιών που πέφτει ανέμελα στο κούτελό μας. Όσοι δε διαθέτουν πλούσια κώμη, μπορούν να ασχολούνται με αυτή των διπλανών τους. 5.Οι πεθερές κρατούν το διακριτικό δικαίωμα να απολύουν τους καπνιστές γαμπρούς και 6.Πρόσεχε το διπλανό σου, μπορεί να γίνει ο χαφιές σου. Στους πέντε καπνιστές που καταδίδει, του έρχεται κατ΄ οίκον μια πίτσα δώρο.
Αφού λοιπόν όλοι θέλουν (για το καλό μας), να μας απαγορέψουν τα πάθη και να μας λυτρώσουν από τα λάθη, τι μας έμεινε; Ένα ταξί που θα μας πάει κάπου αλλού.
Γ. Συ.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
