Το ΠΑΣΟΚ σε σταυροδρομι: Λιφτινγκ η αναγεννηση;

Στο χέρι μας είναι να δώσουμε τη μάχη με όλες μας τις δυνάμεις. Και τελικά να κυβερνήσουμε είτε αυτοδύναμα είτε σε συνεργασία με όμορους πολιτικούς χώρους που μοιραία θα εγκαταλείψουν την ασφάλεια της αοριστίας και της υποδοχής διαμαρτυρόμενων. Το προαπαιτούμενο όμως μιας τέτοιας πορείας νίκης είναι οι σοφές επιλογές επανασυσπείρωσης και πολιτικής αποδοτικότητας του κόμματος. Με εργαλεία τη σωστή ανάγνωση της πολιτικής κατάστασης, τη διαμόρφωση μιας ελκυστικής και λειτουργικής πρότασης προκοπής της χώρας, και τους κατάλληλους συντρόφους και μη, σε μια δημοκρατική κοινή πορεία για να αναλάβουμε την ευθύνη υλοποίησης των προτάσεών μας. Αυτό ελπίζω από το συνέδριό μας και αυτό είναι το κύριο.

Μετά την ήττα της 16ης Σεπτεμβρίου λόγω της ψυχολογικά ερμηνεύσιμης συμπεριφοράς του εκλογικού σώματος περί «δεύτερης ευκαιρίας», έχει ενταθεί η φιλολογία περί «κουρασμένου» και «γηρασμένου» ΠΑΣΟΚ, ενός ΠΑΣΟΚ που πάει «για απόσυρση». Ότι οι ρυτίδες της κυβερνητικής του διαδρομής είναι ανεξίτηλες και θα αποδοκιμάζονται για πάντα από τους πολίτες αλλά και τα στελέχη του ίδιου του κόμματος πια. Εγώ κρατώ δύο επισημάνσεις που έχω συγκρατήσει εδώ και καιρό σε ανύποπτο χρόνο για τα γηρατειά και τις συμμερίζομαι:

Η πρώτη λέει ότι «δεν μπορείς να γυρίσεις το ρολόι πίσω• μπορείς όμως να το ξανακουρδίσεις». Αυτό το συνέδριο είναι μια χρυσή ευκαιρία να ενισχύσουμε το ξανακούρδισμα αυτό, για να φρεσκάρουμε τον κομματικό οργανισμό και να τον μπολιάσουμε με νέα ορμή και νέα εργαλεία, ούτως ώστε να καλύψει πολιτικά και επικοινωνιακά τα κενά που άλλοι εκμεταλλεύονται άκοπα και λαϊκιστικά.

Η δεύτερη λέει ότι «γερνάμε μόνο όταν αρχίζουμε να μετανιώνουμε αντί να κάνουμε όνειρα». Ε λοιπόν είναι στο χέρι μας να στείλουμε το μήνυμα παντού, ειλικρινείς μεταξύ μας και με τον εαυτό μας. ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΝΟΥΜΕ για την επί δεκαετίες ηγετική μας θέση στη δημοκρατική παράταξη του τόπου, για την ιστορική μας προσφορά, για τον πολιτικό και κοινωνικό μας μόχθο. Κάνουμε αυτοκριτική, σκληρή, και σημαντικό πρόσφατο παράδειγμα η προσφάτως απορριφθείσα πρότασή μας για το σκάνδαλο Siemens στη Βουλή την οποία έντρομοι δεν αποδέχθηκαν οι προ τετραετίας σε βαθμό γραφικό «εξεταστάκηδες» της Ν.Δ. Αλλά όσο κι αν κάποιοι συμπλεγματικοί χαιρέκακοι επιθυμούν, ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΝΟΥΜΕ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ, που αποτελέσαμε πολλάκις τη μοναδική, θυμίζω, ελπίδα και επιλογή του ελληνικού λαού, σε πολύ δύσκολες εποχές• που αποτελούμε ακόμα την ελπίδα κυβερνητικής ευθύνης για εξαιρετικά μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού.

Με τη συσπείρωση, την υπομονή και τη δημιουργική και επίμονη προσπάθεια όλων, με ενδιάμεσο σταθμό το συνέδριο, θα αποδείξουμε ότι και να ονειρευόμαστε ξέρουμε αλλά και να κυβερνούμε. Και το κυριότερο: Είμαστε κυρίως εμείς η ΕΛΠΙΔΑ. Εμείς μπορούμε να αναχαιτίσουμε την παρακμιακή δεξιά. Το ΠΑΣΟΚ θα κληθεί πρακτικά να ανατάξει το ΚΩΜΑ στο οποίο οδεύει η χώρα μας ως διεθνής κομπάρσος. Με τη συνδρομή ΟΛΩΝ των κοινωνικών δυνάμεων. Αφήνουμε στην άκρη συμπάθειες και αντιπάθειες, πικρίες και ανεδαφικές προσδοκίες, το ψυχολογικό σφίξιμο για την φαινομενικά άγονη εκλογικά πορεία μας και το συγκυριακό δημοσκοπικό μας ροκάνισμα.

Δουλεύουμε με πίστη. Επιμονή. Εντιμότητα. Και βέβαια με ΘΑΡΡΟΣ. Κοιτούμε τον κόσμο στα μάτια και του υποσχόμαστε το καλύτερο αλλά και το πιο απτό. Δεν εγκλωβιζόμαστε στην παγίδα μιας εναλλακτικής πρότασης βασισμένης μεν σε έναν βιολογικά φρέσκο και άνευ δοκιμής έντιμο πολιτικό κυματισμό, επικίνδυνα ρηχό δε• ούτε στη σκόπιμη μονομέρεια της αξιολόγησής μας από παραδοσιακής λογικής κοινωνικά στρώματα με βάση μια αυθαίρετη και επικίνδυνα ασταθή ηθική μεζούρα. Γιατί εμείς είμαστε το κεντροαριστερό, κοινωνικά υπεύθυνο και παραγωγικά αποτελεσματικό αντίδοτο στον κατήφορο της χώρας. Και το εναλλακτικό, νεανικό στοιχείο δεν μας λείπει. Ενσωματωμένο όμως δημοκρατικά στην ιστορική αλυσίδα της πλουραλιστικής πρότασης κοινωνικής προόδου του ΠΑΣΟΚ.

Το συνέδριό μας του Μάρτη του 2008 αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία να αφομοιώσουμε μια πραγματικότητα που από τη μία παραδέχεται ότι σήμερα το ΠΑΣΟΚ αλλά και καμία πρόταση εξουσίας δεν μπορεί να λειτουργεί τόσο κινηματικά και συναισθηματικά όπως το 1974, αλλά από την άλλη δεν μπορεί και να μετατραπεί σε λέσχη συζητήσεων. Ούτε σε κόμμα αξιωματούχων ή παραγόντων, γιατί αυτό είναι η πιο σίγουρη συνταγή συρρίκνωσης και αποτυχίας. Ζητούμενο είναι να βρούμε τη χρυσή τομή. Είναι επιτακτικό για τη χώρα. Είναι ζωτικής σημασίας για όλους μας και κυρίως για τα παιδιά μας. Είναι ιστορική η ευθύνη μας να δώσουμε την απάντηση και να την υπερασπιζόμαστε καθημερινά.

Σίγουρα στα μεγάλα κόμματα, αλλά να μην ξεχνούμε και στα μικρότερα, οι ανάγκες της συλλογικότητάς μάς υποχρεώνουν πού και πού να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους, που δύσκολα κρύβουν κάτω από την προθυμία συμμετοχής τη σφοδρή υστερόβουλη επιθυμία τους να επωφεληθούν προσωπικά, εκτός των ανεκτών ορίων, ή να λειτουργήσουν προκλητικά περιφρονώντας την αρχή της απαραίτητης κοινωνικής ανοχής. Ε, αυτή η πραγματικότητα δεν θα μας χαλάσει τον ενθουσιασμό μας να διεκδικήσουμε την τιμή και την ευθύνη πολιτικής και κοινωνικής συνδρομής του λαού στις απαιτήσεις των καιρών. Και σε τελική ανάλυση δεν αποδεχόμαστε τη στοχοποίησή μας σαν μήτρα διαφθοράς και παρακμής, με απώτερο σκοπό την ομηρία ή τη διάλυσή μας. Αναλαμβάνουμε σαν παράταξη, το μερίδιο της ευθύνης μας απέναντι στη κοινωνία για την απομείωση, μέχρις εξαλείψεως, φαινομένων διαφθοράς και υστεροβουλίας. Δεν αποδεχόμαστε όμως να άρουμε τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Καμιά επικοινωνιακή υπερβολή ή παραμορφωτικοί μεγεθυντικοί φακοί δεν θα σταυρώσουν το ΠΑΣΟΚ για να ξεπλυθεί η τιμή του πολιτικού συστήματος. Ο Χριστός όλοι γνωρίζουμε είναι ΕΝΑΣ και ήδη σταυρώθηκε 1975 τεκμαρτά χρόνια πριν, υπέρ των αμαρτιών όλων μας. Σήμερα, ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες που τους αναλογούν και τότε να δούμε ποιος θα χαμογελάσει τελευταίος και δικαιωμένος.

Στέλνουμε με το συνέδριό μας ένα ηχηρό μήνυμα πολιτικής συμμετοχής. Εργαζόμαστε με πάθος να σηκώσουμε ψηλά αξίες που έχουν θαμπώσει. Δεν αφήνουμε περιθώρια να μας ασκηθεί κριτική τέτοια όπως η διατύπωση ενός παλιού διανοητή δημοσιογράφου ότι «κόμμα σημαίνει συμφέρον για λίγους και βλακεία για πολλούς». Εμείς προχωρούμε μπροστά υπέρ των συμφερόντων των πάρα πολλών έστω και με μικρές αναπόφευκτες δόσεις ανοησίας ή ιδιοτέλειας σε έναν περίπλοκο κόσμο, τις οποίες θα αντιμετωπίζουμε.

Κάποτε είναι αλήθεια ότι δίναμε την εντύπωση ενός κόμματος – τροχονόμου συμφερόντων, με εμφανή παρονομαστή την ιδιοτέλεια. Το ΠΑΣΟΚ, σήμερα, πρέπει να αποβάλλει τον αντιαισθητικό και αλαζονικό κυβερνητισμό του, δεν πρέπει να φοβάται τις ρήξεις, δεν πρέπει να απεχθάνεται τις συγκρούσεις, αλλά αντίθετα να τις χρησιμοποιεί διαλεκτικά για την εξεύρεση λύσεων, για μια νέα συλλογικότητα, για μια νέα, ποιοτική και τεκμηριωμένη πολιτική πρόταση, για μια νέα ειλικρινή και ξεκάθαρη σχέση με την κοινωνία.