«Το Πανεπιστημιακο νοσοκομειο δεν ειναι της Αλεξανδρουπολης ειναι νοσοκομειο της Περιφερειας»

Επί της ουσίας θέτει το πρόβλημα με το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης ο Πρόεδρος της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ροδόπης – Έβρου κ. Γιώργος Μηνόπουλος μιλώντας στον ΠτΘ. Διευκρινίζει κατ’ αρχήν ότι το νοσοκομείο είναι της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και ότι το πρόβλημα δεν είναι μεταξύ πανεπιστημιακών γιατρών και γιατρών του ΕΣΥ, ενώ αιτιολογεί, γιατί η Κομοτηνή στο θέμα της πρωτοβάθμιας νοσηλευτικής φροντίδας είναι σε καλύτερη θέση από την Αλεξανδρούπολη. Συγχρόνως, τονίζει ότι αίτημα όλων των γιατρών είναι «να γίνουμε Έλληνες ισότιμοι όπως είναι στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, στη Λάρισα, στην Πάτρα και στα Γιάννενα, όπου υπάρχουν δύο νοσοκομεία, υπάρχει πολύ προσωπικό και δουλεύουν χωριστά, γιατί προσφέρουν υπηρεσίες απαραίτητες και διαφορετικού τύπου. Δεν είμαστε αιθεροβάμονες. Κατ’ αρχήν θέλουμε να ανοιχθούν οι τρεις πτέρυγες, να προσληφθεί το νοσηλευτικό προσωπικό που μας οφείλεται, να ενισχυθεί το υπάρχον»…

ΠτΘ: κ. Μηνόπουλε γιατί προέκυψε τη δεδομένη στιγμή το θέμα της Ιατρικής Σχολής; Έφθασε το πρόβλημα στα μη περαιτέρω ή και επειδή εσείς είστε τώρα στην πολιτική;

Γ.Μ.: Απλά συνέπεσε να βρίσκομαι σ’ αυτή τη θέση και ακούστηκε το θέμα περισσότερο. Το θέμα εδώ και καιρό το είχε ανακινήσει ο Πρύτανης αλλά και εγώ σαν πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής. Βγήκαμε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά έβγαινε προς τα έξω όχι με διάθεση πολιτική αλλά παραπολιτική, ότι δηλαδή πρόκειται για κόντρα μεταξύ των πανεπιστημιακών γιατρών και των γιατρών του ΕΣΥ και ότι είναι θέμα για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι.

Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Σήμερα προχωράμε ενωμένες και οι δύο πλευρές. Το νοσοκομείο αυτό δεν είναι της Αλεξανδρούπολης είναι νοσοκομείο της Περιφέρειας στην Αλεξανδρούπολη. Αυτό πρέπει να το καταλάβει όλος ο κόσμος. Για όσους δεν το καταλαβαίνουν το 50% των αρρώστων είναι εκτός περιοχής Αλεξανδρούπολης. Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, γιατί πρόκειται για τριτοβάθμια περίθαλψη. Ο κάθε βαθμός υγείας παίζει το ρόλο του, όπως υπάρχουν καλοί και κακοί γιατροί. Όταν όμως μιλάμε για ακτινοθεραπεία δεν μπορούμε να έχουμε σε κάθε νοσοκομείο. Είχαμε στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, εδώ και χρόνια και στην Αλεξανδρούπολη, όπου γίνεται εξαιρετική δουλειά και πολλοί απευθύνονται στο νοσοκομείο. Έχουμε χημειοθεραπείες, ειδικά εργαστήρια. Το θέμα επανήλθε από τον Πρύτανη και τους άλλους πανεπιστημιακούς στην επιφάνεια, με την έννοια ότι δεν μπορεί η Λάρισα που παίρνει 65 φοιτητές και εμείς 100 που πολλές φορές γίνονται 120, γιατί έχουμε τις ειδικές ομάδες, να έχει δύο νοσοκομεία, ένα το ΕΣΥ και ένα το Πανεπιστημιακό πλήρως εξοπλισμένα και τα δύο με 65 φοιτητές και με 1800 περίπου νοσηλεύτριες, και εμείς να είμαστε σε ένα κτίριο δύο νοσοκομεία, να υπάρχουν κλειστές πτέρυγες επειδή δεν υπάρχει νοσηλευτικό προσωπικό και να υπηρετούμε περίπου ανάλογο πληθυσμό και να έχουμε 750 νοσηλεύτριες. Θέλουμε λοιπόν και εμείς να φθάσουμε τις άλλες περιοχές της Ελλάδας και είναι ένα αίτημα χρόνων. Όταν εγκατασταθήκαμε, θεωρήσαμε ότι αυτό είναι το αυτονόητο και ότι σιγά – σιγά η πολιτεία θα μας το αποδώσει αλλά δεν μας το απέδωσε. Πολλοί θέτουν το θέμα του ποιος φταίει. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει για το ποιος φταίει αλλά διαπιστώνω μια κατάσταση και συμφωνούμε όλοι ότι η κατάσταση είναι αυτή. Γι’ αυτό ενώνουμε τις δυνάμεις μας για να τα καταφέρουμε.

ΠτΘ: Είναι σημαντικό το ότι η τοπική κοινωνία είναι και ενωμένη και αποφασισμένη αυτήν τη στιγμή…

Γ.Μ.: Θέλω να μείνω λίγο στην Κομοτηνή, γιατί έχω την αίσθηση ότι φοβήθηκε ότι ρίχνοντας το βάρος στην Αλεξανδρούπολη, θα χάσει αυτή. Τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η περίθαλψη είναι ενιαία. Η Κομοτηνή διαθέτοντας το παλιό κτήριο είναι ίσως σε καλύτερη κατάσταση από την Αλεξανδρούπολη, υπό την έννοια ότι η Κομοτηνή έχει δύο λύσεις, για τα απλά περιστατικά η μία που είναι το τοπικό νοσοκομείο, και η δεύτερη το νοσοκομείο το μεγάλο, το πανεπιστημιακό. Όμως ο Αλεξανδρουπολίτης και για το απλούστερο πρόβλημα μπαίνει στη λίστα αναμονής όλης της Περιφέρειας. Αυτό είναι ένα έλλειμμα.

Στην Κομοτηνή λένε ότι δεν είναι δυνατόν η Δράμα, η Καβάλα, η Ξάνθη, η Αλεξανδρούπολη, το Διδυμότειχο να έχουν καινούργια νοσοκομεία και εδώ να παιδευόμαστε και να ταλαιπωρούμαστε με ένα παλιό. Θα γίνει όμως μια νέα πτέρυγα, θα γίνει ένα νέο κτήριο από το Δ΄ΚΠΣ, και ελάτε όλοι να συναποφασίσουμε και να αγωνιστούμε και γι’ αυτό. Το ζήτημα όμως της Αλεξανδρούπολης δεν το καταλαβαίνει ο κόσμος. Από τις Σέρρες έρχεται κόσμος στην Αλεξανδρούπολη για επεμβατική ενδοσκόπηση. Στην Ελλάδα υπάρχει το δικαίωμα ο ασθενής να επιλέξει νοσοκομείο και αυτό είναι καλό αλλά υπάρχουν λίστες. Όταν λοιπόν ο Αλεξανδρουπολίτης μπαίνει στη λίστα, για παράδειγμα για μια βουβουνοκήλη ή για να βγάλει ράμματα, μένει πίσω.

Θα σας αναφέρω κάποιους αριθμούς. Στο παλιό κτήριο του νοσοκομείου στην Αλεξανδρούπολη, στα εξωτερικά ιατρεία οι άρρωστοι ήταν περίπου 90 και σήμερα είναι 600 καθημερινώς. Οι εγχειρήσεις που γίνονταν στο παλιό νοσοκομείο δεν έφθαναν τις 3000, σήμερα έφθασαν τις 9000 και το νοσηλευτικό προσωπικό είναι στον ίδιο αριθμό. Πού όμως θα οδηγήσει αυτή η κατάσταση; Στους τραυματιοφορείς οφείλονται 800 ημέρες ρεπό. Δουλεύουν όχι μόνο πενθήμερο αλλά και Σάββατο απόγευμα και Κυριακή βράδυ και δεν παίρνουν το ρεπό που δικαιούνται. Δεν είμαστε εναντίον των γιατρών του ΕΣΥ, γιατί και αυτοί πάρα πολλά προσφέρουν.

ΠτΘ: κ. Πρόεδρε γίνετε κουβέντα το ΕΣΥ να μεταφερθεί στο παλιό νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης. Αυτό είναι λογικό εφόσον το προσωπικό και σήμερα δεν καλύπτει τις ανάγκες;

Γ.Μ.: Δεν ζητάμε να χωρισθούμε όπως είμαστε. Λέμε να γίνουμε Έλληνες ισότιμοι όπως είναι στην Κρήτη. στο Ηράκλειο, στη Λάρισα, στην Πάτρα και στα Γιάννενα. Εκεί υπάρχουν δύο νοσοκομεία, υπάρχει πολύ προσωπικό και δουλεύουν χωριστά, γιατί προσφέρουν υπηρεσίες απαραίτητες και διαφορετικού τύπου. Δεν είμαστε αιθεροβάμονες. Κατ’ αρχήν θέλουμε να ανοιχθούν οι τρεις πτέρυγες, να προσληφθεί το νοσηλευτικό προσωπικό που μας οφείλεται, να ενισχυθεί το υπάρχον. Δεν μπορεί να μένουν κλειστές τρεις πτέρυγες και να μιλάμε για διάδρομο. Δεν μπορεί να λέμε δεν υπάρχει κρεβάτι στην εντατική, όταν το κρεβάτι υπάρχει, υπάρχουν τα σεντόνια υπάρχουν τα μηχανήματα. Αυτό το διεκδικούμε. Δεν διώχνουμε τους γιατρούς του ΕΣΥ. Εμείς λέμε να γίνουν στο παλιό νοσοκομείο εργασίες αποκατάστασης όλων των φθορών που έχουν γίνει, να λειτουργήσει ένα ιατρείο αστικού τύπου που το υποσχέθηκε ο Υπουργός Υγείας κ. Αβραμόπουλος, το οποίο θα ανακουφίσει το λαό της Αλεξανδρούπολης, και προοπτικά βλέποντας την εξέλιξή του σε βάθος χρόνου και εφόσον το θέλουν και οι γιατροί του ΕΣΥ, γιατί δική τους πρόταση είναι, εφόσον γίνουν υποδομές και εφόσον υπάρχει προσωπικό νοσηλευτικό και διοικητικό να μεταφερθούν εκεί, γιατί οι κλίνες που μας χρειάζονται αντιστοιχούν στις 700000 κατοίκους της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Μη νομίζετε ότι και οι Καβαλιώτες και Δραμινοί βρίσκουν εύκολα στη Θεσσαλονίκη λύση, όταν ζητήσουν κάτι διαφορετικό.

ΠτΘ: Πώς ζήσατε την μετεξέλιξη του νοσοκομείου και τη διαφορά του παλιού με το νέο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο;

Γ.Μ.: Τη διαφορά τη νοιώσαμε και τη ζήσαμε. Πολλοί μας είπαν, γιατί φύγατε εφόσον δεν εξασφαλίσατε προσωπικό. Το να μέναμε στο παλιό δεν ήταν λύση. Η προσφορά υπηρεσιών και η ποιότητά του είναι μοναδική. Οι καινούργιοι γιατροί που έρχονται είναι καταπληκτικοί και απολύτου εμπιστοσύνης. Τους έχω ζήσει από κοντά, γιατί ήμουν μάχιμος γιατρός. Όλοι οι γιατροί είναι βέβαια μάχιμοι. Δεν μπορώ να ακούω να μου απευθύνουν «Πρόεδρε της Ιατρικής ή Διευθυντά του Χειρουργικού Τομέα δώστε μου μισή μέρα περισσότερο χειρουργείο, γιατί ο καρκίνος δεν μπορεί να περιμένει ενάμισι μήνα». Δεν είπε ο γιατρός κουράστηκα, ζήτησε αίθουσα χειρουργείου. Ο νευροχειρουργός, ο καρδιοχειρουργός όλοι ζητούν αίθουσες χειρουργείου. Υπάρχουν όμορφες αίθουσες αλλά μη λειτουργούσες.

ΠτΘ: κ. Πρόεδρε στο νοσοκομείο, στο ΕΣΥ πάει ο πολίτης ο μη δυνάμενος. Θα κρατηθεί το ΕΣΥ ή θα πηγαίνουμε στα δημόσια νοσοκομεία μόνο για πιστοποιητικό θανάτου; Εξάλλου έχει ειπωθεί ότι τώρα που έγιναν οι μεγάλες υποδομές, τα νοσοκομεία υπάρχει σχέδιο να δοθούν σε ιδιώτες. Εσείς πού πιστεύετε ότι πάμε;

Γ.Μ.: Κατ’ αρχήν και οι πανεπιστημιακοί και οι γιατροί του ΕΣΥ είμαστε υπέρ της δημόσιας και δωρεάν υγείας. Γι’ αυτό μαχόμαστε. Δεν διαβλέπω κίνδυνο, παρόλο που γράφτηκε ότι στην Αλεξανδρούπολη υπήρξε ενδιαφέρον από ιδιώτες και μάλιστα βγήκε το συμπέρασμα ότι αυτοί είναι πανεπιστημιακοί ή γιατροί. Ήταν ιδιώτες. Στην περιφέρεια δεν βλέπω ότι θα υπάρξει ιδιωτική πρωτοβουλία. Όπως το έζησα, η ιδιωτική πρωτοβουλία ποτέ δεν μπόρεσε να αναβαθμιστεί και να φθάσει την ποιότητα προσφοράς υγείας που προσφέρει και το τελευταίο δημόσιο νοσοκομείο. Δεν μπορώ να ξέρω τι θα συμβεί στην Αθήνα. Εκεί υπάρχουν πολλά και μεγάλα συμφέροντα αλληλοσυγκρουόμενα. Και δεν κρύβω ότι με ανησυχεί η αναβάπτιση μεγάλων ιδιωτικών κλινικών σε νοσοκομεία, με τα οποία το δημόσιο συμβάλλεται με κλίνες και πληρώνει στην τιμή του δημοσίου. Γιατί όμως να μην ανοίξουν οι κλίνες που είναι κλειστές στην Ξάνθη, στην Αλεξανδρούπολη; Αυτό εμείς το διεκδικούμε. Δεν συμφωνούμε να δοθεί η υγεία στους ιδιώτες.

ΠτΘ: Δύσκολη πάντως εποχή… Χρήμα μόνον κι όποιος αντέξει…

Γ.Μ.: Δεν πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα απαισιόδοξα. Τα πράγματα βελτιώνονται. Όμως δεν είναι αυτά που θα θέλαμε να είναι και αυτά που θα μπορούσαν να είναι.

ΠτΘ: Να μην χάσουμε μόνον και τα βασικά που το κράτος πρόνοιας προσφέρει, γιατί υπάρχουν και οικονομικά αδύναμοι, φτωχοί…

Γ.Μ.: Στην υγεία όλοι είμαστε φτωχοί και ίσοι. Τα χρήματα δεν φθάνουν για να κερδίσεις την υγεία.

ΠτΘ: κ. Πρόεδρε σας ευχαριστούμε πολύ.

Γ.Μ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Τ.Β.- Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.