«Το λεωφορειο της στιγμης»

Το λεωφορείο του δεν είναι πια μόνο της γραμμής. Δεν είναι αυτό που θα κάνει το σύνηθες δρομολόγιο και θα κλείσει τον κύκλο στη συνηθισμένη στάση. Είναι κυρίως της… στιγμής. Με προορισμό μόνο το δρόμο ίσια μπροστά, χωρίς πισωγυρίσματα. Όπως οι πιο μεγάλες αποφάσεις της ζωής… Παίρνονται μέσα σε μια στιγμή, μοναδική και καθοριστική.
Ξεκίνησε από τον τόπο που αποκαλούμε επαρχία. Την Πρέβεζα, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, την άφησε μόνο για να σπουδάσει σε μια άλλη επαρχία, εδώ στην Κομοτηνή. Μικρή αφορμή για να «επαιρόμαστε» κι εμείς, όχι μόνο για τους ανθρώπους του τόπου μας, αλλά και για τα παιδιά που πέρασαν από αυτόν και άφησαν το άρωμά τους στα πολιτιστικά δρώμενα…
Ο Κώστας Αντύπας είναι ένας καλλιτέχνης από αυτούς, μάλλον, που γεννιούνται… Η πορεία τους απλά επιβεβαιώνει της μοίρας το γραμμένο, το τάλαντο που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν από τα εφηβικά τους χρόνια.
Με μεγάλη ιστορία στην έντεχνη μουσική σκηνή της Πρέβεζας, με live όπου, όταν έπαιζε, επικρατούσε πάντα το αδιαχώρητο. Με πάνω από δεκαπέντε χρόνια επαγγελματικής ενασχόλησης με το τραγούδι κι εμφανίσεις στις περισσότερες μουσικές σκηνές της Δυτικής Ελλάδας και σε πολλές της Αθήνας.
Στο χώρο της δισκογραφίας, ο τραγουδοποιός Κώστας Αντύπας θεωρείται σχετικά νέος. Έντεκα εξαιρετικά τραγούδια του κυκλοφορούν από τον περασμένο μήνα στο πρώτο του προσωπικό cd, από την PROTASIS, με τίτλο «Το λεωφορείο της στιγμής».
Με τη Γιώτα Νέγκα, από τις σημαντικότερες φωνές στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, ο Κώστας Αντύπας έχει συνεργαστεί ουκ ολίγες φορές στη σκηνή. Τη συναντά τώρα και στο νέο του δίσκο κι αυτή ξετυλίγει την ερμηνευτική της δυναμική στο τραγούδι «Μια ζωή μέσα στην άλλη»τους στίχους του οποίου έγραψε η Κατερίνα Σταματάκη, που επίσης σπούδασε στη Νομική της Κομοτηνής.
Και η Νίνα Λοτσάρη συναντιέται ερμηνευτικά με τον Κώστα Αντύπα σε δύο από τα 11 τραγούδια, ενώ η Ανδριάννα Μπάμπαλη κάνει φωνητικά.
Κάτι πάει να θυμίσει στους πιο παλιούς το όλο ύφος από γνώριμα πλαίσια μουσικών αναφορών, αλλά το αποτέλεσμα σώζεται πανηγυρικά τέλειο, από την ευφράδεια της σύνθεσης, τις αισθαντικές φωνές, τον απαράμιλλα και γοητευτικά καθαρό στίχο, την πολυφωνία στην ενορχήστρωση.
Η επίσημη παρουσίαση της πρώτης δουλειάς του Κώστα Αντύπα έγινε το βράδυ της Τετάρτης στη Μουσική Σκηνή EXEDRA στην Αθήνα.
Ο λόγος στον ίδιο όμως…

Σε ποια είδη βρίσκεις τον εαυτό σου ως μουσικός;
Κ.Α.: Βρίσκω και χάνω τον εαυτό μου σε πολλά είδη μουσικής. Από την ακουστική μπαλάντα ως ένα βαθιά λαϊκό τραγούδι, και από ένα ρυθμικό ποπ μέχρι ένα αργεντίνικο τάνγκο. Θέλω να στέκομαι έξω από ταμπέλες και να ακολουθώ το ένστικτό μου. Εξάλλου η μουσική είναι μία.

Πότε και πώς ξεκίνησε η μουσική σου καριέρα και πώς εξελίχθηκε στο χρόνο;
Κ.Α.: Η μουσική μου καριέρα στην ουσία ξεκίνησε εδώ στην Κομοτηνή, μια πόλη που λατρεύω. Ο Θανάσης Γκαϊφύλιας με μύησε με το δικό του τρόπο στα μυστικά της τραγουδοποιίας, ύστερα ήρθε το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της πόλης, που μου έδωσε την ευκαιρία να παίξω ζωντανά, σαν κομπάρσος μουσικός, στην παράσταση «Οδυσσεβάχ» το 1990. Στη συνέχεια άρχισα να παίζω και να τραγουδάω σε διάφορα μαγαζιά, παράλληλα να γράφω τραγούδια, να τα στέλνω εδώ κι εκεί, χωρίς αντίκρισμα φυσικά. Πριν 5-6 χρόνια άρχισα να λέω και δικά μου τραγούδια στα live έχοντας φτιάξει ένα συγκρότημα με φίλους, τα «ΜΑΝΤΑΤΑ». Παίξαμε και παίζουμε μαζί σε διάφορα μέρη της δυτικής Ελλάδας, στην Αθήνα, αλλά και στο εξωτερικό. Πολύ όμορφη στιγμή ήταν όταν έπαιξα δικά μου τραγούδια support στη συναυλία του Eric Burton μπροστά σε 3.000 ανθρώπους. Ακολούθησαν εμφανίσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, σε συνεργασίες με τη Γιώτα Νέγκα και τη Μαρίνα Σκιαδαρέση. Μετά από πολλή προσπάθεια βρήκα κάποια άκρη με τις δισκογραφικές εταιρίες, ώσπου έφτασα στην πραγματοποίηση αυτού του cd που έχεις στα χέρια σου…

Υπήρχε κάποιο μουσικό περιβάλλον, από την οικογένεια για παράδειγμα, που έδωσε τα ερεθίσματα για να ασχοληθείς με τη μουσική;
Κ.Α.: Ο πατέρας μου, ο οποίος ξεκινάει το τραγούδι «Το λεωφορείο της στιγμής», μου μετέδωσε όλη του την αγάπη για τη μουσική, μου πήρε την πρώτη μου κιθάρα σε ηλικία 9 χρόνων. Η φωνή του μου δίνει δύναμη στο ξεκίνημά μου. Όλοι ξέρουμε πως είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από τα γονίδια…

Ποια είναι τα προσωπικά σου μουσικά ακούσματα και οι πηγές έμπνευσης; Έχουν αλλάξει κατά καιρούς;
Κ.Α.: Ακούω τα πάντα, αν αυτό μου λέει κάτι. Μ’ αρέσει πολύ ο Άκης Πάνου, μ’ αρέσει κι ο Σούμπερτ… πολλοί τραγουδοποιοί, παλιοί και νέοι… Λατρεύω όμως να ακούω μουσικές από τον κινηματογράφο και να φτιάχνω δικές μου εικόνες στο μυαλό μου. Βέβαια, όλα αλλάζουν κατά καιρούς μέσα μου, αλλάζω κι εγώ… γι’ αυτό παραμένω πάντοτε ίδιος.

Συχνά νιώθουμε ότι ο τραγουδοποιός λειτουργεί ως μέσο μετάδοσης ή μορφοποίησης της κοινής ψυχικής περιπέτειας… Το πιστεύεις αυτό ή είναι μια καθαρά μοναχική υπόθεση;
Κ.Α.: Για μένα είναι και τα δύο. Συχνά θέλω να βιώσω την ιστορία κάποιου άλλου μέσα από τα δικά του μάτια και να το κάνω τραγούδι. Άλλοτε θέλω να χαθώ στη μοναχικότητά μου, τη μοναξιά μου και να γράψω κάτι που θα με κάνει να γελάσω ή να κλάψω.

Και πώς γράφεις τελικά; Πρώτα το στίχο κι έπειτα τη μελωδία ή το αντίστροφο;
Κ.Α.: Συνήθως ο λόγος είναι η αρχή, ίσως μια λέξη, μια στιγμή, κάτι μαγικό, ανεξήγητο… και ύστερα όλα μπερδεύονται γλυκά…

Η έμπνευση είναι «παιδί της λύπης και της μοναξιάς»; Κι αν όχι τι;
Κ.Α.: Έμπνευση είναι η στιγμή που ένα αστέρι πέφτει για μια ευχή χωρίς να ξέρω σε ποιο σύμπαν υπάρχω και σε ποιο πλανήτη κατοικώ. Από την άλλη μπορεί να είναι μια πραγματικά σκληρή αποτύπωση της καθημερινότητας. Ο Χαλίλ Γκιμπράν λέει ότι «η χαρά μας είναι η λύπη δίχως μάσκα».

Ο στίχος συχνά υπηρετεί το παραμύθι, τ’ όνειρο. Είναι τελικά αυτά η πιο μεγάλη α-ήθεια, μας βοηθούν να μη ξεχνάμε τα θέλω μας;
Κ.Α.: «Θέλω ποτά, θέλω θάλασσες, να σε μεθύσει η βροχή, θέλω μια φίλη σου μούσκεμα τη λεν ενοχή…».

Όταν ο στίχος υπηρετεί την ατόφια πραγματικότητα ξυπνά το συναίσθημα;
Κ.Α.: Έχω γράψει ένα τραγούδι που περιγράφει μόνο τη σκηνή που ανοίγεις ένα βιβλίο και πέφτει μια φωτογραφία. Είναι στο δεύτερο cd, μην το ψάχνεις. Μπορεί λοιπόν τελικά και η πραγματικότητα να ξυπνά το συναίσθημα…

Σε δυσκολεύει το γεγονός ότι η βάση σου είναι στην περιφέρεια, ενώ ο προορισμός της δουλειάς σου αφορά κατά κύριο λόγο το κέντρο;
Κ.Α.: Είναι αλήθεια ότι είναι πολύ δύσκολο να είσαι στην επαρχία και να πρέπει ό,τι κι αν κανείς να περνάει από το κέντρο, δηλαδή την Αθήνα. Όμως κι αυτό δε λέει τίποτε και θέλω να πιστεύω ότι το μειονέκτημα θα το κάνω πλεονέκτημα. «Δεν άλλαξα ζωή, άλλαξα ελπίδα…».

Πιστεύεις ότι γενικά μάς καθορίζουν οι συγκυρίες κι οι στιγμές ή οι προεπιλογές και ο προσεκτικός σχεδιασμός;
Κ.Α.: «Πώς να ξεφύγεις από τη μοίρα δεν γίνεται αλλιώς, ό,τι κι αν γίνει είναι γραμμένο στο φως του καθενός…». Σου απαντάω με στιχάκια μου… Δικαίωμα!

Σε μια εποχή που η ελληνική δισκογραφία αποφεύγει «όπως ο διάβολος το λιβάνι» καθετί πρωτότυπο και διαφορετικό, εσύ πώς αντιμετωπίζεις το χώρο, αυστηρά επαγγελματικά πλέον; Τον πρώτο λόγο τελικά έχει ο δημιουργός ή οι παραγωγοί;
Κ.Α.: Τον πρώτο λόγο για μένα τον έχω εγώ! Δε με ενδιαφέρουν ούτε οι δισκογραφικές ούτε οι παραγωγοί. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ…!

Σ’ ευχαριστώ πολύ και καλή επιτυχία.
Κ.Α.: Κι εγώ σ’ ευχαριστώ.

Νατάσα Χατζηνικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.