«Το μπασκετ διδασκει υπομονη, αυτοσυγκεντρωση και τον τροπο να προσπαθεις σκληρα στη ζωη σου»

Η Δήμητρα Δόλωμα είναι πρώην παίκτρια της καλαθοσφαίρισης. Σήμερα είναι καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και προπονήτρια στις Ακαδημίες του ΓΑΣ Κομοτηνής. Έχει ασχοληθεί περίπου είκοσι χρόνια με το άθλημα της καλαθοσφαίρισης και στην Κομοτηνή, αλλά και σε άλλες ομάδες της χώρας, καταφέρνοντας να είναι στην ελίτ του γυναικείου μπάσκετ για πολλά χρόνια. Μιλά στον «Κόσμο» και γυρίζει το χρόνο πίσω: «Βρέθηκα τυχαία. Δεν είχα στόχο το μπάσκετ. Ασχολούμουν με ενόργανη, κολύμβηση, μπαλέτο. Τότε, εκείνη την εποχή, ο Κούλης Ταξιλδάρης έκανε μια προσπάθεια συγκέντρωσης παιδιών από τα δημοτικά. Ήμουν στην ΣΤ Δημοτικού, ξεκίνησα σιγά – σιγά κι έπαιξα στην ομάδα, στην Τοπική Κατηγορία, όταν ήμουν στη Γ Γυμνασίου. Αγαπήσαμε το άθλημα, μας δίδαξαν πολλά και καταφέραμε να φτιάξουμε μια καλή ομάδα».

Είναι ωραίο να παίζει κανείς μπάσκετ;

Είναι αρκετά συναρπαστικό γι’ αυτόν που το επιλέγει και θέλει να το ασκήσει. Αποκτά γνωριμίες και φιλίες. Ακολουθεί έναν τρόπο ζωής διαφορετικό, καλό, υγιεινό με πολλά βιώματα χαράς και λύπης τα οποία και τα δύο καταλήγουν σε ένα αίσθημα ευχαρίστησης.

Τι κοστίζει η ενασχόληση με το μπάσκετ;

Κοστίζει πολύ προσωπικό χρόνο. Θυσίες με την ανταμοιβή ότι παίρνεις χαρούμενα πράγματα για την υπόλοιπή σου ζωή. Έχεις περιορισμένα πράγματα να κάνεις. Είναι πολλές οι ώρες απασχόλησης. Κοστίζει Σαββατοκύριακα. Φέτος είναι ο πρώτος χρόνος που έχω σταματήσει και όντως διαπιστώνω ότι το Σαββατοκύριακο ήταν κάτι το οποίο δεν το είχα. Επέρχεται μια κούραση όταν αθλείσαι έντεκα μήνες το χρόνο, αλλά αυτό που ενδιαφέρει και μένει είναι μια ευχάριστη ανάμνηση από χαρές και λύπες.

Τι διδαχθήκατε από το μπάσκετ;

Το μπάσκετ διδάσκει υπομονή, αυτοσυγκέντρωση και τον τρόπο να προσπαθείς σκληρά στη ζωή σου. Μέσα από το μπάσκετ δημιουργείς και κάποια στοιχεία στο χαρακτήρα σου. Σε πλάθει κατά κάποιο τρόπο. Γίνεσαι περισσότερο ομαδικός, επικοινωνιακός, συμμετέχεις στα κοινά.

Είναι περισσότερο άθλημα της λογικής ή της δύναμης;

Και τα δύο! Πρέπει να υπάρχει συνδυασμός και των δύο. Αν τυχόν δεν δουλέψει το μυαλό, παίζεις μηχανικά. Το μπάσκετ όμως έχει κι άλλα που πρέπει να σκεφτείς.

Εσείς πώς βρεθήκατε στο χώρο;

Βρέθηκα τυχαία. Δεν είχα στόχο το μπάσκετ. Ασχολούμουν με ενόργανη, κολύμβηση, μπαλέτο. Τότε, εκείνη την εποχή, ο Κούλης Ταξιλδάρης έκανε μια προσπάθεια συγκέντρωσης παιδιών από τα δημοτικά. Ήμουν στην ΣΤ Δημοτικού, ξεκίνησα σιγά – σιγά κι έπαιξα στην ομάδα, στην Τοπική Κατηγορία, όταν ήμουν στη Γ Γυμνασίου. Αγαπήσαμε το άθλημα, μας δίδαξαν πολλά και καταφέραμε να φτιάξουμε μια καλή ομάδα.

Πετύχατε όμως μετεγγραφή και σε μεγάλες ομάδες…

Όταν έκανε η ομάδα τον κύκλο της και πέσαμε στην Α2 κατηγορία υπήρχαν κάποιες προτάσεις. Επέλεξα μια καλή ομάδα στη ΜΕΝΤ Θεσσαλονίκης τερματίζοντας στη 2η θέση, είχαμε κάνει μια αρκετά καλή πορεία. Μετά έπαιξα στον Παναθηναϊκό. Τερμάτισα στην Αθήνα την καριέρα μου, στα Εξάρχεια, όπου και έπαιξα τρία χρόνια με μια καλή πορεία σε Ευρώπη, 3η θέση στην Ελλάδα, 2η στο Κύπελλο. Είχαμε καλό προπονητή, σύλλογο και συμπαίκτριες, ήμασταν ένα πολύ καλό σύνολο.

Τη φανέλα της Εθνικής την φορέσατε;

Στα πρώτα μου βήματα ξεκίνησα με την Εθνική Κορασίδων. Από εκεί και πέρα είχα δύο ατυχίες και τις δύο φορές που με κάλεσαν είχα πρόβλημα τραυματισμού. Οπότε δεν ευτύχησα να παίξω με την Εθνική. Το παρήγορο για μένα είναι ότι από την τότε Εθνική, της δικής μου «φουρνιάς», δύο κορίτσια συνεχίσαμε, οι υπόλοιπες «χάθηκαν».

Τι σας ενδιέφερε περισσότερο σε έναν αγώνα, να σκοράρετε ή να δώσετε όσο το δυνατόν περισσότερες ασίστ;

Το σκοράρισμα δεν ήταν ο πρωταρχικός μου στόχος. Θα έπρεπε φυσικά να βάλω καλάθια, αλλά αυτό που με κέντριζε περισσότερο την ώρα του παιχνιδιού ήταν η πάσα, το πώς δηλαδή θα δημιουργήσω την κατάσταση εκείνη ώστε να βάλει ο κατάλληλος παίκτης την κατάλληλη ώρα το καλάθι. Γι’ αυτό το λόγο έπαιζα σαν play maker. Στο μυαλό μου είχα πάντα την πάσα, αυτό είναι ένα ομαδικό στοιχείο. Ανά πρωτάθλημα ήμουν ή πρώτη ή δεύτερη στην κατηγορία των ασίστ.

Όταν κρεμάει κανείς τα παπούτσια ποια είναι τα συναισθήματα που τον συντροφεύουν;

Εξαρτάται τι έχει βάλει στόχο να κάνει μετά. Θα πρέπει να δραστηριοποιείσαι, ώστε στον κενό χρόνο που σου μένει, να μην σου λείπει πολύ το μπάσκετ. Επειδή ασχολούμαι προπονητικά με τις Ακαδημίες του ΓΑΣ, με το πανεπιστήμιο, έχω αρκετή δουλειά, με το διδακτορικό επίσης, δεν μου μένει πολύς χρόνος για να σκέφτομαι ότι μου λείπει. Ένας λόγος που σταμάτησα ήταν για να ξεκινήσουν να παίζουν άλλα παιδιά, να τους δοθεί η ευκαιρία και η δυνατότητα να πάρουν μια γεύση από το άθλημα.

Αυτό τι σημαίνει, ότι γερνάμε;

Εάν τυχόν μπαίναμε στο γήπεδο θα μπορούσαμε να δείξουμε αν έχουμε γεράσει ή όχι!

Έχουμε ταλέντα στην περιοχή μας; Τι συμπεραίνετε ασχολούμενη με τις Ακαδημίες του ΓΑΣ;

Γενικώς έχουμε πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα, Ταλέντα υπάρχουν σίγουρα, αλλά το όλο σύστημα της παιδείας στην Ελλάδα έχει κάνει παιδιά και γονείς να θυσιάζουν πολλά για να περάσουν στο Πανεπιστήμιο και να έρθει η όσο το δυνατόν καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση. Έτσι, ο αθλητισμός έρχεται σε δεύτερη μοίρα, ως μια ακόμη απασχόληση. Ο χρόνος των παιδιών είναι ελάχιστος. Έρχονται το βράδυ στις 9 να κάνουν προπόνηση, μετά το τέλος των υποχρεώσεών τους: σχολείο, φροντιστήριο, μουσική, ξένες γλώσσες και πληροφορική. Ταλέντα υπάρχουν, απλά οι ώρες προπόνησης είναι λίγες και το πρόγραμμα των παιδιών πολύ φορτωμένο.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.