Της πρωτοχρονιας και των δημοσιογραφων
Ως είθισται το τελευταίο φύλλο κάθε έτους που αποχωρεί για τις εφημερίδες είναι φύλλο χαράς αλλά και οδύνης. Οδύνης γιατί προσπαθεί να συγκεφαλαιώσει εν ολίγοις όσα πέρασαν αλλά και να συλλογιστεί τα όσα θα μείνουν… Ως στοιχείο που θα πριμοδοτήσει γόνιμα τις επερχόμενες ημέρες του νέου έτους με επωφελείς διαπιστώσεις που κι αυτές στο πέρασμα του χρόνου μπορεί και πάλι να αρθούν…
Τα τελευταία χρόνια εξάλλου το μόνο βέβαιο στοιχείο της ζωής μας ήταν η άρση βεβαιοτήτων, και η μόνη κατάφαση από όσα οι δυσκολίες της κρίσης μας δίδαξαν είναι η υιοθέτηση αξιών που ξεκινούν πρωτίστως από εμάς τους ίδιους για να μετακυλήσουν μετά στην κοινωνία και να την ξανακάνουν φωτεινή…
Φωτεινή όπως ήδη έχει αρχίσει να γίνεται… Με την αλληλεγγύη και την τάση να αντικρύζουμε ξανά το πρόσωπο… Τον συνάνθρωπο ως πρόσωπο και όχι ως υλικό κατασκεύασμα που συναριθμεί τραπεζικούς λογαριασμούς, πολυτελή αυτοκίνητα και βίλες…
Ο λόγος λοιπόν στους συμπολίτες… Για να αξιολογήσουν ως δημοσιογράφοι και ως ενεργοί πολίτες, του βίου τα τεκταινόμενα… Παρελθόντα και επερχόμενα…
Καλή μας χρονιά…
Βασιλική Μαχαίρα, Δημοσιογράφος ΕΡΤ: Το 2014 οι ΜΑΣΚΕΣ ΕΠΕΣΑΝ 2014
Τι χρονιά κι αυτή!!!
Έχω την εντύπωση ότι από εκείνο τον Μάιο του 2010 που μας αναγγέλθηκε με φόντο τα πανέμορφα χρώματα του Καστελόριζου η εισαγωγή μας στο μνημόνιο, το 2014 ήταν η βαθιά μνημονιακή χρονιά… Καταλάβαμε έως το μεδούλι μας πια τι σημαίνει μνημόνιο, που κάποιοι μάλιστα μας το παρουσίασαν και ως ευτυχία για τον τόπο (σ.σ. Πάγκαλος), απόντων των ιδίων στη συμμετοχή των μέτρων, ωστόσο…
Ένα μνημόνιο που πια έχει αποδειχθεί ότι δεν έχει ως στόχο τη διόρθωση των στρεβλώσεων της οικονομίας, την κάλυψη των ελλειμμάτων, αρχής γενομένης από τον πρωτογενή τομέα και τις εισαγωγές προϊόντων που μπορούμε να παράγουμε. Τις βάσεις για να κερδίσει η Ελλάδα το μεγάλο στοίχημα, που δεν είναι άλλο από τον συνδυασμό του πρωτογενούς τομέα, των τοπικών προϊόντων δηλαδή με τον τουρισμό, τον πολιτισμό και την ιστορία… Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να βγάλει κανείς το Χάρβαρντ για να πιάσει το νόημα… Την απλοποίηση διαδικασιών (φορολογικών-γραφειοκρατικών) για την ουσιαστική αναθέρμανση του επενδυτικού κλίματος…
Αντίθετα το μνημόνιο ήρθε για να εξαθλιώσει τον ελληνικό λαό και γενικά τους λαούς, όπου εφαρμόζονται αυτές οι πολιτικές φτωχοποίησης των πολιτών, επιστροφής σε εργασιακούς μεσαίωνες, χωρίς κοινωνικό κράτος, χωρίς κρατική πρόνοια και μέριμνα… Με σύνθημα: έχεις ευρώ; Θα έχεις υγεία… Θα έχεις Ζωή…
Ποιος είναι ο στόχος όλων αυτών; Να κυριαρχήσει ο φόβος, να μην υπάρχει αντίσταση και να αναδειχθεί ως τελική πια λύση, το… πλιάτσικο του εθνικού μας πλούτου: ορυκτού, δημόσιας περιουσίας… μπορεί και ιδιωτικής περιουσίας, υδρογονανθράκων… ποιος ξέρει ακόμα και βιοποικιλότητας… άλλωστε η απουσία προστατευτικού πλέγματος για την βιοποικιλότητα, έχει οδηγήσει πολλούς να «κλέβουν» αρωματικά φυτά (τσάϊ Ολύμπου), μανιτάρια κ.α. και να τα μεταπωλούν ως ελληνικά! Ευτυχώς που η φύση έχει προνοήσει να μην έχουν τις ίδιες ευεργετικές ιδιότητες εκτός της ελληνικής ευλογημένης γης! Και εδώ είναι που πρέπει να δουλέψει η νέα σελίδα της αφυπνισμένης Ελλάδας!
Απ’ ό,τι φαίνεται η ελληνική φύση έχει προνοήσει και για τους Έλληνες να τους κάνει ατίθασους, να σκύβουν το κεφάλι, να αργούν… ίσως και πολύ να κατανοήσουν την κατάσταση τον πρώτο καιρό και να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς γίνεται… Ειδικά όταν οι πολιτικοί του ηγέτες συνθηκολογούν με τους τυράννους και παρουσιάζουν μια θολή εικόνα… Τουλάχιστον μέσα στο 2014 οι ΜΑΣΚΕΣ ΕΠΕΣΑΝ…
«Μένει σε εμάς τους πολίτες να αναδείξουμε νέες δυνάμεις παντού! ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ»
Μένει μέσα στο 2015 να συνεχίσουμε να κάνουμε τις σωστές διακρίσεις, να αποκτήσουν και πάλι νόημα οι θεσμοί και οι λέξεις. Να λέμε μεταρρύθμιση και να εννοούμε αλλαγή προς το θετικό και όχι εσκεμμένη καταστροφή! Όταν λέμε Δημοκρατία να μην εννοούμε Μιντιοκρατία και σύγχρονη Τυραννία!
Μένει στο 2015 να συνεχίσουμε να δίνουμε ζωή στην Αλληλεγγύη και στη θεαματική αλλαγή που επέφερε η κρίση στις μεταξύ μας κοινωνικές σχέσεις! Ξαναβρεθήκαμε, ξαναγαπηθήκαμε… Η Αλληλεγγύη ήταν αυτή που έκανε την καγκελάριο της Γερμανίας να αναρωτιέται: «Μα πώς κρατιούνται ακόμα οι Έλληνες;»… Γι’ αυτό αναρωτιόταν αρκετά χρόνια πριν ο Χίτλερ βλέποντας τις πλήρως εξοπλισμένες στρατιωτικές φάλαγγες, να συντρίβονται από την αγωνιστικότητα και στρατηγική των ολίγων και ανοργάνωτων Ελλήνων!
Μένει σε εμάς τους πολίτες να αναδείξουμε νέες δυνάμεις παντού! Να μην περιοριστούμε μόνο στην εκλογή και να εφησυχάσουμε! ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ… Να νιώθουν την ανάσα μας οι πολιτικοί και οι αυτοδιοικητικοί μας! Από τι στιγμή που αντιληφθούμε πως δεν τηρούνται τα υπεσχημένα να έχουμε τη δύναμη να αφαιρούμε την εξουσία και να τιμωρούμε το ψέμα, μέσω του οποίου έχουν εξαπατηθεί γενιές και γενιές προεκλογικά!
Όχι άλλη ανάθεση σε άλλους. Ενεργοποίηση από όλους για τη χώρα μας, για τον πλανήτη μας, για τη ζωή! Καλή Χρονιά με υγεία και ελευθερία!
Μαρίνα Κονδύλη, Δημοσιογράφος & Διευθύντρια εφημερίδας «Ελεύθερη Θράκη» «Πικρή η γεύση της έντονης «φαγωμάρας» (ας μου επιτραπεί η λέξη) των Ελλήνων»
Το 2014 θεωρώ ότι ήταν μια περίεργη χρονιά, με αρκετές εκπλήξεις, αλλά και σχετική ηρεμία. Σε γενικές γραμμές ήταν μια ουδέτερη χρονιά.
10 χρόνια μετά τους λαμπρούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, η Ελλάδα του τώρα δε θυμίζει τίποτα από το χαρούμενο και γεμάτο ευμάρεια παρελθόν…
Πιο συγκεκριμένα όμως, αυτό το έτος άφησε μια πικρή γεύση, τουλάχιστον σε μένα, έντονης «φαγωμάρας» (ας μου επιτραπεί η λέξη) των Ελλήνων. Στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Μαΐου, βιώσαμε όλοι λίγο-πολύ το… ανεπτυγμένο αίσθημα ανταγωνιστικότητας, ίσως και έχθρας, που έχει ο Έλληνας στο DNA του.
Εγώ προσωπικά, μετά την απαξίωση της πολιτικής σκηνής τα τελευταία έτη, έζησα πολύ σφοδρά όλη αυτήν την… μανία για εξουσία. Σίγουρα, υπήρχαν και κάποιοι, των οποίων οι προθέσεις ήταν αγαστές. Όμως επιφυλασσόμεθα…
Εκείνο φυσικά που μου κάνει εντύπωση, παρόλο που γνωρίζω ότι συμβαίνει, είναι ότι κάποιος δεν κοιτάει πώς θα γίνει καλύτερος, αλλά πως θα κάνει κακό στον άλλον!
Αυτό ισχύει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, πόσο μάλλον στην πολιτική. Ακόμη και αυτές οι τελευταίες μέρες του 2014, είναι αλλόκοτες, χωρίς να ξέρουμε, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες, τι θα ξημερώσει… Η κατάσταση είναι ρευστή, πράγμα που ίσως γεννά και φόβο στους πολίτες για το τι μέλλει γενέσθαι.
Για να φύγω όμως λίγο από τα αγχωτικά και στενάχωρα ζητήματα, ας σημειώσω κι ένα θετικό βήμα που έγινε το έτος που πέρασε. Αναφέρομαι στην ανάκαμψη του τουριστικού τομέα που παρατηρήθηκε στη χώρα μας. Ιδιαίτερα εδώ στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης, η μαζική έλευση τουριστών από τις γείτονες χώρες, ήταν οφθαλμοφανής. Η ζεστή φιλοξενία και οι φυσικές ομορφιές του τόπου μας, γοήτευσαν κάθε ξένο που επισκέφθηκε την Ελλάδα.
Όσα λοιπόν ανέφερα πιο πάνω, με κάνουν να αξιολογήσω το 2014 ως μια χρονιά με ουκ ολίγα ενδιαφέροντα γεγονότα που μας δίδαξαν πολλά…
«Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή…»
Τι αναμένω και τι εύχομαι για το 2015; Ομόνοια! Το λέω και το τονίζω: ενότητα και σύμπνοια! Επιτέλους, εμείς οι Έλληνες ας κοιτάξουμε το κοινό καλό, ας αφήσουμε στην άκρη έριδες και μίση και όλοι μαζί ενωμένοι σα μια γροθιά ν’ αντιμετωπίσουμε τις όποιες δυσκολίες και προκλήσεις (εσωτερικές και εξωτερικές).
Ακόλουθο αυτής της ενότητας θα είναι φυσικά και η πολιτική σταθερότητα, που με αργά αλλά σίγουρα βήματα, θα φέρει και πάλι την ευημερία στην πατρίδα μας.
Βέβαια, αυτό θέλει πολλή προσπάθεια και κόπο από όλους μας. Πρέπει οι ίδιοι να πιστέψουμε ότι μπορούμε ν’ αλλάξουμε πρωτίστως τον εαυτό μας και δευτερευόντως την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Δε γίνεται να τα περιμένουμε όλα έτοιμα. Όλα να φτιάξουν από μόνα τους διά μαγείας. «Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή…», έλεγε ο αγαπημένος ποιητής, Οδυσσέας Ελύτης.
Όσον αφορά, τον τουρισμό, αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να αξιοποιήσουμε σωστά το τουριστικό μας προϊόν και να μην αφήσουμε ανεκμετάλλευτες τις όποιες ευκαιρίες. Πρέπει να σταματήσουν οι κοντόφθαλμες τακτικές και με το πολυμήχανο μυαλό που μας διακρίνει, να βάλουμε μπρος τη μηχανή για ανάπτυξη και προκοπή.
Και επειδή όσο ζούμε, ελπίζουμε, ας είμαστε γεροί για να δούμε τι καλά θα φέρει ο καιρός…
Χρόνια πολλά, καλή χρονιά!
Σταύρος Παπαθανάκης, Δημοσιογράφος & υπεύθυνος της ιστοσελίδας «Βορέας» «Ένα εθνικό κίνημα κατάφασης και υπέρβασης»
Το 2014, σαράντα χρόνια μετά από τη μεταπολίτευση, είναι μια χρονιά ορόσημο για τη μακροβιότερη δημοκρατία μας, που οικοδομήθηκε πάνω στα συντρίμμια και τις παθογένειες της μετεμφυλιακής και μεταπολεμικής Ελλάδας. Είναι μια επαχθής και δυσβάσταχτη κληρονομιά.
Ο Ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος, 65 χρόνια μετά τη λήξη του, παραμένει ακόμη ένα ταμπού για το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Δεν είναι τυχαίο ότι επικρατεί στην αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων ένας ακραίος και διχαστικός λόγος, που δεν διευκολύνει στην ουσιαστική ανάδειξη των προβλημάτων και στη σύγκλιση των απόψεων ως προϋποθέσεις ενός αναγκαίου και ζωτικού, αλλά πρωτίστως αυτονόητου για την πορεία της χώρας πολιτικού πολιτισμού.
Ακόμη και σε μια περίοδο κατά την οποία πληρώνουμε βαρύτατο τίμημα για τις επιλογές και τις δραστηριότητές μας, κι ενδεχόμενα το βάρος των προβλημάτων και οι συνέπειές τους να μας ξεπερνάνε, είμαι αισιόδοξος για την έκβαση των πραγμάτων σ’ αυτούς «τους δύσκολους και ενδιαφέροντες καιρούς».
Οφείλουμε να αναζητήσουμε τις αιτίες και να μην περιορίσουμε την οπτική μας στις συνέπειες της κρίσης και στο βαθμό που τη βιώνουμε. Αν δεν την κατανοήσουμε, αν δεν την αναλύσουμε και αν δεν την ερμηνεύσουμε, τότε ακόμη και τα πιο αρνητικά και τραγικά σενάρια μπορεί να γίνουν πραγματικότητα.
Το 2015 πιστεύω ότι μπορεί να σηματοδοτήσει μια αλλαγή στον τρόπο σκέψης και δράσης μας. Θα πρέπει να δημιουργηθούν οι συνθήκες για ένα εθνικό κίνημα κατάφασης και υπέρβασης. Αυτή θα πρέπει να είναι η ευθύνη και η αποστολή που επωμίζεται το ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Σάκης Αντωνίου, Δημοσιογράφος «Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος»
Στο κατώφλι του Σωτηρίου έτους 2015 κοντεύουμε και όλοι μας προσπαθούμε να βρούμε ένα στίγμα δια του οποίου θα αναζητήσουμε τον δρόμο για το μέλλον… 6ος χρόνος της κρίσης αυτός που ξοδεύτηκε και η στατιστική πλέον αδυνατεί να περιγράψει την ζώσα, των πολλών, πραγματικότητα, αφού όλοι οι δείκτες σπάνε το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά από το άλλο δημιουργώντας τους όρους ενός κοινωνικού κραχ που αποσυνθέτει και αποδομεί καθημερινά ότι έμεινε όρθιο, αν έμεινε δηλαδή…
Συχνά αναρωτιέμαι αν ζούμε το τέλος μίας αρχής ή την αρχή ενός τέλους μίας ολόκληρης εποχής βασισμένης σε ψευδαισθήσεις, ιδεοληψίες και ψέματα. Ζούμε έναν διαρκή εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε. Πιάσαμε πια πάτο. Ανεργία, ανασφάλεια, αποκλεισμός, φτώχεια, αδιέξοδα. Δεν θα μπορούσα ποτέ μου να φανταστώ μία τέτοια πραγματικότητα.
Στην αρχή σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω τον τίτλο των διηγημάτων του Σαμαράκη: «Ζητείται ελπίς». Να αναζητήσω εκείνη την χαραμάδα που θα ρίξει λίγο φως σε μία εποχή «των αγορών» και του ανελέητου κυνισμού. Μία στάλα αξιοπιστίας μίας προβολής στο μέλλον. Μία κουβέντα πιστευτή στα παιδιά μου βρε αδερφέ…. Μετά σκέφτηκα ότι αυτή η αναζήτηση της ελπίδας μάλλον μας οδήγησε εδώ και εξηγούμαι: τα τελευταία 40 μεταπολιτευτικά χρόνια πιστέψαμε ή μας έκαναν να πιστέψουμε πως τα φύκια είναι μεταξωτές κορδέλες, πως μπορούμε να ζήσουμε πλουσιοπάροχα χωρίς να παράγουμε, πως η αναξιοκρατία και το «άρπαξε να φας και κλέψε να’ χεις» είναι ο ασφαλέστερος δρόμος προς την πάσης φύσεως και «εννοήσεως», επιτυχία.. «Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας εύρει μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα! ». Πάντα επίκαιρος ο Βάρναλης. Τις μέρες αυτές λοιπόν ξαναφουντώνουν οι «κατοχικές» μας φοβίες. Τί θα γίνει; Θα καταστραφούμε; Πού πάμε; Ποιους να εμπιστευτούμε; Θα έρθουν νέοι «θαυματοποιοί» να μας «σώσουν»;
«Στον τόπο μας το 2014 φεύγει με πολλές πληγές ανοιχτές»
Πιστεύω ότι ανήκω στην κατηγορία εκείνων των πολλών που πλέον δεν φοβούνται τίποτα, ούτε ελπίζουν στα «θάματα». Μακριά λοιπόν από φοβικά σύνδρομα και μικροαστικά αντανακλαστικά, είμαστε πάλι εδώ για να γυρίσουμε οριστικά σελίδα σε ένα παρελθόν που πρέπει να πάει στο διάολο και ακόμη παραπέρα. Δεν εννοώ την κομματική αλλαγή. Εννοώ μία πραγματική επανάσταση που πρέπει να κάνουμε μέσα μας για να δούμε το μέλλον χωρίς τις παραμορφωτικές παρωπίδες του προσωπικού βολέματος όπου χώρο θα έχουν αυτοί που αξίζουν και όχι αυτοί που τα «καταφέρνουν». Να σηκώσουμε τον πήχη ψηλά για να τον περάσουμε και όχι να περάσουμε από κάτω… Στον τόπο μας το 2014 φεύγει με πολλές πληγές ανοιχτές. Ένα νοσοκομείο παρηκμασμένο και ανεπαρκές, ένα πανεπιστήμιο να φυλλορροεί, μία βιομηχανική «κλειστή», μία αγορά φοβική και εσωστρεφής που αρνείται να αντιληφθεί τις προκλήσεις της εποχής…
«Κρατώ στα θετικά τους κοινωνικούς πυρήνες, τους ενεργούς πολίτες, τις διάφορες συλλογικότητες και δικτυώσεις που τον τελευταίο καιρό είναι τα πνευμόνια του τόπου μας»
Κρατώ μέσα μου εκείνους τους κοινωνικούς πυρήνες, τους ενεργούς πολίτες, τις διάφορες συλλογικότητες και δικτυώσεις που τον τελευταίο καιρό είναι τα πνευμόνια του τόπου μας. Που καταφέρνουν να ξεφεύγουν από τα στεγανά ενός κλειστού «κλαμπ» μετριοτήτων και δίνουν με τον αγώνα τους πνοή και σάρκα στο αναγεννητικό όραμα. Ανθρώπους που φανερώνουν τον πλούτο που έχουμε και που πρέπει να αφήσουμε να ανθήσει, και να δημιουργήσει. Να φτιάξει την νέα πραγματικότητα που θα ξεπηδήσει μέσα από το σημερινό χάος. Που θα διαψεύσει τις Κασσάνδρες και δώσει σε όλους μας φως. Συνεπώς δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότεροι πλέον, δεν φοβόμαστε τίποτα. Ας διώξουμε τα στοιχειά του παρελθόντος μας κι ας αφήσουμε τους νεότερους να ζωγραφίσουν ξανά το μέλλον τους με τα δικά τους πινέλα. Θα κλείσω πάλι με τον αγαπημένο Καζαντζάκη: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω».
Σημ.: Η φωτογραφία που συνοδεύει τον σχολιασμό των συναδέλφων δημοσιογράφων είναι δικής τους επιλογής
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
