Τι προβληματιζει το παιδι σημερα;

Μια αξιόλογη ενημέρωση γύρω από το παιδί και τους προβληματισμούς του είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι γονείς, κηδεμόνες και εκπαιδευτικοί παρακολούθησαν τη συζήτηση που έγινε το βράδυ της Τετάρτης 5ης Νοεμβρίου, στο ξενοδοχείο «Ξενία», μέσα από την ομιλία της κ. Καίτης Αναγνώστου, ψυχολόγου με ειδικότητα στα αυτιστικά παιδιά, η οποία ανέπτυξε το θέμα «Το παιδί και ό,τι το προβληματίζει σήμερα». Η πρωτοβουλία της διοργάνωσης ανήκει στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 10ου Δημοτικού Σχολείου Κομοτηνής.

Το πρώτο πράγμα που οφείλουν να κατανοήσουν οι γονείς, όπως υποστηρίζει η ψυχολόγος κ. Καίτη Αναγνώστου, είναι ότι η ανατροφή πρέπει να προσαρμόζεται ανάλογα στον τύπο του κάθε παιδιού. «Ακόμα και το παιδί που είναι ανήσυχο, υπερκινητικό και φωνάζει διαρκώς, έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί θετικά. Μια αυστηρή ανατροφή με πληθώρα απαγορεύσεων μπορεί χωρίς τίποτε άλλο να οδηγήσει στην ευδοκίμηση της νευρωτικής κατάστασης για το παιδί γιατί αυτό βρίσκει διαρκώς αντίσταση. Δεν μπορεί να εξερευνήσει το ίδιο του το περιβάλλον και μαθαίνει από νωρίς να ελέγχει τις απαιτήσεις του και τα αισθήματά του. Κι έτσι όταν μια πειστική κατάσταση αποβαίνει ισχυρότερη από την ψυχική αντοχή δημιουργείται μια ψύχωση. Καταστάσεις, κρίσεις, οι οποίες δεν μπορούν να ξεπεραστούν και διαρκούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα δημιουργούν στο παιδί στρες και του προκαλούν υπερκόπωση. Το παιδί αισθάνεται ανασφάλεια και έχει μειωμένη αίσθηση της αυτοπεποίθησής του με αποτέλεσμα να μην έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, να υποφέρει από φόβους και να μην μπορεί να καταφέρει κάποια πράγματα ή να έχει πανικό σε καταστάσεις μάθησης», ανέφερε στην ομιλία της η κ. Κ. Αναγνώστου, σημειώνοντας ότι η τεταμένη σχέση με τους γονείς, οι υπερβολικές απαιτήσεις των γονέων, αλλά και του σχολείου μπορούν να προκαλέσουν στο παιδί φόβο, ο οποίος πλήττει την διαδικασία της σκέψης και δημιουργεί προβλήματα στη μάθηση.

Ομως όταν πρόκειται για ένα παιδί που έχει κάποιο ταλέντο και έχει τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται γρήγορα κάποιες καταστάσεις, σ’ αυτήν την περίπτωση υπάρχει πιθανότητα να χάσει το ενδιαφέρον του για μάθηση όταν υπάρχουν προστριβές με γονείς, συμμαθητές και δασκάλους.

«Το παιδί αυτό απαιτεί η μάθηση να είναι γρήγορη και ο όγκος των μαθημάτων μεγαλύτερος. Όμως, αυτό δεν είναι εφαρμόσιμο στο σχολείο γιατί η διδασκαλία γίνεται με κριτήριο τον μέτριο μαθητή».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας της η κ. Αναγνώστου έκανε λόγο για την ανάγκη των γονέων να συμβάλλουν στην καθιέρωση κανόνων τάξης, όσον αφορά στην καθημερινή ζωή, όταν πρόκειται για ένα υπερκινητικό ανήσυχο παιδί. «Το υπερκινητικό παιδί είναι αδύναμο στη δομή, απρόσεκτο και χαοτικό. Συχνά του πέφτουν πράγματα από τα χέρια, ξεχνάει εργασίες και μπερδεύει τους ανθρώπους. Γι΄ αυτό τον λόγο οι γονείς πρέπει να εμποιήσουν σε αυτή τη δομή της καθημερινής ζωής και να θέσουν κανόνες τάξης. Με τον τρόπο αυτό το υπερκινητικό παιδί μαθαίνει να μην είναι τόσο ανήσυχο, να αρχίζει να καταλαβαίνει τη δομή και όλης της καθημερινότητας της ζωής του. Θετικό γεγονός στην ομαλή εξέλιξη του παιδιού είναι να είναι ανοικτοί οι γονείς απέναντί του, να μην του επιλύουν αμέσως τα πρακτικά του προβλήματα, αλλά να αφήνουν το παιδί να ενεργεί μόνο του».

To παιδί σε περίπτωση αποτυχίας επιρρίπτει τις ευθύνες στον εαυτό του και προσανατολίζεται στη αποτυχία. Παράλληλα αρχίζει να αποφεύγει τις δύσκολες εργασίες και να έχει χαμηλό επίπεδο απαιτήσεων. «Το παιδί με χαμηλή νοημοσύνη δεν μπορεί να αντιληφθεί τα προβλήματα που έχει με τους υπόλοιπους, το πρόβλημα της ομιλίας, την αντίληψη αυτοσυγκέντρωσης και την χαμηλή κινητικότητά του. Στη βελτίωση της αυτοσυγκέντρωσης και της κινητικότητας καθοριστικό ρόλο παίζει το σχολείο που μέσα από κανόνες παιχνιδιού προωθεί τη σκέψη. Η έννοια της λέξης «ωριμότητα» έχει άμεση συνάρτηση με τις απαιτήσεις και την ηλικία του παιδιού. Και η ωριμότητα έρχεται μέσα από τους κόλπους όχι μόνο της οικογένειας, αλλά και του σχολείου».

Το παιδί λαμβάνει τα πρώτα ερεθίσματα της διαμόρφωσης της προσωπικότητάς του στο σχολείο όπου αρχίζει να αναπτύσσει τα αισθήματα της ευθύνης, της συνεργασίας, της πειθαρχίας, της μάθησης και της προσαρμογής. «Το παιδί προσαρμόζεται να είναι ήσυχο για να αποφύγει την τιμωρία. Το παιδί προσαρμόζεται για να επιβραβευθεί. Το παιδί προσαρμόζεται για να γνωρίσει την απόρριψη. Το παιδί προσαρμόζεται για να μην λάβει τιμωρία που δεν ανταποκρίνεται στους κοινωνικούς κανόνες. Όλοι μας όμως προσαρμοζόμαστε γιατί επιθυμούμε μια κοινωνία με τάξη. Όλοι μας όμως προσαρμοζόμαστε διότι οι ίδιοι το θέλουμε. Μεγαλώνοντας, το παιδί πρέπει να ανακαλύψει κάποια πράγματα, όπως να είναι ανεξάρτητο κοινωνικά και πνευματικά, να αναλύει την έννοια της ζωής, να ανακαλύψει τον εαυτό του, να μάθει να αγαπά. Η ανάπτυξη επηρεάζει τη φυσιολογική εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού, αλλά και ο τρόπος ανατροφής το σημαδεύει καθοριστικά. Όταν το παιδί στρέφεται στην εγκληματικότητα ή στα ναρκωτικά, για παράδειγμα, ψάχνοντας απεγνωσμένα τρόπους διαφυγής από την πραγματικότητα τότε κυρίαρχη ευθύνη έχει η ανατροφή. Μεγαλώνοντας, το παιδί προσπαθεί να διαμορφώσει την προσωπικότητά του, επηρεαζόμενο άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά απ’ τους γονείς και τους μεγαλύτερούς του. Ελέγχει λοιπόν τα όρια που θέτουν οι γονείς του και προσπαθεί να τα υπερβεί, όταν θέλει να περάσει το δικό του». Η κ. Αναγνωστού πιστεύει ότι στην περίπτωση αυτή οι γονείς πρέπει να συμπεριφέρονται ξεκάθαρα και να θέτουν όρια, ανάλογα δε με την περίπτωση μπορούν να χρησιμοποιήσουν τιμωρία ή επιβράβευση για να καταλάβει το παιδί ότι πρέπει να σέβεται την ανατροφή που το δίνουν.

Τέλος, η κ. Αναγνώστου προέβη σε συμπεράσματα, ενώ κάλεσε όλους τους γονείς να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους, να τους χαρίζουν απλόχερα την αγάπη που έχουν μέσα τους, να τους διαθέτουν ελεύθερο χρόνο που έχουν, να μαθαίνουν στα παιδιά τους να γυμνάζονται, να τους δίνουν να γνωρίζουν ένα μουσικό όργανο γιατί η μουσική, ο ήχος και ο ψίθυρος της μάνας δεν χάνονται ποτέ. «Κατ’ αρχήν, αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε αυτό που κάνουν τα παιδιά, όταν δεν ξεπερνά βέβαια τα όρια που του έχουμε θέσει, παίρνουμε στα σοβαρά τις απόψεις τους προκειμένου να τους δώσουμε τη δύναμη να συγκεντρωθούν και να αγκαλιάσουν το πρόβλημά τους με αγάπη. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι φτάσαμε στο σημείο να πάλλουν οι χορδές της τρυφερής ψυχούλας τους τότε έχουμε φτάσει στο σκοπό μας. Οι προσπάθειες για εμφύτευση αγάπης στο παιδί ανοίγουν μπροστά του μια ζωή ανέμελη, ξεκούραστη».

Μαρία Παπαδοπούλου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.