Θεοχαρης Δαλακουρας «Προσπαθουμε να δειξουμε προς τα εξω οτι ο δικηγορικος κοσμος της χωρας εχει ξεφυγει απο την εννοια μιας αφηρημενης αντιδρασης»
Με αφορμή τις αντιδράσεις των 63 Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας στο περιεχόμενο των ρυθμίσεων του νομοσχεδίου του υπουργείου Δικαιοσύνης για την αλλαγή του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, η οποία εκφράζεται με την αποχή διαρκείας που έχει αποφασιστεί από την Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων, με δημοκρατικό μάλιστα τρόπο, αφού άπαντα τα μέλη των δικηγορικών συλλόγων προσήλθαν να αποφασίσουν ψηφίζοντας για τον τρόπο συνέχειας του αγώνα τους, ο κ. Θεοχάρης Δαλακούρας, Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Κομοτηνής, ερωτηθείς για την αξία του συγκεκριμένου αγώνα του συνόλου των δικηγόρων της χώρας επεσήμανε το ιδιαίτερο πολιτικό του βάρος επεξηγώντας ότι οι εν λόγω αντιδράσεις δεν λαμβάνουν χώρα στο πλαίσιο της προάσπισης συμφερόντων του δικηγορικού κόσμου, τα οποία δεν θίγονται, αλλά επειδή οι εν λόγω τροποποιήσεις «αλλοιώνουν τις βάσεις στις οποίες στηρίζεται μέχρι στιγμής η απονομή της δικαιοσύνης» και κατ’ επέκταση την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Εστίασε επίσης στο γεγονός των 11 ήδη αλλεπάλληλων νομοθετικών τροποποιήσεων, οι οποίες απέτυχαν ακριβώς επειδή πραγματοποιήθηκαν με πρόχειρο τρόπο, συχνά για την προώθηση συγκεκριμένων σκοπιμοτήτων και μέσω της λεγόμενης «νομοθετικής κινητικότητας της δημοσιότητας», ήτοι του «φαίνεσθαι».
Αναφερόμενος στη συνέχεια στο μείζον θέμα της συμφόρησης των ελληνικών φυλακών, τόνισε ότι πρέπει να βρεθούν ευφυείς λύσεις, παραθέτοντας κάποιες πιθανές εξ αυτών, ενώ, σύμφωνα με τα στοιχεία που γνωστοποίησε η Ελλάδα έχει καταδικαστεί 52 φορές τα τελευταία χρόνια για καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης, την ώρα που «οι εκκρεμείς υποθέσεις αγγίζουν τις 300 χιλιάδες και θα χρειαστούν 8-10 χρόνια για να εκδικαστούν μόνο αυτές».
Τέλος, αναφερόμενος στις αλλαγές που επιχειρούνται με τον νέο κώδικα πολιτικής δικονομίας, τις δίκες χωρίς μάρτυρες π.χ. ή την απονομή δικαιοσύνης από έναν δικαστή στο γραφείο του, τόνισε ότι σε καμία περίπτωση δεν γίνεται να πειραματιζόμαστε πάνω στον δομικό αξιακό χαρακτήρα της κοινωνίας μας, στον βωμό της επιτάχυνσης στην απονομή δικαιοσύνης, με αμφίβολα μάλιστα αποτελέσματα.
Θεοχάρης Δαλακούρας όμως…
«Τα τελευταία 15 χρόνια συζητάμε για επιτάχυνση απονομής της δικαιοσύνης ενώ τα αποτελέσματα δείχνουν ότι αντί για επιτάχυνση έχουμε χειροτέρευση»
ΠτΘ: Για πρώτη φορά ένας συλλογικός και θεσμικός φορέας, όπως οι Δικηγορικοί Σύλλογοι της χώρας με επικεφαλής τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών λένε «όχι»…
Θ.Δ.: Είναι η πρώτη φορά που η αντίδραση έχει χαρακτήρα ποιότητας και κυρίως βάθους. Μέχρι τώρα οι κλασικές μορφές επεμβάσεων συνοδεύτηκαν τόσο από τα Μ.Μ.Ε όσο και γενικότερα από δημοσιότητα όταν συνδέονταν με τα οικονομικά δεδομένα, εκεί δηλαδή που πονάει περισσότερο τον λαό μας, σε όλες τις επιμέρους εκφάνσεις. Εδώ δεν έχουμε ένα τέτοιο σύμπτωμα, έχουμε ένα σύμπτωμα το οποίο αγγίζει την ίδια την υφή της κοινωνίας μας σε ό,τι αφορά στην κρίση των θεσμών και στη γενικευμένη ανατροπή όχι αφηρημένα του βιοτικού μας επιπέδου ή πιο συγκεκριμένα κάποιων οικονομικών δεδομένων αλλά των ίδιων των αξιακών βάσεων πάνω στις οποίες στηρίζεται ο πολιτισμός μας. Εν προκειμένω έχουμε μια επέμβαση σε ένα συγκεκριμένο κώδικα, ενώ έπονται και για άλλους δύο Κώδικες αντίστοιχες επεμβάσεις. Στον Ποινικό Κώδικα και στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας οι οποίοι κατατίθενται εντός των επόμενων ημερών ή το αργότερο μηνών όπως έχει ανακοινωθεί από το Υπουργείο.
Εδώ λοιπόν ο δικηγορικός κόσμος λειτούργησε υγιώς αλλά και ως κάποιο τελευταίο σκαλοπάτι. Δηλαδή όλη η κοινωνία έχει ανεχτεί τα μέγιστα στο βωμό ενός συγκεκριμένου σκοπού, να υπερβούμε όλη αυτή τη διαδικασία κρίσεως και να δούμε περισσότερο φως. Εν προκειμένω όμως, όταν θίγονται τέτοια θεσμικά δεδομένα αλλάζει εντελώς η υφή των αντιδράσεων. Άρα αυτό που τονίζουμε είναι ότι δε θίγεται θέμα κάποιων συμφερόντων στενά δικηγορικών γιατί δεν υπάρχουν στην προκειμένη περίπτωση.
Τι αλλοιώνουν όμως; Αλλοιώνουν τις βάσεις στις οποίες στηρίζεται μέχρι στιγμής η απονομή της δικαιοσύνης. Δηλαδή, έχουμε μια επέμβαση η οποία σκοπεί στο να επιφέρει επιτάχυνση στην απονομή της δικαιοσύνης. Αποτελεί κοινό τόπο ότι έχουμε κρίση σε ό,τι αφορά στην ταχύτητα εκδίκασης των υποθέσεων. Αυτό είναι ένα γενικό σύμπτωμα που αφορά όχι μόνο το Ιδιωτικό Δίκαιο αλλά και όλα τα άλλα. Σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό αφορά το Δημόσιο Δίκαιο, τα λεγόμενα διοικητικά δικαστήρια. Αφορά επίσης και το Ποινικό Δίκαιο, είναι ένα γενικό σύμπτωμα. Δεν είναι όμως μόνο ελληνικό είναι ένα γενικευμένο ευρωπαϊκό πρόβλημα. Σ’ αυτό άλλωστε έχουμε και οδηγίες, αποφάσεις, πλαίσια που κατατείνουν ακριβώς στο να βρουν τέτοιες λύσεις.
«Ή δεν είναι σωστοί οι θεσμοί που προωθούμε και τα μέτρα που λαμβάνουμε ή δεν εφαρμόζονται γιατί δεν υποστηρίζεται ο κάθε θεσμός»
Ποιο είναι όμως το πρόβλημα; Ότι αντί να κάνουμε κάποιες επισταμένες μελέτες και να προωθήσουμε θεσμούς, καινοτόμους ή μη, δοκιμασμένους στο εξωτερικό ή μη, οι οποίοι όμως θα εναρμονιστούν με το νομικό μας πολιτισμό, παίρνουμε βιαστικές λύσεις, τις πετάμε στο βωμό αυτής της σκοπούμενης ταχύτητας απονομής της δικαιοσύνης και βρισκόμαστε στο εξής τραγικό φαινόμενο: Τα τελευταία 15 χρόνια συζητάμε για επιτάχυνση απονομής της δικαιοσύνης και εάν δείτε τα αποτελέσματα -τα ελάχιστα που υπάρχουν σε επίπεδο μετρήσεων- θα δείτε ότι αντί για επιτάχυνση έχουμε χειροτέρευση.
Επομένως δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Ή δεν είναι σωστοί οι θεσμοί που προωθούμε και τα μέτρα που λαμβάνουμε ή δεν εφαρμόζονται γιατί δεν υποστηρίζεται ο κάθε θεσμός. Εγώ σας λέω όμως δεδομένα τα οποία δεν επιδέχονται διαψεύσεων. Για παράδειγμα οι ευρωπαϊκές καταδίκες μας την τελευταία δεκαετία πενταπλασιάστηκαν, έχουμε 52 καταδίκες μέσα στα τελευταία 3 χρόνια για καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης. Παράλληλα όμως είχαμε 11 νέα νομικά πλαίσια. Αυτό κάτι σημαίνει. Σημαίνει λοιπόν, ότι πράγματι γίνονται ορισμένες προσπάθειες αλλά είτε δεν γίνονται στην ευρύτητα που πρέπει να γίνουν είτε πάσχουν σε ό,τι αφορά την υποστήριξή τους. Εγώ πιστεύω ότι συμβαίνουν και τα δύο. Για παράδειγμα προωθείται εσχάτως την τελευταία στιγμή ο θεσμός της διαμεσολάβησης ή στο Ποινικό Δίκαιο, ο θεσμός της ποινικής συνδιαλλαγής και αντιστοίχως της συνδιαλλαγής στο Διοικητικό Δίκαιο, που είναι ένας καινοτόμος θεσμός, και πάει λέγοντας. Αν δεν υποστηριχθεί όμως, όχι αφηρημένα αλλά με συγκεκριμένες νομικές κινήσεις, ο θεσμός αυτός είναι για το φαίνεσθαι. Είναι ένας θεσμός που τον πετάμε στα βαθιά και δεν μπορεί να εφαρμοστεί.
Έχω επίσης και άλλα συγκεκριμένα παραδείγματα για να γίνω πιο σαφής. Επιχειρείται να αλλάξει η δομή της αστικής δίκης έτσι ώστε να εκδικαστούν πολύ περισσότερες υποθέσεις. Εάν μαθαίνατε ότι οι εκκρεμείς υποθέσεις αγγίζουν τις 300 χιλιάδες θα κατανοούσατε αμέσως ότι δεν μπορεί να γίνει έτσι και ότι χρειαζόμαστε ένα χρονικό διάστημα γύρω στα 8-10 χρόνια για να εκδικαστούν μόνο αυτές.
«Να μη γίνεται καμία διαδικασία στο ακροατήριο, να μην εξετάζεται ζωντανά ένας μάρτυρας σε τι αποσκοπεί τούτο;»
Ας πάμε όμως στις αλλαγές που προτείνονται στον Κώδικα της Πολιτικής Δικονομίας. Προτείνεται κατά πρώτον, να μη γίνεται καμία διαδικασία στο ακροατήριο, να μην εξετάζεται ζωντανά ένας μάρτυρας. Σε τι αποσκοπεί τούτο; Στο ότι θα συγκεντρώνουμε, κάνοντας ακριβότερη τη δικαιοσύνη, έναν φάκελο με ένορκες βεβαιώσεις, με όλα τα στοιχεία και το αποδεικτικό και θα το παίρνει ο δικαστής, θα το δουλεύει και θα βγάζει την απόφαση από το σπίτι του. Αυτό καταργεί την ίδια τη δομή απονομής της δικαιοσύνης, αμφιβάλλω για το αν έχουμε χρονικό κέρδος. Επίσης αλλοιώνει έναν άλλο παράγοντα και εδώ θίγεται ο νομικός μας πολιτισμός. Τον παράγοντα της εμπιστοσύνης του κοινού στη δικαιοσύνη.
«Θα δικαζόμαστε όλο και περισσότερο από έναν δικαστή αντί για πολυμελή δικαστήρια»
ΠτΘ: Ποια είναι η ακριβής διαδικασία που προβλέπεται σε αυτή την περίπτωση, βάσει των αλλαγών που αναφέρετε;
Θ.Δ: Δεν έχουμε αλλαγή μόνον στο αποδεικτικό υλικό και στους μάρτυρες. Έχουμε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα. Απλοποιούνται συγκεκριμένες διαδικασίες σαν αυτές να ήταν ο κύριος παράγοντας καθυστέρησης. Περνάει ένα γενικευμένο στοίχημα, πρόταγμα, ότι θα δικαζόμαστε όλο και περισσότερο από έναν δικαστή αντί για πολυμελή δικαστήρια, έτσι θα περισσεύουν δικαστές για να δικάζουν περισσότερες υποθέσεις. Επίσης, υπάρχει το σκεπτικό πώς θα μπορούσαμε να εκχωρήσουμε τέτοιες διαδικασίες σε άλλους έτσι ώστε να αποσυμφορηθούν τα δικαστήρια. Όλο αυτό δημιουργεί ένα παζλ αμφισβήτησης.
Θεωρώ ως επιστήμονας ότι το κύριο στοίχημά μας δεν είναι τέτοιου είδους αλλαγές, αλλά, παράλληλα με τη δομή της διαδικασίας, να κρατήσουμε το παραδοσιακό μας μοντέλο, να το γεμίσουμε, να το διογκώσουμε σε επίπεδο εμπιστοσύνης και να περάσουμε παράλληλους θεσμούς που δεν θα θίγουν αυτό το μοντέλο, παράλληλους εναλλακτικούς θεσμούς για να επιφέρουμε τη λεγόμενη επιτάχυνση. Όχι χάριν της επιτάχυνσης να ανατρέπουμε όλο το σύστημά μας.
«Η αντίδρασή μας έχει να κάνει με το ότι πρέπει να βάλουμε όρια στην εξυπηρέτηση συγκεκριμένων στοχεύσεων»
ΠτΘ: Η απόφασή σας να κάνετε απεργία είναι και μια επικύρωση του φόβου ότι πολλά δικαιώματα περιορίζονται και ένας κώδωνας κινδύνου ότι η κοινωνία δεν πάει καλά…
Θ.Δ.: Είναι κατεξοχήν έτσι, δεν έχω λόγο να το αρνηθώ. Το ακούσαμε και από τους συμπολίτες αλλά και εν γένει στον νομικό κόσμο. Ως συλλειτουργοί της δικαιοσύνης πρέπει να αναγνωρίσουμε τη μέγιστη σημασία της στην ίδια την ευταξία. Δεν νοείται ειρήνη στους συμπολίτες χωρίς την ίδια τη δικαιοσύνη. Δείτε ποιο είναι το αποκούμπι του κάθε πτωχευμένου, χτυπημένου και αδικημένου.
Θέλω να αναφέρω δύο στοιχεία. Το ένα είναι ότι έγιναν κάποιες επιμέρους επιτροπές για να προωθήσουν αντιπροτάσεις ή κριτική στις συγκεκριμένες προτάσεις. Ελάχιστες από αυτές λήφθηκαν υπόψη. Δεν μπορεί να αγνοείται ούτε ο δικηγορικός ούτε ο εν γένει δικαστικός κόσμος γι’ αυτό που θα κληθούν οι ίδιοι να προωθήσουν λειτουργικά.
Το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Κάπου πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένα όρια. Η έννοια των ορίων αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα έχει. Η δημοκρατία είναι διαχείριση των ορίων και μάλιστα όχι αυτών που θέτει η ίδια η έννομη τάξη αλλά αυτών μεταξύ των συμφερόντων των πολιτών. Εάν ξεφύγουμε από την έννοια της διαχείρισης των ορίων και μπούμε στην έννοια του «ό,τι μας εξυπηρετεί» είμαστε μπροστά στην τεράστια κατρακύλα που λέει ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», χωρίς όμως να ελέγχουμε τις συνέπειες. Αυτές είναι να μείνουμε χωρίς νέους, με κοινωνική ανασφάλεια.
Αυτή είναι η αγωνία του δικηγορικού κόσμου σε αυτή τη φάση. Δεν θέλω να το γενικεύω σε όλα τα επίπεδα αλλά είναι πραγματικά μια προσπάθεια να δείξουμε προς τα έξω ότι εδώ ξεφεύγουμε από την έννοια μιας αφηρημένης αντίδρασης. Η αντίδραση έχει να κάνει με το ότι πρέπει να βάλουμε όρια στην εξυπηρέτηση των συγκεκριμένων στοχεύσεών μας. Και, προς θεού, να φυλάμε σαν τα μάτια μας τη δικαιοσύνη.
«Έχουμε μείωση στις ληστείες και στις κλοπές, παρότι διερχόμαστε τη χειρότερη κρίση των τελευταίων χρόνων»
ΠτΘ: Τελικά ενδιαφέρουσα η επίσημη αιτιολογία για την αλλαγή…Η αποσυμφόρηση χωρίς να ληφθούν μέτρα για το ελλείπον προσωπικό, δικαστικό και διοικητικό… Μήπως μάς μέλλονται ακολούθως και άλλες τέτοιου είδους αλλαγές που θα μας αφήνουν τελικά ως πολίτες επί ξύλου κρεμάμενους;;
Θ.Δ.: Θέλω σε προσωπικό επίπεδο να πω την αγωνία μου. Αυτή δεν είναι ότι τελειώνει ο κόσμος αν περάσει ο συγκεκριμένος Κώδικας. Θα μεταφερθεί απλώς σε ένα επόμενο στάδιο, μια άλλη διαδικασία να αποδειχθεί η δυσλειτουργία ή η ανεπάρκεια ενός τέτοιου συστήματος. Το ζήτημα είναι πόσα θα θυσιαστούν ενδιάμεσα, πόσος χρόνος θα χρειαστεί. Σας είπα ότι είχαμε 11 αντίστοιχες παρεμβάσεις. Και οι 11 απέτυχαν.
Στην Ελλάδα έχουμε το φαινόμενο να πετάμε νόμους γενικώς, είτε για συγκεκριμένη προώθηση σκοπιμοτήτων είτε για συγκεκριμένους λόγους που έχουν να κάνουν με την υπουργική ταυτότητα –που σημαίνει ότι ο κάθε υπουργός θα βγάζει έναν νόμο– είτε με τη διαδικασία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, του φαίνεσθαι δηλαδή. Χωρίς να είναι απαραιτήτως αναγκαίο σε πάρα πολλές περιπτώσεις έχουμε τη λεγόμενη «νομοθετική κινητικότητα της δημοσιότητας». Βγαίνει ένα θέμα στη δημοσιότητα και μέσα σε πέντε μέρες βγαίνει νόμος. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο και το λέω ως επιστήμονας. Δεν γίνεται να λειτουργούμε χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη το σύνολο των συνιστωσών ενός προβλήματος. Δεν έχουμε μετρήσεις. Στη Γαλλία και στη Γερμανία έχουν ειδική Υπηρεσία, πέραν της Στατιστικής, του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Και εμείς έχουμε κάποια στοιχεία, ελλιπή όμως. Ένα παρήγορο είναι ότι έχουμε μείωση της εγκληματικότητας σε ποσοστό 15%. Στην εποχή της κρίσης λειτουργούμε υγιώς ως λαός παρότι έχουμε ένα τεράστιο δεδομένο αύξησης της εγκληματικότητας από την πλευρά των αλλοδαπών που αγγίζει το 60 με 62%. Αξίζει να επαινούμε τα στοιχεία του λαού μας, τα οποία θα είναι και το διαβατήριο να πάμε καλύτερα και να δώσουμε πράγματα και στη νέα γενιά μας. Έχουμε μείωση των σοβαρών εγκλημάτων τα τελευταία χρόνια παρά τα φαινόμενα και τις προβλέψεις ότι σε καιρό κρίσης θα είχαμε αυξήσεις κυρίως στα ιδιοκτησιακά και περιουσιακά εγκλήματα. Έχουμε μείωση στις ληστείες και στις κλοπές, παρότι διερχόμαστε τη χειρότερη κρίση των τελευταίων χρόνων. Αυτά είναι υγιή συμπτώματα.
Δεν έχουμε όμως μετρήσεις για να κλείσουμε το συγκεκριμένο κομμάτι. Δεν έχουμε υπηρεσία να μετρήσει τι αποτέλεσμα είχε η νομοθετική κινητικότητα της χρονιάς που πέρασε, πόση ταχύτητα έφερε, πόσες υποθέσεις εκδικάστηκαν, πόσο πέτυχε από άποψη αποτελεσματικότητας ο θεσμός. Από την ώρα που δεν τα έχουμε όλα αυτά οδηγούμαστε στο να δοκιμάζουμε. Πού όμως; Δοκιμή πάνω στον αξιακό δομικό χαρακτήρα της κοινωνίας μας;
«Τα προβλήματα, σε ό,τι αφορά στη διαδικασία της εκτίσεως των ποινών, βρίσκονται στη συμφόρηση των φυλακών, στην αδυναμία λειτουργίας και προώθησης των σκοπών που ο ίδιος ο Κώδικας έχει»
ΠτΘ: Ποια είναι η άποψή σας σχετικά με την υπόθεση Ρωμανού;
Θ.Δ.: Δεν είναι το ζήτημα στην εξειδίκευση, στον κάθε συγκεκριμένο Ρωμανό. Το ζήτημα, όπως θίγεται, έχει μια εξαιρετική πτυχή. Επ’ αφορμή του κάθε συγκεκριμένου το γενικεύουμε για να δούμε αν το σύστημά μας θα μπορούσε λειτουργικά να αποδώσει. Ο Σωφρονιστικός Κώδικας παρέχει συγκεκριμένες δυνατότητες και ο ισχύον Σωφρονιστικός Κώδικας δεν ανήκει στους λεγόμενους μεμψίμοιρους ή στους λεγόμενους κακούς ή ανεπίκαιρους σωφρονιστικούς κώδικές. Τα προβλήματα, σε ό,τι αφορά στη διαδικασία της εκτίσεως των ποινών, είτε στη διαδικασία των υποδίκων βρίσκονται σε ένα άλλο μέγεθος. Στη σώρευση, στη συμφόρηση των φυλακών, στην αδυναμία λειτουργίας και προώθησης των σκοπών που ο ίδιος ο Κώδικάς έχει. Αλλά και στις πρόσθετες νομοθετικές κινήσεις.
«Στην επόμενη πενταετία όλα τα καταστήματα θα γίνουν τύπου Γ΄»
Να σας αναφέρω μία τελευταία. Έχουμε έναν εξαιρετικά δυσμενή ορίζοντα σε ό,τι αφορά στη σωφρονιστική πολιτική. Και έρχεται το υπουργείο Δικαιοσύνης εσχάτως, ενώ είχαμε καθεστώς, με τον νόμο 3772/2009, για τα καταστήματα τύπου Γ΄, δημιουργεί ένα συγκεκριμένο κατάστημα στον Δομοκό και περνάει ένα νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο θα έχει ως κατάληξη στην επόμενη πενταετία όλα τα καταστήματα να γίνουν τύπου Γ΄, επειδή διευρύνει πάρα πολύ τα κριτήρια. Είναι σαν να λειτουργούμε στον ωκεανό χωρίς πυξίδα.
ΠτΘ: Θεωρείτε ότι το «πουλόβερ» των δικαιωμάτων ξηλώνεται;
Θ.Δ.: Όντως έτσι είναι. Αν έφερνε και αποτελέσματα θα λέγαμε ότι χάριν αυτής της στοχεύσεως θα μειώσουμε για ένα διάστημα τα δικαιώματά μας. Εγώ είμαι εντελώς σίγουρος ότι δεν θα φέρει κανένα αποτέλεσμα. Και αυτό είναι η μέγιστη αδικία γιατί το αποτέλεσμα είναι η κρίση στην κοινωνία, είναι η επόμενη γενιά. Το σύστημά μας θέλει ευφυείς λύσεις, δεν θέλει μια σώρευση λύσεων που θα γίνονται νόμοι του κράτους.
Τι σημαίνει ευφυείς; Είναι οι εναλλακτικές λύσεις σε όλη αυτή τη διαδικασία, τόσο στο Αστικό όσο και στο Ποινικό Δίκαιο. Σημαίνει λοιπόν ότι διατηρούμε τη δομή του πολιτισμού μας και ύστερα βρίσκουμε λύσεις που είναι συναπτές με το σύστημά μας χωρίς να το επηρεάζουν και να το ανατρέπουν. Για παράδειγμα, το πρόβλημα των φυλακών ή θα πρέπει να λυθεί λέγοντας ότι είμαστε ένα κράτος φυλακών και ότι πρέπει να διαθέσουμε από τον προϋπολογισμό του κράτους 10-15 δισεκατομμύρια για παράδειγμα για να κάνουμε άλλες τόσες φυλακές, που σε όποιον και να το πείτε θα σας πει «αυτή είναι η προτεραιότητα ενός σύγχρονου κράτους δικαίου;», ή αλλιώς να πάμε σε κάποιες ευφυείς λύσεις.
Μια ευφυής λύση για την αποσυμφόρηση των φυλακών
Προχθές κυρώθηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης μία απόφαση-πλαίσιο του 2009. Ήταν στο πλαίσιο του πυλώνα για την απονομή δικαιοσύνης στον ευρωπαϊκό ενιαίο χώρο και δίνει τη δυνατότητα να δικάζονται μεν σε ένα κράτος αλλά κυρίως να εκτίονται οι ποινές σε διαφορετικά κράτη. Δηλαδή ένας Γερμανός που δικάζεται στην Ελλάδα μπορεί να εκτίσει την ποινή του στη Γερμανία. Με μια τέτοια ευφυή λύση μπορούμε να διαχειριστούμε και να διώξουμε ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος σώρευσης των φυλακών μας, που είναι οι αλλοδαποί είτε με διακρατικές συμφωνίες είτε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όχι να τους εξοβελίσουμε αλλά να προωθήσουμε δικαιοκρατικά τη διαδικασία για να εκτίσουν την ποινή τους εκεί. Αντιστοίχως αυτό θα είχε μια αποσυμφόρηση ενός αριθμού κρατουμένων που αγγίζουν τους έξι χιλιάδες ενώ αυτή τη στιγμή έχουμε δεκατρείς. Όταν δεν πάμε στις ευφυείς λύσεις τι κάνουμε; Βρισκόμαστε είτε σε ένα καθεστώς διαχείρισης με περικοπή δικαιωμάτων είτε αλλιώς σε ανατροπή του ίδιου του συστήματος μας. Θα αναγκαστούμε να πούμε ότι όποιος εκτίει το ένα πέμπτο της ποινής να φεύγει έξω διότι δεν μπορούμε να τον συντηρήσουμε στη φυλακή. Αυτό ανατρέπει και όλες τις άλλες καινοτόμες λύσεις και είναι μια λύση ανάγκης επί ματαίω γιατί δεν έχει βάθος και ορίζοντα, δεν έχει μέλλον. Είναι διαχείριση του παρόντος στο σκοτάδι.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
