«Θελουμε πανεπιστημιο δημοσιο, δωρεαν, ανοιχτο και προσιτο σε ολους»

Αλέξανδρος Κωνσταντίνου και Νίκος Σόχαλης σήμερα κοντά μας, μέλη της φοιτητικής παράταξης Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων, της οποίας η παρουσία στα πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα του τόπου είναι συνεχής. Συνομιλούμε για τις αυριανές φοιτητικές εκλογές, αλλά και για το μείζον ζήτημα της εποχής, τον πόλεμο και το φιλειρηνικό κίνημα, αντλώντας αισιοδοξία μέσα από γόνιμο προβληματισμό.



ΠτΘ: Θα ξεκινήσουμε με δύο ερωτήσεις εκτός φοιτητικών εκλογών, που αφορούν στην πραγματικότητα. Η μία αφορά στον πόλεμο και η δεύτερη στην κάθοδο των κυβερνητικών στελεχών στην πόλη μας. Πώς κρίνετε αυτήν την κάθοδο;

Α.Κ.: Η κάθοδος των κυβερνητικών στελεχών και εν μέσω πολέμου και εν μέσω προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία είναι τουλάχιστο προκλητική για τη νοημοσύνη μας και το φιλειρηνικό κίνημα, να έρχονται υπουργοί και να έχουν το θράσος να μπαίνουν σε ένα πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, για να μιλήσουν για τον πόλεμο, υπουργοί μίας κυβέρνησης που δεν έκανε τίποτα άλλο παρά έβαλε τη χώρα μας στον πόλεμο, με το να παραχωρεί τη βάση της Σούδας να στέλνει ελληνικά πλοία στον Περσικό, με το να χρησιμοποιείται ελληνικό πλήρωμα σε κατασκοπευτικά αεροπλάνα που πετάνε στο Ιράκ, χωρίς μάλιστα να έχει καμία συμβατική υποχρέωση η κυβέρνηση. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται πλήρως μπλεγμένη στον πόλεμο, παρά τις όποιες διακηρύξεις του Πρωθυπουργού και των κυβερνητικών στελεχών.

ΠτΘ: Θα μπορούσε κάποιος να σας καταθέσει την εξής αντίδραση. Το σύνολο των ευρωπαϊκών κρατών έδρασαν με αυτόν τον τρόπο. Οι λαοί λένε όχι και οι πρωθυπουργοί ακολουθούν άλλη γραμμή, όπως στην Ισπανία, τη Γερμανία. Μήπως τελικά αυτό συμβαίνει γιατί η Ευρώπη δεν έχει τη δική της φωνή και όσες χώρες ανήκουν στο ΝΑΤΟ είναι καταδικασμένες σε αυτή τη διγλωσσία;

Α.Κ.: Μήπως αυτό συμβαίνει γιατί οι δημοκρατικές διαδικασίες στην Ευρώπη κάπου χωλαίνουν; Αν υπάρχει τέτοιας μορφής αναντιστοιχία, μία τελευταία δημοσκόπηση λέει ότι το 94% του ελληνικού λαού λέει όχι στον πόλεμο, ενώ ποσοστά άνω των 80% και στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη είναι αντίθετα στον πόλεμο, αλλά και οι κυβερνήσεις τους και η ΕΕ δεν έκανε τίποτα για να τον αποτρέψει και αρκείται μόνο στο να λέει μακάρι να τελειώσει γρήγορα. Μάλλον αυτό δείχνει μία αναντιστοιχία του κοινού αισθήματος του λαού με αυτό που εκφράζει η κυβέρνησή τους. Και μάλλον υπάρχει πρόβλημα αντιπροσώπευσης.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι πραγματικά υπάρχει δυνατότητα να αλλάξει ο κόσμος, να αλλάξει η Ευρώπη, να σταματήσει ο πόλεμος ή η προοπτική των πολέμων;

Α.Κ.: Κανείς δεν έχει την αυταπάτη ότι κατεβαίνοντας σε μία πορεία ή σε πολλές πορείες θα αλλάξει τον κόσμο. Το να κατεβαίνεις σε μία πορεία, να διαδηλώνεις ή να κάνεις διάφορες δράσεις, είναι ένα κομμάτι από αυτή τη δράση. Το να αλλάξουμε τον κόσμο ακούγεται πολύ μαξιμαλιστικό. Να αλλάξουμε όμως κάποια πράγματα αρχίζοντας από τα πολύ μικρά, αρχίζοντας από το πανεπιστήμιό μας ή ο κάθε πολίτης να αλλάξει κάποιες συνθήκες από την καθημερινότητά του και την ποιότητα ζωής του. Νομίζω όμως ότι αυτό που συμβαίνει την τελευταία πενταετία, οι ευρείες συγκεντρώσεις των ανθρώπων στις ευρωπορείες του Άμστερνταμ, στο Σιάτλ, στη Γένοβα, στην Πράγα, το ένα εκατομμύριο ανθρώπων που διαδήλωσαν στη Φλωρεντία ενάντια στον πόλεμο, είναι η νέα ελπίδα του κόσμου. Περάσαμε μία δύσκολη δεκαετία του ΄90 όπου όλοι έλεγαν ότι η ιστορία τελείωσε και ότι αυτό που συμβαίνει είναι μονόδρομος. Απέναντι σε όλα αυτά τα πράγματα για πρώτη φορά στο τέλος της δεκαετίας του ΄90 είδαμε ανθρώπους ξανά να οργανώνονται, να πολιτικοποιούνται, να ριζοσπαστικοποιούνται, να βγαίνουν στους δρόμους και να διαδηλώνουν την αντίθεσή τους, να λένε ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι ορθολογικό, ότι αυτό που συμβαίνει πρέπει να αλλάξει. Κανείς, τουλάχιστον από τον δικό μας χώρο, δεν θα επικαλεστεί ότι έχει τις μαγικές λύσεις. Κανείς δεν λέει ότι έχουμε την απόλυτη αλήθεια ή ακριβώς ποιο μοντέλο θέλουμε να προβάλλουμε ή να φέρουμε την λαϊκή κυριαρχία ή πώς ακριβώς θα το αλλάξουμε. Αυτό που λέμε στον κόσμο και αυτό που κάνουμε και εμείς οι ίδιοι, για αυτό και συμμετέχουμε στις δυνάμεις του Δικτύου Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Σχημάτων, είναι ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι ορθολογικός, αυτό που συμβαίνει δεν είναι μονόδρομος, μπορεί να αλλάξει και πρέπει να αλλάξει, μόνο μέσα από συλλογικότητες, μόνο μέσα από την αυτενέργεια των πολιτών και την οργάνωσή τους μέσα από μαζικούς χώρους, γιατί όσο πιο πολλοί είμαστε τόσο πιο δυνατοί είμαστε.

Ν.Σ.: Οι διαδηλώσεις και το κίνημα μπορούμε να πούμε πως έχει αποκτήσει μία δυναμική σε παγκόσμιο πλαίσιο και μας δίνει την δυνατότητα να ελπίζουμε…

ΠτΘ: Θυμάστε ότι και τα κινήματα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση θεωρήθηκαν, σε πολιτικό επίπεδο, αθροιζόμενα από πολλά ιδεολογικά ρεύματα, Αυτό δεν είναι πρόβλημα ;

Ν.Σ.: Αυτή είναι και η λάμψη του. Είναι γεγονός ότι είναι μία πολυσυλλεκτικότητα από όλους τους χώρους. Και αυτό ακριβώς είναι και η δυναμική αυτών των κινημάτων.

Α.Κ.: Αυτό που έγινε με το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και το ότι μπορούν άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικά αιτήματα, δηλαδή μπορεί η οικολογική οργάνωση που αγωνίζεται στην περιοχή κατά του χρυσού να συναντιέται με τις πολιτικές συλλογικότητες, όπως είμαστε εμείς, να συναντιέται με τα συνδικάτα και όλοι μαζί να βάζουν πέντε κοινά αιτήματα και να συζητάνε και να βγαίνουν μπροστά. Αυτό επιχειρούμε να κάνουμε και αυτό κάνουμε μέσα από το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και αυτό κάνει όλος ο κόσμος μέσα από το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ.

ΠτΘ: Και βέβαια δεν είναι τυχαίο να βγαίνει κάποιος στους δρόμους και να αγωνίζεται με αίτημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Με αυτή την έννοια βάζετε ευοίωνες προοπτικές και νότα αισιοδοξίας στο σημερινό απαισιόδοξο σκηνικό, όπου βλέπουμε να υπάρχει ανακολουθία μεταξύ κυβερνήσεων και λαϊκών κινημάτων και του φιλειρηνικού κινήματος;

Α.Κ.: Ο περισσότερος κόσμος δεν κατεβαίνει στο δρόμο για να πει όχι στον πόλεμο, κατεβαίνει για να τον σταματήσει. Πιθανόν να μην μπορέσει να σταματήσει αυτός ο πόλεμος με διαδηλώσεις. Αυτό όμως που θα έχουμε καταφέρει είναι να μπει ένας κόσμος σε μία διαδικασία συνειδητοποίησης, έτσι ώστε την επόμενη φορά να είμαστε πιο έγκαιρα εκεί και να έχουμε να δημιουργήσει τις προοπτικές που θα ανατρέψουν τις πολιτικές που γεννούν τον πόλεμο.

Ν.Σ.: Και να μη νομίζουμε ότι αυτοί εκεί επάνω δεν αντιλαμβάνονται τίποτα. Οι μαζικές πορείες είναι αποτελεσματικές.

Α.Κ.: Εξάλλου, αν δεν φοβόντουσαν τον κόσμο, δεν θα υπήρχε αστυνομοκρατία. Χαρακτηριστικό είναι ότι η μεγάλη πορεία της Πέμπτης, που έγινε στην Αθήνα, χτυπήθηκε από τις δυνάμεις καταστολής. Έριξαν δακρυγόνα αστυνομικοί, κυνήγησαν μέλη του Φόρουμ. Είναι ένα κλίμα τρομοκρατίας για να σταματήσει ο κόσμος να κατεβαίνει στους δρόμους.

ΠτΘ: Κάποιες παρατάξεις σας λένε ότι εσείς και κάποιοι άλλοι, επειδή δεν έχετε αιτήματα για το πανεπιστήμιο, επικεντρώνεστε στα του πολέμου…

Α.Κ.: Το να κάνουμε πράγματα για το πανεπιστήμιό μας δεν σημαίνει να βρίσκουμε καρέκλες για μία αίθουσα, δεν σημαίνει να πιέζουμε την πρυτανεία να κάνει το αυτονόητο, να ανοίξει το αναγνωστήριο στη νέα σχολή, όπως επαίρονται η ΔΑΠ και η Αδέσμευτή Πρόταση. Το να κάνουμε πράγματα για το πανεπιστήμιο σημαίνει να κάνουμε το πανεπιστήμιο που θέλουμε δημόσιο, δωρεάν, ανοιχτό και προσιτό σε όλους. Σε τελευταία ανάλυση, η παράταξη και το σχήμα του οποίου είμαστε μέλη είναι ένα σχήμα με καθαρά αντιιεραρχικό και αυτόνομο χαρακτήρα, είναι αυτό που μπορεί να λέει ότι με δικούς του κατά βάση αγώνες σήμερα οι φοιτητές στην Κομοτηνή έχουν δωρεάν μετακίνηση. Αν αυτό δεν είναι προσφορά για τα άμεσα και καθημερινά του πανεπιστημίου, τότε είναι το να βγάλουμε τον κώδικα φωτοτυπίες και να τον μοιράζουμε; Αυτό δεν είναι προσφορά, αυτό απλά σημαίνει ότι μου δίνει χρήματα το κόμμα για να βγάζω φωτοτυπίες και να κάνω επικοινωνιακή πολιτική. Για μας οι παρατάξεις δεν είναι βιβλιοπωλεία, για μας οι παρατάξεις δεν καλύπτουν τις τρύπες του κρατικού προϋπολογισμού και της διοίκησης. Για μας οι παρατάξεις είναι για να προβληματίσουν και να καλέσουν τον κόσμο να πάρει τη ζωή του στα χέρια του.

ΠτΘ: Θίξατε τη σύνδεση κάποιων φοιτητικών παρατάξεων με κόμματα. Και σεις συνδέεστε με κόμμα. Το αποδέχεσθε; Θεωρείται ότι η κομματικοποίηση απομακρύνει από την πολιτικοποίηση και την πολιτική σκέψη;

Α.Κ.: Το μόνο που έχουν να μας προσάψουν είναι η σύνδεση με κάποιο κόμμα. Εμείς ως Δίκτυο ανήκουμε σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο. Αυτός ο χώρος ονομάζεται Ανανεωτική Ριζοσπαστική Αριστερά, είναι χώρος της αριστεράς που δημιουργήθηκε μέσα από μακρά πορεία ξεκινώντας από το Μάη του 1968 στη Γαλλία και συνεχίστηκε με την Ευρωπαϊκή Αριστερά, είναι ο χώρος που είχε ξεκάθαρες θέσεις απέναντι στη συνταγματική αριστερά, είναι ένας χώρος ισότητας, ελευθερίας και αυτονομίας. Σύμμαχός μας όποιος ανήκει σε αυτό το χώρο. Υπάρχουν κόμματα που ανήκουν σε αυτό το χώρο, υπάρχουν μέλη του δικού μας σχήματος που ανήκουν σε κομματικές δυνάμεις. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι είμαστε η συσπείρωση κάποιου πολιτικού κόμματος. Είμαστε ανοιχτοί σε όλους. Έχουμε ανθρώπους που ανήκουν σε κόμματα, έχουμε ανένταχτους ανθρώπους. Ο τρόπος που λειτουργούμε είναι ο άμεσος δημοκρατικός και κανείς δεν μπορεί να μας προσάψει ότι δεν βγάζουμε εμείς τις θέσεις μας. Λειτουργούμε μόνο με ολομέλειες, με μη ιεραρχική δομή συζητώντας τα πάντα και χρηματοδοτούμαστε μόνο από δικούς μας πόρους, γιατί θεωρούμε ότι η αυτονομία είναι βασικό κομμάτι της άποψής μας για το φοιτητικό κίνημα και γενικότερα για την πολιτική. Μία παράταξη που ευαγγελίζεται ότι είναι αριστερή, αν έχει μορφή πυραμίδας μέσα στις δομές της, έχει μορφή εξουσιαστική, τότε δεν λέγεται αριστερά. Εμείς είμαστε και αυτόνομοι και δεν έχουμε τέτοιου είδους κομματική εξάρτηση.

ΠτΘ: Σας ευχαριστούμε πολύ.

Α.Κ. – Ν.Σ.: Κι εμείς σας ευχαριστούμε.

Τ.Β.-Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.