«Θελουμε να ζουμε με αξιοπρεπεια»

Με τον Πρόεδρο του Συλλόγου Συνταξιούχων ΙΚΑ, Γεώργιο Γεωργίου, συζητά σήμερα ο ΠτΘ. Σε διαρκή κινητοποίηση οι συνταξιούχοι διεκδικούν σίγουρη σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Και όπως λέει ο ίδιος ο κ. Γεωργίου «οι συνταξιούχοι θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια. Θέλουν μισθό που να μη στηρίζεται σε προνοιακά επιδόματα».

Γεώργιος Γεωργίου όμως…

ΠτΘ: κ. Γεωργίου σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου οι συνταξιούχοι μετά το Πάσχα θα κατέλθουν σε νέες κινητοποιήσεις…

Γ.Γ.: Οι συνταξιούχοι δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι στους δρόμους. Ήδη τον προηγούμενο μήνα έγιναν συγκεντρώσεις σε μεγάλα αστικά κέντρα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Πάσχα. Μετά το Πάσχα προχωράμε σε νέες. Τα προβλήματά μας είναι μεγάλα αλλά θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι και απλά. Οι συνταξιούχοι πλέον έχουν περάσει σε ένα στάδιο που απαιτεί κυρίως σίγουρη σύνταξη, που να επαρκεί για να ζήσουν και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αυτά τα αιτήματά τους δεν εξασφαλίζονται. Αυτό εξωθεί τους συνταξιούχους να βγαίνουν στους δρόμους.

ΠτΘ: Μέσα στον απόηχο των πολιτικών ειδήσεων οι κινητοποιήσεις των συνταξιούχων περνούν απαρατήρητες αν και όταν αναφέρονται σε εσάς σας αποκαλούν τιμημένα γηρατειά…

Γ.Γ.: Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να αποτελούμε πάντα πρωτοσέλιδο. Η κατάσταση διαμορφώνεται έτσι ώστε όταν κάποιοι διαμαρτύρονται συνεχώς να τους θέτουν στο περιθώριο. Παρόλα αυτά είναι αναγκαίο οι συνταξιούχοι να βγουν στους δρόμους, να φωνάξουν, γιατί οι συνταξιούχοι δεν ενδιαφέρονται τόσο για το δικό τους παρόν, όσο για το μέλλον, για τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Αυτά είναι που αυτή τη στιγμή έχουν προτεραιότητα στη ζωή μας. Εμείς εν πάση περιπτώσει παίρνουμε μία σύνταξη έστω και μικρή και με αυτή τα κουτσοβολεύουμε. Αν σκεφθεί κανείς ότι η δικιά μας η γενιά είναι μαθημένη σε πολύ λίγα, έχουμε γερά πνευμόνια, και ελπίζουμε ότι θα πάμε κόντρα στις διαπιστώσεις που κάνουν οι οικονομολόγοι ότι ζούμε πολλά χρόνια και θα ζήσουμε ακόμη περισσότερα. Το ζήτημα είναι τι θα γίνει με τις επόμενες γενιές και το θέμα είναι σημαντικότατο.

ΠτΘ: Αναφερθήκατε σε δύο προβλήματα που αφορούν στους συνταξιούχους. Το ένα αφορά στη σύνταξη. Ποιες είναι οι διεκδικήσεις σας;

Γ.Γ.: Οι χαμηλότεροι σύνταξη που παίρνουμε είναι αυτή των 450 ευρώ. Εμείς θέλουμε η σύνταξή μας να φθάνει το 80 ημερομίσθια. Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο νομός μας είναι ότι πολλοί από την περιοχή μας αναγκάστηκαν να φύγουν και να δουλέψουν σε άλλα μέρη, όπως στο Λαύριο, στη Δραπετσώνα και αυτοί οι άνθρωποι παίρνουν μία σύνταξη η οποία είναι περίπου 300 ευρώ και πολλές φορές είναι και λιγότερη. Όπως καταλαβαίνετε όσο και οικονομικά κι αν προσπαθήσει κάποιος δεν μπορεί να ζήσει με αυτά. Αλλά και οι κατώτερες συντάξεις του ΙΚΑ που κυμαίνονται στο ύψος των 430 περίπου ευρώ είναι πραγματικά πολύ χαμηλές για να μπορέσει να ανταποκριθεί κάποιος στις σημερινές ανάγκες. Βεβαίως δεν μπορεί να υπάρξει άλλη κατάσταση τέτοια που να βοηθήσει τον κόσμο να βγει από το αδιέξοδο, εκτός αν διαμαρτύρεται συνεχώς. Εμείς ζητούμε να εφαρμοστεί το καθεστώς που υπήρχε στις συντάξεις πριν το Νόμο Σιούφα, δηλαδή τα 80 ημερομίσθια. Είναι πάγιο αίτημα των συνταξιούχων να επανέλθει αυτό το σύστημα. Αυθαίρετα έγινε ο υποβιβασμός των συντάξεων χωρίς καμία μελέτη. Σήμερα δεν μπορεί να ζήσει κανείς με αυτά τα χρήματα και το αναγνωρίζουν όλοι. Εμείς ζητάμε 1050 ευρώ κατώτατη σύνταξη, αλλά θα συμβιβασθούμε και με λιγότερα. Απλά θέλουμε συντάξεις κάποιου επιπέδου για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Και αυτά που ζητάμε δεν είναι υπερβολικά. Του χρόνου η ακρίβεια θα είναι μεγαλύτερη.

ΠτΘ: Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζετε είναι αυτό της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης…

Γ.Γ.: Θα πρέπει να σας πάω λίγο πίσω. Στη Λισσαβόνα το μόνο που συμφώνησαν οι υπουργοί των οικονομικών πάνω στο ασφαλιστικό ζήτημα είναι ότι οι συνταξιούχοι ζουν πολλά χρόνια. Από εκεί ξεκινά το κακό. Θα μου πείτε ότι είναι μακιαβελλική η σκέψη, αλλά προσωπικά δεν την αποποιούμαι. Ελάττωσαν τις συντάξεις με κάθε τρόπο, με κυριότερο το μέσο της ακρίβειας, παρέχουν ελλιπή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επιμηκύνουν τα όρια του εργάσιμου χρόνου. Όλα αυτά οδηγούν στο να ζουν λιγότερο οι συνταξιούχοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Είναι ένα σκεπτικό παράλογο μεν, αλλά φαίνεται ότι ένα τέτοιο παράλογο σχέδιο τους οδηγεί. Αλλιώς δεν μπορεί να το εξηγήσει κανείς. Αυτό που λένε ότι με την Λισσαβόνα επιδιώκουν την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και ότι με αυτήν θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και με αυτές θα αυξηθούν οι εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία και άρα θα αυξηθούν οι συντάξεις, γίνεται μόνο στα όνειρα και δεν θα γίνει ποτέ, γιατί ξέρουμε ότι με το σύστημα αυτό κεφάλαιο που δεν κερδίζει δεν είναι καν κεφάλαιο.

ΠτΘ:κ. Γεωργίου το ΙΚΑ αν και μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της χώρας αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, τα οποία αυξάνονται με την είσοδο σε αυτόν και άλλων ταμείων, τελευταίο παράδειγμα οι τραπεζοϋπάλληλοι. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Γ.Γ.: Η είσοδος νέων ασφαλισμένων στο ΙΚΑ είναι θετικό. Το ζήτημα είναι οι νέοι αυτοί ασφαλισμένοι να φέρνουν νέα ελλείμματα. Το ΙΚΑ δεν είναι φορέας κοινωνικής πρόνοιας αλλά είναι ασφαλιστικός φορέας. Όταν το κράτος προσπαθεί να λύσει προβλήματα προνοιακά μέσα από το ΙΚΑ, τότε δημιουργούνται ελλείμματα. Να θυμίσω ότι στο ΙΚΑ εντάχθηκαν κάποιες ομάδες προσφύγων που εντάχθηκαν σ’ αυτό, όπως Αιγυπτιώτες, Κωνσταντινουπολίτες, που καλώς μπήκαν από άποψη περίθαλψης από την άλλη πλευρά όμως το κράτος έπρεπε να δώσει στο ΙΚΑ το ανάλογο τίμημα για την είσοδό τους στην κοινωνική ασφάλιση. Το ίδιο πρέπει να γίνει και τώρα. Να μπουν οι τραπεζοϋπάλληλοι, οι υπάλληλοι των συνεταιριστικών οργανώσεων όπως αποφασίσθηκε αλλά να μη φέρνουν μαζί τους ελλείματα, δηλαδή το κράτος να μη φορτώσει στο ΙΚΑ ελλείμματα, τότε πραγματικά δημιουργείται μεγάλο ζήτημα. Ήδη το κράτος έχει «υπεξαιρέσει» πολλά χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων και ιδιαίτερα του ΙΚΑ, να μη το φορτώσουμε και με άλλα.

ΠτΘ: Μα τα ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων οφείλονται στο γεγονός ότι το κράτος δεν πληρώνει τις εισφορές του, σε αντίθεση με τους εργαζόμενους και τους εργοδότες…

Γ.Γ.: Ο εργαζόμενος είναι ο μόνος που πληρώνει σίγουρα την εισφορά του. Το κράτος δεν πληρώνει και σαν εργοδότης είναι αναξιόπιστο.

ΠτΘ: Το ασφαλιστικό είναι ένα θέμα που απασχολεί την κοινωνία. Βλέπουμε τις κυβερνήσεις να είναι άτολμες. Εσείς τι πιστεύετε ότι θα πρέπει να αποτελέσει τη βάση για μία συζήτηση επίλυσής του;

Γ.Γ.: Το ασφαλιστικό είναι ένα μεγάλο θέμα και δεν μπορεί να το κλείσει κανείς. Θα είναι πάντα στην επικαιρότητα επειδή σχετίζεται με την κοινωνία. Εξαρτάται προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κλείσει. Αν είναι να συζητήσουμε το θέμα της επιστροφής των κλεμμένων από το κράτος, να χτυπήσουμε την εισφοροδιαφυγή, το θέμα των ανασφαλίστων, -σημειωτέον ότι μία περσινή μελέτη της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας αποκάλυψε ότι το 30% των εργαζομένων είναι ανασφάλιστοι, -τότε ναι να συζητήσουμε. Αλλά η μείωση των συντάξεων, η επιμήκυνση του εργάσιμου χρόνου εργασίας και ηλικίας κατ’ αρχήν είναι προτάσεις που δεν οδηγούν σε λύση και δεύτερον είναι λύσεις τις οποίες πληρώνουν οι εργαζόμενοι που δεν φταίνε σε τίποτα. Τα ελλείμματα δεν τα δημιούργησαν οι εργαζόμενοι, ούτε τις ανισότητες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Αυτοί που τα δημιούργησαν να πληρώσουν.

ΠτΘ: Ποια είναι η εικόνα που υπάρχει στο θέμα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης;

Γ.Γ.: Η εικόνα που επικρατεί τοπικά αποτελεί αντανάκλαση αυτού που ισχύει γενικότερα. Στο τοπικό ΙΚΑ υπάρχει ένας απαρχαιωμένος κανονισμός σε ό,τι αφορά στους γιατρούς. Με την είσοδο των ασφαλισμένων των ΤΕΒΕ, ΤΣΑ και ΤΑΕ στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του ΙΚΑ πολλαπλασιάστηκαν οι ασφαλισμένοι, ο αριθμός των γιατρών όμως έμεινε ίδιος. Σήμερα με 50000 ασφαλισμένους στο ΙΚΑ στο νομό μας έχουμε μόνο 7 γιατρούς παθολόγους, αριθμός μικρός. Επίσης δεν υπάρχουν ειδικότητες αναγκαίες. Για παράδειγμα εδώ και πέντε χρόνια δεν υπάρχει γιατρός ωτορινολαρυγγολόγος, δεν έχουμε πνευμονολόγο ο οποίος είναι απαραίτητος στη δικιά μας περιοχή. Και οι γιατροί που υπάρχουν ήδη συμπληρώνουν τα χρόνια και σε λίγο θα συνταξιοδοτηθούν. Επί πλέον ζητήματα που άμεσα σχετίζονται με την υγεία του κόσμου δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν. Για παράδειγμα δεν μπορούν να κάνουν στο ΙΚΑ οι γυναίκες τεστ Παπανικολάου. Βρισκόμαστε στην εποχή της προληπτικής ιατρικής, ο καρκίνος του μαστού είναι διαδεδομένη ασθένεια, οπότε όταν οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν το τεστ αυτό έχει επιπτώσεις και στην υγεία τους αλλά και στο ίδιο το ταμείο γιατί και οι εγχειρήσεις πληρώνονται και οι πρόωρες συντάξεις πληρώνονται. Μία τέτοια απαξίωση είναι γενικότερη. Αλλά και ζητήματα που έχουν μία κατεύθυνση σωστή και εκεί ακόμη υπάρχει πρόβλημα. Για παράδειγμα η εφαρμογή του ραντεβού, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την αλλαγή της βάρδιας των γιατρών. Ενώ οι γιατροί πήγαιναν πρωί και απόγευμα τώρα πηγαίνουν πρωί και απόγευμα με αποτέλεσμα ο ασφαλισμένος να μη μπορεί να επιλέξει το γιατρό του. Είναι υποχρεωμένος να πάει στο γιατρό που έχει βάρδια ή να χάσει μεροκάματα. Πρόσφατα ξεκίνησε μία προσπάθεια ενοποίησης του χώρου της υγείας και αυτό αποτελεί καλή προσπάθεια. Ένας που θέλει να κάνει μία εξέταση στομάχου θα πρέπει να πάει στο ΙΚΑ να κλείσει ραντεβού στο γιατρό του, να του δώσει ο γιατρός του παραπεμπτικό για το νοσοκομείο. Το νοσοκομείο όμως δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει ούτε τους δικούς του ασθενείς, οπότε γυρίζει πάλι πίσω στο ΙΚΑ, του γράφει ο γιατρός ότι η υπόθεση είναι επείγουσα και πηγαίνει στον εξωτερικό γιατρό. Ενώ όλα αυτά είναι απλά πραγματάκια που θα μπορούσαν να διορθωθούν. Δε φτάνουν οι εγκαταστάσεις του νοσοκομείου, θα μπορούσαν να βάλουν έναν δεύτερο στο νοσοκομείο έτσι ώστε να μην είναι αναγκασμένος ο ασφαλισμένος του ΙΚΑ να απευθυνθεί στον ιδιωτικό τομέα. Βλέπουμε λοιπόν, μια υποβάθμιση γενικότερη των υπηρεσιών του ΙΚΑ, με απώτερο στόχο να απηυδήσουν οι ασφαλισμένοι και να πουν ας στραφούμε στον ιδιωτικό να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας. Να πληρώνουμε αλλά να έχουμε την υγειά μας.

ΠτΘ: κ. Γεωργίου, ποια είναι η άποψή σας για το ΕΚΑΣ;

Γ.Γ.: Το ΕΚΑΣ δεν το ζητήσαμε εμείς. Ας μας έδιναν σύνταξη το 80% του ανειδίκευτου εργάτη και τους χαρίζουμε το ΕΚΑΣ. Συνάδελφος από το ΤΣΑ μου έλεγε ότι αν και δούλεψε 43 χρόνια κατάντησε να παίρνει επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης, δηλαδή προνοιακό επίδομα. Με 43 χρόνια δουλειάς να παίρνουμε προνοιακό επίδομα; Αυτό δεν συμβάλλει στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Εμείς θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Και αυτό είναι και το σύνθημα της εποχής μας. Δεν ξέρω αν προσέξατε τους νεαρούς στη Γαλλία που μιλούσαν γι’ αυτό το θέμα. Έλεγαν εγώ βγαίνω στο δρόμο για να υπερασπιστώ την αξιοπρέπειά μου. Και πραγματικά άνθρωπος που δεν έχει δουλειά, που δεν έχει εισόδημα, δεν μπορεί να είναι αξιοπρεπής. Είναι πραγματικότητα αυτή που την αντιμετωπίσαμε κι εμείς στη δικιά μου την ηλικία την περίοδο που υπήρχε πάλι μεγάλη ανεργία στην Ελλάδα και την αντιμετωπίζει και η σύγχρονη νεολαία, αλλά την αντιμετωπίζουν και τα ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και ανάμεσα σ’ αυτούς και ο συνταξιούχοι. Είναι ένα μεγάλο θέμα, είναι ένα θέμα που σίγουρα θα αποτελέσει και κυρίαρχο θέμα στις εξεγέρσεις του μέλλοντος.

ΠτΘ: Παρ’ όλα αυτά τα προβλήματα που υπάρχουν και τα ζούμε της ανεργίας, της φτώχειας, ο κόσμος δε βγαίνει στους δρόμους. Γιατί;

Γ.Γ.: Αυτό είναι ένα ζήτημα, στο οποίο επιδρούν πολλοί παράγοντες. Κατ’ αρχήν καλλιεργείται στο λαό το αίσθημα της αναμονής. Δεν πάμε καλά φέτος, ελπίζουμε αυτή την τετραετία να πάμε καλύτερα, ίσως φτιάξουν τα πράγματα, την ερχόμενη τετραετία, όμως σίγουρα θα πάμε καλά, επομένως περιμένετε. Δεύτερον, επικρατεί η άποψη γιατί να βγούμε στους δρόμους και ποιος θα μας ακούσει; Ή η άποψη κι άλλοι βγήκαν στους δρόμους και τι έγινε; Έχουν δώσει στον κόσμο μια τέτοια κατεύθυνση μοιρολατρική, η οποία όμως δεν νομίζω ότι μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμη. Βέβαια, δεν μπορεί να περιμένει κανείς να μαντέψει πότε θα έχουμε την επόμενη εξέγερση, ή την επόμενη διαμαρτυρία, αλλά είναι σίγουρο ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί. Δεν μπορεί να συνεχιστεί η πορεία της κοινωνίας προς αυτή την κατεύθυνση.

ΠτΘ: Συνδικαλίζεστε κ. Γεωργίου από το 1965 και κατεβαίνετε στους δρόμους ακόμη και τώρα. Σήμερα, όπως είπατε κι εσείς για κάποιους λόγους, μοιρολατρικά οι άνθρωποι δεν κατεβαίνουν στους δρόμους. Γι’ αυτό το θέμα δεν ευθύνονται καθόλου οι συνδικαλιστικές ηγεσίες;

Γ.Γ.: Εξαρτάται. Δεν είναι απόλυτο. Να μην τα ρίχνουμε όλα στις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Θα χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα το ασφαλιστικό και το θέμα που δημιουργήθηκε την περασμένη φορά. Η τότε κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να περάσει πολύ σκληρά μέτρα, από τα οποία βέβαια δεν έχει παραιτηθεί και η παρούσα, αλλά εμείς καταφέραμε να τους σταματήσουμε. Ήταν μια επιτυχία του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν είναι όλα προδιαγεγραμμένα ότι θα περάσουμε ό,τι θέλουμε, αρκεί βέβαια να αντιδράσει ο κόσμος. Σήμερα άκουγα κάποιον επίσημο που έλεγε ότι το ασφαλιστικό, τα εργασιακά είναι ζητήματα που ρίχνουν κυβερνήσεις και έτσι είναι, αρκεί να υπάρξουν οι ανάλογες κινητοποιήσεις. Όλο αυτό το κλίμα, της μοιρολατρίας, της αναμονής, της προσμονής καλύτερων ημερών, έχει σαν αποτέλεσμα να μην οργανώνεται ο κόσμος κι αυτό οδηγεί στην αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος. Άλλο ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ να εκπροσωπεί 5 εκατομμύρια εργαζόμενους και άλλο 700.000. Όλα τα αποτελέσματα είναι απόρροια του συσχετισμού δυνάμεων.

ΠτΘ: Ο συσχετισμός των δυνάμεων όμως έχει τελικό αποδέκτη τον εργαζόμενο και στην ουσία αυτός πλήττεται…

Γ.Γ: Δεν θέλω να αναφερθώ σε πολιτικούς αλλά θα θυμίσω κάποια λόγια του Μητσοτάκη ο οποίος είπε ότι «οι ανατροπές στην Ευρώπη θα έχουν αρνητικό αποτέλεσμα» και πράγματι έχουν. Πρίν από το 1991 δεν θα τολμούσε κυβέρνηση στη Δυτική Ευρώπη να θίξει το οχτάωρο, τα εργασιακά δικαιώματα, τα ασφαλιστικά και γενικότερα τα δικαιώματα των εργαζομένων. Οι αυξήσεις των μισθών των εργαζομένων γίνονταν αυτόματα χωρίς κινητοποιήσεις από μέρους τους. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Και υπάρχουν πολλοί παράγοντες που οδήγησαν στην αλλαγή με σημαντικότερο τις ανατροπές που συνέβησαν στην Ανατολική Ευρώπη. Έχει γείρει η ζυγαριά αντίθετα από την πλευρά των εργαζομένων και αυτό θα πάρει πολύ χρόνο για να διορθωθεί, ώστε ξανά οι εργαζόμενοι να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους να βασισθούν στα σωματεία τους, στα συνδικάτα τους και να αντισταθούν στη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει ενάντια στα δικαιώματά τους. Το εργατικό κίνημα περνά δύσκολη φάση και δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί αυτή η κατάσταση. Κάποια στιγμή θα αντιδράσει ο κόσμος. Ανάλογα με τη χώρα, υπάρχουν πολλές οι αφορμές που δίνουν στους εργαζόμενους την ευκαιρία να καταλάβουν τη δύναμή τους. Αυτό πολλές φορές δεν βλέπει το φως της δημοσιότητας. Στο Βέλγιο φέτος έχουν γίνει τρεις απεργίες που παρέλυσαν τη χώρα. Το Βέλγιο δεν ήξερε ποτέ από κινητοποιήσεις. Στη Γαλλία με μια άλλη αφορμή ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές. Σιγά –σιγά το εργατικό κίνημα ανακτά τις δυνάμεις του και έχω εμπιστοσύνη σ’ αυτό.

ΠτΘ: Η Ε.Ε. είναι μονόδρομος;

Γ.Γ.: Ναι, είναι στο σύστημα του νεοφιλελευθερισμού. Η ΕΕ είναι αδιέξοδο. Το σύστημα αυτό δεν μπόρεσε να λύσει κανένα από τα βασικά προβλήματα της κοινωνίας, όχι μόνο στην Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια μιλούσαν για το Ιρλανδικό θαύμα, το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα να μεγαλώσει με γεωμετρική πρόοδο η φτώχεια στη χώρα. Η ΕΕ δεν έλυσε κανένα ζήτημα, ούτε της ανεργίας, ούτε της παιδείας, ούτε των εργασιακών δικαιωμάτων, ούτε του περιβάλλοντος, αλλά είναι μονόδρομος για τους εμπνευστές της και για αυτούς που την εφαρμόζουν.

ΠτΘ: Αισιοδοξείτε ότι θα υπάρξει ενάντια σε όλη αυτή την κατάσταση μία νέα «επανάσταση»;

Γ.Γ.: Δεν ξέρω αν θα είναι επανάσταση, αλλά σίγουρα αντίδραση θα υπάρξει και αυτό γίνεται. Βλέπουμε σε κάποιες χώρες ότι το εργατικό κίνημα αντιδρά. Εμείς οι συνδικαλιστές δεν είμαστε για να ρίχνουμε τις κυβερνήσεις. Άλλων έργο είναι αυτό. Εμείς ζούμε για να αγωνιζόμαστε για τα συμφέροντα των συγκεκριμένων ομάδων που εκπροσωπούμε.

ΠτΘ:κ. Γεωργίου σας ευχαριστούμε πολύ.

Γ.Γ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.