Θανασης Γκαιφυλλιας, τραγουδοποιος, «Απο το 1992 φωναζω και ουρλιαζω, αλλα κανεις δεν με ακουγε»

Ο λόγος σήμερα στους πολίτες για να μας εκφράσουν την άποψή τους για όλα όσα βιώνουμε τον τελευταίο καιρό και μάλιστα σε ένα άνθρωπο που θα τον χαρακτηρίζαμε ενεργό πολίτη. Έναν άνθρωπο που προσφέρει εδώ και χρόνια στον τομέα του πολιτισμού αλλά και πρωτοστατεί σε κοινωνικούς αγώνες. Ο λόγος για τον Θανάση Γκαϊφύλλια που μίλησε στο ραδιόφωνο του «Παρατηρητή» καταθέτοντας την άποψή του για τα τεκταινόμενα. Με λόγο ρεαλιστικό και χωρίς υπεκφυγές ο κ. Γκαϊφύλλιας απέδωσε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Τόσο για τον λεβέντη λαό και την συνευθύνη του σε όλα όσα βιώνουμε όσο και στους πολιτικούς αλλά και στους ευρωπαίους…

Η σχέση πολιτών και πολιτικών είναι συμμετοχική

ΠτΘ: κ. Γκαϊφύλλια πώς βλέπετε την κατάσταση που βιώνει ο ελληνικός λαός;
Θ.Γ.: Εδώ και δεκαετίες υπάρχουν άνθρωποι που φωνάζουν ότι αυτή η κατάσταση δεν οδηγεί πουθενά. Κι όμως ο μέσος Έλληνας, με τη θαυμάσια συνεργασία των πολιτικών και των δημοσιογράφων, τραβούσε στο δρόμο της επίδειξης, του πρώτου τραπέζι πίστα, του καλού αυτοκινήτου, των πιστωτικών καρτών, του καταναλωτικού δανείου.

ΠτΘ: Φταίνε αυτοί που τα έπαιρναν ή αυτοί που τους τα έδιναν;
Θ.Γ.: Θα φέρω το παράδειγμα μιας απλής νοικοκυράς που πρέπει να διαχειριστεί την εβδομάδα με πενήντα ευρώ. Θα κοιτάξει με αυτά να καλύψει τις υποχρεώσεις της και δεν θα πάει στο μπακάλη να ψωνίσει βερεσέ, γιατί αν βάλει βερεσέ την επόμενη εβδομάδα πάλι πενήντα ευρώ θα έχει. Το χρέος θα παραμείνει και θα αυξάνεται. Η νοικοκυρά δεν θα το έκανε αυτό. Οι νοικοκύρηδες που είχαν την εξουσία πώς το έκαναν;

Κανείς δεν άκουγε αυτούς που μιλούσαν

ΠτΘ: Είναι ενοχική η σχέση πολιτών και πολιτικών;
Θ.Γ.: Βεβαίως. Συμμετοχική και ανταλλακτική. Και μη ζητάμε τώρα να βγουν να μιλήσουν οι πολίτες. Όταν μιλούσαν ποιος τους άκουγε; Δεν χάιδευαν αυτιά. Άρα ήταν ανεπιθύμητοι. Τι μετέδιδαν όλα αυτά τα χρόνια τα μικρόφωνα των δημοσιογράφων; Ό,τι αναπαρήγαγε η καθεστηκυία τάξη. Προβάλλατε τους πολιτικούς με τον καλύτερο τρόπο και συνεχίζετε.

Είναι ασυγχώρητο για τους Ευρωπαίους το ότι δεν έχουν τη χώρα μας στα χέρια τους

ΠτΘ: Η λύση ποια είναι; Εδώ ζητούν από τους αρχηγούς των δύο κομμάτων να υπογράψουν τη συμφωνία ότι αυτά θα ισχύσουν για δέκα χρόνια…
Θ.Γ.: Ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο σενάριο, το έγραψαν, εμείς το εκτελέσαμε κατά γράμμα και αυτό έχει πολύ βαθιές ρίζες. Για να μας διαλύσουν πιστεύω ότι επένδυσαν τεράστια ποσά. Με τα όπλα δεν μπόρεσαν να μας πάρουν ποτέ, αλλά και να μας έπαιρναν πάλι θα διεκδικούσαμε, και για αυτό πρέπει να υπογράψουμε, να παραδώσουμε οι ίδιοι τη χώρα. Είναι το καλύτερο οικόπεδο του πλανήτη. Αυτό το πιστεύω. Η Ελλάδα έχει ένα μοναδικό στίγμα. Αυτή την τεράστια μεγάλη κλειστή θάλασσα, την Μεσόγειο, και για αυτό αναπτύχθηκαν τόσοι πολιτισμοί γύρω της, και στο μέσον της δεσπόζει η χώρα μας. Το ότι δεν το έχουν στα χέρια τους είναι ασυγχώρητο για αυτούς.

ΠτΘ: Προσχωρείτε στη λογική μιας συνωμοσίας εναντίον της Ελλάδας; Μήπως και αυτό είναι θέμα του ανεύθυνου των Ελλήνων;
Θ.Γ.: Υπήρχαν άνθρωποι όμως που την έβλεπαν τη δουλειά. Θυμάσθε όταν έγινε κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, ο λαός δικαιώθηκε μέσα από τις πράξεις του. Το ΠΑΣΟΚ αύξησε τους μισθούς, δύο και τρεις φορές τη δεκαετία του 80. Αυτό δεν προβλημάτισε τους ανθρώπους; Και ήρθε μία αναταραχή στην αγορά, αυξήθηκαν οι τιμές και αυτό έγινε ξανά όταν μπήκαμε στο ευρώ. Κανείς δεν ανησύχησε; Κανείς δεν έβλεπε ότι πάμε κατά διαόλου; Ότι δεν δικαιούμαστε να τρώμε τόσα λεφτά; Σκορπούσαν ασύστολα οι πολιτικοί τις επιδοτήσεις για να επανεκλέγονται, τα δάνεια φαγώθηκαν για τη βιομηχανική ανάπτυξη, οι δρόμοι πληρώθηκαν πέντε φορές περισσότερο. Παντού ρεμούλα. Δεν τα βλέπαμε μωρέ; Αυτά κάποια στιγμή δεν θα τα πληρώναμε;

Από το 1992 που βάλαμε υποθήκη τη χώρα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ φωνάζω μέσα από το τραγούδι μου

ΠτΘ: Παρόλα αυτά και οι δανειστές μας το ήξεραν αλλά γιατί δεν μιλούσαν;
Θ.Γ.: Το ήξεραν και για αυτό είπα ότι μας έβαζαν μέσα. Η ιστορία είναι παλιά. Όπως ο τσιφλικάς έτρωγε τα χωραφάκια του κόσμου. Τους έδινε πάνω στην ανάγκη χρήματα, δεν μπορούσαν να τα ξοφλήσουν και τους έπαιρνε τα χωράφια. Έτσι έγιναν οι μεγάλες περιουσίες. Επειδή προσωπικά πλήρωσα μεγάλο τίμημα από αυτή την ιστορία, φωνάζω και ουρλιάζω, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Από το 1992 που βάλαμε τις υπογραφές στο ληξιαρχείο του Μάαστριχτ, όπου η χώρα μπήκε υποθήκη, έγραψα ένα τραγούδι, τον «Ύμνο του Μάαστριχτ», το οποίο όμως δεν άρεσε. Έλεγε λοιπόν το τραγούδι «Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι και λοιποί ιθαγενείς χώρεσαν σε ένα τσουβάλι και στον πάτο του εμείς. Εμείς βάλαμε υποθήκη από Κρήτη μέχρι Έβρο και αφού βάλαμε τα χρέη έτσι γίναμε Ευρωπαίοι. Άλλοι κάναν τα παζάρια εν τω μέσω της νυχτός και όταν έφτασε η ώρα να ρθει ο λογαριασμός, παραλήπτης πάντα ο ίδιος ο υπέροχος λαός, παραλήπτης πάντα ο ίδιος ο λεβέντης ο λαός, παραλήπτης πάντα ο ίδιος το κοροΐδο ο λαός». Το τραγούδι κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, γιατί πλέον μόνο εκεί θα κυκλοφορούν οι δίσκοι. Θα σας πω τον τελευταίο στίχο που έχει και το ηθικό δίδαγμα. «Λες να είμαι τέτοια μάρκα και κανείς να μην το ξέρει και να κρύβω τη μαγκιά μου πίσω από το απλωμένο χέρι;» Και τώρα το ηθικόν δίδαγμα: «Όταν κάτσει με τους λύκους στο τραπέζι ο καθείς, σίγουρα θα αφήσει πίσω μαυροφόρους συγγενείς». Αυτό γράφτηκε το 1992 και για του λόγου το αληθές υπάρχει στο διαδίκτυο εδώ και χρόνια, και συγκεκριμένα από τη μουσική κατάληψη που έκανα τον Ιούνιο του 1993 στο αρχαίο θέατρο Μαρώνειας. Τότε το κανάλι «Ροδόπη» είχε έρθει και μαγνητοσκόπησε όλη την κατάληψη σε εκείνο το ερειπωμένο θέατρο και την μετέδωσε. Ανέβηκε στο διαδίκτυο και είναι ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο και για το ίδιο το θέατρο.

ΠτΘ: Άρα πληρώνουμε τα σπασμένα των προηγούμενων χρόνων;
Θ.Γ.: Ναι όλοι το βλέπαμε για να μην πω ότι κρατούσαμε το πριόνι και πριονίζαμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμασταν.

ΠτΘ: Ουδείς αθώος του αίματος…
Θ.Γ.: Ασφαλώς. Υπάρχουν αθώοι και είναι αυτοί που βράχνιασαν να φωνάζουν.

ΠτΘ: Αυτοί ήταν εκτός συστήματος και αποκαλούνταν γραφικοί. Και το χειρότερο τους αποκαλούσαν και ηλίθιους γιατί δεν έτρωγαν και για αυτό φώναζαν εφόσον δεν βρήκαν την τρύπα για να μπουν μέσα…
Θ.Γ.: Και για να μην ακούν τέτοια σχόλια εκ του πονηρού διατυπωμένα θα πω ότι σιώπησαν, ότι πήγαν σπίτι τους. Μπήκαν μέσα σε μια σιωπή υποχρεωτική. Όπως στο βιβλίο «Η φάρμα των ζώων» μόλις κάποιο πήγαινε να πει κάτι σωστό, έδιναν σύνθημα τα γουρούνια και σηκώνονταν τα πρόβατα και βέλαζαν και σκέπαζαν τη φωνή. Δεν άρεσε στα γουρούνια.

ΠτΘ: Υπάρχει όμως κ. Γκαϊφύλλια και ο πνευματικός κόσμος της χώρας ο οποίος σώπασε..
Θ.Γ.: Εδώ μπορείς να βάλεις Μπρεχτ και το τραγούδι «Τους έχω βαρεθεί»

ΠτΘ: Έχουμε όμως μια παρατεταμένη σιωπή την οποία δεν θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς. Εσείς που ζήσατε τη χούντα, τη μεταπολίτευση μπορούσατε να διανοηθείτε ότι μετά το 1974 και ειδικά μετά το 1981 όταν πλέον η λαϊκή κυριαρχία και η εθνική ανεξαρτησία ήταν καραμέλα ότι σήμερα το 2011 θα υπήρχε ένα διευθυντήριο που θα μας έλεγε ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός, ποια θα είναι η κυβέρνηση και πότε θα γίνουν οι εκλογές;
Θ.Γ.: Το 1974 υπήρχε ελπίδα. Υπήρχαν ψήγματα λαϊκής αξιοπρέπειας. Πιστεύαμε σε ένα καλύτερο αύριο κι ας είχαμε περάσει τα χρόνια της χούντας, τα οποία μας είχαν ατσαλώσει. Ήταν ωφέλιμα εκείνα τα χρόνια.

Δεν μπορώ να ζω με Έλληνες που θα ξαναψηφίσουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ

ΠτΘ: Η μοίρα μας είναι να ζήσουμε σε αυτή τη χώρα…
Θ.Γ.: Όχι η μοίρα μας όλα τα τραβάμε από το κεφάλι μας. Επειδή με ρωτήσαμε τι κάνω θα σας πω ότι με μεγάλη αγωνία περιμένω την τελευταία πράξη αυτού του δράματος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δέσμευση από αυτό που ζητούν να υπογράψουν και οι δύο. Δεν μιλώ για εξευτελισμό, για εθνική ντροπή, για εθνική αξιοπρέπεια. Αυτά έχουν πάει προ πολλού περίπατο. Τώρα υπογράφουν το πωλητήριο, αλλά αυτό δεν με απασχολεί, όσο με απασχολεί ότι μετά από τρεις μήνες που θα έχουμε εκλογές αν δω ότι ξαναψηφίζονται ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. δεν ξέρω πού να πάω, να φύγω από αυτό τον τόπο. Δεν μπορώ να ζω με αυτούς τους Έλληνες. Δεν έχω καμία σχέση με αυτούς που θα ψηφίσουν τα δύο αυτά κόμματα.

ΠτΘ: Παρόλα αυτά, για να κάνω τον αντίλογο, αυτά τα δύο κόμματα κυβέρνησαν για τριάντα επτά χρόνια και από το 1974 που ξεκινήσαμε ως λαός με τσουράπια και με τρύπιες κάλτσες…
Θ.Γ.: Το 1974 ήμασταν καλά

Πολλά θα ήταν διαφορετικά αν το ΠΑΣΟΚ τηρούσε την υπόσχεση της απλής αναλογικής

ΠτΘ: Σαφώς δεν ήμασταν όπως τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 αλλά ήμασταν φτωχότεροι από ό,τι τις δεκαετίες του 80 και του 90 και το 2000. Η Ελλάδα μπήκε σε διεθνείς οργανισμούς, έγινε ισότιμος συνομιλητής, ήταν η μικρότερη χώρα που έκανε ολυμπιακούς αγώνες και τα δύο κόμματα σήμερα αναρωτιούνται αν αξίζουν αυτή την πέτρα του αναθέματος, επειδή φαίνεται ότι αδυνατούν να εξυπηρετήσουν αυτούς που τόσα χρόνια εξυπηρετούσαν;
Θ.Γ.: Αυτό που γίνεται σήμερα είναι ότι κατεβαίνουν τα δύο κόμματα σε μια κυβέρνηση συνεργασίας .γιατί αυτό έχουν στο μυαλό τους για το μέλλον. Το 1974 ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ και κέρδισε τις εκλογές το 1981 με ένα από τα βασικά συνθήματα της απλής αναλογικής, βέβαια απατεώνες ήταν οι άνθρωποι, μάς ξεγέλασαν, όπως και για πολλά άλλα, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, δηλαδή μιλάμε για μεγάλη αλητεία. Τότε 18 Οκτωβρίου το 1981 και για να μην αμφιβάλλεις για αυτά που λέω, τότε και εγώ ΠΑΣΟΚ ψήφισα, αλλαγή δηλαδή, επί της Χαριλάου Τρικούπη και Ακαδημίας υπήρχε ένα οικόπεδο και εκεί το ΠΑΣΟΚ είχε το κεντρικό εκλογικό του κέντρο. Ήταν προκάτ κατασκευές με μικρά γραφειάκια και σε ένα από αυτά ήταν ένα μικρός «γκεμπελίσκος του ΠΑΣΟΚ», το θείο βρέφος, ο Κώστας Λαλιώτης που καθόταν και είχε βάλει τα πόδια του σε καρέκλα γιατί ήταν πολύ κουρασμένος και απέναντί του είχε μια μικρή τηλεόραση και παρακολουθούσε τα αποτελέσματα περιστοιχισμένος από πέντε συνεργάτες ορθίους. Ο Λαλιώτης κρατούσε την διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, ένα βιβλιαράκι, όπως το κόκκινο του Μάο και το πράσινο του Καντάφι και όσο αυξάνονταν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ έσκιζε σελίδες επιδεικτικά και τις πετούσε κάτω. Έτσι ακριβώς, όπως το λέω και είναι μαρτυρία ενός από τους πέντε αυτό. Εάν τότε εφαρμόζονταν η απλή λογική ποιος λέει ότι η μοίρα της Ελλάδας θα είναι αυτή που είναι σήμερα;

ΠτΘ: Συμφωνώ. Λένε ότι οι Έλληνες δεν έχουν κουλτούρα πολιτικής συνεργασίας. Μα πώς να έχουν όταν υπάρχουν εκλογικοί νόμοι καλπονοθευτικοί οι οποίοι όλες τις προηγούμενες δεκαετίες επέβαλλαν τις μειοψηφίες στο λαό να είναι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες;
Θ.Γ.: Καλλιεργώντας την πόλωση από την μετεμφυλιακή περίοδο, με τα δικά μας παιδιά, τα πράσινα, τα γαλάζια, με τις κλαδικές. Ποιος λέει ότι θα ήμασταν χειρότερα αν δεν υπήρχαν αυτά τα κόμματα και υπήρχαν κυβερνήσεις συνεργασίας;

Είναι καταδικαστέοι αυτοί που ξεγέλασαν τον κόσμο με τον ψευτοσοσιαλισμό

ΠτΘ: Υπάρχει μια μαρτυρία από εκείνη την βραδιά της 18ης Οκτωβρίου 1981 όταν ο Χαρίλαος Φλωράκης είχε τηλεφωνήσει στον Ανδρέα Παπανδρέου για να τον συγχαρεί και αυτός του είπε ότι την επόμενη ημέρα θα τον πάρει τηλέφωνο για να σχηματίσουν κυβέρνηση, εννοώντας ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι 175 βουλευτές του αλλά ήθελε και τους 13 του ΚΚΕ για να κάνει κυβέρνηση. Πολλά χρόνια μετά ο Χαρίλαος Φλωράκης έλεγε «ακόμα περιμένω εκείνο το τηλέφωνο»… Εγώ όμως επιμένω ό,τι έγινε ήταν λάθος, επειδή εκ του αποτελέσματος βλέπουμε ότι η υπόθεση πήγε στα βράχια;
Θ.Γ.: Πιστεύω ότι η γενική ιδέα δεν ήταν ωφέλιμη για το λαό. Η γενική σύλληψη του σχεδίου του δικομματισμού ήταν προσχεδιασμένη. Ο Γιωργάκης ήταν το 1981 που είπε «τώρα θα κάνουμε τα νέα τζάκια». Στην ψύχρα τα έκαναν. Ωφελήθηκε το κεφάλαιο. Και δεν με ενδιαφέρει η πολιτική της δεξιάς, που πάντα ήταν έντιμη, δηλαδή κενού περιεχομένου. Τι ιδεολογία, να έχουν όταν είναι υπηρέτες του κεφαλαίου; Κάνουν την δουλειά τους αλλά αυτοί που ξεγέλασαν τον κόσμο με αυτό τον ψευτοσοσιαλισμό είναι καταδικαστέοι και πιστεύω ότι η τιμωρία θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρή.

Το κοπάδι πάντα ήταν μοιρασμένο

ΠτΘ: Γιατί στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετά τον πόλεμο, όπου κυβέρνησαν χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες, σταθεροποίησαν το πολιτικό τους σύστημα και ένα συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο;
Θ.Γ.: Πάμε πολύ βαθιά. Να ξεκινήσουμε από την ίδρυση του προτεκτοράτου μας. Ποτέ ο λαός δεν βάδισε ενωμένος με πίστη να υπηρετήσει τον τόπο. Συνέχεια κρατιόταν στη ζωή υπηρετώντας πολλούς αφέντες και πολλές φορές υπηρετούσε ταυτόχρονα πολλούς αφέντες, οπότε το κοπάδι ήταν μοιρασμένο. Πόσες προσπάθειες έγιναν να καθιερωθεί ένα πολιτικό σύστημα και ποτέ δεν τα καταφέραμε. Να μιλήσουμε για τις εθνικές προδοσίες, για τους ηρωισμούς, που ένας τόπος δεν χρειάζεται ήρωες αλλά απλούς καθημερινούς ανθρώπους, πότε είδαμε ειρήνη και προκοπή σε αυτό τον τόπο; Ήταν πολύ τυχερό το ΠΑΣΟΚ  γιατί αυτό κυρίως κυβέρνησε, που ζήσαμε εν ειρήνη, γιατί και τα προηγούμενα χρόνια και τις δεκαετίες αν μας άφηναν ήσυχους ασφαλώς και θα προκόβαμε.

Ο λαός ποτέ δεν είχε πρόσβαση στη γλώσσα της εξουσίας

ΠτΘ: Γιατί αυτός ο τόπος που έβγαλε τόσο μεγάλη πνευματική παραγωγή, αυτή δεν συμβάδισε με την πολιτική διάσταση του πράγματος και με τη θεσμική λειτουργία αυτής της χώρας;
Θ.Γ.: Εδώ καθιερώθηκε ένα σύστημα. Από τη στιγμή που ξεκίνησε αυτός ο τόπος ήρθαν στα πράγματα οι Βαυαροί, ευνόησαν μια συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων, άρχισαν να δανείζονται και μοιράζονταν τα δάνεια μεταξύ τους και υπήρξε μια τρομερή διάσταση ανάμεσα σε αυτούς και στο λαό. Ποτέ δεν βάδισαν ενωμένοι, δηλαδή το χρήμα ποτέ δεν μοιράσθηκε δίκαια σε αυτό τον τόπο, ούτε οι νόμοι ήταν δίκαιοι, ούτε η γλώσσα ήταν δίκαια μοιρασμένη, δηλαδή ο λαός δεν είχε πρόσβαση στη γλώσσα της εξουσίας. Η παιδεία δεν έγινε ποτέ κτήμα του λαού, αφορούσε την αριστοκρατία, καρκατσουλιό ήταν δηλαδή, αστική τάξη δεν είχαμε ποτέ και μακάρι να είχαμε γιατί θα είχαμε παιδεία και πολιτισμό και βλέπεις από τη μια υπήρχε η καταδυνάστευση από τους λίγους στο λαό μας και από την άλλη, όταν μπόρεσε ο λαός να αποκτήσει λίγα φράγκα, έβγαλε το χειρότερο εαυτό του από μέσα, δεν είχε κάτι καλό να βγάλει. Και η εξουσία το εκμεταλλεύτηκε αυτό, χάιδεψε αυτιά και έκανε το σκυλάδικο που ο λαός τόσο καλά το είχε εξωβελίσει στην εθνικό οδό και το πήρε ο Γιαννόπουλος, λέγοντας ότι τα κέντρα πολιτισμού είναι τα σκυλάδικα, και το έκανε κέντρο.

Τα χαρακτηριστικά του λαού είναι πάντα ίδια

ΠτΘ: Ό λαός που συγχρωτιστήκατε την δεκαετία του 70 στην Αθήνα είναι ο ίδιος με σήμερα;
Θ.Γ.: Ο ίδιος είναι, τα χαρακτηριστικά του είναι ίδια, δηλαδή αν του δώσεις την ευκαιρία και φιλότιμος είναι και επιρρεπής στον πολιτισμό και υπέρ της δικαιοσύνης και συνεργάσιμος αρκεί να του δώσεις την ευκαιρία.

ΠτΘ: Η λαμογιά υπήρχε μεταξύ των ανθρώπων που συγχρωτιστήκατε;
Θ.Γ.: Βέβαια χούντα είχαμε. Εκεί έβλεπες τους ανθρώπους ποιοι ήταν έντιμοι και ποιοι ήταν έτοιμοι να πουλήσουν και τη μάνα τους οι οποίοι ήταν φανατικότεροι των πασοκοϊδρυτών.

Η γενιά του Πολυτεχνείου διέλυσε την παιδεία

ΠτΘ: Πολλοί λένε ότι το ΠΑΣΟΚ ήρθε ως κολυμπήθρα το 1974, μπήκαν μέσα και βαπτίσθηκαν πάρα πολλοί ρουφιάνοι της δικτατορίας σοσιαλιστές και πορεύθηκαν με την αλλαγή…
Θ.Γ.: Έτσι είναι. Πάντα υπήρχαν αυτά και πάντα θα υπάρχουν. Εγώ μιλώ για το λαό. Επένδυσαν λοιπόν για να του καλλιεργήσουν το διχασμό από το 1974 και μετά να του βγάλουν στην επιφάνεια τα άγρια ένστικτα και αντί να γίνει καλύτερη η γενιά που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, η ηρωική γεννά του Πολυτεχνείου, η οποία θα περίμενες να επένδυε πρώτα στην παιδεία αυτή τη διέλυσε πρώτα.

ΠτΘ: Το έκαναν εσκεμμένα ή από λάθος; Στο μυαλό μας έρχεται ο Γιάννης Πανούσης που έκανε το νόμο πλαίσιο που πολλοί υποστηρίζουν ότι από εκεί ξεχαρβαλώθηκε όλο το πράγμα.
Θ.Γ.: Αυτό έγινε πολύ πριν. Μη λες αν ήταν λάθος γιατί σε μια κυβέρνηση ή σε ένα πολύ μεγάλο κόμμα δεν μπορεί να κάνει ένας λάθος και να είναι τόσο επιζήμιο. θα το διορθώσουν οι υπόλοιποι. Άρα ήταν σκοπιμότητα. Θυμάμαι όταν ήταν υπουργός παιδείας ο Κακλαμάνης είχαν κάνει σαράντα μέρες απεργία οι καθηγητές ζητώντας αύξηση και δεν την έδινε ο Ανδρέας με υπουργό τον Κακλαμάνη και αλλάζει και κάνει υπουργό Παιδείας το Γιωργάκη, τον δυσλεκτικό, και δίνει την αύξηση. Πήγε και έφερε λεφτά από το σπίτι του και τον καθιέρωσε ως υπουργό. Δεν γνωρίζω αν ήξερε τότε ελληνικά.

Αυτό που έγινε την 28η Οκτωβρίου ήταν σημαντικότερο από τις εκλογές

ΠτΘ: Πριν λίγες ημέρες η Ελλάδα γνώρισε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Μιλώ για την 28η Οκτωβρίου. Πώς αισθανθήκατε που ο λαός σταμάτησε τις παρελάσεις, κατέλαβε τις εξέδρες των επισήμων…
Θ.Γ.: Υγιέστατο. Θα μπορούσε να είμαστε πιο αποτελεσματικοί στο θέμα ιστορία, παιδεία και όχι με τις παρελάσεις και τα ταρατατζούμ, αλλά λέγοντας περισσότερη αλήθεια στα παιδιά μέσα από τα βιβλία και λιγότερη προπαγάνδα. Οι παρελάσεις δεν θα μας κάνουν πατριώτες, απλά διαιωνίζεται ένα σύστημα που ξεκίνησε από μια χούντα, από το Μεταξά που επηρεασμένος από τις παρελάσεις των Ναζί στη Γερμανία ήθελε κάτι αντίστοιχο και για την Ελλάδα.

ΠτΘ: Δεν μιλώ για τις μαθητικές παρελάσεις…
Θ.Γ.: Πιστεύω ότι αυτό που έγινε ήταν σημαντικότερο και από εκλογές. Γιατί στις εκλογές υπάρχει ένα καλπονοθετικό σύστημα, ενώ τώρα εκφράστηκε ο λαός ελεύθερα.

Από τη στιγμή που ξεκίνησε η οικονομική κρίση τελείωσε και το κλίμα του εμφυλίου πολέμου

ΠτΘ: Πολλοί λένε ότι βρέθηκαν στο ίδιο πεζοδρόμιο ακροαριστεροί και ακροδεξιοί. Αυτό μήπως ενέχει κίνδυνο για τη λειτουργία της δημοκρατίας και για το πολίτευμα;
Θ.Γ.: Λέω ότι εδώ και καιρό τη στιγμή που ξεκίνησε η οικονομική κρίση εκεί τελείωσε οριστικά το κλίμα του εμφυλίου πολέμου. Όταν κατέβηκαν οι απολυμένοι εργάτες της Φάνκο στην Αθήνα και στρατοπέδευσαν έξω από το υπουργείο δεν ήταν υποκινούμενοι από κανένα και αυτοί που κατέβηκαν στις παρελάσεις υπερασπίζονται τη ζωή τους και το μέλλον των παιδιών τους. Να λοιπόν κάτι πολύ υγιές.

Δεν άντεξα να βλέπω το κίνημα των αγανακτισμένων να καπελώνεται από κόμματα και κυρίως από αποκόμματα

ΠτΘ: Είσαστε μαζί με το κίνημα των αγανακτισμένων;
Θ.Γ.: Στην αρχή πήγα και μάλιστα μίλησα αλλά όταν είδα ότι γίνονται προσπάθειες αντί να βοηθηθεί αυτή η υπέρβαση του κόσμου που άφηνε τον καναπέ, το μαντρί όπου τον είχα μαντρωμένο και ξεμύτιζε στην πλατεία και καθόταν δίπλα – δίπλα με τον συμπολίτη του που τον γνώριζε μεν αλλά ποτέ δεν είχε καθήσει να κουβεντιάσουν ή να μοιραστούν τις ίδιες ή και διαφορετικές απόψεις, όταν όμως έβλεπα ότι στόχος δεν ήταν να ενισχυθεί αυτό το αίσθημα υπέρβασης του πολίτη αλλά να καπελωθεί από κόμματα και κυρίως από αποκόμματα δεν το άντεξα. Για αυτό και εκφυλίστηκε, ενώ θα μπορούσε να είναι υγιής κίνηση.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.