«Θα προτιμουσα να διαβαζω παρα να γραφω»

Διαβάζοντας βιβλία του Γιάννη Ξανθούλη είχα την αίσθηση ότι ξαναζούσα κάποια περιστατικά που έζησα στην παιδική μου ηλικία ή που μου είχαν διηγηθεί. Γράφει έχοντας ζήσει, αυτή είναι η αίσθηση που δίνει, και μιλάει γι’ αυτά που έζησε.

Ο Γιάννης Ξανθούλης είναι καλός αναγνώστης και καλός συγγραφέας. Μ’ αυτές τις δύο ιδιότητες μίλησε στον ΠτΘ χωρίς φόβο και πάθος, αποκαλύπτοντάς μας ότι προτιμά τον εσπρέσο από τον ελληνικό καφέ, αν και η παιδική του ηλικία ήταν πλούσια εικόνων που «διάβαζε» η μάνα του στο φλιτζάνι. Για όλα υπάρχει μια καλή εξήγηση κι αυτή την εξήγηση ή αφετηρία γραφής ο Γιάννης Ξανθούλης έχει το ταλέντο να την κάνει μύθο και ιστορία ή και κάποιες φορές να τη μυθοποιεί.

ΠτΘ: Κύριε Ξανθούλη, σας έχουν πει ποτέ το φλιτζάνι;

Γ.Ξ.: Χιλιάδες φορές, η μητέρα μου έβλεπε το φλιτζάνι, φλιτζάνια για εσωτερική κατανάλωση, μέσα στο σπίτι, με μερικά στερεότυπα.

ΠτΘ: Θυμόσαστε πότε ήπιατε για πρώτη φορά ελληνικό καφέ;

Γ.Ξ.: Δεν ήμουν πολύ φίλος του ελληνικού καφέ, γιατί οι ντελβέδες καθόταν στο λαιμό, πνιγόμουν και πάθαινα διάφορα. Στη συνέχεια έγινα φίλος του νες καφέ. Πέρασα από διάφορα στάδια, όλη την εξέλιξη του καφέ στην Ελλάδα. Πέτυχα, τον βαρύγλυκο, τον μέτριο, αυτόν που έλεγαν τούρκικο καφέ και μετά τον έκαναν ελληνικό, στη συνέχεια περάσαμε στο νες καφέ που τον χτυπούσαν μ’ ένα κουτάλι. Μετά ήρθε η περίοδος του βραστού καφέ και μετά «με πήρε και με σήκωσε» με τον εσπρέσο.

ΠτΘ: Το λικέρ πότε ήρθε στη ζωή σας;

Γ.Ξ.: Πάντα. Νομίζω ότι ήμουν δύο χρονών όταν μέθυσα με λικέρ, αυτό με τα βύσσινα και συνήλθα μετά από δυο μέρες.

ΠτΘ: Το αγαπημένο σας είναι το κερασό;

Γ.Ξ.: Δεν πίνω, δεν είμαι φίλος του αλκοόλ, πίνω μόνο λίγο κόκκινο κρασί. Αλλά έχω επεξεργαστεί το λικέρ ποικιλοτρόπως.

ΠτΘ: Στα βιβλία σας δίνεται η αίσθηση ότι από την παιδική σας ηλικία ρουφούσατε εικόνες, στιγμές, παρατηρούσατε τους ανθρώπους.

Γ.Ξ.: Περισσότερο ρουφούσα εικόνες και λιγότερο ποτά κι αυτό είναι καλό. Είμαι καλός στα αφεψήματα κι εκεί ρουφούσα πάρα πολλά πράγματα.

ΠτΘ: Έχει παίξει ρόλο στη γραφή σας το γεγονός ότι κατάγεστε από τη Θράκη;

Γ.Ξ.: Πολλές φορές, το πολυπολιτισμικό στοιχείο έχει ασκήσει μεγάλη επιρροή επάνω μου.

ΠτΘ: Σας έχει λείψει αυτό το στοιχείο ζώντας μακριά από τη Θράκη;

Γ.Ξ.: Είμαι ένας άνθρωπος που προσαρμόζεται αρκετά εύκολα, με τα χρόνια στις καταστάσεις κι αυτό έχει να κάνει με ωριμότητα ή ανωριμότητα, αλλά ίσως να φταίει και το DNA μου.

ΠτΘ: Ο συγγραφέας πρέπει να ωριμάζει ή να μένει σε κάποιο βαθμό ανώριμος, ελεύθερος για να μπορεί να ξεφεύγει;

Γ.Ξ.: Χρειάζεται και μια ωρίμανση. Περνάω αρκετά βασανιστικά τα θέματά μου και τους τόπους που ζω τους ξέρω αρκετά καλά. Ακόμη και στην Αθήνα, ακόμα κι όταν αλλάζω γειτονιά, σπίτια ή και φίλους, πρόσωπα ή έντυπα όλα αυτά γράφονται, μένουν στο σκληρό δίσκο.

ΠτΘ: Έτσι συνέβη και με τον «τούρκο» και τα τούρκικα;

Γ.Ξ.: Όχι, με τον «τούρκο» μπήκα πολύ βασανιστικά σε μια διαδικασία να μάθω τη γλώσσα και συνεχίζω.

Κάνοντας τουρνέ

ΠτΘ: Τι ετοιμάζετε αυτή την περίοδο;

Γ.Ξ.: Είμαι στην περίοδο που λέγεται tourne, γιατί γυρνάω σαν τον βλαχοδήμαρχο από πόλη σε πόλη, παρουσιάζω το βιβλίο, μιλάω γι’ αυτό, το υπερασπίζομαι, θέλω να ξεπεράσω αυτή την τάση να μένουν τα βιβλία δυο μήνες στον πάγκο του βιβλιοπωλείου και ύστερα να εξαφανίζονται.

Όσο γνωστός και να είναι ένας συγγραφέας χρειάζεται μια ιδιαίτερη προσπάθεια για να μείνει το βιβλίο λίγο παραπάνω στην επικαιρότητα. Θέλω να το προβάλω ή να το υπερασπιστώ, δεν θέλω να το διαφημίσω. Αν κι εφόσον το βιβλίο έχει από μόνο του μια δύναμη ας μείνει, αλλιώς ας πάει να χαθεί από εκεί που είναι, μαζί κι εγώ.

ΠτΘ: Είναι εύκολο ο συγγραφέας να είναι αναγνώστης και μάλιστα του δικού του βιβλίου;

Γ.Ξ.: Τουλάχιστον πρέπει να έχει μια επίγνωση. Βεβαίως, σ’ εμένα η επίγνωση έρχεται από μία εμπειρία κι από ένα γεγονός ότι αυτά τα βιβλία διαβάστηκαν αλλιώς δε θα τα έγραφα, δεν έχω κανένα τέτοιο «ψώνιο». Είμαι πολύ καλός αναγνώστης, νομίζω πολύ καλύτερος από συγγραφέας. Θα προτιμούσα να διαβάζω παρά να γράφω, αλλά επειδή συνέβη αυτά τα βιβλία να έχουν απήχηση μπήκα στη διαδικασία να είμαι πολύ συνεπής στο ρόλο του συγγραφέα.

ΠτΘ: Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο που διαβάσατε ή διαβάζετε;

Γ.Ξ.: Ένα καταπληκτικό βιβλίο του Τζούλιαν Μπαρνς που λέγεται «Άρθουρ και Τζορτζ». Είναι μια εκπληκτική ιστορία, που ασχολείται με τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, τον δημιουργό του Σέρλοκ Χολμς και τον εμπλέκει σε μια πολύ ενδιαφέρουσα μυθοπλασία, μ’ ένα άλλο παράλληλο πρόσωπο που έχει πρόβλημα. Ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ σαν Άρθουρ αναλαμβάνει το ρόλο του Σέρλοκ Χολμς, να διαλευκάνει μία υπόθεση στις αρχές του 20ου αιώνα. Είναι εξαίρετα γραμμένο από τον Τζούλιαν Μπαρνς, ο οποίος την επόμενη εβδομάδα έρχεται στην Αθήνα.

ΠτΘ: Ποια η σχέση σας με τους ηθοποιούς;

Γ.Ξ.: Έχω μια θεατρική διαδρομή και μάλιστα χθες ήμουν στην Αθήνα, με τη Θεατρική Διαδρομή Καλαμάτας, όπου ανέβασαν την παράσταση.

Οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί που είναι σήμερα εδώ, η κ. Ψάλτη και ο κ. Παπαδημητρίου είναι στενοί μου φίλοι πέρα από ηθοποιίες και καλλιτεχνίες, αλλά είναι ηθοποιοί και καλλιτέχνες. Ο κ. Παπαδημητρίου είναι γλύπτης, ηθοποιός, τραγουδιστής και η κ. Ψάλτη είναι ηθοποιός και ζωγράφος.

ΠτΘ: Σας ευχαριστώ πολύ.

Γ.Ξ.: Κι εγώ.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.