Τα ματια του φοβου

“Γοητευτικός φιλόδοξος γιατρός ο Αλέξανδρος, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, αναλαμβάνει διευθυντική θέση σε νοσοκομείο ενός μικρού νησιού του Αιγαίου. Το όραμά του για βελτίωση των συνθηκών ζωής των ασθενών «θάβεται» κάτω από τις δυσκολίες της καθημερινότητας, τα προσωπικά του αδιέξοδα και το σκληρό καθεστώς της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Χάνει τον εαυτό του και αμφισβητεί τις αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκε. Θα φτάσει στην προσωπική του επανάσταση ή θα μείνει απλός θεατής των γεγονότων;

Ήρωες που ακροβατούν στα όρια του πραγματικού και του φανταστικού, υπάρξεις διαταραγμένες, χαμένες στους λαβύρινθους του μυαλού τους, θα συναντηθούν σε μοιραία πορεία σ΄ ένα απομακρυσμένο νησί του Αιγαίου. Αλήθεια κα ψέμα εναλλάσσονται, τρέλα και λογική μονομαχούν, αναμετρώνται σ΄ έναν αγώνα μέχρι τελικής πτώσης για το ποια θα επικρατήσει.”

Η Άννα Στεργίου γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο. Κατάγεται από την Ήπειρο. Έχει σπουδάσει Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και χορό στην Αθήνα.

Είναι δημοσιογράφος και από το 1994 ως σήμερα εργάζεται στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ενώ για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με την παραγωγή ειδήσεων στο ραδιόφωνο. Ειδικεύεται σε θέματα λαογραφίας.

Από το 1998 είναι τακτικό μέλος στην ΕΣΗΕΑ.

Σε σύντομη συνομιλία μας με τη συγγραφέα Άννα Στεργίου μας τόνισε τα εξής:

•Αγάπη ή χόμπι το γράψιμο;

Α.Σ.: Νομίζω και τα δύο. Πάντα μου άρεσε να αποτυπώνω τις σκέψεις μου στο χαρτί.

•Αν σας έλεγαν να διαλέξετε ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τη συγγραφή βιβλίων θα ήταν δύσκολη η επιλογή;

Α.Σ.: Με τη δημοσιογραφία ασχολούμαι τα τελευταία δέκα χρόνια, οπότε είναι μέρος της καθημερινότητάς μου. Η συγγραφή βιβλίων είναι κάτι που είχα πάντα στο μυαλό μου αλλά σ΄ ένα μακρύ χρονικό ορίζοντα. Αγαπώ τη δημοσιογραφία, αλλά η συγγραφή ενός βιβλίου είναι έρωτας. Δεν θα μπορούσα να διαλέξω, γιατί έχουν μεταξύ τους ένα κοινό πυρήνα, τη γραφή. Είναι διαφορετικά πράγματα και καθένα έχει την αξία του. Ένα αποκλειστικό ρεπορτάζ για κάποιον που έχει πρόβλημα υγείας για παράδειγμα, μπορεί να σταθεί αφορμή για να βρεθεί μόσχευμα και να σωθεί, ένα βιβλίο μπορεί να δώσει στον αναγνώστη μια άλλη οπτική ζωής. Και τα δύο είναι σημαντικά, αρκεί να προσπαθείς να σέβεσαι αυτό που κάνεις.

•Ποιο ήταν το ερέθισμα για το θέμα του βιβλίου σας;

Α.Σ.:Πολλές φορές είχα ασχοληθεί με θέματα ψυχολογίας στην Ελευθεροτυπία, όπου εργάζομαι, με θέματα υγείας, με επισκέψεις σε ιδρύματα, σε κοινωνικές εκδηλώσεις Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες. Καταλυτικό όμως στάθηκε ένα ταξίδι μου για ρεπορτάζ στο Ψυχιατρείο της Λέρου. Ένα νησί που κατακρίθηκε έντονα στο παρελθόν για τη συμπεριφορά του απέναντι στους τροφίμους αλλά σήμερα πρωτοπορεί στα προγράμματα αποασυλοποίησης των ασθενών. Σαφώς όμως το βιβλίο είναι μυθιστόρημα και όχι ιστορική αλήθεια.

•Έντονα τα συναισθήματα τη στιγμή που το πιάσατε στα χέρια σας από το τυπογραφείο;

Α.Σ.:Πολύ έντονα και όποιος πει το αντίθετο δεν είναι ειλικρινής με τον εαυτό του.

•Συνήθως τα πρώτα βιβλία οι συγγραφείς τα΄ αφιερώνουν σε κάποιον. Σ΄ εσάς δεν υπήρχε αυτή η αφιέρωση. Γιατί;

Α.Π.: Υπήρξαν αρκετοί άνθρωποι που με ώθησαν να ξεκινήσω να γράψω το πρώτο μου βιβλίο και θ΄ αδικούσα κάποιον απ΄ αυτούς, εάν έβαζα ένα και μοναδικό όνομα. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου, που χάθηκε πρόσφατα, χωρίς να προλάβει να το δει τυπωμένο. Γι΄ αυτό και η πρώτη γεύση όταν πήρα το βιβλίο στα χέρια μου ήταν γλυκόπικρη.

•Έχετε ξεκινήσει το επόμενο;

Α.Π.: Είναι σχεδόν έτοιμο. Χρειάζεται άλλο ένα τελευταίο «χτένισμα», αλλά αφορά άλλο θέμα. Είναι εμπνευσμένο από τα φοιτητικά μου χρόνια στην Κρήτη.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.