Τα φωτα στον Χρηστο Θηβαιο!

Ένα φεγγάρι χλωμό, ίσως θλιβερό για κάποιους, για τους ποιητές όμως ρομαντικό. Μια βραδιά ζεστή, ευχάριστη έκπληξη μετά από κάποιες παράξενα ταραγμένες καιρικά μέρες. Το θερινό δημοτικό θέατρο Κομοτηνής σχεδόν γεμάτο το βράδυ της Πέμπτης, αν και θα έπρεπε να μην πέφτει καρφίτσα. Το Φεστιβάλ Νεολαίας της ΚΝΕ, έκλεισε την αυλαία του με μια δυνατή συναυλία από τον Χρήστο Θηβαίο που με την εξαιρετική ομάδα των μουσικών του μάς ταξίδεψε στα τραγούδια του, αλλά και στα συναισθήματά μας. Μια πολύ ερωτική φωνή, δυνατή ερμηνευτικά που χρωματίζει ανάλογα με τον στίχο και την μουσική. Μάς θύμισε ότι μπορούμε να προβληματιζόμαστε, να ονειρευόμαστε, να ερωτευόμαστε κι όλο λιγότερο… να κοιμόμαστε.

Κάποια τραγούδια, βέβαια, είναι από αυτά που δεν αφήνουν τη σκέψη κανενός αταξίδευτη. «Πόσο πολύ σʼ αγάπησα, ποτέ δεν θα το μάθεις», ένα τραγούδι που μας προϊδέασε προς το τέλος της συναυλίας ότι θα ερμήνευε ο Χρήστος Θηβαίος όταν σχολίασε πως το κοινό συμμετέχει στο τραγούδι.

Πολλά κομμάτια του από δισκογραφικές δουλειές του παρελθόντος, αλλά και από τους «Πέτρινους Κήπους» που είναι η καινούρια του δουλειά.

Μια όμορφη αληθινή ιστορία επεφύλαξε για το κοινό πριν ερμηνεύσει ένα τραγούδι από τη νέα του δουλειά.

«Μες τα σύννεφα, ζωή μου

μακριά απʼ τη φυλακή μου να με πας

να μʼ αγγίζει ο αέρας

σαν το ξύπνημα μιας μέρας να γελάς

να κουρνιάζω στο πλευρό σου

μες στο παραμιλητό σου να με βρεις

νʼ ακουστεί το όνομα μου

και εσύ ράγισε, καρδιά μου

κι ας χαθείς, ας χαθείς».

Βρήκε, όπως εξήγησε, σʼ ένα χαρτί γραμμένους τους στίχους και πήρε νʼ αναζητάει ποιος ήταν ο στιχουργός. Τού βάλε μουσική και τού πήγε μια χαρά, αλλά έπρεπε να βρει τον στιχουργό. Σκέφτηκε τον Οδυσσέα Ιωάννου τού τηλεφώνησε, το έπαιξε, αλλά δεν ήταν δικό του. Η προσπάθεια συνεχίστηκε και κάπως αργά τηλεφώνησε στην Αρλέτα που του είπε χαρακτηριστικά ότι είναι πολύ καλό, αλλά… δεν ήταν δικοί της οι στίχοι. Τότε, ο Χρήστος Θηβαίος επέλεξε να το συμπεριλάβει στη νέα του δουλειά, τους «Πέτρινους Κήπους», με τον στιχουργό ως Αδήλωτο και την παρατήρηση ότι… τον αναζητά. Δυο μήνες μετά του τηλεφώνησε ο ηθοποιός Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και δήλωσε… Αδήλωτος.

Ο «Άμλετ της σελήνης» έβαλε το κοινό να τραγουδάει μέχρι που ακολούθησε το «Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος. Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός» για να κρατηθεί η σχέση του καλλιτέχνη με το ακροατήριο θερμή.

Το χιούμορ έβγαινε αυθόρμητα κι εναλλασσόταν με τη συγκίνηση. Κάποια στιγμή τού έφεραν μια μπύρα και ακούστηκε από κάτω «καιρός ήταν» για νʼ απαντήσει ο Χρήστος Θηβαίος «άλλοι πίνουν από χαρά, άλλοι πίνουν από λύπη. Εμείς πίνουμε από παιδιά».

Συναίσθημα και χιούμορ, όπως στο «Προσοχή στο γορίλα» που μεσολάβησε κι ένα γνωστό ανέκδοτο για το Μαριώ, αφιερωμένο στον Κρητικό του Φεστιβάλ.

Μετά από επαναλαμβανόμενο αίτημα για τον «Γουίλι», τον μαύρο θερμαστή, το έπαιξε λέγοντας πάλι μια ιστορία για να συνεχίσει μʼ «Ένα μπλουζ η αγάπη μου πένθιμο, μια πομπή μαύρων αυτοκινήτων».

Η «Μικρή πατρίδα» ήταν το φινάλε που δικαίωσε μια έξοχη συναυλία ενώ στο encore έκλεισε με τον «Παλιό στρατιώτη» και κανείς δεν διαφώνησε πως «αν μου ζητάς καρδούλα μου για σένα να πεθάνω και μία δεύτερη φορά σαν τον παλιό στρατιώτη θα πέθαινα αγάπη μου καλύτερα απʼ την πρώτη …».

Μ.Α.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.