«Τα δικα μας παιδια εχουν μαθει στη ζωη τους να χαμογελουν. Τα δινουν ολα, χωρις ποτε να παρουν κατι»

Τα ξεχασμένα παιδιά του «Αλάν Κογιού» της πιο υποβαθμισμένης τενεκεδούπολης της Θράκης δήλωσαν ήδη το πρώτο δικό τους καλλιτεχνικό παρόν στην Ξάνθη και τώρα ετοιμάζονται να παρουσιάσουν τα έργα τους στο κοινό της Κομοτηνής. Δημιουργοί οι ίδιοι των έργων της έκθεσης: «Ένα μολύβι αφηγείται». Σαράντα παιδιά «μιλούν» με το μολύβι όλα όσα δεν έμαθαν ποτέ να λένε και να γράφουν σε κανένα σχολικό θρανίο. Άλλωστε, κανένα από αυτά τα παιδιά δεν έχει τελειώσει το Δημοτικό Σχολείο και κανένα δεν ξέρει να γράφει το ελληνικό αλφάβητο. Ο Wassily Kandinsky έγραφε : «Το να μιλάς για το μυστήριο ενώ βρίσκεσαι στη μέση του μυστηρίου, αυτό είναι τέχνη». Μια γειτονιά «μυστήριο» η Τενεκεδούπολη της Κομοτηνής με τα μικρά αθιγγανόπουλα να «μιλούν» για πρώτη φορά με θεατρικές παραστάσεις, παραστάσεις Καραγκιόζη και τώρα με έκθεση Σχεδίου. Στο πλευρό αυτών των παιδιών βρίσκονται η Κοινωνιολόγος Μίνα Μαχαιροπούλου και ο πρόεδρος του Μορφωτικού Συλλόγου ΡΟΜ, κ. Φεριδούν Αμέτ (στη φωτογραφία οι δυο με κάποια από τα παιδιά της γειτονιάς). Τις κουβέντες του «Κόσμου» με τον κ. Φεριδούν Αμέτ δημοσιεύει σήμερα ο «Π.τ.Θ.»

Πώς έγινε η αρχή;

Η αρχή έγινε μετά από παρότρυνση της Μίνας Μαχαιροπούλου.

Τι διδάσκετε στη γειτονιά σας, στο «Ανάχωμα»;

Έχουμε το δικό μας Σύλλογο και προσφέρουμε δωρεάν μαθήματα. Στο «Ανάχωμα», έρχονται παιδιά που δεν πήγαν καθόλου ή πήγαν για λίγο σχολείο. Παράλληλα κάνουμε Καραγκιόζη και δειλά – δειλά μαθήματα θεάτρου και σχεδίου.

Τι ηλικία έχουν τα παιδιά;

Είναι παιδιά νηπιαγωγείου. Έπιασαν για πρώτη φορά μολύβι και ζωγραφίζουν την ανθρωπιά τους. Μας έχουν δείξει πόση αδικία έχει συντελεστεί εις βάρος τους, χωρίς τα ίδια να φέρουν καμία απολύτως ευθύνη.

Πώς νιώθουν;

Δεν νιώθουν ότι είναι κομμάτι της ίδιας της κοινωνίας, ότι αποτελούν ένα σύνολο με τους άλλους πολίτες. Ποτέ δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να δείξουν αυτό που νιώθουν. Να «μιλήσουν» γι’ αυτό που είναι και να αποδείξουν αυτό που αξίζουν.

Τι επιδιώκουν με τα έργα τους;

Να κερδίσουν επιτέλους ένα χαμόγελο, ένα μπράβο, μια καλή κουβέντα από τους συμπολίτες τους. Μ’ ένα χαμόγελο που θα τους χαρίσουν, δε θα χάσουν τίποτε.

Τα δικά μας παιδιά έχουν μάθει στη ζωή τους να χαμογελούν. Τα δίνουν όλα, χωρίς ποτέ να πάρουν κάτι.

Την γειτονιά σας δεν την πλησιάζουν πολλοί είναι αλήθεια, εκτός κι αν χαθεί κάποιος και βρεθεί κατά λάθος εκεί…

Το Αλάν Κογιού είναι μια γειτονιά που όντως λίγοι την πλησιάζουν. Ένας τόπος που κατοικείται από ξεχασμένους ανθρώπους. Ακούν «Αλάν Κογιού» και δεν θέλουν ούτε καν να περάσουν από εκεί. Νομίζουν ότι θα τους φάει κάποιος. Δεν είναι έτσι, άνθρωποι είμαστε κι εμείς, άνθρωποι σκέτο, όχι ανθρωποφάγοι. Ας ρωτήσουν τους ανθρώπους που έχουν συνεργαστεί μαζί μας, που έχουν απλώσει το χέρι σ΄ αυτά τα παιδιά, να δουν τι έχουν πάρει.

«Υποβάλλεται» με την δραστηριότητά σας αυτή και κάποιο αίτημα στους υπεύθυνους του τόπου;

Ζητάμε από όλο τον κόσμο, αλλά και από τους υπεύθυνους (Νομαρχία, δημαρχία, Περιφέρεια) να είναι περισσότερο κοντά μας. Να απλώσουν ένα χέρι βοήθειας τουλάχιστον σ΄ αυτά τα παιδιά. Εμάς μας έχουν ξεχάσει. Δεν πειράζει, τουλάχιστον ας βοηθήσουν τα παιδιά.

Τι να τους δώσουν;

Να τους προσφέρουν την εκμάθηση μιας τέχνης, τη διδασκαλία των γραμμάτων. Τουλάχιστον γραφή και ανάγνωση. Τα παιδιά έχουν ταλέντο. Το έχουν αποδείξει. Δύο χρόνια τώρα, με καραγκιόζη, μουσικούς, θέατρο. Μόνοι μας ξεκινήσαμε και μόνοι μας είμαστε ακόμη.

Πόσα παιδιά περιμένουν ένα χέρι βοήθειας, λίγο ενδιαφέρον;

Σαράντα παιδιά διψούν καθημερινά σαν ένα λουλούδι που θέλει το νερό, εκείνα διψούν για γνώση, για λίγη προσοχή, για γράμματα, για ζωή. Δείχνουν με την προσπάθεια και την αγάπη τους πού θέλουν να φτάσουν. Λίγη βοήθεια χρειάζονται μόνο.

Πήγαν ποτέ στο Σχολείο;

Πηγαίνουν πολύ λίγα σχολείο. Τα περισσότερα το παρατούν. Κάποια δεν έχουν πάει καθόλου. Πρέπει να κάνουν ένα βήμα πιο μπροστά. Ας τα βοηθήσουν. Νομίζω ότι ήρθε η δική μας σειρά, αρκετά βοήθησαν κάποιους άλλους. Ας δείξουν το στοιχειώδες ενδιαφέρον σε μας. Λίγη κατανόηση, λίγο ενδιαφέρον, λίγη αγάπη. Λόγο και δυνατότητα έκφρασης σ΄ αυτά τα παιδιά επισήμως δεν έχει δοθεί ακόμη. Για πρώτη φορά δόθηκε με το δικό μας ενδιαφέρον.

Και τι αποκαλύφθηκε;

Ένας απίστευτος πλούτος εσωτερικός, φαίνεται από τα χρώματα που χρησιμοποιούν, παιδιά φύσει καλλιτέχνες και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.