Τα αηδονια χτισανε φωλια

Με όνειρα την εντύσανε,
μ’ αυθεντικό ατλάζι
και τα φτερά ανοίξανε
για της ζωής το γοητευτικό σεργιάνι.

Και όρκο δώσανε στην εκκλησιά,
με γρανιτένια θέληση ν’ αγωνιστούνε,
το νέκταρ της ζωής να βρούνε.

Και κάθε απομεσήμερο, ευλαβικά,
στον ήλιο να στέλνουν αμέτρητα φιλιά,
απ’ τη μεταξένια τη φωλιά,
για της ημέρας την πλούσια σοδειά.

και ύστερα μεσ’ την αστροφεγγιά
να γέρνουν απαλά στου έρωτα την αγκαλιά
με συντροφιά της φυλλωσιάς το θρόϊσμα
και μάρτυρα την Πούλια.

Ευχόμαστε νάχει γαλάζιο ουρανό,
γλυκός καιρός ν’ανοίξει
και μ’ ένα ήλιο λαμπερό
τούτη η φωλιά, σαν αμυγδαλιά, ν’ ανθίσει.
Ν’απλώσει ρίζες και κλαδιά
Πολλούς καρπούς να αφήσει.

Ελάτε φίλοι μας καλοί,
φίλοι αγαπημένοι,
μαζί να γιορτάσουμε,
μαζί και αγκαλιασμένοι.

Με ευχές, τραγούδια και φιλιά
ας ξεπροβοδιστούνε
κι’ ο Ύψιστος ας έρθει αρωγός,
Τα όνειρα αληθινά να βγούνε.