Συζητηση και παιχνιδι με τον συγγραφεα Σ. Σιδερη

Η πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Νόπη Μαρουφίδου εξήγησε ότι με αφορμή τον εορτασμό της μέρας παιδικού βιβλίου στις 2 Απριλίου θεώρησαν ότι ο αμεσότερος τρόπος για να γιορτάσουν τα παιδιά αυτήν την ημέρα ήταν να γνωρίσουν από κοντά έναν συγγραφέα. «Με την ιδέα ενθουσιάστηκε και η διευθύντρια του Νηπιαγωγείου Αφροδίτη Παναγιωτοπούλου, η οποία συνέβαλε σ’ αυτήν την προσπάθεια, και προσκαλέσαμε τον συγγραφέα παιδικών βιβλίων Σπύρο Σιδέρη ο οποίος ζει στην Αλεξανδρούπολη. Δέχτηκε να έρθει με μεγάλη χαρά, όπως και μεγάλη ήταν η δική μας χαρά.

Ο κ. Σιδέρης έχει βραβευτεί από το Ίδρυμα Αντώνη Σαμαράκη για την συγγραφή του πρώτου του βιβλίου. Ο κ. Σιδέρης μίλησε με τα παιδιά για το βιβλίο του, διάβασε κάποια αποσπάσματα, συζήτησαν, έκαναν παιχνίδια, προχώρησαν σε μια αυτοσχέδια συγγραφή παραμυθιού μέσα από ένα πρωτότυπο παιχνίδι με λέξεις. Τα παιδιά ανταποκρίθηκαν πολύ καλά στην πρόσκληση του Σπύρου Σιδέρη, έπαιξαν μαζί του, συζήτησαν κι έφτιαξαν πολλές ζωγραφιές τις οποίες στο τέλος τού τις αφιέρωσαν. Τα παιδιά έμειναν εντυπωσιασμένα, τον αγκάλιασαν πριν φύγει, τον ρώτησαν εάν θα έρθει και την επόμενη μέρα και στο τέλος βγήκαν όλοι στην αυλή κι έπαιξε μαζί τους ποδόσφαιρο».

Η Νόπη Μαρουφίδου εξήγησε ότι τα παιδιά έμειναν απόλυτα ικανοποιημένα από την επαφή που είχαν μ’ έναν συγγραφέα, στον οποίο είχαν την ευκαιρία ν’ απευθύνουν ερωτήσεις και βέβαια να τον γνωρίσουν. Οι μαθητές του νηπιαγωγείου δεν ξέρουν προς το παρόν ανάγνωση γι’ αυτό και την ανάγνωση των παραμυθιών συνεχίζουν ν’ αναλαμβάνουν οι γονείς τις ώρες που τα παιδιά είναι στο σπίτι. «Τα παιδιά δεν διαβάζουν παρά ελάχιστα πράγματα, γνωρίζουν τα γράμματα. Οι γονείς διαβάζουν τα παραμύθια και συζητούν με τα παιδιά κι από τα όσα μας μετέφεραν οι δασκάλες το ίδιο γίνεται και στο σχολείο».

Η κ. Μαρουφίδου ευχαρίστησε τον συγγραφέα όπως και τις δασκάλες για τη βοήθειά τους στην πετυχημένη διοργάνωση της εκδήλωσης.

Σ. Σιδέρης

Πολίτης του κόσμου

Ο Σπύρος Σιδέρης γεννήθηκε στην Αθήνα κι έζησε σε πολλές πόλεις της Ελλάδας κι όχι μόνο, από την Θράκη και την Μακεδονία στην Πελοπόννησο και την Αρχαία Ολυμπία κι από την Ήπειρο στη Θεσσαλία και την Καρδίτσα. Δηλώνει έλληνας, πολίτης του κόσμου, ενώ έζησε επίσης στην Βουλγαρία, την Μ. Βρετανία και ταξίδεψε… Όλοι αυτοί οι τόποι και οι προορισμοί «διαμόρφωσαν έναν χαρακτήρα που δεν έχει όρια και σύνορα» όπως ο ίδιος λέει, τονίζοντας ότι είναι κοντά σε κάθε περιοχή της Ελλάδας. Σήμερα ζει στην Αλεξανδρούπολη και παίζει με τις λέξεις. Έχει τιμηθεί δύο φορές για τη συγγραφή διηγημάτων.

Τον ερχόμενο Σεπτέμβρη θα κυκλοφορήσει μια χριστουγεννιάτικη ιστορία από τις εκδόσεις Μίνωας, ενώ μέσα στον επόμενο χρόνο εκτιμά ότι θα έχει ετοιμαστεί κι ένα πασχαλινό. «Αναφορικά με τα Χριστούγεννα, έχω δανειστεί πολλά πράγματα από το εξωτερικό. Το Πάσχα είναι ένα κομμάτι που έχει πάρα πολλούς δεσμούς με την αρχαία ελληνική θρησκεία κι όχι τόσο την εβραϊκή γιατί είναι η περίοδος της αναγέννησης, εκεί όπου η φύση συναντά την άνοιξη που είναι η γέννηση της φύσης και του ανθρώπου. Γι’ αυτό το λόγο εξάλλου πουθενά στον κόσμο παρά μόνο στην Ελλάδα – και στους όπου γης έλληνες – το Πάσχα είναι πιο σημαντικό από τα Χριστούγεννα. Είμαστε συνδεδεμένοι με την φύση κι αυτό τείνουμε να το ξεχάσουμε και το Πάσχα και η Ανάσταση μας φέρνουν εκεί από όπου ξεκινήσαμε».

ΠτΘ: Διαβάζατε παραμύθια όταν ήσασταν παιδί; Σας συγκινούσε κάποιο ιδιαίτερα;

Σ.Σ.: Πάντα διάβαζα, ήταν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δεν θα διάβαζα και σ’ αυτό συνέβαλαν πολύ οι γονείς μου, όπως και το σχολείο που μού έδωσε το άνοιγμα στη γνώση και το βιβλίο που αποτελεί για μένα ένα ανοιχτό παράθυρο προς την ζωή και τον κόσμο.

ΠτΘ: Θυμόσαστε ποιο ήταν το αγαπημένο σας βιβλίο όταν ήσασταν στο δημοτικό;

Σ.Σ.: Δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο σ’ εκείνη την ηλικία, ήταν πολλά και διαφορετικά. Αγαπημένος μου συγγραφέας ήταν ο Ιούλιος Βερν, του οποίου είχα διαβάσει όλα τα βιβλία.

Στη συνέχεια, αγαπημένο μου βιβλίο, μέχρι και τώρα είναι ο «Μικρός Πρίγκιπας» του Σεντ Εξυπερύ. Είναι αυτό που θέλουμε όλοι να είμαστε, μικροί πρίγκιπες σ’ έναν πλανήτη που εμείς φροντίζουμε γι’ αυτόν πέρα από τις αντιξοότητες.

ΠτΘ: Θέλουμε να είμαστε εμείς αυτοί που ανακαλύψαμε το τριαντάφυλλο και μας ανακαλύπτει η αλεπού.

Σ.Σ.: Έχουμε την τάση να είμαστε περίεργοι ν’ ανακαλύπτουμε καινούρια πράγματα, με πολύ φαντασία, όπως και ο Μικρός Πρίγκιπας.

ΠτΘ: Όταν ήσασταν παιδί, πώς νιώθατε ότι εκφράζατε δημιουργικά αυτήν την φαντασία;

Σ.Σ.: Μέσα από τα βιβλία, μέσα από την κάθε σελίδα τους, έπλαθα εικόνες. Φανταζόμουν τους ήρωες, τους τόπους κι αυτό μ’ έκανε να ταξιδεύω. Γνώρισα όλο τον κόσμο μέσα από τις σελίδες των βιβλίων. Ταξίδεψα σε όλη την γη, στον ουρανό, γνώρισα την σελήνη, γνώρισα μακρινούς αστέρες, ανθρώπους που δεν θα συναντούσα ποτέ κι όλους αυτούς τους έπλαθα μέσα στο μυαλό μου, κάτι που κάνω ακόμη και σήμερα.

ΠτΘ: Θυμόσασταν ποια ήταν η πρώτη σας απόπειρα για συγγραφή κι αν αυτή είχε να κάνει με παραμύθι ή κάτι άλλο;

Σ.Σ.: Η πρώτη μου απόπειρα για να γράψω ήταν στο γυμνάσιο. Είχα γράψει μια έκθεση για την αποταμίευση και δοθείσης της ευκαιρίας έγραψα μια ιστορία που είχε πάρει το πρώτο βραβείο, χωρίς να το περιμένω, μια και συνήθως οι δάσκαλοι θεωρούσαν ότι κάποιος με φαντασία δεν ήταν καλός στα φιλολογικά και την έκθεση.

Ήταν μια ιστορία για μια φυλή μυρμηγκιών που προσπάθησε κι έκανε οικονομία για να σωθεί. Θυμίζει τον «Τζίτζικα και τον Μέρμηγκα» του Αισώπου. Αυτή ήταν η πρώτη μου προσπάθεια να γράψω κάτι ξεχωριστό, πέρα από τις εκθέσεις.

ΠτΘ: Αναφερθήκατε στον Αίσωπο. Τα διαβάσματά σας είχαν να κάνουν με τον Αίσωπο, με παραδοσιακά ελληνικά παραμύθια, με παραμύθια από άλλες χώρες;

Σ.Σ.: Το παραμύθι είναι η ιστορία ενός λαού, ξεκινώντας από την μυθολογία που είναι το αρχαιότερο παραμύθι, περνώντας στην χριστιανική θρησκεία με την Γέννηση και την Παλαιά Διαθήκη. Όλες αυτές οι ιστορίες αφήνουν κάποιο στίγμα, σε βάζουν στη διαδικασία ν’ ανακαλύπτεις και να παίρνεις απαντήσεις σε ερωτήματα που έχεις.

Η σοφία του λαού είναι τέτοια που δίνει απαντήσεις μέσα από μικρές ιστορίες, είτε λέγονται παραδόσεις, είτε θρύλοι, είτε μυθολογία, είτε μύθοι, σε κάθε μήκος και πλάτος της γης.

ΠτΘ: Πώς είναι η δική σας επαφή με τα παιδιά όταν μοιράζεστε μαζί τους κάποια από τα παραμύθια που έχετε γράψει, όπως έγινε και στο 3ο Νηπιαγωγείο;

Σ.Σ.: Τα παιδιά έχουν το χαρακτηριστικό ότι δεν έχουν ταμπού και κλειστούς ορίζοντες. Τους αρέσει να ταξιδεύουν, όπως σε όλους μας, απλά όταν μεγαλώνουμε αρχίζουμε και το ξεχνάμε και μπαίνουμε σε μια καθημερινότητα η οποία καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Πιστεύω ότι όταν έρχεσαι σ’ επαφή με τα παιδιά απελευθερώνεσαι. Για μένα, τα παιδιά είναι οι οδηγοί για να μπορώ να γράφω. Μού δίνουν ιδέες, προσπαθούμε να δούμε πώς θα θέλανε να είναι ένα παραμύθι κι όχι να κατευθύνουν οι μεγάλοι τους μικρούς μέσα από τα παραμύθια. Εκεί είναι η ειδοποιός διαφορά τα τελευταία χρόνια με τα παραμύθια, τα οποία έχουν γίνει σκληρά, άγρια. Και στο παρελθόν υπήρχαν παραμύθια, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, όπου υπάρχει ο θάνατος, όμως από την πλευρά τους υπάρχει η αναζήτηση και το παιχνίδισμα με την αγάπη για τη ζωή, για το καλό και το όμορφο.

Την στιγμή που βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή κι αρχίζουν τα γράμματα να σχηματοποιούνται και να γίνονται λέξεις, νομίζω ότι γίνομαι παιδί.

Ελληνικό Ραδιόφωνο του Λονδίνου

ΠτΘ: Ποια ήταν η σχέση σας με το Ελληνικό Ραδιόφωνο του Λονδίνου;

Σ.Σ.: Ήμουν μουσικός παραγωγός κι ένας από τους συντελεστές του ειδησεογραφικού προγράμματος. Είχα να κάνω με μια κοινότητα περίπου 400.000 ελλήνων που ζούσαν στην Μ. Βρετανία αλλά και πολλούς έλληνες του εξωτερικού οι οποίοι ζούσαν στην Αφρική, την Αμερική, την Αυστραλία και συντονιζόντουσαν με το ελληνικό ραδιόφωνο το οποίο ήταν το μοναδικό που λειτουργούσε επί 24 ώρες το 24ωρο.

Μέσα από εκεί, μπόρεσα να έρθω σε επικοινωνία μαζί τους, χαρίζοντας και παίρνοντας ταυτόχρονα πάρα πολλά σε σχέση με την παράδοση, την ελληνική μουσική, τα ήθη και τα έθιμα, τον πολιτισμό μας που είναι τόσο πλούσιος αλλά δυστυχώς δεν το ξέρουμε και γινόμαστε κοινωνοί και χορηγοί πολιτισμών ξένων προς εμάς και την ιδιοσυγκρασία μας, τα ήθη και τα έθιμά μας. Ήταν ένα μεγάλο σχολείο για μένα.

ΠτΘ: Ασχολείστε με το ραδιόφωνο στην Αλεξανδρούπολη;

Σ.Σ.: Όχι, γιατί ασχολούμαι με δυο free press έντυπα, μια εφημερίδα τον ΠΑΝΔΕΚΤΗ και το περιοδικό REVIEW. Το ραδιόφωνο είναι κάτι που μού λείπει κι έχει την μαγεία της «μυστικότητας» γιατί ο ακροατής που ταυτίζεται μαζί σου, όπως κι εσύ ταυτίζεσαι μαζί του, είναι ένα πρόσωπο που φαντάζεσαι. Υπάρχει μια επικοινωνία και αλληλεπίδραση μέσα από έναν μυστικό κώδικα που μόνο το ραδιόφωνο μπορεί να προσφέρει.

Η τηλεόραση σε κάνει αναγνωρίσιμο αλλά δεν σού δίνει την δυνατότητα να έχεις αυτήν την αμεσότητα με τον θεατή. Από όλα τα ΜΜΕ θεωρώ ότι το ραδιόφωνο είναι το πιο δημιουργικό.

Ήμουν από τους τυχερούς που δεν ξεκίνησε η ζωή μου με την τηλεόραση αλλά μεγάλωσα με ραδιοφωνικές εκπομπές που ακόμη και σήμερα θεωρούνται απλησίαστες για τους σημερινούς παραγωγούς.

Μαρία Αμπατζή

Φωτογραφίες: Νόπη Μαρουφίδου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.