Συναυλια κλασικης μουσικης στο Αρχαιο Θεατρο Μαρωνειας

Την Κυριακή στις 29 Αυγούστου στις 9 το βράδυ το αρχαίο θέατρο Μαρώνειας ανοίγει για πρώτη φορά μετά την περσινή παράσταση με την Λυδία Κονιόρδου και φιλοξενεί συναυλία κλασικής μουσικής, με τίτλο «Πάθη από τον έρωτα» από το σύνολο μουσικής δωματίου «pianovoce +», το οποίο απαρτίζουν η συντοπίτισσά μας Άννα Παπαγιαννάκη και η Ειρήνη Γκοβάτσου. Δίπλα τους ο κοντραμπασίστας της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης Γιάννης Χατζής.

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στον έρωτα, αλλά όπως τονίζει η Άννα Παπαγιαννάκη «δεν βασίζεται σε έργα συγκεκριμένων συνθετών ή σε συγκεκριμένα μουσικά ρεύματα, πλην της εποχής του μπαρόκ που είναι μια ολόκληρη εποχή μουσικά και με βάση το ρεπερτόριο αφιερωμένη στον έρωτα, και λόγω του συμβολικού του χαρακτήρα αλλά και λόγω των πολιτικών θέσεων που θα μπορούσε κάποιος να πάρει με ένα τέτοιο προσωπικό ζήτημα, όπως είναι ο έρωτας, και από εκεί και πέρα προχωράμε την εξέλιξη μουσικά με βάση το κείμενο που δανείζεται ο συνθέτης και κοιτάμε να τηρούνται κάποιες αναλογίες. Ως εκ τούτου προκύπτει ένας πολύ μεγάλος πλουραλισμός, δηλαδή στα είκοσι δύο κομμάτια που θα παιχθούν περιλαμβάνονται παραδοσιακά κομμάτια από πολλά πεδία.

Ο έρωτας ως πάθος σήμερα

Από την πλευρά της η Ειρήνη Γκοβάτσου αναφέρει ότι η εποχή μας δεν είναι ψυχρή από έρωτα αλλά γεμάτη. «Δεν νομίζω ότι η έμπνευση σήμερα υπάρχει στον έρωτα, όπως ήταν παλιά, ωστόσο πιστεύουμε στον έρωτα και πιστεύουμε ότι αγαπάμε. Η έκφραση δείχνει κάτι άλλο, στο πού καταλήγει ο έρωτας, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση».

«Εκφραζόμαστε πάντως ερωτικά. Φοβόμαστε τι θα πάθουμε, ενώ τα πάθη είναι μια καθαρτική διαδικασία. Παθαίνεις, κλαις, βγάζεις τα εσώψυχά σου, γίνεσαι κάτι άλλο για να μπεις πραγματικά σε αυτό που ήσουν από την αρχή, για να το δεις καθαρότερα. Ο έρωτας είναι η αφορμή για να ψάξουμε δικά μας πράγματα και οι μεγάλες παθογένειες που υπάρχουν στον καιρό μας έχουν να κάνουν και με το ότι δεν επικοινωνούμε και με το μέσα μας και με τον απέναντί μας αλλά ερωτευόμαστε», συμπληρώνει η Άννα Παπαγιαννάκη.

Έρωτας και τρόπος έκφρασης

Μέσα από το υπέροχο συναίσθημα του έρωτα οι δύο μουσικοί έχουν στόχο να επικοινωνήσουν με το κοινό τους. «Μέσα από το πάθος που έχει εκφράσει κάποιος συνθέτης ή κάποιος στιχουργός της εποχής θα επικοινωνήσουμε με το κοινό. Αυτά τα θέματα είναι επίκαιρα και διαχρονικά. Απλά τώρα αυτός ο τρόπος έκφρασης είναι διαφορετικός δεν τον αναγνωρίζει ο σημερινός άνθρωπος με την σημερινή κουλτούρα. παρά μόνο αν έχει μια μικρή ιδέα από το πώς ήταν πριν φτάσει εδώ η εικόνα ή ο τρόπος της έκφρασης. Όπως είναι σήμερα σε εμάς ο τρόπος που εκφραζόμαστε σημαντικός, το ανάλογο ήταν και στην κάθε εποχή στην οποία γράφτηκε κάθε κομμάτι», τονίζει η Ειρήνη Γκοβάτσου.

Η Άννα Παπαγιαννάκη επισημαίνει ότι σήμερα έχουν διαφοροποηθεί και τα μέσα έκφρασης. «Είμαστε σε ένα καλό σημείο που τελματώνονται κάποιες καταστάσεις και είναι ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τα μέσα έκφρασης και τις αξίες. Πάντα θεωρώ ότι όταν ένα πράγμα φτάνει στην απόλυτη καταστροφή του όπως αυτό που βιώνουμε σήμερα θεσμικά πολιτικά και κοινωνικά είναι ταυτόχρονα και μια ευκαιρία. Είναι η αρχή για μια νέα καινούργια πορεία».

Δεν είμαστε αγνώμονες και γνωρίζουμε την σπουδαιότητα των αρχαίων χώρων

Τις τελευταίες ημέρες υπάρχουν διάφορες αρνητικές αντιδράσεις όσον αφορά στην παρουσία των δύο μουσικών στο Αρχαίο Θέατρο της Μαρώνειας. Απαντώντας σε αυτές εκ μέρους και των δύο η Άννα Παπαγιαννάκη αναφέρει ότι «ως άνθρωποι δεν είμαστε αγνώμονες και γνωρίζουμε πολύ καλά την σπουδαιότητα των ιστορικών χώρων και αυτό διότι βρισκόμαστε σε μια πατρίδα που πέρα από πίκρα και σήψη πολλές φορές μπορεί να μας δίνει και την δυνατότητα να αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα από το παρελθόν, να βρισκόμαστε σε όποιο κομμάτι ελληνικής γης συνδεδεμένοι με τους χώρους που κάποτε φιλοξενήθηκαν η παιδεία, οι διαμαρτυρίες, οι πολιτικές θέσεις, η τέχνη. Από την μια η Μαρώνεια δεν είναι ο μοναδικός τόπος και από την άλλη κάθε μικρός τόπος που βρίσκεται ένα μνημείο, πόσο μάλλον ένα αρχαίο θέατρο όπως αυτό της Μαρώνειας, ένα από τα αρχαιότερα θέατρα που έχουν ανασκαφεί, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Προσωπικά πιστεύω ότι οι αρχαίοι χώροι, εφόσον θεωρούμε ότι επαναλειτουργούν είναι και χώροι παρουσίασης των έργων, των τεχνών, των πολιτικών θέσεων. Οι αρχαίοι χώροι είναι χώροι επικοινωνίας και συνύπαρξης. Αυτό δεν έχει να κάνει με την αυτοπροβολή. Όταν ένας άνθρωπος αυτοπροβάλλεται δεν παίζει κανένα ρόλο αν το κάνει δίχως κοινό. Η τιμή είναι η ίδια και για αυτούς που συμμετέχουν σε ένα μουσικό δρώμενο και για αυτούς που το παρακολουθούν, γιατί ο ίδιος ο χώρος σε υποβάλλει σε αυτή την διαδικασία σύνδεσης και η σχέση είναι αμφίδρομη. Το γνωρίζαμε πάρα πολύ καλά αυτό και φυσικά αισθανόμαστε τιμή, και λίγο παραπάνω από τις άλλες περιπτώσεις γιατί είναι από τις πρώτες εκδηλώσεις που θα φιλοξενηθούν εκεί. Υπάρχει όμως και μια αδικία σε όλα αυτά που έχουν δηλωθεί κατά καιρούς, τις τελευταίες δε δύο εβδομάδες ακόμη περισσότερο. Καταλαβαίνουμε τους λόγους που κάποιος οδηγείται να κάνει μπερδεμένες πολλές φορές και άστοχες κατά τη ροή του λόγου του υποδείξεις και κατηγορίες, από την άλλη όμως ο τόπος, θα πρέπει να γίνει κατανοητό, και μάλιστα των προγόνων μας, ανήκει σε όλους. Εγώ που γεννήθηκα στην Κομοτηνή το 1985 έχω το ίδιο δικαίωμα να συμμετέχω είτε από την πλευρά των ακροατών είτε των μουσικών είτε από την πλευρά των εθελοντών καθαρισμού, σε μια μουσική εκδήλωση που φιλοξενείται στο θέατρο της Επιδαύρου με κάποιον που γεννήθηκε στον Πύργο και το αντίστροφο. Το θέατρο της Μαρώνειας δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο στην κτήση και στην ευχέρεια κάποιου που γεννήθηκε τριακόσια ή πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά. Από εκεί και πέρα με ποιες αιτίες ορμώμενος και για ποιους προσωπικούς λόγους ξεκινά κάποιος και αντιδρά δεν θα μπούμε στη διαδικασία να το ερευνήσουμε και δεν μας αφορά. Στεναχωρεθήκαμε αλλά δεν λυπόμαστε για τις διαδικασίες και θεωρούμε ότι είναι μια ευκαιρία ο τόπος μας με τέτοιου είδους αφορμές να συζητήσει το αντικειμενικό των κριτηρίων βάσει των οποίων επιλέγονται κάποιοι μουσικοί για να πλαισιώσουν μια παράσταση και κάποιοι ηθοποιοί την αντίστοιχη παράσταση. Καλόν είναι να γίνεται μια συζήτηση, μια διαδικασία τριβής για να βγάζει και ο καθένας τα συμπεράσματά του, αλλά αυτοί οι χώροι είναι για να λειτουργούν και μάλιστα καθώς πρέπει»

«Το καθώς πρέπει δεν σημαίνει ότι πρέπει να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από καλλιτέχνες που γνωρίζει όλος ο κόσμος, γιατί πέρα από την τιμή που έχει κάποιος όταν εμφανίζεται σε ένα τέτοιο χώρο αισθάνεται και χαρά και δέος γιατί μόνο με τη σκέψη ότι πριν τόσα χρόνια οι πρόγονοι που ζούσαν σε αυτό τον τόπο χρησιμοποιούσαν αυτό το χώρο για να στεγάσουν όλες τις δραστηριότητες εκτονώνονταν, ψυχαγωγούνταν, αντάλλασσαν απόψεις, αυτή η μεταφορά στο χρόνο πίσω προσωπικά με προκαλεί δέος. Ως μαθήτρια δώδεκα χρονών περίπου εμφανίστηκα στο Αρχαίο Θέατρο της Κω και αυτή την εμπειρία έχει μείνει μέσα μου το συναίσθημα, η αύρα, η ενέργεια», συμπληρώνει η κ. Γκοβάτσου.

Το νεαρό της ηλικίας δεν είναι κριτήριο κρίσης

Απαντώντας επίσης σε όσα γράφηκαν για το νεαρό της ηλικίας της η Άννα Παπαγιαννάκη αναφέρει ότι το σπουδαίο για αυτήν είναι «αυτό που μόνο εγώ έχω, και αν μπορεί κάποιος να μου χρεώσει ότι κερδίζω, είναι ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση συνεργάζομαι με ανθρώπους που μουσικά απέχουν από εμένα πολύ. Αυτό προέκυψε με νόμιμες διαδικασίες και όποιος θέλει μπορεί να το ψάξει. Προσωπικά εμένα με κεντρίζει αυτή η συνεργασία με τους δύο αυτούς ανθρώπους. Γνωρίζω όμως ότι ειπώθηκαν κάποια πράγματα για το νεαρό της ηλικίας μου. Δε θεωρώ ότι αυτό θα πρέπει να είναι κριτήριο και όχι το αν κάποιος έχει λόγο, γνώση και οι προθέσεις του. Ποτέ δεν έκρυψα τα χρόνια μου. Δεν θεωρώ ότι κάποιος που απέχει από μένα ενδεχομένως είναι και σε καλύτερη θέση να ανταπεξέλθει των απαιτήσεων και των συμβολισμών που περικλείονται σε ένα χώρο, όπως αυτό του αρχαίου θεάτρου».

Τα νέα παιδιά ζουν στο μέλλον εμείς όχι

«Δεν θεωρώ ότι οι αρχαίοι έθεταν όριο ηλικίας σε αυτούς που έπαιρναν μέρος στις εκδηλώσεις και θα ήθελα να πω ότι όσον αφορά στο νεαρό της ηλικίας, όχι μόνο της Άννας, αλλά γενικώς, θα ήθελα να στείλω ένα μήνυμα «στους μεγαλύτερους», – και εγώ οδεύω προς τα εκεί και πολύ θα ήθελα αν τείνω προς αυτούς να μου δώσει κάποιος μια σπρωξιά και να μου θυμίσει αυτά που πιστεύω,- μια προτροπή, να αποβάλλουν από το DNA τα γονίδια των δεινοσαύρων που κουβαλάμε εδώ και χιλιετίες και να αρχίσουν να βλέπουν, αλλά αυτό χρειάζεται καθαρό βλέμμα, αυτό το αστεράκι που υπάρχει πάνω από ορισμένους νέους ανθρώπους και να τους αφήνουν ελεύθερους να κάνουν αυτό που πρέπει και που μπορούν να το κάνουν πολύ καλύτερα. Ο Χαλήλ Γκιμπράμ στον «Προφήτη» προτρέπει τους γονείς «μην προσπαθείτε να κάνετε τα παιδιά να σας μοιάσουν, μάλλον εσείς προσπαθήστε να τους μοιάσετε, γιατί τα παιδιά ζουν στο σπίτι του αύριο που εσείς ούτε στα όνειρά σας δεν μπορείτε να επισκεφθείτε». Ας ενωθεί η πείρα με τη δύναμη την αντοχή των νέων παιδιών. Τα νέα παιδιά ζουν στο μέλλον, εμείς όχι. Εμείς έχουμε την πείρα που δεν έχουν τα παιδιά. Και αυτό έχω βάλει μπροστά στην συνεργασία μου με την Άννα. Κοντεύω να φθάσω στην ηλικία της μαμάς της αλλά θέλω να ζω στο τώρα. «Την αφήνω» την Άννα να κάνει ό,τι θέλει, με ρωτά αν θα πρέπει να κάνουμε αυτό ή το άλλο της λέω να προχωρήσει και όταν θέλει κάτι που αφορά στην εμπειρία που της λείπει, λόγω του νεαρού της ηλικίας της, το συμπληρώνω. Μπορεί να γίνει μια πολύ καλή συνεργασία για να πάει μπροστά αυτός ο τόπος και σε τοπικό και σε εθνικό επίπεδο. Αν είμαστε μεταξύ μας ειλικρινείς και ο καθένας να αναγνωρίζει το ρόλο και τη φύση του και να δίνει χώρο στην νέα γενιά», αναφέρει η κ.Γκοβάτσου.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.