Συγκλονιστικες μαρτυριες απο τους Γιατρους του Κοσμου

Στο πλαίσιο διήμερων εκδηλώσεων του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Ν. Ροδόπης πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής ενημερωτική εκδήλωση για τους πρόσφυγες, με την αρωγή της οργάνωσης «Γιατροί του Κόσμου».

Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από το Δήμο Κομοτηνής, τη ΔΕΠΑΚ και τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ροδόπης- Έβρου. Οι περιγραφές που έγιναν από τους ομιλητές ήταν συγκλονιστικές κι έδειξαν για μια ακόμη φορά τη σπουδαιότητα της εθελοντικής προσφοράς ειδικά σε πρόσφυγες και σε ανθρώπους που δοκιμάζονται από πολέμους, πείνα και μεγάλες φυσικές καταστροφές όπως ο σεισμός στο Πακιστάν. Το κοινό ήταν περιορισμένο αν και η εκδήλωση φιλοξενούσε αξιόλογους ομιλητές και οι όποιες πληροφορίες συνοδεύονταν και από προβολή σλάιτς.

Οι πληγές του τέταρτου κόσμου

Η χειρούργος και πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της οργάνωσης, Ελευθερία Παρθενοπούλου εξήγησε ότι οι γιατροί του κόσμου ξεκίνησαν ν’ ασχολούνται με τα προβλήματα των λαών του τρίτου κόσμου αλλά στην πορεία προέκυψε ο τέταρτος κόσμος. «Ονομάζουμε τέταρτο τον κόσμο που λόγω πολέμου και διαφόρων άσχημων συνθηκών στις χώρες τους ήρθαν σ’ εμάς. Από τότε που έπεσαν τα σύνορα αυτός ο κόσμος έρχεται στην Ευρώπη». Η κ. Παρθενοπούλου σημείωσε ότι η Θράκη αποτελεί πύλη εισόδου των χωρών του τέταρτου κόσμου κι εξήγησε ότι βοηθώντας τους πρόσφυγες βοηθούν την ελληνική κοινωνία. «Έχουν αναζωογονηθεί ασθένειες όπως η φυματίωση, κάποιοι έχουν AIDS. Πρέπει πρώτα να τους βοηθήσουμε και στη συνέχεια ας αποφασίσουν οι ιθύνοντες αν θέλουν να τους δεχτούν ή όχι. Τους λέμε επίσης όταν τους δέχονται ότι δεν μπορούν να τους βάζουν σαν ζώα μέσα στις αποθήκες γιατί θα βλάψουν την ίδια την ελληνική κοινωνία αν αρχίσουν να μεταδίδονται οι ασθένειες. Δημιουργήσαμε γι’ αυτό το λόγο τα πολυϊατρεία στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη».

Η κ. Παρθενοπούλου στηρίζει πολλά πάνω στον εθελοντισμό και θεωρεί πολύτιμη την προσφορά του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Ροδόπης σε όσους έχουν ανάγκη. Εξήγησε ότι στα πολυϊατρεία πηγαίνουν όσοι δεν έχουν πρόσβαση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, ανάμεσά τους και ανασφάλιστοι έλληνες. «Στην Ευρώπη, δέχτηκαν τόσο μεγάλο αριθμό προσφύγων και στο τέλος τους άφησαν στην τύχη τους. Εμείς, παρέχουμε τροφή, στέγη, ιατρική περίθαλψη κι επιπλέον εγκαινιάζουμε στην Αθήνα τέσσερις ορόφους από ιδιόκτητο κτίριο για την εκπαίδευση αυτών των παιδιών. Οφείλουμε να τους δώσουμε και τα εφόδια για να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία γι’ αυτό και τα παιδιά θα μαθαίνουν αγγλικά, ελληνικά και υπολογιστές, ενώ σε κάποιους ενήλικες θα γίνεται κι επαγγελματικός προσανατολισμός».

Η κ. Παρθενοπούλου εξήγησε ότι δεν είναι καλό για την ελληνική κοινωνία να υπάρχει το γκέτο. «Πρέπει να τους δώσουμε τα εφόδια έτσι ώστε ακόμη κι αν δεν μπορούν να αφομοιωθούν τελείως να μην είναι τα παράσιτα της ελληνικής κοινωνίας. Έχουμε επίσης τις κινητές μας ομάδες με τις οποίες είχαμε έρθει και στην περιοχή σας. Έχουμε παράπονο από τους οδοντιάτρους της περιοχής γιατί κάποια στιγμή που είχαμε ανέβει και ο εθελοντής οδοντίατρος είχε αρρωστήσει ζητήσαμε από το σύλλογο να έρθει ένας οδοντίατρος και απάντησαν ότι θα το κάνουν μέσα από προγράμματα της περιφέρειας.

Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει ένα Σαββατοκύριακο ένας εθελοντής για ν’ ανέβει στα ορεινά ή τα μειονοτικά χωριά και να προσφέρει στα προβλήματά τους».

Η κ. Παρθενοπούλου αναγνωρίζει ότι οι καιροί είναι δύσκολοι και ότι για τους νεαρότερους γιατρούς είναι δύσκολο να πετύχουν επαγγελματικά πλην όμως, υποστηρίζει, θα πρέπει να κρατήσουν τον ανθρωπισμό τους.

Ανακοίνωσε ότι το Ίδρυμα Νιάρχου τους έχει προσφέρει μια οφθαλμολογική κινητή μονάδα με την οποία θα επισκεφθούν και τη Ροδόπη. Ο χρόνος και το πρόγραμμα θα εξαρτηθεί από τη συνεργασία με τους τοπικούς φορείς.

Η κ. Παρθενοπούλου περιέγραψε εικόνες από το Πακιστάν.

«Στο Πακιστάν, δεν μπήκαμε στο C130 ν’ αφήσουμε την ανθρωπιστική βοήθεια και να φύγουμε, όπως έκαναν άλλες οργανώσεις. Μείναμε εκεί, κάναμε εγχειρίσεις, πήγαμε στον τόπο της καταστροφής με ειδικούς γιατρούς, μοιράσαμε τα όσα είχαμε πάρει». Θέλησε να τονίσει ότι την όποια βοήθεια δίνουν οι πολίτες οι «Γιατροί του Κόσμου» την πηγαίνουν προσωπικά σ’ αυτούς που την έχουν ανάγκη και τίποτε δεν χάνεται. «Αυτή τη στιγμή έχουμε προγράμματα στο Ιράκ, την Τουρκία, το Αφγανιστάν, την Ιορδανία, τη Σουμάτρα, το Σουδάν, την Αλγερία, τη Σρι Λάνκα, στην οποία είμαστε οι μόνοι που έχουμε μείνει μετά τα Χριστούγεννα.

Αυτό που κάνουμε είναι να προβάλλουμε έξω το ανθρωπιστικό πρόσωπο της Ελλάδας». Η κ. Παρθενοπούλου θέλησε να ευχαριστήσει τον υφυπουργό Εξωτερικών Ευριπίδη Στυλιανίδη για την προσφορά του και τον χαρακτήρισε πρωτοπόρο στην Υπηρεσία της Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας. «Είναι πάντα κοντά μας σε όποια προγράμματα του ζητήσουμε και ας μην ξεχνάμε ότι οφείλουμε να δούμε τους ανθρώπους εντός κι εκτός Ελλάδας που έχουν ανάγκη».

Τα δύο πρόσωπα της Ευρώπης

Ο δημοσιογράφος Παύλος Νεράντζης μίλησε για τους «Πρόσφυγες στην Ελλάδα», τονίζοντας ότι η προσφυγιά είναι παντού η ίδια. «Η δυστυχία, ο πόνος και η απανθρωπιά της Δύσης είναι εμφανείς. Η Ε.Ε. έχει μια παράδοση στο σεβασμό των πολιτικών δικαιωμάτων. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν υπογράψει τη Συνθήκη της Γενεύης του 1951, σύμφωνα με την οποία υποχρεούνται οι αρχές σε κάθε χώρα να εξετάζουν αιτήσεις για την παροχή πολιτικού ασύλου. Οι περισσότεροι αλλοδαποί έρχονται από εμπόλεμες περιοχές ή από χώρες όπου παραβιάζονται τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Ευρώπη σήμερα δείχνει ένα ανάλγητο πρόσωπο. Επαναπροωθήσεις άτυπες, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, εγκλεισμοί σε κέντρα προσωρινής παραμονής στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία. Ουσιαστικά, αυτοί οι άνθρωποι που έχουν κάνει το μοναδικό «έγκλημα» να φύγουν από τις χώρες τους αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, διώκονται, καταδικάζονται, βασανίζονται. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά αλλά για την πάγια τακτική που ακολουθούν οι περισσότερες κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών».

Από τη δημοσιογραφική του εμπειρία θυμάται δύο περιστατικά. «Το ένα ήταν στα σύνορα Πακιστάν – Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια του πολέμου το 2001, σ’ ένα καταυλισμό όπου υπήρχαν ήδη 30.000 πρόσφυγες Αφγανοί και χιλιάδες άλλοι περίμεναν στα σύνορα μη μπορώντας να περάσουν γιατί τα είχαν κλείσει. Θυμάμαι την απελπισία αυτών των ανθρώπων.

Θυμάμαι μια ακόμη σκηνή στον πόλεμο του Κοσόβου στα τέλη Μαρτίου το 1999 όταν κατά χιλιάδες είχαν φτάσει από την Πρίστινα, στο συνοριακό σταθμό του Πλάτσε, δηλαδή στα σύνορα με την ΠΓΔΜ όπου μέσα στη νύχτα, κάτω από έντονο κρύο, οι άνθρωποι λιποθυμούσαν και μετέφεραν τον έναν μετά τον άλλον σε πρόχειρες σκηνές που είχαν στήσει οι ΜΚΟ».

Εικόνες φρίκης από το Πακιστάν

Ο χειρουργός, μέλος των γιατρών του κόσμου Γ. Οικονομίδης μίλησε για την εμπειρία του στα 13 του χρόνια που συμμετέχει στην οργάνωση. Πρόσφατα συμμετείχε στην αποστολή που έφυγε για τους σεισμούς του Πακιστάν. «Πήγαμε με τη βοήθεια του υπουργείο Εξωτερικών ένας αναισθησιολόγος, ένας ορθοπεδικός κι εγώ. Φτάσαμε στο Ισλαμαμπάντ και στη συνέχεια αφού ξεφορτώσαμε όλες τις προμήθειες που προορίζονταν για τους σεισμοπαθείς και ήταν περίπου 10 τόνοι φροντίσαμε να φορτωθούν σε αυτοκίνητα και με τη δική μας επίβλεψη τα μεταφέραμε στη Μασέρα που ήταν 140 χλμ βόρεια του Ισλαμαμπάντ. Χρειάστηκαν 10 ώρες για να πάμε, λόγω κακής ποιότητας δρόμων και μεγάλης κυκλοφορίας αυτοκινήτων. Στη συνέχεια προωθηθήκαμε στο Μαλικούτ όπου δεν υπήρχε τίποτε όρθιο και τα πάντα ήταν ισοπεδωμένα.

Ο κόσμος ήταν στο ύπαιθρο και δεν υπήρχε καμία ιατρική βοήθεια. Από πλευράς πολιτείας επιστρατεύτηκε ο στρατός και η αστυνομία από φόβο λεηλασίας, αλλά δεν υπήρχε καμία οργάνωση.

Ψάχναμε να βρούμε κάποιον αρμόδιο για να βοηθήσουμε αλλά όλοι ήταν ανευθυνο-υπεύθυνοι. Η κατάσταση ήταν δραματική και δεν μπορούσαμε να προσφέρουμε τίποτε σαν γιατροί γιατί δεν μπορούσαμε καν να στήσουμε σκηνή. Το μόνο που γινόταν ήταν η διακομιδή ασθενών με ελικόπτερα του Πακιστάν τα οποία έπαιρναν τους ασθενείς και τους μετέφεραν στη Μασέρα όπου και κατασκηνώσαμε, στην αυλή ενός κολεγίου που είχε μετατραπεί σε νοσοκομείο.

Ήμασταν οι πρώτοι γιατροί που φτάσαμε. Το προσωρινό χειρουργείο γινόταν πάνω σ’ ένα γραφείο με μία κουβέρτα. Όταν είδαμε την κατάσταση είχαμε αποφασίσει να γίνει διακομιδή των ασθενών γιατί ήταν επικίνδυνη και καταδικασμένη εκ των προτέρων μια επέμβαση. Περιοριστήκαμε στην πρωτογενή ιατρική, με αντιμετώπιση καταγμάτων με νάρθηκες και γύψους, συρραφή τραυμάτων και διακομιδή ασθενών».

Για να δώσει το μέγεθος της καταστροφής ο κ. Οικονομίδης συνέχισε την περιγραφή. «Σκεφτείτε ότι σε μία αυλή δύο στρεμμάτων έμπαιναν κι έβγαιναν ανά δευτερόλεπτο 10 – 20 νοσοκομειακά, άφηναν τραυματίες, ξαναγυρνούσαν να παραλάβουν τους επόμενους. Στην αυλή κυκλοφορούσαν τουλάχιστον 40 άνθρωποι με μια ακτινογραφία στο χέρι ψάχνοντας να βρουν ένα γιατρό να τους δώσει μια λύση στο πρόβλημά τους. Συγκινητικό και τραγικό συνάμα σαν γεγονός».

Τα τρία μέλη της ελληνικής οργάνωσης ανέμεναν την εμφάνιση των άρτιων ομάδων που είχαν πάει στο Πακιστάν από την Ιταλία μέσα από μια συνεργασία Στρατού και Ερυθρού Σταυρού, αλλά και από τα Αραβικά Εμιράτα, οι οποίοι είχαν κινητά χειρουργεία και άρτιες μονάδες.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.