Στον παραδεισο της φωνης του Γεωργιου Βιζυηνου

«ΌΝΕΙΡΟ ΓΛΥΚΥ», φωνή «μουσική του παραδείσου», τη φωνή ήτοι του μεγάλου Θρακιώτη Γεωργίου Βιζυηνού είχαν την θεία τύχη ν’ απολαύσουν την Κυριακή, το βράδυ, οι θεατές της παράστασης του αφηγήματός του με τίτλο «Το αμάρτημα της μητρός μου», σε διασκευή και σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου.

Θεία «παράσταση» θείας μουσικής, μαγεία…Μαγεία του ρέοντα αφηγηματικού λόγου του «Καβάφη της πεζογραφίας μας», του Γεωργίου Βιζυηνού – σύμφωνα με τον Καβαλιώτη συγγραφέα Διαμαντή Αξιώτη – από τον σπουδαίο Τάκη Χρυσικάκο σ’ έναν σπουδαίο σκηνικό χώρο. «Η γεωγραφία είναι αυτή που επιβάλλει εξάλλου το ρεπερτόριο», όπως δηλώνει ο ιθύνων νους της παράστασης, ο και ποιητής Θοδωρής Γκόνης.

Η γεωγραφία είναι αυτή που επιβάλλει και το ρεπερτόριο… Ναυπλιώτης, εσαεί με το βίωμα των τροβαδούρων της περιπλάνησης ο Θοδωρής Γκόνης δεν θα μπορούσε να ξεκινά από οτιδήποτε άλλο σ’ έναν τόπο.

Η γεωγραφία σού επιβάλλει το ρεπερτόριο… Η κατάνυξη, η σιωπή και το άπαν της, στο ξωκλήσι της Αγίας Μαρίνας του Αγρινίου. Εκεί, όπου πολύ καλά μπορεί ν’ αποκτά υπόσταση η φράση «Σαράντα ημερονύκτια εντός της εκκλησίας, προ του Αγίου Βήματος». Κι από κει, από την Αγία Μαρίνα κι απ’ την Κλείσοβα της Αιτωλοακαρνανίας στον περίβολο του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Αιγείρου…

Με σκηνικό τα πανύψηλα κυπαρίσσια, κάδρο την εκκλησία, το σκοτάδι, τη ζωή και το άρωμα του νοτισμένου, απ’ το απόβραδο, χόρτου να κατανοείς το γιατί και το πώς ο Βιζυηνός είναι ο πιο σύγχρονος νεοέλλην συγγραφέας, κλασικός.

Ζώντας τον έσω ρυθμό της μνήμης του χορού στο κορμί της μάνας της Λουκίας Πιστιόλα, το πάγωμα της ενοχής στο ίδιο κορμί – βρόχο από τις εικόνες της Αννιώς που εκείνη πλάκωσε. Τις φωνές του πατέρα, «μην μας ακούσουν οι γείτονες…», κι ας ακούει, κυρίως, η ψυχή.

Μαγεμένοι απ’ τη μουσική της φωνής του Βιζυηνού στην κατάνυξη της ζωής, του θανάτου ενός παιδιού, της διαρκούς μνήμης της ενοχής του τότε, της παιδικής ψυχής που προσδοκά όπως κάθε παιδί τη μάνα, στην κατάνυξη κυρίως της ζωής του Γεωργίου Βιζυηνού, ίσιο περπάτημα, βλέμμα λοξό.

Συνταρακτικός στην όψη ο Βιζυηνός του Τάκη Χρυσικάκου, με κάτι απ’ το ύστερο βλέμμα του συγγραφέα, συνταρακτική όλη η παράσταση. Καμωμένη από το «τίποτα» κι απ’ όλα… Μ’ έναν μπερντέ, δύο μανουάλια, πέντε εν συνόλω επί σκηνής πρόσωπα. Κι απ’ όλα… Απ’ το λόγο του Βιζυηνού – Χρυσικάκου, τη μάνα – μνημείο και μνήμη της Λουκίας Πιστιόλα, το μοιρολόγι της Μάνας, το νανούρισμα, το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο…Όλα στο λόγο…

Κύριε Γκόνη, ο Βιζυηνός σας μακάρι να είναι – ή να γίνει – η γεωγραφία του θεάτρου στις μέρες μας…

Τ.Β.

Υ.Γ. : Για την παράσταση εργάστηκαν: στην όψη, ο ζωγράφος Χρήστος Μποκόρος, στη μουσική και τα τραγούδια ο Νίκος Ξυδάκης, στα κοστούμια η Αλεξία Θεοδωράκη, στους φωτισμούς ο Δήμος Αβδελιώδης, στη χορογραφία του έργου η Αγγελική Παπαδάτου και στη σύνθεση ήχων ο Δημήτρης Ιατρόπουλος. Η διασκευή και η σκηνοθεσία είναι του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Θεάτρου Θοδωρή Γκόνη. και ως Βοηθός Σκηνοθέτη εργάστηκε η Κατερίνα Καραδήμα. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν ο Τάκης Χρυσικάκος με την Λουκία Πιστιόλα και στην παράσταση συμμετέχουν επίσης οι ηθοποιοί Παναγιώτης Εξαρχέας, Θύμιος Κούκιος και Κατερίνα Λιάτσου.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.