«Στοχος μας ειναι να χτισουμε τον δικο μας σοσιαλισμο στην Ελλαδα»

Στο μικρόφωνο του Ράδιο Παρατηρητής βρέθηκε χθες ο υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ κ. Νίκος Φακιρίδης σε μια ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική συζήτηση για τις θέσεις του κόμματός του για όλες τις πτυχές της πολιτικής δράσης ενόψει των εκλογών της Κυριακής. Ένα σημαντικό απόσπασμα από αυτή τη συνέντευξη, δημοσιεύεται σήμερα στον ΠτΘ.

ΠτΘ: Αν και στο ΚΚΕ δεν συνηθίζονται οι προσωπικές ερωτήσεις όσον αφορά τους υποψηφίους γιατί οι υποψήφιοι πρώτα μάχονται για το σταυρό και μετά για αυτούς θα σας ρωτήσω το εξής. Είστε καταξιωμένος στον επαγγελματικό σας χώρο και έχετε δώσει δείγματα γραφής στην κοινωνία της πόλης μας. Πολλοί αναρωτιούνται, πως τόσα χρόνια έχετε την ίδια διάθεση να κατεβαίνετε στους δρόμους να οργανώνετε διαδηλώσεις και να δίνετε τον τόνο μιας επαναστατικής διάθεσης που εκπορεύεται από την ιδεολογία σας;

Ν.Φ.: Αν κουραζόμουν, θα είχα αποτραβηχτεί. Στο σημείο αυτό να κάνω δύο σχόλια, πρώτον, ότι μερικοί που κουράζονται αποτραβιούνται κατηγορώντας την προηγούμενη πολιτική τους δραστηριότητα και δικαιολογούν αυτή την κούραση με ιδεολογικές αλλαγές και αλλαγές στρατοπέδου, και έτσι βολεύονται σε ευκολότερες λύσεις. Έχουμε παραδείγματα πολλά. Ο αντίπαλος είναι δυνατός, σκληρός, ισχυρός, με τις ανατροπές φυσικά πήρε τα πάνω του, η πίεση που ασκεί είναι μεγάλη και έτσι το να κουραστεί κανείς και να απογοητευθεί δεν είναι δύσκολο. Όμως υπάρχει ένας πυρήνας και στην τοπική μας κοινωνία αλλά και πανελλαδικά και πανευρωπαϊκά και παγκόσμια θα έλεγα, ο οποίος αντιστέκεται, δεν υποτάσσεται, δεν κατεβάζει την σημαία του αγώνα παρ΄ όλες τις δυσκολίες που είναι υπαρκτές, αντικειμενικές και δεν μπορεί να τις αμφισβητήσει κανένας. Και γίνεται αυτό συνειδητά, γιατί πιστεύουμε βαθιά ότι αυτό το καντήλι, αυτή η φλόγα η αγωνιστική δεν πρέπει να σβήσει, είναι απαραίτητο στοιχείο της ανθρώπινης κοινωνίας, για να τραβά πάντα μπροστά ξεπερνώντας τις δυσκολίες.

ΠτΘ:Πώς αισθάνεστε όταν σας κάνουν ερωτήσεις του τύπου ποιο είναι για το ΚΚΕ το πρότυπο πολιτικό κοινωνικό σύστημα μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, με το οποίο θα θέλατε να μοιάσει η Ελλάδα;

Ν.Φ.: Κάθε ερώτηση έχει και την δική της αξία, και εν πάση περιπτώσει κάθε ερώτηση δίνει στον ερωτώμενο την δυνατότητα να κάνει κάποια σχόλια και να εκθέσει κάποιες απόψεις σχετικές. Στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν νομίζω ότι μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ένα πρότυπο γιατί κάθε χώρα με βάση τα δικά της δεδομένα, με τα χαρακτηριστικά του λαού της θα χτίσει το δικό της μοντέλο. Στόχος μας είναι να χτίσουμε τον δικό μας σοσιαλισμό στην Ελλάδα. Αλλά για να φτάσουμε εκεί, εμείς προτείνουμε στους εργαζομένους και στην κοινωνία την συγκρότηση λαϊκής συμμαχίας, ενός μετώπου κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, που θα έχει την διάθεση να συγκρουστεί με αυτά τα συμφέροντα και να διεκδικήσουν και να οικοδομήσουν μια λαϊκή εξουσία που θα έχει στο επίκεντρο τα συμφέροντα του εργαζομένου ανθρώπου, που θα εφαρμόσει βέβαια για να πετύχει το σκοπό της ένα σύστημα λαϊκής οικονομίας όπου βασικοί άξονες αυτού του τύπου της οικονομίας θα είναι η κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, ο κεντρικός σχεδιασμός, και οι παραγωγικοί συνεταιρισμοί στους αγρότες και στους ΕΒΕ. Αυτό είναι το όραμα που έχει ΚΚΕ και αν θέλετε η πολιτική πρόταση διεξόδου που δίνει. Από εκεί και πέρα, αυτό το σχέδιο μπορούν να το πάρουν και άλλες χώρες ή και το κόμμα αξιοποιεί την εμπειρία άλλων χωρών αλλά σε καμία περίπτωση δεν λέμε και ούτε μπορούμε να πούμε και είναι αντιεπιστημονικό ότι θα εφαρμόσουμε αυτό που έκανε η Σοβιετική Ένωση για παράδειγμα, αυτό που έγινε στην Κούβα ή αυτό που γίνεται στο Βιετνάμ. Εμπειρίες αξιοποιούμε, γνώση παίρνουμε, δεδομένα μελετάμε τα αναλύουμε διαβάζουμε όλες τις εφημερίδες, μελετούμε τα ντοκουμέντα και των αστών πολιτικών, μελετούμε την εμπειρία του αντιπάλου. Ο Λένιν έλεγε για παράδειγμα, για να αναφερθώ σ΄ ένα πρόσωπο ιστορικό, ότι πάντα πρέπει να παίρνεις από τον αντίπαλο, πάντα πρέπει να βλέπεις και να παίρνεις και από κει. Όλα αυτά τα συνθέτει το κόμμα στην βάση της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της αγροτικής τάξης και του στρατηγικού στόχου που έχει με τον σοσιαλισμό.

ΠτΘ:Υπάρχουν κάποιοι που λένε «το ευτυχώς σύντροφοι ηττηθήκαμε» φθάνοντας τις θύμησές τους στο 1949 και προβάλλοντας το ευθύ ερώτημα τι θα γινόταν στην Ελλάδα αν τότε επικρατούσε το ΚΚΕ και οι δυνάμεις του ΕΑΜ και του σοσιαλισμού. Εσείς πως αντιμετωπίζετε το πραγματικά σκληρό αυτό ερώτημα;

Ν.Φ.: Είναι η περίπτωση των ανθρώπων που αναφέρθηκα προηγούμενα, που κάτω από την πίεση του αντιπάλου, από τις δυσκολίες δηλαδή που αντιμετωπίζει το λαϊκό κίνημα και το κομμουνιστικό κίνημα διπλώνουν τις σημαίες τους και έρχονται να αναγνωρίσουν ιδέες και απόψεις των προηγούμενων πολιτικών τους αντιπάλων. Σαφώς είναι ηττοπαθή αλλά και αντιδραστική άποψη το «ευτυχώς ηττηθήκαμε». Αν ερχόντουσαν διαφορετικά τα πράγματα και νικούσε το λαϊκό κίνημα εκείνη την εποχή, ακόμα και εμφύλιος να μην γινόταν, γιατί δεν ήταν μέσα στις επιδιώξεις του κόμματος τότε να γίνει εμφύλιος, τον εμφύλιο άλλοι τον θέλανε και άλλοι σπρώξανε τα πράγματα εκεί με προφανείς σκοπούς και εν πάση περιπτώσει οποιαδήποτε αδυναμία έδειξε το κόμμα εκείνα τα χρόνια ή λάθη γίνανε σε μία πορεία να οικοδομηθεί μια λαϊκή δημοκρατία, μια σοσιαλιστική δημοκρατία, τότε σαφώς σήμερα θα ήμασταν σε πολύ καλύτερο επίπεδο.

ΠτΘ: Θα ήμασταν Βουλγαρία σήμερα;

Ν.Φ.: Εγώ πιστεύω πως όχι, αλλά πάλι δεν μπορείς να κουβεντιάσεις με τέτοια υποθετική βάση. Μπορεί και καλύτερα να ήμασταν, μπορεί και να μην συνέβαινε τίποτα από όλα αυτά που συνέβησαν, δηλαδή μπορεί να έπαιζε έναν τέτοιο ρόλο το κομμουνιστικό κόμμα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που να επηρέαζε προς θετικότερες κατευθύνσεις όλα τα πράγματα. Αλλά η ουσία ποια είναι, και αυτό χρειάζεται να κρατήσουμε, ότι εκείνος ο αγώνας ακόμα και με την ήττα του, σήμερα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να υπάρχει στην νεολαία μια αγωνιστική στάση, γιατί είναι ένα ιστορικό γεγονός, είναι ένας αγώνας που έδωσαν κάποιοι άνθρωποι θυσιάζοντας την προσωπική τους ζωή, τα πάντα ουσιαστικά μ΄ ένα βασικό στόχο και ένα όραμα. Σήμερα έχουμε σε νέες συνθήκες μια ανάλογη στάση ανθρώπων. Μπορεί να μην παίρνεις τα όπλα σήμερα αλλά όπως είπατε και στην αρχή, συνεχίζεις να είσαι στο δρόμο, να διεκδικείς πράγματα που για άλλους φαντάζουν απίθανα. Για παράδειγμα διεκδικούμε μισθό 1.100 ευρώ, 90 ευρώ κατώτατο μεροκάματο. Είναι μια ανάλογη στάση, και αυτή η ανάλογη στάση έχει τις ρίζες και τότε, γιατί είναι απλό να σκεφτεί κάποιος ότι εδώ ο άλλος παρατούσε οικογένεια, παιδιά, έβγαινε στο βουνό, ρισκάριζε την ζωή του, και όχι μόνο στον εμφύλιο, και πιο μπροστά με τους κατακτητές Γερμανούς, και τους φασιστές. Δηλαδή όλη αυτή η ιστορική διαδρομή της χώρας, μάς δημιουργεί το θεμέλιο για να αναπτυχθεί, να συντηρηθεί και να αυξηθεί η αγωνιστική συνείδηση, το αγωνιστικό φρόνημα κυρίως στη νέα γενιά.

ΠτΘ:Λένε για τα 1100 ευρώ ότι το ΚΚΕ και τα άλλα μικρά κόμματα δίνουν ανέξοδες υποσχέσεις χωρίς να υπολογίζουν το κόστος αυτών των υποσχέσεων επειδή απλά δεν θα κληθούν στις 8 Μάρτη να κυβερνήσουν. Εσείς τις απαντάτε;

Ν.Φ.: Θα εξηγήσω γιατί μπαίνει αυτό το αίτημα. Πρώτα απ΄ όλα έχουμε τις δηλώσεις του κ. Σημίτη που λέει ότι ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ είναι 4,5% το χρόνο και λέει η ΝΔ ότι αυτό οφείλεται στις εισροές από τα προγράμματα τα ευρωπαϊκά και ότι μετά τους Ολυμπιακούς θα πέσει, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι ένας ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ. Και γνωρίζουμε ότι το ΑΕΠ σημαίνει τον πλούτο που παράγεται στην χώρα μας από τους εργαζόμενους. Αυτή η αύξηση και γενικά ο πλούτος που παράγεται στην χώρα μας από τους εργαζόμενους, μοιράζεται εντελώς άνισα. Το μεγάλο κομμάτι το παίρνει το μεγάλο κεφάλαιο, οι πολυεθνικές, τα μονοπώλια και το μικρό κομμάτι το παίρνει ο εργαζόμενος. Από το 1990 μέχρι το 2001 τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων αυξήθηκαν 1.349% αλλά οι μισθοί αντίστοιχα αυξήθηκαν 166%. Με στατιστικά στοιχεία, όχι δικά μας, της Ε.Ε. αλλά και της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας, η αγοραστική δύναμη του μέσου εργαζόμενου στην χώρα μας είναι αντίστοιχη με αυτή του 1989 και το ερώτημα είναι τις ίδιες ανάγκες έχει σήμερα ο εργαζόμενος μ΄ αυτές που είχε το 1989; Όχι φυσικά, έχει περισσότερες. Άρα η πρότασή μας αυτή που δεν είναι 5 μέρες πριν τις εκλογές όπως έκανε ο κ. Παπανδρέου για παράδειγμα προχτές, είναι πολύ πριν, είναι πρόταση για κατώτερο μισθό 1.100 ευρώ που σημαίνει ρήξη με την πολιτική που ευνοεί τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό. Δηλαδή απλά σύγκρουση με το μεγάλο κεφάλαιο. Γι΄ αυτό δεν γίνεται αντίστοιχη πρόταση επί της ουσίας από αλλά κόμματα. Και να σας πω και εδώ και κάτι έτσι σχετικό που για να φανεί και πόσο συμβιβασμένες είναι και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες σήμερα, της ΓΣΕΕ για παράδειγμα που συμμετέχει η ΠΑΣΚΕ, η ΔΑΚΕ και η παράταξη του ΣΥΝ, ότι ζητάνε 8% αύξηση στον βασικό μισθό, ο οποίος βασικός μισθός είναι 530 ευρώ και οι βιομήχανοι δίνουν 4% και πιθανώς να τα βρουν στο 6% για παράδειγμα. Είναι αυξήσεις πίσω από τις ανάγκες του εργαζόμενου, και στην λογική του τι δίνουμε ή είναι διατεθειμένοι να δώσουν οι βιομήχανοι.

ΠτΘ:Εσείς όμως ταυτόχρονα είστε και με τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Το μεγάλο κεφάλαιο υποχρεούται να πληρώνει μισθούς σύμφωνα με την κερδοφορία του. Πώς μπορεί μία μικρομεσαία επιχείρηση να αντεπεξέλθει στον κατώτατο μισθό που προτείνετε;

Ν.Φ.: Έχετε δίκαιο. Η αύξηση στο εισόδημα του εργαζομένου και του αγρότη, δηλαδή του βασικού καταναλωτή σήμερα, δίνει τη δυνατότητα σε αύξηση της κατανάλωσης, δηλαδή αύξηση των προϊόντων πώλησης, που σημαίνει αύξηση του τζίρου, του κύκλου εργασιών και αυτό επηρεάζει και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες. Επομένως ναι μεν θα δώσει την αύξηση του μισθού αλλά θα κερδίσει από την αύξηση του τζίρου. Δεύτερον, εμείς λέμε για τους μικρομεσαίους, όχι στην άγρια φορολογία. Βγήκαν μία σειρά νομοθετήματα, αποτέλεσμα των κατευθύνσεων της Ε.Ε. σε μία προσπάθεια μείωσης του αριθμού των ΜΜΕ των ελεύθερων επαγγελματιών και τη συνένωσή τους σε μεγαλύτερα, τα οποία νομοθετήματα υλοποιούνται με φορολογικά μέτρα. Η συνάφεια και άλλα μέτρα έχουν σκοπό να χτυπηθεί η μικρομεσαία επιχείρηση. Οι προτάσεις δεν είναι ξεκάρφωτες, έχουν συνοχή γι΄ αυτό και ζητάμε δίκαιη φορολόγηση των μικρομεσαίων με βάση τα δεδομένα, μείωση του κόστους πρώτων υλών και τρίτο και βασικότερο πρόσβαση στο φθηνό χρήμα. Σήμερα πιο εύκολα δανείζεται ένας μεγάλος και πολύ δύσκολα ένας μικρός. Αν αυτά τα αντιμετωπίσει η πολιτεία στα πλαίσια μιας λαϊκής οικονομίας, τα 1.100 ευρώ σαν βασικός μισθός δεν θα δημιουργήσουν πρόβλημα οικονομικό στην επιχείρηση. Και στο τέλος χτυπιέται και η ανεργία η οποία είναι σύμφυτη του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης.

Δ.Δ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.