«Στο χορο αυτο που εχει σημασια ειναι να μιλας με το σωμα σου»

Με δύο παραστάσεις η πρώτη στις την Παρασκευή 13 Ιουνίου από τους μικρούς μαθητές και η δεύτερη την Τετάρτη 25 Ιουνίου η Σχολή Κλασικού Μπαλέτου της Μαρίας Λάμπρου στην Ξάνθη αποχαιρετά τη φετινή χρονιά και συγχρόνως δίνει την ευκαιρία σε γονείς, συγγενείς αλλά και φίλους του κλασικού μπαλέτου να απολαύσουν θέαμα, χορό αλλά και συγχρόνως να προβληματισμό. Και οι δύο παραστάσεις θα δοθούν στην αίθουσα του Δημοτικού Αμφιθεάτρου Ξάνθης.

Με τη Μαρία Λάμπρου η οποία μετρά χρόνια στο συγκεκριμένο χώρο μιλά σήμερα ο ΠτΘ για το χορό γενικότερα, για το κλασικό μπαλέτο, αλλά και για το τι θα δούμε από τους μαθητές της…

ΠτΘ: κ. Λάμπρου ο χορός είναι αποκάλυψη όλων των δυνατοτήτων του σώματος; Είναι ελευθερία;

Μ.Λ.: Από ένα σημείο και μετά είναι αποκάλυψη των δυνατοτήτων του σώματος. Το πρωταρχικό για μένα είναι ότι ο χορός είναι η πρώτη έκφραση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος πρώτα ξεκίνησε από την κίνηση και μετά ήρθε ο λόγος και η μουσική. Αυτό το βλέπεις κυρίως στα μικρά παιδιά τα οποία κινούνται. Όσες μαμάδες μας φέρνουν τα παιδιά τους λένε ότι χορεύουν. Μα όλα τα παιδάκια χορεύουν γιατί αυτή είναι η πρώτη έκφραση του ανθρώπου. Μετά με την εκπαίδευση, με το μάθημα, με όλη αυτή τη διαδικασία, αντιλαμβάνεσθε, ότι το σώμα έχει πιο πολλές δυνατότητες. Και βέβαια σίγουρα είναι ελευθερία, γιατί βοηθά να ξεπεράσεις ταμπού, να ανακαλύψεις το δικό σου κόσμο περισσότερο, να συνυπάρξεις με τη φύση, με τους ρυθμούς της, με τους ήχους της.

ΠτΘ: Στο κλασικό μπαλέτο για να φθάσει κάποιος στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων του τι χρειάζεται;

Μ.Λ.: Το κλασικό απαιτεί παιδεία, η οποία πρέπει να ξεκινήσει από πολύ νωρίς. Στις μεγάλες σχολές όπως η όπερα, στις μεγάλες σκηνές, τα παιδιά έμπαιναν από την ηλικία των έξι χρονών τα κορίτσια και εφτά τα αγόρια, γιατί το σώμα των αγοριών είναι πιο δύσκαμπτο απ’ ό,τι των κοριτσιών. Ξεκινά λοιπόν η εκπαίδευση από εκείνη την ηλικία και κρατά εφ’ όρου ζωής.

ΠτΘ: Σήμερα από αυτή την ηλικία ξεκινά ένα παιδί;

Μ.Λ.: Όχι στην Ελλάδα δεν είναι έτσι τα πράγματα και στις άλλες χώρες. Παιδιά που δεν προσανατολίζονται προς το επαγγελματικό στη δική μου σχολή πρέπει να κλείσουν τα τέσσερα. Υπάρχουν παιδιά που τα παίρνουν από τα τριάμισι, προσωπικά δεν το θεωρώ καλό. Τα παιδιά πρέπει να έχουν κλείσει τα τέσσερα να έχει διαμορφωθεί ως ένα σημαντικό βαθμό η λεκάνη τους, τα γόνατα, οι αστράγαλοι, οι αρθρώσεις. Υπάρχουν παιδάκια που συνεχίζουν και μετά την Γ΄ Λυκείου, από αυτά κάποια δίνουν εξετάσεις ή έχουν συνηθίσει σε αυτού του είδους την άσκηση και κατά τη διάρκεια των σπουδών τους προσπαθούν να βρουν κάτι αντίστοιχο για να εξασκηθούν.

ΠτΘ: Έχετε και αγόρια στη σχολή;

Μ.Λ.: Έχουμε στα μεγάλα τμήματα, δηλαδή στα Λάτιν, παλιότερα στη τζαζ. στον κλασικό χορό αυτή τη στιγμή έχουμε ένα, το γιο μου. Παλιότερα όταν πρωτοήρθε το πρώτο κύμα των Ελληνοποντίων, που έτσι θέλουν να τους ονομάζουμε, που είχαν μια άλλη παιδεία, είχαν έρθει στη σχολή πολλά αγόρια, αλλά εξαιτίας του κλίματος που επικρατεί στην Ελλάδα έφυγαν. Έίναι πολύ παρεξηγημένο το κλασικό μπαλέτο στη χώρα μας. Μία πολύ καλή ταινία που συστήνω να δουν είναι ο Μπιλ Έλλιοτ για να καταλάβουν ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα στο χώρο του χορού.

ΠτΘ: Η ομορφιά παίζει ρόλο στο κλασικό μπαλέτο;

Μ.Λ.: Όχι. Για παράδειγμα η Μάγια Πλιτσέσκαγια είχε ένα προγναθισμό σημαντικό και η λεκάνη της ήταν πιο φαρδιά από τα στάνταρ. Παρόλα αυτά θα είναι γνωστή και σημαντική πάντα και όταν θα αναφερόμαστε στις μεγάλες μπαλαρίνες πάντα θα τη θυμόμαστε. Στο χορό αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να μιλάς με το σώμα σου.

ΠτΘ: Είναι ταλέντο ο χορός;

Μ.Λ.: Θα έλεγα ότι το 10% είναι ταλέντο και το υπόλοιπο είναι δουλειά.

ΠτΘ: Τα παιδάκια είναι συνειδητοποιημένα όταν έρχονται;

Μ.Λ.: Τα περισσότερα παιδιά και μιλώ για τις μεγάλες ηλικίες θέλουν να κάνουν χορό. Υπάρχει ένα ποσοστό που τα φέρνουν οι γονείς. Βέβαια είναι πολύ δύσκολο μέχρι να καταλάβουν, γιατί τα μικρά παιδιά, όταν έρχονται, νομίζουν ότι θα βάλουμε μουσική και θα χορεύουν. Πρέπει να κάνουν μάθημα, να πειθαρχούν και μάλιστα να αυτοπειθαρχούν. Τις πρώτες φορές αντιδρούν αλλά μετά φαίνεται ότι τα κερδίζουμε.

ΠτΘ: Διδάσκετε πολλά χρόνια χορό. Η επαρχία έχει ταλέντα;

Μ.Λ: Έχει.

ΠτΘ: Αναγνωρίζονται;

Μ.Λ.: Το κακό είναι ότι έχουμε μια συνθλιπτική παιδεία, που όταν τα παιδιά πραγματικά χορεύουν και αντιλαμβάνονται το μάθημα, πλέον πρέπει να τρέξουν σε φροντιστήρια μαθηματικών, φυσικής, χημείας και όλων αυτών και αναγκάζονται να σταματήσουν, αλλά η επαρχία έχει μεγάλα ταλέντα. Αν κρίνω από μαθήτριές μου κάποιες χορεύουν στην Λυρική, η Κρυσταλλία Γρηγορή διδάσκει στο Λονδίνο στην αντίστοιχη σχολή για το Τμήμα μας και είναι και σε ομάδα, δύο καθηγήτριες που διδάσκουν σε σχολή τελείωσαν τη δική μου σχολή, η Φωτεινή Κουτλογεωργίου εδώ. Όταν τα θυμάμαι χαίρομαι και συγκινούμαι.

ΠτΘ: Τελικά για μια ακόμη φορά και στο θέμα του χορού φαίνεται ότι αν η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν προχωρούσε ειδικά στην περιφέρεια τα πράγματα θα ήταν πολύ πίσω…

Μ.Λ.: Ισχύει αυτό αλλά είναι το σύστημα που έχουμε. Δεν έχουμε μια Ακαδημία Χορού που σημαίνει ότι τα παιδιά που προσανατολίζονται εκεί αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Κατ’ αρχήν μπαίνουν με εξετάσεις και εννοώ και στο επίπεδο της κίνησης αλλά και σωματικά, γιατί, επειδή η άσκηση είναι επίπονη, αυτό δεν θα πρέπει να έχει συνέπειες μετά από κάποια χρόνια. Μιλώ βέβαια για επαγγελματικά επίπεδα, γιατί σε παιδιά με σκολίωση, με κύφωση, με πλατυποδίες το μπαλέτο η σωστή άσκηση τους κάνει εξαιρετικά καλό. Το έχω δει στη Σχολή σε συνεργασία με γιατρούς αλλά σημαίνει ότι ιδιαίτερα σε σώματα που έχουν μεγάλα προβλήματα είναι μέχρι ένα ορισμένο επίπεδο. Για να επανέλθω δεν έχουμε Ακαδημία, όλος ο νόμος, που διέπει τη χορευτική παιδεία, μπάζει. Υπάρχει ο νόμος που αφορά στις ερασιτεχνικές σχολές χορού και τις επαγγελματικές σχολές χορού, όπου τόσο αυτός που θέλει να γίνει δάσκαλος στις ερασιτεχνικές όσο και στις επαγγελματικές αντιμετωπίζεται, γιατί αν τελειώσουν την Τρίτη Λυκείου δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις οι οποίες είναι δύσκολες. Όμως δεν ελέγχεται από πουθενά και εξαρτάται από την ευσυνειδησία του δασκάλου και τι δουλειά κάνει. Στο εξωτερικό, τα παιδιά που μπαίνουν στις Ακαδημίες χορού, παίρνουν όλη τους την κλασική μόρφωση στην Ακαδημία, είναι επί πλέον όρος στα επίπεδα χορού. Θα πρέπει και εδώ να δημιουργηθούν θεσμοί που να είναι πλήρεις όσον αφορά στην παιδεία του χορού.

ΠτΘ: Το κλασικό μπαλέτο αποτελεί τη βάση για το χορό γενικότερα;

Μ.Λ.: Ναι, ένας χορευτής που έχει κλασική παιδεία είναι καλός χορευτής παντού και στη τζαζ και στο σύγχρονο, σε οτιδήποτε χορέψει, γιατί το κλασικό μπαλέτο σε βοηθά να γνωρίσεις πολύ καλά το σώμα σου και να το ελέγχεις κυριότερα.

ΠτΘ: Το κλασικό ρεπερτόριο με την πάροδο των χρόνων έχει «εκμοντερνιστεί». Προτιμάτε το κλασικό ή τη σύγχρονη χορογραφική δημιουργία;

Μ.Λ.: Το κλασικό ρεπερτόριο σαν κλασικό είναι γνωστό με τα μεγάλα ταλέντα τη «Ζιζέλ», τον «Καρυοθραύστη», την «Λίμνη των Κύκνων» παρόλο που στην πάροδο των χρόνων δημιουργήθηκαν κλασικά μπαλέτα τα οποία ήταν πολύ προχωρημένα όπως οι «Φλόγες του Παρισιού», ο «Σπάρτακος» η «Χρυσή εποχή του Γκριγκόροβιτς που είναι πολύ προχωρημένα. Το μοντέρνο είναι κάτι άλλο. Ανάλογα με τις κοινωνικές αλλαγές προχώρησε και ο χορός έγινε πιο γήινος, όχι τόσο ρομαντικός. παρόλο που οι «Φλόγες του Παρισιού» και η «Χρυσή Εποχή» δεν είναι. Με αυτή την εισαγωγή θέλω να πω ότι και στο σύγχρονο και στο κλασικό και στο μοντέρνο μπορεί να υπάρχουν πράγματα, αυτό εξαρτάται από την φαντασία, από την τοποθέτηση στη ζωή του ίδιου του χορογράφου, που είναι εξίσου πολύ ωραία. Ο «Σπάρτακος» είναι για μένα από τα καλύτερα μπαλέτα. Οι «Φλόγες του Παρισιού» επίσης. Ο Μπεζάρ χρησιμοποίησε κάτι ανάμεσα στο κλασικό και στο σύγχρονο και τον θεωρώ από τους πιο σημαντικούς χορογράφους των χρόνων μας με τον Ματσέκ, τον Φορσάιθ και πλήθος άλλων. Εγώ παρόλο που είμαι ειδικευμένη στην κλασική παιδεία μ’ αρέσει και το σύγχρονο αλλά θα επαναλάβω ότι μ’ αρέσει εκείνος ο χορός που πατά στη ζωή, σε συγκινεί, και μέσα από τη συγκίνηση σε προβληματίζει για μια καλύτερη ζωή για σένα για το διπλανό σου για την κοινωνία ολόκληρη που μπορεί να είναι και στο σύγχρονο και στο κλασικό.

ΠτΘ: Τι θα δούμε από τους μαθητές σας;

Μ.Λ.: Στη μικρή παράσταση που είναι ο βαρώνος Φλας Φον Φλου είναι η διασκευή του βιβλίου του Ευγένιου Τριβιζά « Η χελώνα βαρώνη» ένα καταπληκτικό βιβλίο και εν ολίγοις αυτό που διδάσκει είναι ότι όσοι γνωρίζουν τη χαρά, όταν τη μοιράζονται, αυτοί κερδίζουν. Στη μεγάλη παράσταση που την ονομάσαμε «Δρόμοι» και αποτελεί δευτερολογία της προηγούμενής μας παράστασης με τίτλο «Τίποτα δεν είναι πιο παλιό απ’ τη ζωή» αναφέρεται και πάλι στη ζωή, αλλά στη ζωή του ίδιου του ανθρώπου, ενώ η προηγούμενη είχε να κάνει με τον κύκλο της ζωής και στη φύση και στον άνθρωπο και αυτό που θέλει να πει είναι ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι με δρόμους, με δρομάκια με μονοπάτια και ότι η ευθύνη για το ποιο δρόμο θα διαλέξουμε και αν αυτός είναι καλός για μας είναι δική μας. Αρκεί όταν θα βρεθούν μπροστά μας χιλιάδες δρόμοι να μην πάρουμε ένα στην τύχη αλλά να περιμένουμε και να ακούσουμε την καρδιά μας. Και όταν μας μιλήσει να τον ακολουθήσουμε.

ΠτΘ: Οι χορογραφίες είναι δικές σας;

Μ.Λ.: Κάποιες δικές μου και κάποιες των συναδέλφων που έχω στη σχολή και η μικρή και η μεγάλη παράσταση ουσιαστικά είναι χοροθέατρο. Είναι ολοκληρωμένη παράσταση, είναι δεμένη και η μία και η άλλη συνδέονται με θεατρικά κείμενα.

ΠτΘ: Σήμερα βλέπουμε ότι τα όρια μεταξύ των διάφορων μορφών τέχνης έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται. Σε μία παράσταση έχει χορό, θέατρο, πολυμέσα…

Μ.Λ.: Προσωπικά μ’ αρέσει. Οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τον πρέποντα τρόπο όμως και με μέτρο, γιατί αυτό αγγίζει σκηνοθετικά επίπεδα, μπορεί να βοηθήσει στο όσο το δυνατόν καλύτερο αποτέλεσμα. Εάν χρησιμοποιηθούν για εφέ και εντυπωσιασμό είμαι αντίθετη, γιατί συνήθως στην τέχνη αυτό που είναι το σημαντικότερο είναι ότι μέσα από την απλότητα είναι καλύτερο αυτό που θες να δώσεις. Και μία πολύ μεγάλη δασκάλα ελληνίδα το δίδαξε αυτό. Η Ζουζού Νικολούδη με τα «Χορικά» της, τα οποία ήταν εξαιρετικά.

ΠτΘ: Κάποτε η Ελλάδα είχε μεγάλα ονόματα, ανθρώπους που ενδιαφέρονταν…

Μ.Λ.: Είχε και θεωρώ ότι είχε και μεγάλους δασκάλους και σήμερα τα πράγματα για να πούμε και την αλήθεια είναι πολύ καλύτερα. Η Ελλάδα έχει να δείξει σημαντικότατους δασκάλους. Όπως η Ζουζού Νικολούδη, η Ντόρα Τσάτου, η Ραλού Μάνου, ο Μέτσης με το μπαλέτο του, εξαιρετικοί Έλληνες χορευτές χόρεψαν έξω, απλά το πρόβλημα είναι όλο το θεσμικό πλαίσιο που επικρατεί στο χορό, καθώς επίσης και το γεγονός ότι για να γίνουν αυτά τα πράγματα χρειάζονται χρήματα. Το κακό με την τέχνη είναι ότι δεν μπορείς να φτιάξεις κάτι που είναι σε υψηλό επίπεδο, αν δεν διαθέσεις χρήματα. Δεν γίνεται πολιτισμός χωρίς χρήματα.

ΠτΘ: Σας ευχαριστώ πολύ.

Μ.Λ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.