Στης μουσικης τα μονοπατια

Γυρνώντας τις σελίδες του εορταστικού φύλλου του «ΠτΘ» που φιλοξενούν εφέτος τις απόψεις νέων, από αυτές δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι μουσικοί παραγωγοί του «Ράδιο Παρατηρητής 94fm», που δίνουν τις δικές τους ευχές για το νέο έτος και αξιολογούν μουσικά τη χρονιά που πέρασε. Αποκαλύπτουν ποιοι είναι οι δίσκοι και τα τραγούδια που ξεχώρισαν το 2013, μας εκμυστηρεύονται ποια τραγούδια θα έντυναν μουσικά τον χρόνο που φεύγει και ποια αντιπροσωπεύουν τις προσδοκίες τους για το 2014.

Αλέξανδρος Λάκκας & Αγγελής Γιαννακόπουλος «Ενταύθα Εντέχνως» – Τρίτη 00.00-02.00

Αν πρέπει να ξεχωρίσουμε ένα δίσκο που κυκλοφόρησε μέσα στο 2013, αυτός θα ήταν ο νέος δίσκος του Δημήτρη Ζερβουδάκη, «Ζωής παιχνίδια». Πρόκειται ένα βιβλίο-δίσκο που μέσα στις 56 σελίδες του, περιγράφει «το όμορφο, περιπετειώδες παιχνίδι της επικοινωνίας με τον εσώτερο εαυτό του δημιουργού, όπως αυτό περιγράφεται μέσω πρωτότυπων ζωγραφικών στιγμών αλλά και αφηγήσεων, σε στίχους και μουσική του Δημήτρη Ζερβουδάκη. Στην επιμέλεια και την προσαρμογή των ποιητικών κειμένων η Σοφία Γεωργαντζή, ενώ στο δίσκο χαρίζουν τις φωνές τους και ο Χρήστος Θηβαίος και ο Χάρης Κατσιμίχας.

 

Σκέψεις και αναμνήσεις σε μια προσπάθεια ανασκόπησης της χρονιάς που φεύγει… Τα τραγούδια σε βοηθάνε να εμβαθύνεις περισσότερο σ’ αυτό, ειδικά όταν κάποια από αυτά σε στιγματίζουν και τα συνδέεις με γεγονότα που παρήλθαν. Όπως το τραγούδι «Σε ποια θάλασσα αρμενίζεις», της Σαββέρια Μαργιολά. Ατμοσφαιρικό και ταξιδιάρικο όπως το 2013, σε στίχους Δήμητρας Νεοφύτου και μουσική Νίκου Καλλίνη. Για τους «ψαγμένους» του είδους και τους αθεράπευτα ρομαντικούς.
 
Και καθώς το 2014 έρχεται, θέλουμε να το ντύσουμε με μελωδίες γεμάτες ελπίδα. Όπως αυτή του τραγουδιού «Διόδια», του Σταύρου Σιόλα και της Φωτεινής Βελεσιώτου, σε στίχους του Πόλυ Κυριακού. Ένα τραγούδι – ανάσα που κάνει τον ακροατή να ονειρεύεται και να αισιοδοξεί.

Βάσια Φωτιάδου, «Ευτυχείς, λυπημένοι & νότες» – Τρίτη 20.00-22.00

 

Το 2013 πήγαν κι ήρθαν αρκετοί δίσκοι. Άλλους απλά τους άκουσα και άλλους τους ξεχώρισα. Προς μεγάλη έκπληξη όλων, όμως, θα μιλήσω για τον δίσκο «Άνω Τελεία» του Στάμου Σέμση, του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και της Νατάσσας Μποφίλιου.

 

Μια πολύ αγαπημένη ερμηνεύτρια αποφασίζει να δοκιμαστεί στον ηλεκτρονικό ήχο που της προτείνει ο Στάμος Σέμσης και στον στίχο (ελληνικό και αγγλικό) του φίλου και συνεργάτη της, Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Στο πρώτο άκουσμα του δίσκου, ομολογουμένως, δεν έμεινα και με την καλύτερη εντύπωση. Είχα εντυπωσιαστεί με τη μουσική σύνθεση, αλλά πίστεψα, ότι σαν σύνολο δε ταιριάζει. Τον άκουσα, όμως, ξανά… Και ξανά… Ώσπου συνειδητοποίησα ότι, ειδικά τα ελληνικά κομμάτια (τρία στο σύνολο), ήταν ό,τι καλύτερο είχα ακούσει το τελευταίο διάστημα. Μου δόθηκε, ακόμη, η ευκαιρία να ακούσω τον μισό δίσκο live στο Passport στον Πειραιά από όπου έφυγα καταγοητευμένη. Η Νατάσσα Μποφίλιου να ερμηνεύει τον «Μάγο Βιολιστή», ο Στάμος Σέμσης να σε συνεπαίρνει με την βιόλα του και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος να γράφει «Δε θα γίνεις ποτέ μια χαμένη ευκαιρία…»! Θέλει πολύ ο άνθρωπος;

Απλά, ρητά και απέριττα το έτος 2013 είναι σχεδιασμένο με «Ευθεία Γραμμή» και Γιώτα Νέγκα. Ένα κομμάτι σε μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη και στίχους της Λήδας Ρουμάνη, το οποίο θα συμπεριληφθεί στη νέα δισκογραφική δουλειά της Γιώτας Νέγκα. Για μένα κύλησε η χρονιά, όπως ακριβώς έχουν δέσει η μουσική και οι στίχοι της «Ευθείας Γραμμής». Παρ’ όλα αυτά, σε πολύ λίγο μπαίνει μια νέα χρονιά γεμάτη προσδοκίες, αλλά άδεια από «Διόδια». Επομένως, για το 2014 εύχομαι σε όλους να βάλουν «του έρωτα το πουκάμισο» και «ότι δεν άντεχαν να το αντέχουν» («Διόδια» – Σταύρος Σιόλας, Φωτεινή Βελεσιώτου). Καλή χρονιά!

Ελένη Σολωμάκου, “Ruleta Musica” – Κυριακή 20.00-22.00

Οικονομική κρίση και μουσική; Μουσική εν μέσω κρίσης; Μουσική σε κρίση; «Οι κρίσεις είναι πάντα μόνο στιγμιαίες βίαιες λύσεις των υπαρχουσών αντιφάσεων, βίαιες εκρήξεις, που αποκαθιστούν για μια στιγμή την διαταραγμένη ισορροπία… Η τελική αιτία όλων των πραγματικών κρίσεων παραμένει πάντα η φτώχεια και ο περιορισμός της κατανάλωσης των μαζών» είχε πει κάποτε προφητικά ο Μαρξ. Ο πνευματικός πολιτισμός όμως, και κατ’ επέκταση η μουσική, περιλαμβάνει τη σφαίρα της συνείδησης, της πνευματικής παραγωγής. Ακόμα περισσότερο όταν η μουσική δεν είναι μόνο νότες, αλλά και λόγος (στίχος). Στίχος που σε αγγίζει και σε ταξιδεύει. Γιατί η μουσική μπορεί να προσφέρει διεξόδους και ανάταση σε περιόδους κρίσης και αμφισβήτησης.

 

Πολλά πράγματα μου έκαναν εντύπωση από την πρώτη ή από τη δεύτερη ακρόαση. Είναι, όμως, μερικοί δίσκοι που με άγγιξαν από την πρώτη κιόλας στιγμή και γι’ αυτό, ο δίσκος που ξεχωρίζω για το 2013 είναι το album των Nick cave and The Bad Seeds με τίτλο “push the sky away”. Με βασικό όργανο την αλλόκοτη φωνή του και την παραπληρωματική χρήση μουσικής φτιάχνουν ένα ενδιαφέρον άλμπουμ που είναι ικανό να σε συνδέσει κατ’ ευθείαν με το σύμπαν, αν φυσικά είσαι πρόθυμος για το ταξίδι και δεν φοβάσαι.

Το 2013 ήταν μια χρoνιά περίεργα όμορφη. Γιατί παρά τις δυσκολίες, αν είσαι αληθινός και αυθεντικός και έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπάνε και αγαπάς, καταφέρνεις να σηκώνεσαι και να ανταπεξέρχεσαι στα προβλήματα. Έτσι λοιπόν, μουσικά, τη χρόνια που πέρασε θα την έντυνα με τις μελωδίες των Missing Pulse, ενός νεοσύστατου συγκροτήματος από την Θεσσαλονίκη, και συγκεκριμένα με το κομμάτι “when memories are too good”, επειδή πραγματικά κρατάμε μόνο τις καλές στιγμές από την περσινή χρονιά και προχωράμε. Όσον αφορά το τραγούδι που αντιπροσωπεύει τις προσδοκίες μου για το 2014 είναι το “high hopes” από pink floyd και νομίζω ότι ο τίτλος του τα λέει όλα!

Ιακωβίνα Κινδυλίδη, «Νυχτωδίες» – Πέμπτη 22.00-24.00

 

Από παιδί όταν με ρώτησαν ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι, συγκρότημα, ταινία ακόμα και φαγητό, δεν μπορούσα ν’ απαντήσω. Μια περίεργη ιδέα γεννιόταν στο κεφάλι μου ότι αν επέλεγα και ξεχώριζα κάποιο απ’ τα αγαπημένα μου θ’ αδικούσα κάποιο άλλο. Έτσι και στην ερώτηση, «ποιο δίσκο του 2013 ξεχωρίσατε και γιατί;», απαντώ πολλούς. Για να μην καταλήξουμε όμως σε μια μακροσκελή μουσική ανασκόπηση των κυκλοφοριών του έτους θα σταθώ σε τρεις δίσκους που, ήρθαν αυτή τη χρονιά, για να πάρουν τη θέση τους ανάμεσα στ’ άλλα, παλαιότερα αγαπημένα μου ακούσματα.

Απρίλιος 2013 και οι αγαπημένοι μου Κερκυραίοι, Κόρε Ύδρο, που άλλοι αγαπούν και άλλοι αγαπούν να μισούν κυκλοφορούν τον τελευταίο τους δίσκο «Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό», και δικαιώνουν όλους αυτούς, μαζί κι εμένα, που συνεχίζουμε να δηλώνουμε ερωτευμένοι μαζί τους μην ξέροντας γιατί. Αλλά ούτως ή άλλως, οι περισσότεροι θέλουν τον έρωτα να είναι άλογος. Αγάπησα απ’ το artwork, μέχρι και τους υπότιτλους των τραγουδιών, που αντί ν’ αποσαφηνίζουν το νόημα το περιέπλεκαν περισσότερο. Όμως οι ΚΥ, κατάφεραν με το δικό τους μοναδικό τρόπο να μιλήσουν για όλα όσα άλλοι φοβούνται. Για την κρίση, την Ελλάδα του χθες του σήμερα και του αύριο, κήδευσαν «τις αξίες της Δύσης» και δήλωσαν παρόν, στην ελληνική δισκογραφία, με τον εναλλακτικό και ιδιαίτερο ήχο τους.

Ο επόμενος δίσκος στον οποίο θ’ αναφερθώ, έρχεται τον ίδιο μήνα. Το όνομα αυτού «Κύρβα». Οι λόγοι για τους οποίους ξεχωρίζει προφανείς. Η απαρίθμηση των συντελεστών του δίσκου, αρκεί. Ο αγαπημένος κύριος Σωκράτης Μάλαμας, ο γνήσιος «ροκάς» Ψαραντώνης, η καθ’ όλα γήινη αλλά με την αιθέρια φωνή Μαρίνα Δακανάλη και η μουσική του Νίκου Μαστοράκη.

Και απ’ το πρώτο εξάμηνο του 2013, πάμε στο φθινόπωρο, και συγκεκριμένα στον Οκτώβριο. Απ’ τα δικά μου πάτρια εδάφη, τα Δωδεκάνησα και συγκεκριμένα απ’ τη γειτονική Κω, οι Μικρές Περιπλανήσεις, μας τραγουδούν γι «Άστρα που Ψιχαλίζουν Φως». Είκοσι χρόνια μετά από την πρώτη τους εμφάνιση στη δισκογραφία, μετά την ανακάλυψή τους απ’ τον Νίκο Παπάζογλου, παρουσιάζουν δεκαοχτώ νέα τραγούδια. Όποιος καταφέρει να ακούσει όλον τον δίσκο και να μην σταθεί στο δεύτερο τραγούδι «Δειλός και Άοπλος», είναι άξιος θαυμασμού.

Εντελώς τυχαία όταν μπήκε το 2013, το πρώτο τραγούδι που άκουσα να παίζει στο ραδιόφωνο ήταν το «Μισή Πίστη», σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου και ερμηνευμένο απ’ τον Σωκράτη Μάλαμα. Όντως αυτή τη χρονιά είχα την τύχη «σαν σε τσιγάρο που σβήνει σε μπαλόνια, να πέσω πάνω στης ζωής μου το σκοπό». Τιμής ένεκεν, λοιπόν, για το omenaccipio, της περασμένης Πρωτοχρονιάς.

Κι επειδή το σχήμα του κύκλου είτε στη λογοτεχνία είτε στην ποίηση μου έδινε πάντα μια αίσθηση πληρότητας και αναγέννησης, θα ευχηθώ το 2014 να με βρει να σιγοτραγουδάω, ένα άλλο τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα, τη «Λίμνη». «Εδώ είναι ο τόπος μου σου είπε η ψυχή σου, να γιατί χρόνια πάνω σου κρατούσες το κλειδί».

Χρόνια πολλά!!

Μαριαλένα Λιαπάκου, «Ιστορίες Πενταγράμμου» – Σάββατο 18.00-20.00

Από τους δίσκους που κυκλοφόρησαν το 2013, ξεχωρίζω τον «Δραπέτη». Πρόκειται για τον νέο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο. Τη μουσική και τους στίχους υπογράφει ο Απόστολος Μπουλασίκης – ο οποίος έχει συνεργαστεί και στο παρελθόν με τον Παπακωνσταντίνου σε τραγούδια που άφησαν εποχή όπως τα «Οι ψυχές και οι αγάπες» και «Μη μιλάς» – ενώ την παραγωγή, την ενορχήστρωση και την ηχοληψία είχε ο Γιώργος Αρχοντάκης. Ο δίσκος αυτός μου κίνησε το ενδιαφέρον, γιατί διαφέρει αρκετά από τις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του Βασίλη. Ο ήχος είναι εκσυγχρονισμένος, οι μελωδίες είναι καλοδουλεμένες, οι στίχοι έχουν όπως πάντα μια ιδιαίτερη δυναμική και δίνουν τροφή για σκέψη, οι ερμηνείες του Βασίλη είναι αψεγάδιαστες και τέλος η ενορχήστρωση είναι πολύ προσεγμένη. Ο συνδυασμός των παραπάνω, λοιπόν, δίνει ένα άρτιο και ευχάριστο αποτέλεσμα. Όλα δείχνουν ότι ο «Δραπέτης» ήταν ο καλύτερος δυνατός τρόπος για να γιορτάσει ο Βασίλης τα 40 χρόνια που κλείνει φέτος στη δισκογραφία. Τα τραγούδια που ξεχώρισα είναι το «Μαργαρίτα» και το «Είμαι». Καλή Ακρόαση!!!

Ο χρόνος που πέρασε ήταν δύσκολος τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την παγκόσμια κοινότητα. Πόλεμοι, πείνα, φτώχεια, δυστυχία, κλάμα, ρατσισμός, προκαταλήψεις, δολοφονίες, λιτότητα, ξενοφοβία, μνημόνια και οικονομική κρίση είναι οι λέξεις που ακούστηκαν περισσότερο το 2013. Οι λέξεις που περιγράφουν τα γεγονότα που συζητήθηκαν περισσότερο τη χρονιά που πέρασε, οι λέξεις που μας σημάδεψαν.

Από την άλλη πλευρά οι αναλαμπές χαρούμενων ειδήσεων ήταν λιγοστές. Το τραγούδι λοιπόν με το οποίο θα έντυνα μουσικά το 2013 είναι το «Πατρίδα» του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Περιλαμβάνεται στον δίσκο «Νεροποντή» του 2009, ενώ τους στίχους και τη μουσική υπογράφει ο ίδιος ο Ιωαννίδης. Πρόκειται για ένα τραγούδι ξεχωριστό και ιδιαίτερο, που αποτελεί ένα διαχρονικό κοινωνικό σχόλιο επί της σύγχρονης πραγματικότητας. Είναι ένα τραγούδι το οποίο μας βοηθά να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε επιφανειακά και να αναζητήσουμε τη βαθύτερη αιτία αυτών που μας συμβαίνουν. Μόνο όταν την εντοπίσουμε θα μπορέσουμε να δώσουμε οριστικό τέλος σε όλα τα άσχημα που μας ταλανίζουν. Ίσως λοιπόν αυτό που φταίει για όλα είναι το ότι μας άγουν και μας φέρουν. Δεν καταλαβαίνουμε, δεν ξέρουμε πού πατάμε και πού πηγαίνουμε!!!

Το τραγούδι που ντύνει μουσικά τις προσδοκίες μου για το 2014 είναι το «Τα καλύτερα θα ‘ρθουν» της Χαρούλας Αλεξίου. Οι στίχοι και η μουσική είναι του Γιώργου Θεοφάνους και περιλαμβάνεται στον δίσκο «Ως την άκρη του ουρανού σου», του 2003. Επιλέγω το συγκεκριμένο τραγούδι, γιατί ειλικρινά πιστεύω πως τα καλύτερα είναι αυτά που δεν έχουμε ακόμα γευτεί και εύχομαι και ελπίζω το 2014 να είναι η αρχή για όλα τα όμορφα, τα ευχάριστα και τα χαρούμενα. Σας εύχομαι το νέο έτος να σας φέρει χαρά, υγεία, ευτυχία, επιτυχίες και πολλή αγάπη γιατί η ζωή δεν έχει ουσία αν δεν έχουμε ανθρώπους να αγαπάμε και να μας αγαπούν. Να ατενίζετε, λοιπόν, το μέλλον με αισιοδοξία γιατί τα καλύτερα θα ‘ρθουν…

Νατάσα Θεοχαρίδου, «Αλλά τα βράδια» – Τρίτη 22.00-24.00

Εφόσον οι προηγούμενοι φίλοι και συμπαραγωγοί μου «έκλεψαν» το δίσκο του Νίκου Μαστοράκη «Κύρβα», και με κάλυψαν με τις υπόλοιπες επιλογές τους, θα επιλέξω ένα δίσκο που κυκλοφόρησε προ τριετίας. Ο Γιώργος Καζαντζής συνθέτει και η Φωτεινή Βελεσιώτου με την εξαιρετική της χροιά ερμηνεύει δέκα τραγούδια, αφιερωμένα «Στα Παιδιά της Άλλης Όχθης». Ομολογουμένως μονοπώλησε το ενδιαφέρον μου. Ακούγοντας τον εκπληκτικό αυτό δίσκο με κυνήγησαν «Οι Μέλισσες», για να καταλήξω να τα πίνω με τους «Πρίγκιπες του τραγουδιού», «Ένα Βράδυ στο Πλατώ» και ξημερώματα ν’ αγναντεύω «Αυτή τη Θάλασσα».

Αν έπρεπε να επιλέξω ένα τραγούδι, ως μουσικό χαλί αυτής της χρονιάς που σε λίγο θα έχει πάρει τη θέση της στην ιστορία, θα επέλεγα αυτό με το οποίο έκλεισα την τελευταία εκπομπή για το έτος του 2013. «Χρόνια σαν Τριαντάφυλλα», σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου και με την υπογραφή του Σταμάτη Κραουνάκη στη μουσική και στην ερμηνεία.

Το νέο έτος που φθάνει σε λίγο, θα ήθελα ν’ ανοίξει την αυλαία του με τον ήχο του τραγουδιού «Στους Ανήσυχους Δρόμους» και τη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού. Αυτό το τραγούδι με κάνει να αισιοδοξώ και να ελπίζω πως όσο έχουμε ανθρώπους να τους αφιερώνουμε και να μας αφιερώνουν αυτούς τους στίχους, όλα είναι δυνατά, και όλα εν τέλει θα πάνε καλά.

Χρόνια Πολλά

Παναγιώτης Ροζάκης, «Επί πτυχίω» – Παρασκευή 00.00-02.00

 

Όσο άπληστο σε αυτά που μας πήρε, άλλο τόσο γενναιόδωρο υπήρξε το 2013 σε τραγούδια αλλά και σε δίσκους που μας χάρισε. Από τον Δημήτρη Μυστακίδη και τον Ευγένιο Βούλγαρη που μας έδειξαν πως ψιθυρίζεται το ρεμπέτικο, στην «Κύρβα» του Νίκου Μαστοράκη και από τις ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί του Παύλου Παυλίδη και των B-Movies στην επανεμφάνιση των «Μικρών Περιπλανήσεων» στη δισκογραφία. Από την Κω και την Νίσυρο που ηχογραφήθηκε το «Άστρα που ψιχαλίζουν Φως» πάμε στη Κέρκυρα και στη χωρίς δεύτερη σκέψη καλύτερη δισκογραφική στιγμή για το 2013. «Οι Απλές ασκήσεις στον υπαρξισμό» των Κόρε Ύδρο αποτελούνται από 13 τραγούδια ξεκινώντας από την ιστορία του Πέτρου Ρέστοβιτς. Οι μουσικοί δρόμοι που επέλεξαν κάνουν δύσκολο για μας να κατατάξουμε το δίσκο σε κάποιο από τα καθιερωμένα μουσικά είδη. Οι στίχοι δυσχεραίνουν αυτή την προσπάθεια ακόμα περισσότερο. Τραγούδια που εμπνέονται είτε από την βραχύβια πρωθυπουργία του Παναγιώτη Πικραμένου είτε από το αραβικό όνειρο του Παναθηναϊκού και όμως όλα μοιάζουν να μιλάνε για κάτι εντελώς προσωπικό. Οι «Απλές ασκήσεις στον υπαρξισμό» περιγράφουν με τον ακριβέστερο τρόπο το 2013 της Ελλάδας. Ένας δίσκος βραδυφλεγής που περιγράφει την ιστορία την ίδια στιγμή που αυτή γράφεται όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένα γίνεται. Ως προς το καλύτερο τραγούδι του 2013, ο Πόλυς Κυριακού έδωσε τα λόγια, ο Σταύρος Σιόλας τη μουσική και μαζί με τη Φωτεινή Βελεσιώτου περιγράφουν σε δύο στίχους ό,τι περιμένουμε όλοι από το 2014…
…τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη…

Πόπη Βεζάζη, “Nobody’s Wives”, Δευτέρα 18.00-20.00

Ποιος δίσκος της χρονιάς που πέρασε ξεχώρισε για μένα; Φυσικά πολλοί, αλλά ένας μου κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον. Αναβιώνουν την 60s-70s ψυχεδελική-garage rock μουσική σκηνή. Μιλάω για τους ‘’The Black Angels’’, οι οποίοι ως γνήσιο psychedelic rock συγκρότημα κυκλοφόρησαν τη νέα τους δουλειά ‘’Indigo Meadow’’ στις 4 Απρίλη του χρόνου που φεύγει, προκαλώντας θαυμασμό και δέος στο φιλοθέαμον κοινό αυτού του είδους. Οι κριτικές για τη νέα τους δουλειά τους τοποθέτησαν στο βάθρο της επιτυχίας για την κυριαρχία του κιθαριστικού ροκ ήχου τους και το δυναμικό μπάσο. Υπηρετούν ένα είδος μουσικό, το οποίο αναφέρεται κυρίως σε μικρά και πιο εναλλακτικά ακροατήρια. Ο ρυθμός τους μοναδικός, σχεδόν βγαλμένος από άλλη εποχή. Δε χωρεί σύγκριση θεωρώ με άλλες δουλειές που βγήκαν το χρόνο αυτό σε επίπεδο alternative-psychedelic rock. Ένα πολύ καλοδουλεμένο project, με μία αίσθηση παλιάς εποχής και ρετρό διάθεση, προσαρμοσμένο όμως στις μοντέρνες ψηφιακές επιταγές του σήμερα…

Η περσινή χρονιά θεωρείται για μένα μία από τις πιο δυναμικές και γεμάτες που πέρασαν, ενώ το κομμάτι με το οποίο τη συνδέω άμεσα είναι το ‘’Friday I’m in Love’’ (1992) των Βρετανών The Cure. Το τραγούδι αυτό αντιπροσωπεύει μία γενιά με όνειρα, θετική σκέψη και στόχους, μια γενιά που παλεύει για την αγάπη και την ευημερία, ενώ αποπνέει χαμόγελα και δυναμισμό, συνοδευόμενα από μια μεγάλη δόση αισιοδοξίας. Μιας και η εποχή προστάζει ένα συνεχή αγώνα για επιβίωση, οι περισσότεροι από ‘μας έχουμε ανάγκη από όμορφες μουσικές, ώστε να μας αποσπούν την προσοχή, έστω και προσωρινά από την αρρωστημένη, μούλτι-κούλτι ψυχεδελική κοινωνία στην οποία υπάρχουμε. Το τραγούδι είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε. Αναζωογονητικό, μελωδικό και πολύ ελπιδοφόρο. Το τραγούδι που αντανακλά τις προσδοκίες μου για το καινούριο έτος, δε θα μπορούσε να είναι άλλο παρά κάτι δυνατό και πολύ ροκ (μαζί με έναν τόνο από μέταλ). Το ‘’I like it’’ από τους Ιταλούς Lacuna Coil του 2009. Επαναστατικό, με στίχους που δε μπορείς παρά να τους παρατηρήσεις, μιας και μιλάνε για ανεξαρτησία και αυτονομία. Προκαλεί ένα αίσθημα ελευθερίας και μία τάση εναντίωσης σε όλα τα φτηνά και ενοχλητικά πράγματα των καιρών μας. Ο ρυθμός του τραγουδιού παρασύρει τον ακροατή να σηκωθεί και να χορέψει, να αφήσει πίσω του ό,τι τον βαραίνει και να δοθεί με πάθος στα ενδιαφέροντά του και σε όσα θέλει να αλλάξει. Έντονος ήχος, έντονοι στίχοι… Σε κάνουν να θες να ζήσεις μια έντονη ζωή, γεμάτη από όμορφες στιγμές και εμπειρίες. ‘Έτσι εύχομαι να είναι και το 2014…

Σάκης Χαραλαμπίδης,  “Rockaine” – Τετάρτη 18.00-20.00

 

Album of the year: CLUTCH – “Earth rocker”
Κάθε φορά που οι CLUTCH βγάζουν καινούριο δίσκο είναι σημείο αναφοράς για την heavy rock μουσική σκηνή, αλλά ειδικά ο φετινός ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Το ότι είναι το άλμπουμ του 2013 προσωπικά το κατάλαβα επειδή κάθε φορά που τον άκουγα, είχα και διαφορετικό αγαπημένο τραγούδι, ως που είπα «ναι, αυτός είναι ο δίσκος της χρονιάς».
Φυσικά και περνά και «κρυφά» μηνύματα (όπως προπαγάνδιζαν στο παρελθόν οι εκκλησιαστικοί κύκλοι για την ROCK μουσική) τα οποία παροτρύνουν τον κόσμο να ροκάρει ολόκληρη τη Γη, και να ξεφύγει από τη μιζέρια του παγκοσμίου κεφαλαίου και του μνημονίου.

Τραγούδι 2013: Nightstalker: Freakland
Είναι μια μακέτα της φρίκης και του εξευτελισμού που ζει ο καθένας σαν προσωπικότητα, ανεξαρτήτως πόσα μηδενικά έχει ο τραπεζικός του λογαριασμός. Μου φέρνει στο μυαλό την «Ζομπιοποίηση» της κοινωνίας, που ο ένας προσπαθεί να δαγκώσει τον διπλανό του, μέχρι να εξαπλωθεί παντού αυτή η επιδημία.

Τραγούδι 2014: 1000mods: Abel 1835
Προσωπική ευχή και επιθυμία, ο διακτινισμός σε έναν άλλον γαλαξία (far away from all), μακριά από εξουσία, καπιταλισμό και αφεντικά, με όχημα την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση.

Ειρήνη Παντού – Καλή Χρονιά !!!
 

Χρήστος Λαγαρίας, «Νύχτες Ραδιο-φόνου» – Παρασκευή 22.00-24.00

Η αλήθεια είναι πως με τη γενικότερη κρίση που επικρατεί, αλλά και ειδικότερα τη δισκογραφική, η κυκλοφορία νέων δίσκων το 2013 ήταν πενιχρή ποσοτικά, πλούσια όμως ποιοτικά. Εγώ θα σταθώ στο δίσκο του Νίκου Μαστοράκη «Κύρβα» που αποτελείται από 13 τραγούδια όλα σε μουσική σύνθεση του Νίκου Μαστοράκη, στίχους των Νικόλα Ευαντινού, Δέσποινας Δραγασάκη, Μαρίας Μουτσάκη, Στέργιου Πολύζου και Μανώλη Δουλούμη και ερμηνεία των Σωκράτη Μάλαμα, Μαρίνα Δακανάλη και Ψαραντώνη. Αν και τον Νίκο Μαστοράκη τον γνωρίσαμε από τον δίσκο «Το σκοτεινό τρυγόνι» και τη μελοποίηση που έκανε σε 12 αποσπάσματα ποιημάτων-κειμένων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αυτή είναι η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά που μας παρουσιάζει. Η μουσική του Μαστοράκη ενώνει τη πλούσια μουσική παράδοση της Κρήτης με τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία, δημιουργώντας εκείνες τις μουσικές ατμόσφαιρες που αναδεικνύουν με το καλύτερο δυνατό τρόπο τους στίχους των τραγουδιών που θυμίζουν κάτι από μικρά παραμύθια έτσι που τελικά να μιλάμε για ένα δίσκο ταξίδι. Από τη «Μέδουσα», στον «Ερωτόκριτο» και από εκεί στην «Αστάρτη» και πάλι πίσω, πώς να μην αγαπήσεις ένα τέτοιο ταξίδι, πώς να μην αγαπήσεις αυτόν τον δίσκο;

Ξέρεις, είναι άλλο πράγμα να καταλαβαίνεις τους στίχους ενός τραγουδιού και άλλο να τους βιώνεις. Το 2013 λοιπόν μου έγιναν βίωμα οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου «δύσκολο που είναι/ μ’ όλο σου το είναι/ να το περιμένεις/ το φανταστικό» τραγουδισμένοι από τον Μανώλη Μητσιά στο τραγούδι «Η βαλίτσα» που βρίσκεται στο δίσκο του 2005 με τίτλο «Ισόβια» και είναι το τραγούδι που με συνόδευε καθ’ όλη τη διάρκεια του 2013. Δεν είναι εύκολο πράγμα τελικά να καταφέρνεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου να το κάνεις πράξη και δυστυχώς δεν αρκεί να το θέλεις πολύ (μην ακούτε τι λέει ο Coelio, δεν ισχύει).

Όσο για το 2014 θα με καλύψουν οι στίχοι των «Χειμερινών Κολυμβητών» από το τραγούδι «Ρωμυλία», «έφυγες μόνος σου να πας στη Ρωμυλία/ να δεις τους θειους σου και τους άλλους συγγενείς.» Γιατί το 2014 ελπίζω να αποδείξω, κυρίως στον εαυτό μου, ότι το θρακιώτικο DNA είναι ακόμα ισχυρό μέσα μου και έτσι «Κι όταν τον Αύγουστο θα βγει το φεγγαράκι/ εμείς θα πλέουμε σε άλλους ουρανούς». Άλλωστε όπως συνηθίζει να λέει και ο Αργύρης Μπακιρτζής, μέλος των Χειμερινών Κολυμβητών: «πέρυσι γυρίσαμε όλο τον κόσμο, φέτος θα πάμε κάπου αλλού». Το προσυπογράφω πλήρως…

 

Επιμέλεια: Θάνος Βαφειάδης

E-mail: [email protected]

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.