Στην Κομοτηνη τη Δευτερα για δυο παραστασεις «Ο Μυστηριωδης Mr Love»

«Ένα έργο γραμμένο το 1997, που αναφέρεται στις αρχές του 20ου αιώνα, η συγγραφέας κατορθώνει να χτίσει μεθοδικά μια απίστευτα κωμική, αλλά ταυτόχρονα και μια συναρπαστική ερωτική ιστορία, γεμάτη χιούμορ και συγκίνηση. Ένα παιχνίδι μοιραίο, επικίνδυνο, μα κυρίως ανατρεπτικό και ένα τέλος που κόβει την ανάσα…»

Έτσι μας συστήνεται η παράσταση που θα παρακολουθήσουμε την Δευτέρα στην Κομοτηνή, στο Πολιτιστικό Κύτταρο για δύο παραστάσεις.
Η παράσταση ανεβαίνει σε μετάφραση του Γιώργου Βάλαρη, σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια της Λίλλυ Μελεμέ, σκηνικά – κοστούμια της Νατάσας Παπαστεργίου, φωτισμούς Μελίνας Μάσχα και επιμέλεια κίνησης της Μόνικα Κολοκοτρώνη.
Τους ρόλους ερμηνεύουν ο Νίκος Ψαρράς και η Νικολέτα Βλαβιανού.

Ο ΠτΘ, μίλησε με τους δύο πρωταγωνιστές, ο καθένας εκ των οποίων έχει διαφορετικές αναμνήσεις και δεσμούς με την πόλη μας, η Νικολέτα Βλαβιανού έχει προσωπικούς φίλους, ενώ ο Νίκος Ψαρράς, θυμάται την πρώτη φορά που ήρθε στην Κομοτηνή όντας παιδί, επειδή είχε επιστρατευτεί ο πατέρας του στην πόλη μας. Και οι δύο ηθοποιοί δήλωσαν χαρούμενοι που θα την επισκεφτούν και μάλιστα διπλά χαρούμενοι, γιατί έρχονται με αφορμή μια παράσταση που αγαπούν πολύ.

Νικολέτα Βλαβιανού, «Οι γυναίκες αναλάβαμε περισσότερες ευθύνες από όσες μπορούσαμε»

ΠτΘ: Ο κ. Λαβ είναι επαγγελματίας εραστής που αναζητά το κατάλληλο θύμα, και η Αδελαΐδα Πίντσιν, είναι μια ασήμαντη καπελού, θα συναντηθούν τυχαία, και η συνάντηση αυτή θα αλλάξει όλη τους τη ζωή;
Ν.Β.: Γίνεται αυτό το αναπάντεχο, η Αδελαΐδα του γίνεται απαραίτητη. Εκεί η ζωή αρχίζει να παίζει άλλο παιχνίδι. Η ζωή δεν είναι ποτέ προβλέψιμη, στην περίπτωση του κ. Λαβ την ανατροπή την κάνει η Αδελαΐδα. Δεν είναι μόνο μια ιστορία αγάπης, το έργο δείχνει την πορεία ζωής αυτών των ανθρώπων, και πώς μπορεί κανείς πολύ εύκολα να γίνει θύτης.

ΠτΘ: Το έργο αν και είναι γραμμένο το 1997, αναφέρεται στις αρχές του 20ου αιώνα. Γιατί είναι σημαντική η χρονική τοποθέτησή του;
Ν.Β.: Υπάρχει λόγος που το έργο τοποθετείται σε αυτή την εποχή, στην λήξη της βικτωριανής εποχής, μιας πολύ συντηρητικής περιόδου της Αγγλίας, είναι η εποχή που οι γυναίκες αρχίζουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, με τις σουφραζέτες, αυτό επηρεάζει και την Αδελαΐδα, όπως και όλες τις γυναίκες εκείνης της εποχής.

ΠτΘ: Άρα υπάρχει αναφορά στους αγώνες του γυναικείου κινήματος; Πιστεύετε ότι τελικά οι γυναίκες κατακτούν περισσότερα με το θηλυκό τους «δαιμόνιο» παρά με τους αγώνες στους δρόμους;
Ν.Β.: Αυτό είναι και το πρόβλημά μας τελικά, δεν έχουμε καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα. Στην προκειμένη περίπτωση, η Αδελαΐδα είναι ένα συμπλεγματικό παιδί, του έχουν δημιουργήσει πολλά συμπλέγματα για να μπορούν να το χαλιναγωγούν. Την κάνουν ανασφαλή λέγοντάς της ότι «δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνη σου», «δεν μπορείς να επιβιώσεις, χρειάζεσαι τον πατέρα σου, έναν άντρα». Έτσι χαλιναγωγούνταν οι γυναίκες τότε, και δεν άνοιγαν τα φτερά τους ώστε να επιβιώσουν μόνες τους.

ΠτΘ: Νομίζεται ότι σήμερα έχουμε απαλλαγεί πλήρως από τέτοια συμπλέγματα;
Ν.Β.: Νομίζω ότι σήμερα είμαστε σε χειρότερη κατάσταση, παρ’ όλο που φαίνεται ότι οι γυναίκες έχουν κατακτήσει πολλά. Σήμερα οι γυναίκες κυνηγάμε και την καριέρα και το σπίτι, τον σύζυγο, τα παιδιά. Οι γυναίκες βρίσκονται σε μια τρομερά απογοητευτική θέση, αναλάβαμε περισσότερες ευθύνες απ’ όσες μπορούσαμε και με την απουσία της πολιτείας. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει καμία ουσιαστική βοήθεια, η γυναίκα είναι υποχρεωμένη στην οικογένειά της να της κρατήσουν τα παιδιά για να δουλέψει και να τα μεγαλώσει. Στην ουσία δεν χαιρόμαστε τα παιδιά μας και προσπαθούμε να χαρούμε τα εγγόνια μας. Γι’ αυτό και βλέπουμε πολλές διαλυμένες οικογένειες, δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα, απλά δεν γίνεται.

ΠτΘ: Επιστρέφοντας στην παράσταση, πότε ξεκίνησε η περιοδεία; Και μέχρι πότε θα πάει;
Ν.Β.: Ξεκίνησε αρχές Ιανουαρίου, και θα την συνεχίσουμε όσο περισσότερο μπορούμε. Η παράσταση ξεκίνησε, στα πλαίσια της αποκέντρωσης, από την Θεσσαλονίκη, κάνουμε τώρα περιοδεία για να καταλήξουμε στην Αθήνα. Αρχίσαμε δηλαδή ανάποδα.

ΠτΘ: Αυτό είναι καλό για μας τους κατοίκους της περιφέρειας, που φέτος είδαμε περισσότερες παραστάσεις από ό,τι παλιότερα, αυτό συμβαίνει γιατί τα πράγματα στην Αθήνα δεν πηγαίνουν καλά;
Ν.Β.: Το θεατρόφιλο κοινό δεν έχει επηρεαστεί από την κρίση, εξάλλου η τιμή του εισιτηρίου δεν έχει ανεβεί. Πιστεύω ότι το θέατρο δεν έχει επηρεαστεί όπως άλλες μορφές διασκέδασης.

Νίκος Ψαρράς, «Δυστυχώς τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. λειτουργούν με έναν μίζερο τρόπο τα τελευταία χρόνια και όσα από αυτά ανεβάζουν παραστάσεις το κάνουν με κόπο αλλά με μεράκι»

ΠτΘ: κ. Ψαρρά, «Ο Μυστηριώδης Mr Love» ακολουθεί μια διαφορετική πορεία, ξεκίνησε από την Θεσσαλονίκη, περιοδεύει ανά την Ελλάδα για να καταλήξει στην Αθήνα, γιατί;
Ν.Ψ.: Γιατί εγώ ως Σαλονικιός, γέννημα θρέμμα, πάντα θεωρούσα ότι η ελληνική επαρχία, μέσα στην επαρχία βάζω και την Θεσσαλονίκη, δεν δικαιούται να βλέπει χιλιομασημένα πράγματα. Δηλαδή τα αποφάγια των Αθηνών να τα περιφέρουμε στην περιφέρεια για να κάνουμε τις λεγόμενες «αρπαχτές». Εγώ μεγάλωσα στο Σοχό Θεσσαλονίκης, έζησα ως παιδί στην δεκαετία του ’80 την άσχημη εμπειρία, όταν με λαχτάρα πηγαίναμε στο θέατρο, ότι μας κοροϊδεύουν, οι διάφοροι θίασοι που έρχονταν από την Αθήνα. Πιστεύω ότι στις παραστάσεις σε μικρές πόλεις θα πρέπει να δίνουμε από σκηνής το διπλάσιο, γιατί ο κόσμος που σε έχει δει στην τηλεόραση, έρχεται με μεγάλη χαρά να σε δει και πρέπει να φύγει με μεγαλύτερη.

ΠτΘ: Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο…
Ν.Ψ.: Είναι ένα από τα πιο δυνατά έργα που έχουνε γραφτεί τα τελευταία χρόνια, μπορεί να το παρακολουθήσει ο καθένας, είναι μια συναρπαστική ερωτική ιστορία, γεμάτη χιούμορ και συγκίνηση, έχουμε εισπράξει πολύ αγάπη γι’ αυτήν την παράσταση.

ΠτΘ: Αυτή την προσπάθεια, να ξεκινήσετε δηλαδή μια παράσταση εκτός των τειχών, πιστεύετε ότι μπορεί να την ακολουθήσουν κι άλλοι;
Ν.Ψ.: Μακάρι, ξέρετε, πολλοί ηθοποιοί που είμαστε από την Θεσσαλονίκη, όπως η Καριοφυλλιά Καραμπέτη, ο Άκης Σακελλαρίου, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, έχουμε σκεφτεί πολλές φορές να κάνουμε μια παράσταση μόνο με θεσσαλονικιούς. Κακά τα ψέματα, αν δεν βρισκόμασταν σ’ αυτή την κακή οικονομική κατάσταση, και λειτουργούσαν τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Δυστυχώς τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. λειτουργούν με έναν μίζερο τρόπο τα τελευταία χρόνια και όσα από αυτά ανεβάζουν παραστάσεις το κάνουν με κόπο αλλά με μεράκι. Αν υπήρχαν χρήματα και τα περιφερειακά θέατρα ήταν πιο παραγωγικά, θα μπορούσαμε κι εμείς πολύ πιο εύκολα να ταξιδέψουμε και να μείνουμε 2-3 μήνες στην Κομοτηνή για παράδειγμα, αλλά τα πράγματα έχουν στενέψει πάρα πολύ.

ΠτΘ: Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα στην Αθήνα; Μπορεί να γίνει κάτι για να ανατραπεί το κακό κλίμα;
Ν.Ψ.: Πρέπει να δημιουργηθούν δίοδοι καινούριας έκφρασης, γιατί ο κόσμος πηγαίνει στο θέατρο, αυτό κάτι σημαίνει, κι όχι μόνο στην Αθήνα, που φέτος παραδόξως τα θέατρα πηγαίνουν πάρα πολύ καλά, αλλά το βλέπω και στην επαρχία.

«Δεν μπορούν να μας δείχνουν πώς φτιάχνεται η πάπια Πεκίνου, όταν δεν έχουμε να φάμε φακές»

ΠτΘ: Η τηλεόραση είναι αυτή που δεν δίνει δουλειά στους ηθοποιούς πια;
Ν.Ψ.: Ο δικός μας ο χώρος έχει πληγεί φέτος περισσότερο από κάθε άλλον, από τους εγγεγραμμένους στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, το 92% είναι άνεργοι. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί που έχουν στηρίξει την καριέρα τους στην τηλεόραση. Η τηλεόραση δεν κάνει τίποτα φέτος και δεν θα κάνει και του χρόνου, οι ηθοποιοί αυτοί είναι άνεργοι, όπως είναι και οι άνθρωποι πίσω από τις κάμερες, όλοι αυτοί στην καλύτερη περίπτωση μοιράζουν πίτσες. Τα κανάλια θα μπορούσαν αντί να μας δείχνουν χαζο-ριάλιτι, των οποίων τα πνευματικά δικαιώματα πληρώνονται αδρά, να κάνουν δικές τους παραγωγές. Δεν μπορούν να μας δείχνουν πώς φτιάχνεται η πάπια Πεκίνου, όταν δεν έχουμε να φάμε φακές. Κι επειδή ο κόσμος δεν έχει τη δυνατότητα να βγει από το σπίτι, ας τους δώσουν την δυνατότητα να περάσουν όμορφα μέσα σε αυτό.

ΠτΘ: Τι πιστεύετε ότι πήγε στραβά τα προηγούμενα χρόνια και τα κρατικά ή δημοτικά θέατρα αντιμετωπίζουν πρόβλημα;
Ν.Ψ.: Θα σας πω πολύ συνειδητά, ότι με πρόσχημα τον πολιτισμό, έχουν φαγωθεί πολλά λεφτά. Εκμεταλλευόμενοι παραστάσεις και συναυλίες έχει γίνει μεγάλο φαγοπότι. Αυτό που πρέπει να ξέρει ο κόσμος είναι ότι για να γίνει μια παράσταση χρειάζεται πρώτα απ’ όλα κέφι, οι ηθοποιοί βγάζουν πολύ λίγα λεφτά από το θέατρο, θα σας πω χαρακτηριστικά ότι ο μισθός του πρωταγωνιστή στο Εθνικό Θέατρο είναι 1.190€, όσα δηλαδή βγάζει ένας μέσος δημόσιος υπάλληλος. Νομίζω ότι με κέφι και με ένα αξιοπρεπή μισθό μπορούν να γίνουν καλές παραστάσεις. Το θέατρο πρέπει να θεωρείται ελληνική υπόθεση, εμείς το γεννήσαμε. Πρέπει να καταλάβουμε ότι μπορούμε να εξάγουμε πολιτισμό, αυτή είναι η βαριά μας βιομηχανία, αλλά αυτοί που μας κυβερνούν τόσα χρόνια, έχουν αποδείξει περίτρανα ότι δεν αγαπούν τον πολιτισμό.

Λίγα λόγια για το έργο

Ο Τζώρτζ Λαβ (Love ), επαγγελματίας εραστής που αναζητά το κατάλληλο θύμα, και η Αδελαΐδα Πίντσιν, μια ασήμαντη καπελού που περιμένει τον πρίγκιπα του παραμυθιού, θα συναντηθούν τυχαία μια βροχερή μέρα του Οκτώβρη, και η συνάντηση αυτή θα αλλάξει όλη τους τη ζωή.
Ποιος θα υπερισχύσει τελικά σ΄ αυτό το αιώνιο και αρχετυπικό παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι; Του αρσενικού με το θηλυκό;

Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011
Πολιτιστικό Κύτταρο Κομοτηνής
Ώρες παραστάσεων: 18:00 και 21:00
Ισχύουν εισιτήρια Αγροτικής Εστίας
Τιμές εισιτηρίων : κανονικό: 20 ευρώ
φοιτητικό-μαθητικό: 15 ευρώ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.