«Στην Ελλαδα τα ποσοστα σεξουαλικης παρενοχλησης αθλητριων ειναι ανω του 70%»

Η Σ. Χρόνη είναι Λέκτορας στο ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Εκπόνησε έρευνα με θέμα τη σεξουαλική παρενόχληση σε αθλήτριες και κατέγραψε εμπειρίες και συνέπειες του φαινομένου. «Προέρχομαι από το χώρο της αθλητικής ψυχολογίας, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όμως, ασχολούμαι με έρευνα στο χώρο της Φυσικής Αγωγής και του Αθλητισμού, σχετικά με εμπειρίες σεξουαλικής παρενόχλησης που μπορεί να βιώνουν ελληνίδες αθλήτριες και φοιτήτριες στα Τμήματα Φυσικής Αγωγής», δηλώνει και αποκαλύπτει ότι τα ποσοστά που καταγράφονται στη χώρα μας ξεπερνούν το 70%. Σύμφωνα με την κ. Χρόνη, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο ταμπού. «Υπάρχει, αλλά δεν το λέμε. Πολλές γυναίκες δεν το λένε γιατί ντρέπονται να το πούνε. Από την στιγμή που δεν υπάρχει μια διαδικασία ξεκάθαρη για το τι θα γίνει, πώς θα αντιμετωπιστεί, πάρα πολύς κόσμος απλά το δέχεται. Προσπαθεί να το αντιμετωπίσει με άλλους τρόπους».

Πού εντάσσεται αυτή η έρευνα;

Σε ένα μεγαλύτερο ευρωπαϊκό project στο οποίο μετέχουν τρεις χώρες: Η Νορβηγία, η Δημοκρατία της Τσεχίας και η Ελλάδα. Καταγράψαμε τις εμπειρίες και τις συνέπειες μετά από βιώματα σεξουαλικής παρενόχλησης. Όταν κάποιος έχει αυτά τα βιώματα, πρέπει και κάπως να τα αντιμετωπίσει ο ίδιος.

Ποιο είναι το δείγμα της έρευνας;

Από την Ελλάδα έχουμε ένα δείγμα 308 ατόμων, μέσα σ΄ αυτά τα 308 είναι φοιτήτριες, είναι αθλήτριες από υψηλό αγωνιστικό επίπεδο, που την τελευταία χρονιά είχαν συμμετοχή σε παγκόσμια πρωταθλήματα και παγκόσμια κύπελλα, αλλά και αθλήτριες «μη ελιτ», οι οποίες προπονούνται και παίρνουν μέρος σε αγώνες συστηματικά, όπως και απλές αθλούμενες στο χώρο. Υπάρχουν αντίστοιχα δείγματα και από την Τσεχία. Από την Νορβηγία έχουμε φοιτήτριες των Τμημάτων Φυσικής Αγωγής.

Τι έχει δείξει η καταγραφή;

Η καταγραφή έχει δείξει ότι υπάρχουν υψηλά ποσοστά, αθλήτριες οι οποίες έχουν βιώσει κάποιες συμπεριφορές που είναι μέσα στα πλαίσια της σεξουαλικής παρενόχλησης. Αυτό το οποίο προσπαθήσαμε να κάνουμε είναι να μην το κατονομάσουμε σεξουαλική παρενόχληση γιατί, όταν ξεκίνησε η έρευνα, δεν υπήρχε καν στο νομοθετικό πλαίσιο της Ελλάδας ο συγκεκριμένος ορισμός. Ο Νόμος ψηφίστηκε το 2006. Ζητούσαμε να μας πουν αν έχουν εμπειρίες από συγκεκριμένες συμπεριφορές και έδειξε ότι και στην Τσεχία και στην Ελλάδα, τα ποσοστά είναι άνω του 70%. Τα ποσοστά στην Νορβηγία είναι χαμηλότερα, γύρω στο 36%. Η Νορβηγία έχει νόμους για θέματα ισότητας από το 1978, όπως και νόμο για την σεξουαλική παρενόχληση από τη δεκαετία του 80.

Από πού προέρχονται αυτές οι «οχλήσεις»;

Από προπονητές, από συναθλητές, από προπονήτριες ή συναθλήτριες, από άτομα που είναι στο διδακτικό προσωπικό ή συμφοιτητές, από άτομα που είναι στην διοίκηση των ομάδων όπου αθλούνται, από το οικογενειακό περιβάλλον. Υπήρχαν οκτώ διαφορετικές κατηγορίες για τις οχλήσεις που προέρχονται εντός και εκτός αθλητικού χώρου. Εκτός αθλητικού χώρου προερχόταν οι περισσότερες σεξουαλικές παρενοχλήσεις.

Ποια είναι η αντίδραση;

Σε κάποιες περιπτώσεις εγκαταλείπουν τον αθλητισμό. Συνήθως αλλάζουν το πρόγραμμα προπόνησης, αλλάζουν την κατάσταση οι προπονητές για να μπορέσουν να αποφύγουν αυτές τις δυσκολίες.

Τι μπορεί να γίνει;

Μέσα από την αγωγή και την παιδεία να αλλάξουμε κάποια πράγματα στα επόμενα χρόνια. Προτείνουμε έρευνα και ανάπτυξη πολιτικών σχετικά με την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης και οδηγιών οι οποίες θα εφαρμόζονται. Παράλληλα να υπάρχει παρακολούθηση και αξιολόγηση για το κατά πόσο είναι αποτελεσματικές. Είμαστε σε μια χώρα που ούτε καν έχουμε έναν κώδικα προπονητών, κώδικα συμπεριφοράς. Σε άλλες χώρες υπάρχει Κώδικας Ηθικής Συμπεριφοράς Προπονητών και Προπονητριών, βάσει του οποίου θα πρέπει να λειτουργούν στην καθημερινότητα. Δυστυχώς ούτε αυτό δεν έχουμε.

Ενώ σαν κράτος έχουμε εκπληκτικό νομοθετικό πλαίσιο, δεν το εφαρμόζουμε, δεν το τηρούμε και από εκεί ξεκινούν αυτές οι δυσκολίες.

Υπήρξαν αθλήτριες οι οποίες εξ αιτίας αυτών των ενοχλήσεων εγκατέλειψαν τον αθλητισμό είπατε…

Ναι, είναι κάτι το οποίο βγαίνει μέσα από τις συνεντεύξεις.

Γιατί δεν μιλάνε; Γιατί δεν καταγγέλλουν το γεγονός;

Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο ταμπού. Υπάρχει, αλλά δεν το λέμε. Πολλές γυναίκες δεν το λένε γιατί ντρέπονται να το πούνε. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει μια διαδικασία ξεκάθαρη για το τι θα γίνει, πώς θα αντιμετωπιστεί, πάρα πολύς κόσμος απλά το δέχεται. Προσπαθεί να το αντιμετωπίσει με άλλους τρόπους: Είτε μιλώντας στο οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον, είτε προσπαθώντας να αλλάξει κάποια πράγματα στον εργασιακό χώρο από μόνος του, αλλά δεν έχουμε αυτή τη στιγμή συγκεκριμένα πράγματα για να ξέρει κάποιος τι θα κάνει, πού θα αποταθεί, αν του συμβεί κάτι τέτοιο.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.