«Στη δημοσιογραφια δεν αρκει να εντυπωσιαζεις χωρις αρχες και δεοντολογια»

Ο Χρίστος Τελίδης, αντιπρόεδρος της ΠΟΕΣΥ και πρόεδρος της επιτροπής δεοντολογίας, συζητά σήμερα μαζί μας για τα μείζονα ζητήματα που απασχολούν το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου στις μέρες μας.

Ζητήματα, όπως αυτό της εκ προοιμίου αποδοχής και τήρησης από το δημοσιογράφο των αρχών της δεοντολογίας, της στάσεως μέχρι τώρα των δημοσιογραφικών Ενώσεων απέναντι στους αποκαλούμενους σταρς, ή εργολάβους δημοσιογράφους κατά τον κ. Μανωλάκο, της αναγκαιότητας ίδρυσης ενός Γενικού Συμβουλίου Τύπου από το οποίο θα αντλούνται και τα μέλη του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου και, ακόμη, για το έλλειμμα του κράτους που η εργολαβική δημοσιογραφία συνεχώς καταγγέλλουσα θεωρεί ότι υποκαθιστά.

Χρίστος Τελίδης όμως…

ΠτΘ: κ. Τελίδη, πώς κρίνετε τη φάση, την οποία διάγει η δημοσιογραφία σήμερα; Ήδη, καίρια θέματα που άπτονται του δημοσιογραφικού φαινομένου έχουν αρχίσει να τίθενται επί τάπητος. Έφτασε μήπως η κατάσταση στο απροχώρητο;

Χ.Τ.: Είμαστε σε μια από τις πιο κρίσιμες φάσεις για τα δημοσιογραφικά μας πράγματα. Υπάρχει ένα τοπίο που «μπάζει» από παντού, με πάρα πολλά προβλήματα, για το οποίο εκφράζουν αμφισβητήσεις τόσο ο δημοσιογραφικός κόσμος, όσο και ο πολιτικός. Και όταν λέμε πολιτικός κόσμος δεν εννοούμε αυτούς που θέλουν να εκμεταλλεύονται τα ΜΜΕ για ίδιον όφελος, αλλά μιλάμε για αυτούς που ασκούν πραγματικά πολιτική και ξέρουν ότι τα ΜΜΕ είναι ένας θεσμός που βοηθά τη δημοκρατία και την κοινωνία. Αυτοί είναι και οι πολιτικοί ανησυχούν πραγματικά κι όχι υποκριτικά. Ήδη αυτές τις ημέρες αυτοί που συμμετέχουν σε διάφορα παράθυρα ή που κιτρινίζουν, μιλούσαν πρώτοι και καλύτεροι για δεοντολογία, και το πράγμα καταντούσε κωμικό. Από την άλλη το 90% των επαγγελματιών δημοσιογράφων αλλά και αυτών που θέλουν να γίνουν επαγγελματίες δεν έχουν καμία σχέση με τους δημοσιογράφους του κίτρινου τύπου, της Ζούγκλας.

ΠτΘ: Ο Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Αθηναϊκών Εφημερίδων κ. Μανωλάκος έκανε έκκληση να φύγουν από την Ένωση οι έχοντες διπλή ιδιότητα, εκδότες – δημοσιογράφοι, καθώς και μία αποστροφή ότι δεν μπορούν να ανήκουν στην Ένωση «οι εργολάβοι» δημοσιογράφοι. Μήπως όμως τελικά η Ένωση, οι Ενώσεις άργησαν να πάρουν θέση απέναντι σε τέτοιου είδους φαινόμενα «αρνητικής» δημοσιογραφίας μέχρι τώρα;

Χ.Τ.: Δεν θα είμαι ο άνθρωπος που θα υπερασπιστώ αρνητικές καταστάσεις αυτού του είδους. Υπήρξε πρόβλημα με την ενημέρωση. Η ΕΣΗΕΑ και οι άλλες Ενώσεις των δημοσιογράφων φέρουν ευθύνη για το ότι δεν παρενέβησαν έγκαιρα. Όλοι έβλεπαν τα προβλήματα, τα οποία ήδη είχαν παρουσιασθεί σε χώρες της Ευρώπης, όπου είχαμε ανάλογα φαινόμενα, και άρα θα έπρεπε να είμαστε περισσότερο ενεργοί, παρόντες σε αυτές τις εξελίξεις. Κάνοντας την αυτοκριτική μας είμασταν απόντες. Δημιουργήθηκε και το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο, στο οποίο από μία περίεργη αντίληψη, μείναμε από έξω. Δεν καταλάβαμε ότι έπρεπε να είμαστε μαζί με την κοινωνία παρόντες σε ένα Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Όταν σήμερα υπάρχει μία «τηλεοπτική δημοκρατία», στην οποία καθοριστικό ρόλο παίζει η τηλεόραση και το ραδιόφωνο, πρέπει τα πράγματα να τα προσεγγίζεις διαφορετικά. Εμείς δεν πιέσαμε στο ιδιοκτησιακό, παρόλο που είχαμε την δυνατότητα να πιέσουμε μέσα από κανόνες, θεσμούς και υπό συγκεκριμένη προθεσμία, ώστε να γίνει η κατανομή των συχνοτήτων.

Ξεχάσαμε ότι οι συχνότητες είναι δημόσιο και κοινωνικό αγαθό, και δεν τις συγκρίνουμε με την ιδιοκτησία των εφημερίδων. Άλλοι οι κανόνες στην ιδιοκτησία των εφημερίδων και άλλοι στο δημόσιο αγαθό που λέγεται συχνότητα.

Αυτό έχει ξεκαθαρίσει σε παγκόσμιο επίπεδο. Άρα ο επιχειρηματίας στο χώρο της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου δεν είναι ανεξέλεγκτος, πρέπει να τηρεί ορισμένους κανόνες, και ιδιαίτερα την δεοντολογία. Στην Ελλάδα ζούμε σε ένα ανεξέλεγκτο τοπίο και ενώ διαμορφώνονται οι θεσμοί, οι δημοσιογραφικές Ενώσεις δεν συμμετείχαμε ενεργά σε όλη αυτή την προσπάθεια. Αφήσαμε το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο να το καθορίζουν τα κόμματα. Μεταφέραμε δηλαδή τις συγκρούσεις και τα συμφέροντα των κομμάτων στα ΜΜΕ, με τα οποία υπάρχει μια σχέση συγκοινωνούντων δοχείων, διότι μέσα από τα Μ.Μ.Ε. φτιάχνονται κυβερνήσεις, στηρίζουν την εξουσία τους ή επιδιώκουν να πάρουν την εξουσία και υπάρχει προσωπικό συμφέρον όλων των πολιτικών προκειμένου να επανεκλεγούν.

Είδατε οι βουλευτές που εμφανίζονται στα μέσα με οποιονδήποτε τρόπο είναι οι πρώτοι που εκλέγονται. Αφήσαμε λοιπόν στο Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο να τοποθετούνται εκπρόσωποι από τα κόμματα και είδαμε περιέργως πρακτικές συμψήφισης, «το δικό μου, το δικό σου κανάλι», ισορροπίες. Εκεί, οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι, οι Ενώσεις με την παράδοσή τους μπορούσαν να παίξουν σημαντικό ρόλο. Προσωπική μου πρόταση που την δουλεύω εδώ και χρόνια στο Δ.Σ. της ΠΟΕΣΥ και ως Αντιπρόεδρος και τώρα ως Πρόεδρος της Επιτροπής Δεοντολογίας, είναι ότι στο ραδιοτηλεοπτικό χώρο πρέπει να υπάρχουν θεσμοί. Στην Ελλάδα είναι ανάγκη να έχουμε ένα Γενικό Συμβούλιο Τύπου που να εκφράζει την κοινωνία. Είμαστε σε κρίσιμη φάση και το θέμα δεν μπορεί να ξεπερασθεί με ημίμετρα. Χρειαζόμαστε πρώτα από όλα να απευθυνθούμε στην κοινωνία. Και οι Ενώσεις πρέπει να παίξουν καθοριστικό ρόλο. Στο Γενικό Συμβούλιο Τύπου πρέπει να μετέχουν πέρα από τις Ενώσεις, Πανεπιστημιακές Σχολές, ο Δικηγορικός Σύλλογος, η ΓΕΣΕΕ, προσωπικότητες, διανοούμενοι. Να δημιουργηθεί ένα Συμβούλιο 150 ατόμων, το οποίο θα διορίζει την πλειοψηφία του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, το οποίο θα έλκει έτσι εμμέσως από την κοινωνία. Στην ουσία θα λειτουργεί ένα σώμα που θα συνεδριάζει για τα μεγάλα θέματα του τύπου και θα καθορίζει αρχές, δεν θα τιμωρεί. Δεν θέλουμε ένα Συμβούλιο Τύπου που να τιμωρεί. Είναι μακριά από εμάς αυτά τα πράγματα. Θέλουμε να καθορίζει το παιχνίδι, τους όρους του παιχνιδιού και να ελέγχει με το κύρος του, το κύρος της κοινωνίας κυβερνήσεις και κόμματα. Με ένα τέτοιο Συμβούλιο διαφορετικά θα επιχειρήσεις ρυθμίσεις με τους ιδιοκτήτες, και ένα σωρό άλλα προβλήματα που προκύπτουν, και αλλιώς με ένα Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο ελεγχόμενο από τα κόμματα.

ΠτΘ: Εντούτοις, κύριε Τελίδη μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει «δημοσιογράφους» που λειτουργούν παραβαίνοντας την δημοσιογραφική δεοντολογία να τιμωρούνται. να έχει εμπεδωθεί η συνείδηση ότι η μη τήρησή της εγείρει ποινή.

Χ.Τ.: Με αυτούς τους δημοσιογράφους που καταπατούν την δεοντολογία δεν έχουμε καμία σχέση. Έχουμε ψηφίσει κώδικα δεοντολογίας, προσπαθούμε να αναπτύξουμε μηχανισμό ελέγχου, χωρίς να υπάρχουν πειθαρχικά όργανα. Είμαστε, δηλαδή, προς αναζήτηση άλλων οργάνων που θα εφαρμόζουν τους κανόνες δεοντολογίας. Γιατί υπάρχουν συνάδελφοι που τα καταπατούν όλα. Ο δημοσιογραφικός κόσμος δεν συμφωνεί με τις κρυφές κάμερες. Η στημένη κάμερα δημιουργεί γεγονότα, οι δημοσιογράφοι όχι. Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος θα μπορούσε βέβαια να έχει στήσει την κάμερα για να προστατευθεί. Και αυτό το είπα στον κ. Τριανταφυλλόπουλο σε δημόσια συζήτηση όταν μου έθεσε το ερώτημα πώς προστατεύετε. Γράψε την ιδιωτική συζήτηση και δημοσιοποίησέ την στο Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Όλοι οι δημοσιογράφοι κρατάμε εξάλλου «πισινή». Και εμείς και εσείς το κάνετε αυτό μερικές φορές, αλλά χωρίς να καταπατάτε τους νόμους.

Η κασέτα στον Πρόεδρο του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου θα αξιοποιούνταν καλύτερα. Σημειωτέον, ότι αυτό το διάστημα Πρόεδρος του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, είναι ένας δικαστικός του οποίου την ακεραιότητα δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς.

ΠτΘ: Οι Ενώσεις όμως μέχρι τώρα δεν φαίνεται να έχουν πάρει θέση και σε μια άλλη σειρά ζητημάτων, που σχετίζονται με την ορθή λειτουργία των ΜΜΕ. Δεν έχουν, λόγου χάριν, αντιδράσει ούτε στις βίαιες απολύσεις δημοσιογράφων, ούτε για την μη εφαρμογή των νόμων.

Χ.Τ.: Ήμουν εισηγητής στο Συνέδριο της ΠΟΕΣΥ ενός κειμένου που πέρασε αυτούσιο. Περί δεοντολογίας και για την κατάσταση στα ΜΜΕ σήμερα. Σε αυτό είμαστε ξεκάθαροι. Θέλουμε ρύθμιση του ιδιοκτησιακού. Το θέμα είναι παλιό, αλλά δεν το παλέψαμε όσο έπρεπε. Το λέγαμε αλλά δεν πιέσαμε. Δεν μπορεί κάποιος να παίρνει ένα κανάλι και να το πουλά, να παίρνει δεύτερο κανάλι και να το πουλά. Γίνονται φαιδρά πράγματα. Να βλέπουμε νομιμοποιήσεις αδειών κάτω από περίεργες πολιτικές καταστάσεις. Το παιχνίδι πρέπει να είναι καθαρό. Δικαιούνται συχνότητες αυτοί. Τα κριτήρια δεν μπορεί να είναι μόνο εκείνα της αγοράς αλλά εξίσου και κριτήρια ποιότητας. Βλέπω στη Θεσσαλονίκη κάποιους να έχουν ένα σταθμό που μεταδίδει κάποια τραγούδια που πολλές φορές θίγουν και τη μέση αισθητική να παίρνει άδεια, και ένας άλλος σταθμός όπως ο «Μύλος», ένας πολιτιστικός σταθμός, με παράδοση, που άλλαξε την αντίληψή μας περί του τρόπου διασκέδασης, που είναι μία όαση πραγματική στα μουσικά και καλλιτεχνικά πράγματα, να αποκλείεται. Δεν είναι σωστό όμως να αποκλείεται.

ΠτΘ: Στο ιδιοκτησιακό αυτή τη στιγμή υπάρχει θέση και διεκδικητικότητα εκ μέρους των Ενώσεων. Τι γίνεται με τους δημοσιογράφους όμως που διαπλέκονται;

Χ.Τ.: Ακριβώς αυτό το σύστημα που έχει επικρατήσει στο ραδιοτηλεοπτικό χώρο αλλά και στον ιδιωτικό έχει τις επιδράσεις του, τις επιπτώσεις του, δημιουργεί δημοσιογράφους εργολάβους, οι οποίοι έχουν αποκτήσει δικά τους συμφέροντα. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να δίνουν την αίσθηση της μεγάλης επιρροής. Τα όρια του τύπου είναι όμως συγκεκριμένα. Η πολιτική εξουσία έχει τον δικό της λόγο. Ο τύπος ελέγχει την εξουσία, δεν την υποκαθιστά.

Η Ένωση των Αθηνών έχει διαγράψει βέβαια δημοσιογράφους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει αντιμετωπιστεί το φαινόμενο. Βλέπετε οι εργολάβοι δημοσιογράφοι έχουν δομημένο σύστημα, με διασυνδέσεις και σχέσεις. Πήγε ο «άλλος» στο Tempo και πήρε μαζί του όλο το διαφημιστικό πρόγραμμα. Αυτού του είδους οι «δημοσιογράφοι» δεν έχουν καμία σχέση με τον απλό δημοσιογράφο. Και ο Μάκης ο Τριανταφυλλόπουλος, αν θέλετε λειτουργεί αυτόνομα με ένα δικό του επιτελείο, που σε τρομάζει. Και εμφανίζονται και ως Ρομπέν των δασών χωρίς να είναι. Τους ζήσαμε και σε άλλες υποθέσεις, είναι εύκολο ο εντυπωσιασμός. Στην δημοσιογραφία δεν αρκεί όμως μόνο να εντυπωσιάζεις χωρίς αρχές και δεοντολογία. Σκοπός είναι την υπόθεση να την φθάνεις μέχρι τέλος, να την παλεύεις με την συνέπεια ενός δημοσιογράφου που την παρακολουθεί. Με τα φρουτάκια και εσείς και εμείς ασχοληθήκατε και όλοι γνωρίζουμε το πρόβλημα που υπάρχει. Απλά τώρα το πρόβλημα πήρε δημοσιότητα από την σκανδαλολογία. Επιπλέον κατά κοινή ομολογία, υπάρχει σήμερα ένα έλλειμμα του κράτους. Αυτό το έλλειμμα θεωρούν ότι καλύπτουν αυτοί υποκαθιστώντας τάχα το ρόλο της πολιτείας. Δημιουργούν όμως μόνον έναν εντυπωσιασμό, ο οποίος την άλλη μέρα έχει ξεχασθεί. Ψάξτε να βρείτε τα θέματα με τα οποία έχουν ασχοληθεί αυτοί οι δημοσιογράφοι και τα οποία έχουν λυθεί. Τα προβλήματα δεν λύνονται έτσι.

ΠτΘ: Είναι σύνθετα όμως τα ζητήματα δεοντολογίας. Προς τη συγκεκριμένη εκπομπή και την καταλληλότητά της δεν υπήρξε από τον δημοσιογραφικό και τον πολιτικό κόσμο ξεκάθαρη στάση.

Χ.Τ.: Η εκπομπή δεν αποκαλύπτει την αλήθεια. Απλά, ακολουθεί τους γνωστούς κανόνες εντυπωσιασμού, μπερδεύοντας ονόματα πολιτικών, παραγόντων, όπως έχουμε δει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Η δημοσιογραφία θέλει συνέπεια. Δεν μπορείς να ρίχνεις ένα πυροτέχνημα και να τελειώνεις.

ΠτΘ: Μήπως όμως και στη δημοσιογραφία αντανακλάται σήμερα η γενικότερη κοινωνική σύγχιση, όπου δεν φαίνεται να υπάρχει βεβαιότητα για τίποτε;

Χ.Τ.: Η κατάσταση που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία σαφώς αντανακλάται και στην δημοσιογραφία. Να δούμε και τα προβλήματα. Ο τρόπος που ασκείται η πολιτική αλλά και οι κομματικοί σχηματισμοί περνούν μεγάλη κρίση και η κρίση αυτή μεταφέρεται και στον τύπο. Οι διανοούμενοι που θα αποτελέσουν το αντιστάθμισμα στον εκφυλισμό της πολιτικής δεν υπάρχουν. Οι δημοσιογράφοι που θα είχαν αναφορές σε διανοούμενους δεν έχουν. Οι ιδεολογίες και οι πολιτικές έχουν εκφυλισθεί. Εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Οι διανοούμενοι που θα είναι παρόντες και θα πυροδοτούν καθημερινά την ελληνική κοινωνία, γιατί οι κοινωνίες χωρίς διανοούμενους φθίνουν.

ΠτΘ: Και οι δημοσιογράφοι όμως παραδοσιακά διανοούνταν, τιθέμενοι απέναντι στα πράγματα, προσπαθώντας να παρουσιάσουν αντικειμενικά την πραγματικότητα. Σήμερα είστε ικανοποιημένος από την προσπάθεια που καταβάλλεται προς αυτήν την κατεύθυνση;

Τ.Χ.: Και εμείς στο δημοσιογραφικό χώρο δεν είμαστε ψύχραιμοι. Κινούμαστε στα άκρα. Σε μία κρίσιμη στιγμή που υπήρξε θέμα για το αν δημιουργούμε γεγονότα οι δημοσιογράφοι, και ξέρουμε ότι δημιουργούμε, αντί να το δούμε ψύχραιμα, το κάναμε θέμα λες και είμασταν οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, χωρίς να δούμε την ουσία. Και μάλιστα οι Ενώσεις μας υπήρξαν θύματα της κατάστασης, έδωσαν και μετάλλια. Δηλαδή εγώ, εφ’ όσον δικαιώθηκα, πρέπει να διεκδικήσω μετάλλιο; Δεν μου έδωσαν και δεν θέλω μετάλλιο. Θυμάσθε την κατάσταση που υπήρχε πριν τρία χρόνια στα δημοσιογραφικά πράγματα. Με το ίδιο τρόπο παρασύρθηκαν και οι πολιτικοί, και την κρίση που υπήρχε στην πολιτική την έκαναν κρίση δική τους.

Το ίδιο πράγμα κάναμε και στην περίπτωση Οτσαλάν και τελευταία στα μπλόκα. Πηγαίνουν στα μπλόκα των αγροτών. Αυτή τη φορά δεν είχαν οι αγρότες μαζική συμμετοχή. Υπήρχαν προβλήματα ανάμεσα στα κόμματα που συμμετείχαν, στη ΝΔ και το ΚΚΕ, υπήρχαν διαφορές. Για 14 ημέρες παρακολουθώντας τηλεόραση και εφημερίδες δεν καταλάβαμε τίποτα. Υπάρχει πρόβλημα στην ελληνική δημοσιογραφία. Ο κάθε συνάδελφος που έκανε ρεπορτάζ στα μπλόκα δεν τον ενδιέφερε να δει σε βάθος τα πράγματα, αλλά ξεκινούσε, θαρρείς και είμαστε στις χειρότερες στιγμές της δημοσιογραφίας, σαν να έκανε κομματικό ρεπορτάζ. Ήξερε ότι 30 άτομα συγκεντρώθηκαν για το τηλεμπλόκο, ήξερε ότι μετά εξαφανίζονταν όλοι οι αγρότες και ότι έρχονταν πάλι στις 7.00. Να μεταδώσεις, ως ρεπόρτερ το διάλογο, τα αιτήματα. Εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε παράγοντες που διαμορφώνουμε και την πολιτική και την κοινωνία. Δεν με ενδιαφέρει όταν πηγαίνεις στα μπλόκα κομματικά, ποιον θέλεις να στηρίξεις, είσαι όμως υπεύθυνος να πεις την αλήθεια, και αν δεν την πεις, είσαι εκτεθειμένος. Σε αυτές τις κινητοποιήσεις πήραν μέρος 3.000 αγρότες. Την ίδια ώρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης στην Agrotica, πέρασαν 75.000 άτομα, άρα 60.000 αγρότες, που έχουν τα ίδια προβλήματα με τους άλλους, αλλά που μάχονται για το μέλλον τους με άλλον τρόπο. Θέλουν να πληροφορηθούν, να μετέχουν σε συζητήσεις. Είδατε κανένα ρεπορτάζ για αυτό; Δεν είναι πρόβλημα κρίσης της ίδιας της δημοσιογραφίας;

ΠτΘ: Υπάρχει και η άποψη που διατείνεται ότι σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Εξάλλου σήμερα τη θέση του ρεπορτάζ, στα περιοδικά ιδιαίτερα, καταλαμβάνει η μετάφραση κειμένων από το διαδίκτυο… Ενστερνίζεστε την άποψη;

Χ.Τ.: Θα υπάρχουν δημοσιογράφοι, τα παιδιά που τώρα ξεκινάνε. Θα τους έδινε ικανοποίηση το πραγματικό ρεπορτάζ, το ρεπορτάζ του δρόμου που το ανακαλύπτεις και το χαίρεσαι, γιατί είσαι σαν τον κυνηγό που ψάχνει, διασταυρώνει και αναδεικνύει πράγματα. Αυτό σήμερα λείπει. Γιατί πολλοί συνάδελφοι θέλουν να αποκτήσουν ένα γραφείο τύπου, αποκατάσταση, χρήματα. Ο δημοσιογράφος είναι όμως ένας εν δυνάμει διανοούμενος, οφείλει να είναι παρόν, ενεργός στα ανοικτά κοινωνικά ζητήματα. Δυστυχώς, ζούμε μια κατάσταση που εμάς τους παλιότερους μας απογοητεύει, γιατί τουλάχιστον εμείς ξεκινήσαμε μέσα από την πολιτική. Μπήκαμε στη δημοσιογραφία γιατί θέλαμε να αλλάξουμε την κοινωνία. Είχαμε αρνητικά, γιατί είμασταν καθορισμένοι από κόμματα, που μας είχαν μπολιάσει ιδεολογίες και πολιτικές πρακτικές, που δεν ήταν πάντα θετικές. Αλλά κρατούσαμε κάτι σημαντικό, τον σεβασμό στις αρχές και την δημοσιογραφία στα όριά της. Θάλαμε να αλλάξουμε την κοινωνία. Σήμερα δεν ξέρω αν σκέφτονται έτσι. Αυτό το ταξίδι της δημοσιογραφίας αν το ζήσεις έτσι, είναι εκπληκτικό. Σε γεμίζει, σε ολοκληρώνει…

ΠτΘ: κ. Τελίδη, γι’ αυτήν την επί της ουσίας της δημοσιογραφίας συζήτηση πολύ σας ευχαριστούμε.

Χ.Τ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.