Στη δημοκρατια δεν υπαρχουν αδιεξοδα…

Οι δημοσκοπήσεις μιλάνε για το τέλος του δικομματισμού, γεγονός που επιβεβαίωσαν και οι περισσότερες απ’ αυτές που δημοσιοποιήθηκαν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.
Το ζήτημα βέβαια για τους πολίτες καθόλου δεν είναι αυτό, αφού ό,τι τους απασχολεί κυρίαρχα είναι η φτώχεια, η ανεργία και η πανταχού παρούσα διαφθορά.
Το «Το τέλος του δικομματισμού;» – με ερωτηματικό και πάλι-, είναι όμως το νέο βιβλίο του φίλου δημοσιογράφου Τάσου Παππά και του επίσης φίλου, ως φίλου από τα παλιά της Ελένης Σκάβδη, Τριαντάφυλλου Δριβαλιάρη, και είναι αυτό το βιβλίο που πρέπει ν’ αναζητήσουμε για να αντιληφθούμε περιχαρείς ότι το ζήτημα δεν αφορά κυρίως εμάς τους πολίτες αλλά τους πολιτικούς και τις πολιτικές που μας βούλιαξαν, αφού καθόλου κακό δεν είναι που πάει στο καλό ο δικομματισμός…
Κοντά στο τέλος του δικομματισμού και δυο ακόμη πολιτικά βιβλία, ό,τι καλύτερο για το καλοκαίρι…

Εξάλλου, όταν ήμαστε πολίτες, δηλαδή σκεπτόμενοι κι οι πολιτικοί μας είναι αλλιώς… Στεναχωριούνται …αφού η εξουσία έχει ανέκαθεν θέλγητρα πολλά… πολλά- πολλά… κι ενδεχομένως ν’ αρχίσουν να πράττουν το καλύτερο…

Καλές αναγνώσεις…

Τάσος Παππάς – Τριαντάφυλλος Δριβαλιάρης,
«Το τέλος του δικομματισμού;», Πόλις, Αθήνα 2008

Από τις εκλογές του περασμένου φθινοπώρου μέχρι σήμερα, ένα από τα κυρίαρχα ερωτήματα στο πολιτικό σκηνικό παραμένει αυτό: πόσο κοντά βρισκόμαστε στο τέλος του δικομματισμού;

Καμία άλλη εκλογική αναμέτρηση από τη μεταπολίτευση κι έπειτα δεν αποτύπωσε τόσο ξεκάθαρα την απαισιοδοξία και τις χαμηλές προσδοκίες για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας. Και, μολονότι οι πρόσφατες σφυγμομετρήσεις που έγιναν στη σκιά του σκανδάλου της Siemens δείχνουν μια μικρή ανάκαμψη των κομμάτων εξουσίας, τα διψήφια νούμερα που συνεχίζει να εμφανίζει ο Συνασπισμός κάνουν κάποιους να αναθαρρούν κι άλλους να προβληματίζονται.

Με το ίδιο ακριβώς ερώτημα -«Το τέλος του δικομματισμού;»- καταπιάνονται και οι δημοσιογράφοι Τάσος Παππάς και Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης στο ομώνυμο βιβλίο τους (εκδ. «Πόλις»), χωρίς βέβαια να διακινδυνεύουν μια απάντηση, που μόνο ένας μάντης θα μπορούσε να δώσει. Από το εκσυγχρονιστικό στρατόπεδο και οι δυο, προβαίνουν σε μια μεστή και γλαφυρή ταυτόχρονα επισκόπηση της περιόδου 1974-2008 και εξετάζουν λεπτομερώς τις ζυμώσεις που έχουν συντελεστεί στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς, μπολιάζοντας ο καθένας την αφήγησή του είτε με προσωπικά βιώματα είτε με εύστοχες παρατηρήσεις τρίτων.

Ο Τάσος Παππάς, πολιτικός συντάκτης της «Κ.Ε.» και με άλλα έξι βιβλία στο ενεργητικό του, επικεντρώνεται στο ΠΑΣΟΚ κυρίως, στην κόντρα Παπανδρέου-Βενιζέλου και στις συνέπειες της απαξίωσης της περιόδου Σημίτη, φροντίζοντας ωστόσο και να εντοπίσει τις ομοιότητες ανάμεσα στην πολιτική που ακολουθεί ο Αλέκος Αλαβάνος κι εκείνη του ηγέτη της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας στη Γαλλία, Αλέν Κριβίν. Οπως, δε, επισημαίνει, «η σοσιαλδημοκρατία χρειάζεται την αγωνιστικότητα, το πάθος και την ουτοπία της άλλης Αριστεράς, κι αυτή με τη σειρά της χρειάζεται τη μαζικότητα της σοσιαλδημοκρατίας και τις εμπειρίες της στην κυβερνητική διαχείριση. Πρέπει όμως η μία ν’ απαλλαγεί από το σύνδρομο της αυτάρκειας και η άλλη να εγκαταλείψει την από καθέδρας κριτική».

Ο Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης απ’ τη μεριά του -πάλαι ποτέ μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και διευθυντής σύνταξης σήμερα στην «Ημερησία»- στρέφει το βλέμμα του προς τις σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με την ιστορική κομμουνιστική αριστερά και στην διαιωνιζόμενη κόντρα μεταξύ τους, εκφράζοντας τις αμφιβολίες του για τη δυνατότητα της τελευταίας ν’ αναδειχθεί δύναμη αλλαγής: «Στις συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας», γράφει, «η κομμουνιστική Αριστερά συμπεριφέρεται έναντι της ίδιας της έννοιας της εξέλιξης ως δύναμη άρνησής της». Και, ενώ υπήρξε «πρωτοπόρος στους σκληρούς αγώνες για τη δημοκρατία και την πρόοδο στον τόπο», τώρα αντιμετωπίζει «ένα βαθιά υπαρξιακό πρόβλημα».

7- 13/7/2008

Philippe Raynaud, «Το μωσαϊκό της άκρας αριστεράς, Στο μεταίχμιο
ριζοσπαστικής δημοκρατίας και επανάστασης»,
Μεταφρ.: Νατάσσα Φουντουλάκη, Πόλις, Αθήνα 2007

Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και η υποχώρηση του γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος δεν εξάλειψαν τα πολιτικά ρεύματα που επικαλούνται τον μαρξισμό και εμπνέονται από την επαναστατική θεωρία. Τα ρεύματα αυτά, επωφελούμενα από την απογοήτευση και την αποστροφή των πολιτών για τα `«κόμματα εξουσίας», οδήγησαν στην ανάπτυξη νέων ριζοσπαστικών κινημάτων, περισσότερο μαχητικών και διεκδικητικών, απελευθερωμένων από την κληρονομιά του ιστορικού κομμουνισμού.

Ο Philippe Raynaud αναλύει τις πολλές εκδοχές και τάσεις, παλαιότερες και νεότερες, της γαλλικής άκρας Αριστεράς, οδηγώντας μας στον λαβύρινθο των τροτσκιστικών και μαοϊκών οργανώσεων, των κινημάτων της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης», των ριζοσπαστικών οικολογικών και φεμινιστικών κινήσεων, των υποστηρικτών της παλαιστινιακής υπόθεσης, των απογόνων των «αποικιοκρατούμενων».

Ο Raynaud περιγράφει τη γενεαλογία αυτών των τάσεων και τις μεταξύ τους συγκλίσεις και αποκλίσεις. Εξηγεί γιατί η Γαλλία είναι η χώρα στην οποία ανθεί, περισσότερο από αλλού, αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό. Επίσης, παρουσιάζει κριτικά τις απόψεις συγγραφέων όπως ο Daniel Bensaid, ο Tony Negri, ο Alain Badiou και ο Etienne Balibar που, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, προσπαθούν να θεμελιώσουν θεωρητικά τη στράτευσή τους στην άκρα Αριστερά.

Γιάννης Βούλγαρης, «Η Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση
στην Παγκοσμιοποίηση», Πόλις, Αθήνα 2008

Το 1985 αναγγέλλεται το “τέλος της Μεταπολίτευσης” και, από τότε, η αναγγελία επαναλαμβάνεται τακτικά, διαψεύδοντας τις προηγούμενες.

Και όμως, πράγματι, η “Ελλάδα της Μεταπολίτευσης” έχει τελειώσει αρκετές φορές από τότε. Το 1985 έληξε και στην Ελλάδα το παράδειγμα που βασιζόταν στον εκτεταμένο κρατικό παρεμβατισμό και στην “κεϋνσιανή ορθοδοξία”, για να αντικατασταθεί βαθμιαία από τη “φιλελεύθερη ορθοδοξία”.

Το 1989, με την καθιέρωση της ιδιωτικής τηλεόρασης, άλλαξαν ο τρόπος διαμόρφωσης της “κοινής γνώμης” και της “πολιτικής ατζέντας”. Τα κόμματα έπαψαν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 άλλαξαν τα ιδεολογικά μέτωπα στη δημόσια σφαίρα, καθώς ήρθε σε πρώτο πλάνο η ανάγκη ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ και το ευρώ. Παράλληλα, εξαντλήθηκε η ανοδική και ομόρροπη κοινωνική δυναμική των μεσοστρωμάτων τα οποία σχηματίστηκαν στη διάρκεια του αναπτυξιακού κύκλου που άρχισε τη δεκαετία του 1960. Ένα τμήμα αυτών των μεσοστρωμάτων αναπαράγει όλο και δυσκολότερα το κοινωνικό του status. Ένα άλλο, αντιθέτως, συνεχίζει δυναμικότερα, καθώς συνδέεται με τη διεθνή αγορά και τη χρηματιστηριακή οικονομία. Οι πολιτικές επιπτώσεις της νέας κατάστασης είναι σημαντικές και σχετίζονται με την ικανότητα μεταρρυθμίσεων που δείχνει (ή δεν δείχνει) η Ελλάδα.

Δείχνει, δεν δείχνει ικανότητα μεταρρυθμίσεων η Ελλάδα, στο τέλος κάτι πρέπει να γίνει… Και το τέλος του δικομματισμού, για να θυμόμαστε, ως ευχή τότε, δεν πρωτακούγεται τώρα… Το αίτημα για απλή αναλογική και κυβερνητικούς συνασπισμούς υπήρχε ανέκαθεν ως αίτημα πολιτών που πάντοτε πίστευαν ότι ως χώρα δεν ανακαλύπταμε την πυρίτιδα και ότι καλές- και αποτελεσματικότερες ίσως- είναι και οι κυβερνήσεις συνεργασίας…

Κείμενα- Επιμέλεια: Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.