Σκληρυνση κατα Πλακας

Πολλά από τα ταμπού που απασχολούν ακόμη και σήμερα το σύγχρονο άνθρωπο αφορούν σε ασθένειες και παθήσεις και τον οδηγούν στην καλλιέργεια ενός κλίματος κοινωνικού ρατσισμού απέναντι σε άτομα με τα συμπτώματα και της εν λόγω πάθησης, της Σκλήρυνσης κατά Πλάκας. Ο ΠτΘ σε μια προσπάθεια να ξεκινήσει ανοιχτό διάλογο με το κοινό, που συχνά παρουσιάζεται ανενημέρωτο, με τους πάσχοντες και τους ειδικούς, εγκαινιάζει σήμερα μια σειρά από ενημερωτικές και σχολιαστικές εισηγήσεις που αφορούν στη συγκεκριμένη πάθηση. Η πρώτη αναφορά έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα και στόχο να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη πάνω σε ένα θέμα που χρήζει της προσοχής και της καλόπιστης ενεργοποίησής της για τη στήριξη των πασχόντων και των οικείων τους.

Η Σκλήρυνση κατά Πλάκας είναι μια χρόνια νευρολογική πάθηση του κεντρικού νευρικού συστήματος (εγκέφαλος, νωτιαίος μυελός), η οποία εμφανίζεται στις παραγωγικές ηλικίες. Για κάποιο λόγο, ο οποίος δεν είναι γνωστός, το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στη μυελίνη, το προστατευτικό περίβλημα των νεύρων, και την διαβρώνει. Υπολογίζεται ότι 2.500.000 άνθρωποι στον κόσμο πάσχουν από Σκλήρυνση κατά Πλάκας – και από αυτούς περισσότεροι από 400.000 ζουν στην Ευρώπη. Στην Μ. Βρετανία διαγιγνώσκονται ως πάσχοντες περίπου 50 άνθρωποι την εβδομάδα, ηλικίας από 20-40 χρονών. Στην Ελλάδα οι πάσχοντες υπολογίζονται βάσει των στατιστικών δεδομένων σε 7-10000. Η Σκλήρυνση κατά Πλάκας είναι πιο συχνή στα ψυχρά κλίματα: όσο πιο μακριά είναι κάποια χώρα από τον Ισημερινό, τόσο μεγαλύτερη είναι και η συχνότητα εμφάνισης της νόσου.

Τα συμπτώματα της αναγνωρίστηκαν για πρώτη φορά το 1868 από τον Γάλλο νευρολόγο Charcot. Από τότε γίνονται παγκοσμίως πολλές και εκτεταμένες έρευνες, αλλά η αιτία που προκαλεί τη ΣΚΠ παραμένει προς το παρόν άγνωστη. Παρόλο που, με την κλασική έννοια, δεν θεωρείται κληρονομική πάθηση, πιθανολογείται ότι οι πάσχοντες έχουν κάποια γενετική προδιάθεση.

• Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια χρόνια ασθένεια του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, το οποίο αποτελείται από τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό.

• Το πρώτο σύμπτωμα εμφανίζεται συνήθως γύρω στην ηλικία των 20 και μέχρι τα 50, σπανιότερα δε πριν από τα 12 ή μετά τα 50.

• Προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες από τους άνδρες σε αναλογία περίπου 2:1.

• Προσβάλλει συχνότερα τη λευκή φυλή.

Η σκλήρυνση κατά πλάκας συμπεριφέρεται ως αυτονόητη πάθηση. Χρησιμοποιείται συχνά ο συγκεκριμένος όρος, όταν το σώμα δεν αναγνωρίζει κάποιους ιστούς για δικούς του και τους επιτίθεται προκαλώντας τους βλάβη. Η ΣΚΠ είναι η πιο συχνή αιτία αναπηριών ενηλίκων, προσβάλει τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό, πράγμα που εμποδίζει την μεταβίβαση των μηνυμάτων από τον εγκέφαλο στα διαφορετικά μέρη του σώματος με τις αντίστοιχες επιπτώσεις στην κλινική του Ατόμου με ΣΚΠ. Η συχνότερα εμφανιζόμενη μορφή της ΣΚΠ είναι αυτή της οποίας τα συμπτώματα έρχονται και φεύγουν. Για μερικά ΑμΣΚΠ αυτό σημαίνει προοδευτική ανικανότητα. Η νόσος είναι πολυπαραγοντική και η πορεία της απρόβλεπτη. Αυτή είναι μία από τις αιτίες που δυσκολεύουν τη ζωή των ΑμΣΚΠ.

Τα συμπτώματα:

Η ΣΚΠ είναι μία πάθηση με πολλές μεταβολές. Η απομυελίνωση μπορεί να προσβάλει τόσο τα κινητήρια όσο και τα αισθητήρια νεύρα του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος και έτσι μπορεί να επιδράσει στην κίνηση, στην αφή ή στις άλλες αισθήσεις. Μερικά είναι εμφανή, άλλα όμως, όπως η κούραση, η εναλλαγή διάθεσης, η απώλεια πρόσφατης μνήμης και η δυσκολία συγκέντρωσης, είναι συνήθως συμπτώματα ακαθόριστα ή «κρυφά» που είναι δύσκολο να τα περιγράψουμε σε άλλους. Υπάρχουν όμως μερικά συμπτώματα κοινά σε πολλούς πάσχοντες, όπως:

– διπλωπία ή θάμπωμα στα μάτια

– αδυναμία ή ανικανότητα ενός ή και των δύο άκρων

– αλλαγή στην αίσθηση των χεριών ή των ποδιών, όπως π.χ. μούδιασμα – που συχνά περιγράφεται «σαν να περπατώ πάνω σε βαμβάκι»

– ζάλη ή αστάθεια

– κούραση δυσανάλογη προς τις δραστηριότητές μας ή απρόσμενη κούραση

– ανάγκη για συχνή ή επιτακτική ούρηση ή δυσκολία ούρησης

Δεν υπάρχει ένας και μοναδικός τύπος σκλήρυνσης κατά πλάκας. Κάθε άνθρωπος παρουσιάζει συμπτώματα που ο άλλος μπορεί να μην έχει. Αλλά και τα συμπτώματα του ίδιου του ατόμου είναι δυνατόν να ποικίλλουν από καιρό σε καιρό. Δεν υπάρχει δηλαδή «τυπική» ΣΚΠ. Είναι μία πάθηση «προσωπική», σαν το δακτυλικό αποτύπωμα, και έτσι δεν είναι δυνατή μια γενική περιγραφή της νόσου ή μια βέβαιη πρόγνωση.

Ακόμη και η πορεία της ΣΚΠ έχει διαφορετικές εκφράσεις. Τα 2/3 περίπου των ανθρώπων που παρουσιάζουν τη νόσο θα έχουν την υποτροπιάζουσα μορφή της, αυτήν δηλαδή με εξάρσεις και υφέσεις. Θα αναπτύξουν κάποια συμπτώματα τα οποία, μετά την πάροδο κάποιων ημερών, εβδομάδων ή μηνών, θα βελτιωθούν ή θα υποχωρήσουν πλήρως. Κατά τη διάρκεια των εξάρσεων ή ώσεων εμφανίζονται καινούρια συμπτώματα ή επανεμφανίζονται παλαιότερα που είχαν υποχωρήσει. Αυτό ίσως οφείλεται σε φλεγμονή των νεύρων, σε απομυελίνωση μιας καινούργιας περιοχής ή σε επέκταση της απομυελίνωσης σε μια περιοχή που έχει ήδη προσβληθεί. Όταν τα συμπτώματα της ώσης υποχωρήσουν ολοκληρωτικά ή μερικά, τότε λέμε ότι διανύουμε περίοδο ύφεσης που μπορεί να κρατήσει εβδομάδες, μήνες, ακόμη και χρόνια.

Η συχνότητα των εξάρσεων σε κάθε άτομο δεν είναι καθορισμένη ούτε ακολουθεί κάποιο ρυθμό. Ξεκινούν χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, όμως είναι δυνατόν να πυροδοτηθούν από κάποια ίωση, ή πιθανόν, από ψυχολογική ένταση. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να δεχτούμε, χωρίς να αγωνιούμε για το μέλλον. Η περίοδος της ώσης είναι ασφαλώς δυσάρεστη, όμως σε πολλούς τα συμπτώματα υποχωρούν και απολαμβάνουν κατόπιν μία περίοδο ύφεσης.

Το υπόλοιπο 1/3 των ανθρώπων με ΣΚΠ θα έχει τη χρόνια προοδευτική μορφή της νόσου. Αυτό σημαίνει ότι οι πάσχοντες θα έχουν μιαν αργή εξέλιξη κάποιων συμπτωμάτων που δεν θα υποχωρούν με την πάροδο του χρόνου. Οι αλλαγές μπορούν να ξεκινήσουν ήπια και βαθμιαία και να εξελίσσονται έτσι, ώστε να είναι πιο δύσκολο να καταλάβουν τις «καλύτερες» από τις «χειρότερες» περιόδους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι με ΣΚΠ έχουν κάποια ήπια μορφή της νόσου και δεν φτάνουν ποτέ σε βαριές αναπηρίες. Μερικοί όμως ίσως αντιμετωπίσουν κάποιο βαθμό ανικανότητας από καιρό σε καιρό. Άλλοι μπορεί να παρουσιάσουν εκείνη τη μορφή της νόσου που εξελίσσεται γρήγορα και προοδευτικά και να καταλήξουν σε μεγάλο βαθμό αναπηρίας.

Όμως ο αριθμός των βαρέων ασθενών είναι πολύ μικρός.

Ανίχνευση συμπτωμάτων

Είναι δύσκολο να διαγνωστεί η σκλήρυνση κατά πλάκας, γιατί δεν υπάρχει κάποια εξέταση με την οποία να μπορούμε να είμαστε 100% βέβαιοι. Το ιστορικό των συμπτωμάτων είναι συνήθως ασαφές και τα διαφορετικά συμπτώματα θα μπορούσαν να είναι ίδια με διαφόρων άλλων παθήσεων. Γι΄ αυτό το λόγο μπορεί να περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να υποπτευθούμε ότι πρόκειται για σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι εξετάσεις γίνονται για να αποκλείσουμε την πιθανότητα άλλων ασθενειών και με την «εις άτοπον απαγωγή» να οδηγηθούμε στην πιθανή διάγνωση για ΣΚΠ. Αυτή η μακροχρόνια αβεβαιότητα της διαδικασίας διάγνωσης προκαλεί άγχος.

Η διάγνωση

Τα αρχικά συμπτώματα μπορεί να είναι ασαφή και να μπερδεύουν τόσο τους πάσχοντες, όσο και το γιατρό τους. Είναι δύσκολο να εξηγήσουμε τα ακαθόριστα ή υποκειμενικά συμπτώματα, όπως για να μη αποδοθεί μεγάλη σημασία χαρακτηρίζοντας τους πάσχοντες «νευρωτικούς» ή «υποχονδρικούς». Ίσως ακόμη ο γιατρός να μη μιλήσει για ΣΚΠ, μετά την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων. Αυτό έχει κάποια λογική, γιατί τα συμπτώματα μπορεί να είναι κοινά με άλλων παθήσεων ή, ίσως, να μην εμφανιστούν ποτέ ξανά.

Η ειλικρίνεια μεταξύ γιατρού και ασθενούς είναι ο συνδετικούς κρίκος μεταξύ τους.

Πολλοί πάσχοντες εκφράζουν ανακούφιση την ώρα της τελικής διάγνωσης, επειδή επιτέλους έμαθαν από τι ακριβώς πάσχουν. Είναι απαραίτητο να ακολουθήσουν συχνές επισκέψεις στο γιατρό, έτσι ώστε οι πάσχοντες και οι συγγενείς τους να μπορέσουν να ενημερωθούν, να βρουν απαντήσεις στα ερωτήματά τους, να πάρουν πληροφορίες και να δουλέψουν με τα συναισθήματά τους.

Αντιδράσεις στη διάγνωση

Η στιγμή της διάγνωσης είναι δύσκολη και φέρνει απογοήτευση. Οι αντιδράσεις που προκαλεί μοιάζουν να ακολουθούν ένα μοτίβο: οι περισσότεροι πάσχοντες αναφέρουν ότι ένιωσαν άρνηση, θυμό, άγχος, κατάθλιψη, φόβο και ανασφάλεια, πριν καταφέρουν να αποδεχτούν τη διάγνωση. Η αντίδραση του καθενός δεν είναι ανάλογη της περισσότερες φορές με τη βαρύτητα της κατάστασής του. Μπορεί κάποιος με ελαφριά μορφή της νόσου να καταρρακωθεί ψυχολογικά και κάποιος άλλος με βαριά ανικανότητα να είναι πολύ καλά συναισθηματικά.

Το να μοιραστεί με κάποιον ειδικό τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις του, όσον αφορά στην πάθησή του, θα είναι, πιθανόν, μια θετική εμπειρία. Θα μπορούσε να τον βοηθήσει στο να αναπτύξει μια θετική προσέγγιση στο πρόβλημά του.

Είναι μεγάλη βοήθεια το να μιλήσουμε για την κατάσταση σε κάποιον έξω από το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον μας, σε ανθρώπους αποστασιοποιημένους από το πρόβλημά μας, για να καταλάβουμε αυτές τις αλλαγές συναισθημάτων. Υπάρχουν οι φίλοι, ο οικογενειακός γιατρός, ο ψυχολόγος.

Θέση ζωής

Το πιο πιθανό είναι ότι τα συμπτώματα της πάθησης δεν θα επιτρέψουν στον πάσχοντα να συνεχίσει τον ίδιο τρόπο ζωής ή να κάνει όλα όσα έκανε προηγουμένως. Είναι φυσικό, λοιπόν, να πονέσει και να θρηνήσει την απώλεια αυτών των ικανοτήτων και ίσως χρειαστεί κάποιο χρόνο για να καταφέρει να το ξεπεράσει. Παρόλα αυτά, πάντα θα πρέπει όλοι να σκέφτονται θετικά, όσο πιο πολύ μπορεί ο καθένας. Για καθετί που δεν μπορούμε να κάνουμε υπάρχει κάτι καινούργιο που μπορούμε ν αρχίσουμε. Αυτό βέβαια προϋποθέτει μεγάλη προσπάθεια, αποφασιστικότητα και κουράγιο, είναι όμως απαραίτητα στοιχεία για να μπορέσει ο καθένας να εστιάσει την προσοχή του στις ικανότητές του παρά στις αδυναμίες του. Όταν έχουμε, λοιπόν, θέληση για αναπροσαρμογή και εκμεταλλευόμαστε τις ικανότητες και τις δυνατότητές μας στο ανώτερο δυνατό επίπεδο, βρίσκουμε αυτή την ψυχική ηρεμία που μας βοηθάει να διατηρούμε την υγεία μας και να αισθανόμαστε ψυχική ευεξία. Είναι προτιμότερο να κατορθώσουμε αυτό που μπορούμε, παρά ν αποτύχουμε σ αυτό που δεν μπορούμε.

Φαρμακευτική Αγωγή

Δεν πρέπει οι πάσχοντες να αποδίδουν στη σκλήρυνση κατά πλάκας οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας αντιμετωπίζουν. Οι οξείες ώσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν με κορτικοειδή σε χάπια, ενέσεις ή ενδοφλεβίως, επειδή έχουν αντιφλεγμονώδη και ανοσοκατασταλτική δράση και πάντα με την καθοδήγηση του γιατρού που παρακολουθεί τους πάσχοντες. Άλλες φαρμακευτικές αγωγές στοχεύουν στην τροποποίηση της πορείας της πάθησης καταστέλλοντας το ανοσοποιητικό σύστημα. Αυτό κατορθώνεται με φαρμακευτικές ουσίες που έχουν ως βάση την αζαθιοπρίνη ή την κυκλοφοσφαμίδη και ενδείκνυνται για τις πιο βαριές μορφές της νόσου. Μία από τις πιο ελπιδοφόρες και εντυπωσιακές ανακαλύψεις των τελευταίων ετών είναι η Ιντερφερόνη Β, η οποία έδειξε να μειώνει τη συχνότητα των ώσεων στην υποτροπιάζουσα μορφή της Σκλήρυνσης κατά Πλάκας. Το φάρμακο αυτό φαίνεται επίσης να ελαττώνει τον αριθμό και το μέγεθος των νέων πλακών που εμφανίζονται στη μαγνητική τομογραφία.

Στήριξη από την οικογένεια

Η διάγνωση της Σκλήρυνσης κατά Πλάκας μπορεί να φέρει αναστάτωση στην οικογενειακή ζωή των ΑμΣΚΠ και στις σχέσεις τους. Αν όμως μπορέσει -καθένας από τους πάσχοντες – να μιλήσει ανοιχτά και ειλικρινά με το/τη σύντροφό του/της, ίσως βρεθεί ακόμη πιο κοντά ο ένας στον άλλο και βοηθηθεί στις δύσκολες αυτές ώρες. Ίσως κάποιοι είναι χαρακτήρες που τους είναι δύσκολο να δεχτούν βοήθεια από τους άλλους. Εξαρτάται από τους ίδιους το να διατηρήσουν τις επαφές και την επικοινωνία με τους άλλους. Είναι δύσκολο να συνεχιστεί η ζωή αυτών των ανθρώπων σαν να μην έγινε τίποτα, η κατανόηση από τη μεριά τους, τη μεριά του συντρόφου και της οικογένειας τους και η εκπαίδευση του περιβάλλοντος τους είναι συχνά ο καλύτερος δρόμος και το μεγαλύτερο δέσιμο.

Προσοχή στις «θαυματουργές» θεραπείες

Μέχρι τώρα δεν υπάρχει αιτιολογική θεραπεία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας, αλλά πολλές φορές έρχονται στη δημοσιότητα θαυματουργές θεραπείες που οι περισσότερες δεν έχουν ιατρική ή ερευνητική βάση: δίνουν μόνο φρούδες ελπίδες και βάζουν τους πάσχοντες σε μεγάλα έξοδα. Πριν λοιπόν σπεύσει κανείς να ακολουθήσει τη θαυματουργή θεραπεία που άκουσε, θα πρέπει να συμβουλευτεί το νευρολόγο του ή την Ελληνική Εταιρία για τη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, οι οποίοι είναι σε θέση να τους ενημερώσει και παράλληλα να τους συμβουλέψει, όταν κυκλοφορήσει μια αγωγή που είναι επιστημονικά και ιατρικά αποδεδειγμένη. Η Σκλήρυνση κατά Πλάκας είναι πάθηση αρκετά διαδεδομένη στον κόσμο ολόκληρο και είναι αδύνατον, αλλά και ύποπτο, το να ξέρει κάποιος ειδικός τη θεραπεία της σε μια γειτονιά του πλανήτη. Πρέπει πάντα όλοι να θυμούνται πώς κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Γι αυτό δε πρέπει να δοκιμάζει κανείς από μόνος του και ανεξέλεγκτα οποιαδήποτε αγωγή νομίζει ότι βοήθησε κάποιο γνωστό του. Θα ήταν καλό, ο καθένας να έχει ένα γιατρό που να τον παρακολουθεί και να τον εμπιστεύεται έτσι, ώστε να μην ξοδεύεται δεξιά και αριστερά αναζητώντας το θαύμα.

Τα κύρια σημεία που βοηθούν

Η ζωή δεν τελειώνει με τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας. Ίσως απλώς να χρειάζεται κάποια αλλαγή στον τρόπο ζωής των ΑμΣΚΠ, που να ταιριάζει στις τωρινές δυνατότητές τους. Ο χρυσός κανόνας είναι να ακολουθηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο υγιεινός τρόπος ζωής. Αυτό θα εμποδίσει άλλες αρρώστιες κι έτσι οι πάσχοντες θα είναι πιο δυνατοί, ώστε να τα βγάλουν πέρα με τη σκλήρυνση κατά πλάκας.

• Δίαιτα: Σε εκτεταμένες έρευνες που έγιναν παγκοσμίως δεν αποδείχτηκε ότι οι ειδικές δίαιτες μπορούν να ελέγξουν τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Παρόλα αυτά, συνίσταται μια ισορροπημένη διατροφή που θα εξασφαλίζει τη λήψη όλων των βιταμινών και των μετάλλων που είναι απαραίτητα στον οργανισμό για μια καλή υγεία και ευεξία.

• Άσκηση: Η τακτική άσκηση είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της καλής υγείας αλλά ο καθένας θα πρέπει να ασκείται ανάλογα με τις δυνατότητες του, γιατί η έντονη άσκηση μπορεί να φέρει μεγάλη κούραση. Η τακτική, ελαφριά γυμναστική εξασφαλίζει το μυϊκό τόνο και δίνει μια αίσθηση ευεξίας. Το κολύμπι συνίσταται ιδιαίτερα στους ανθρώπους με ΣΚΠ.

• Ξεκούραση, χαλάρωση: Είναι απαραίτητο να υπάρχουν ώρες ξεκούρασης, ώστε να μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι να τα βγάλουν πέρα με την καθημερινή τους ζωή. Το στρες και η ένταση επηρεάζουν τη σκλήρυνση κατά πλάκας, γι αυτό η ξεκούραση και το χαλάρωμα βοηθούν για να ξαναγεμίσουν οι μπαταρίες των ΑμΣΚΠ.

Για την ενημέρωσή μας : Ελληνική Εταιρία για τη ΣΚΠ

Η Ελληνική Εταιρία για τη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας ιδρύθηκε το 1992, με μέλη της πάσχοντες, συγγενείς πασχόντων και επιστήμονες που ασχολούνται με τη νόσο, έχει ως κύριο στόχο της την ενημέρωση όλων των ενδιαφερόμενων για θέματα γύρω από τη ΣΚΠ. Ειδικότερα την υποστήριξη των ανθρώπων με ΣΚΠ, ώστε να πετύχουν την αυτοδυναμία, το συντομότερο δυνατόν και με το λιγότερο κόπο, τη βελτίωση της καθημερινότητας τους και τη συμβολή, τόσο στη σωστή χρήση της υπάρχουσας θεραπείας, όσο και στη εύρεση της οριστικής θεραπείας. Για το σκοπό αυτό οργανώνει ημερίδες, διαλέξεις γύρω από διάφορα θέματα και πανελλήνια συνέδρια. Έχει γραφεία στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Αλεξανδρούπολη, στην Καβάλα, στην Κρήτη και στη Λάρισα, που λειτουργούν, κυρίως, από εθελοντές – πάσχοντες. Συνεργάζεται επίσης με γιατρούς κρατικών νοσοκομείων, καθώς και με ψυχολόγους, φυσιοθεραπευτές και κοινωνικούς λειτουργούς. Είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Εταιριών για τη ΣΚΠ(IFMSS) από όπου προμηθεύεται πληροφοριακό υλικό. Συμμετέχει, επίσης, σε ευρωπαϊκά και παγκόσμια συνέδρια για τη ΣΚΠ.

Υ.Γ.: Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε για την ιδιαίτερα σημαντική βοήθειά της και την προμήθευση με ενημερωτικό υλικό την κ. Αγγελούδη Λαμπρινή, μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρίας ΣΚΠ, εκπρόσωπο της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο ΑμΣΚΠ και υπεύθυνη στο Γραφείο της Ελληνικής Εταιρίας ΣΚΠ στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης.

Επιμέλεια: Μπάμπης Καλπάνης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.