Σε 11 ευρωπαικες γλωσσες: ΜΑΣ ΑΚΟΥΤΕ;;;

…«Μια φορά κι έναν καιρό – έτσι αρχίζουν όλα τα παραμύθια – στα βάθη τής μαύρης ηπείρου, ζούσε η μικρή Μαρία. Το σπίτι της βρισκόταν σ’ έναν παράδρομο πίσω από το σπίτι με τα γλυκά τού Χανς και της Γκρέτελ. Πριν δύο χρόνια η Γκρέτελ μετακόμισε και ζούσε μόνιμα με τη Σταχτοπούτα στην Ολλανδία. Κάθε πρωί την ώρα που ο ήλιος χάιδευε τη γραμμή τού ορίζοντα και οι αχτίδες του έλουζαν τα κιτρινοπρασινοκοκκινομπλέ μαλλιά τής μικρής Μαρίας, ο Χανς την κοιτούσε μέσα από το παράθυρο κι ένιωθε σκιρτήματα αγάπης στην παιδική του καρδιά. Η καρδιά τής Μαρίας όμως ανήκε αλλού… Στο παληκάρι, στον ήρωα του παραμυθιού, που ήξερε ότι κάπου υπήρχε, αλλά πού όμως;… Αναζητούσε τον Σεβάχ.

Χρόνια τώρα το Σεβάχ θαλασσοδερνόταν σε ωκεανούς και πανηγύρια. Σε ένα πανηγύρι, λοιπόν, πιάστηκε στα χέρια τού Οδυσσέα. Ο Σεβάχ έχοντας πιει, κατηγόρησε την Πηνελόπη και τότε ο Οδυσσέας σε άπταιστα αραβοτσεχοσλοβάκικα απάντησε: «Αρί χακ ετσε μπε τα μα του, καμπιτσογλου λα σολ ντο σας χαλινάρ», που θα πει «ας ναυμαχήσουμε». Αμέσως ανέβηκαν στα καράβια κι ανοίχτηκαν στα νερά τού Σηκουάνα υπό τους ήχους των καμπάνων τής Παναγίας των Παρισίων που με βία χτυπούσε ο Quasimodo. Ήταν νευριασμένος γιατί μόλις είχε καυγαδίσει με την πολυπόθητή του Εσμεράλδα.

Μετά από μία επική ναυμαχία τριών ημερών, η μάχη έγερνε προς την πλευρά του Οδυσσέα. Πολλά διδάχτηκε ο Σεβάχ από τον πολυμήχανο ήρωα. Ο Ρομπέν των Δασών, που ήρθε για να βοηθήσει τον Σεβάχ, παρακολουθούσε από τον Πύργο του Eiffel κι έδινε προστάγματα. Παρ’ όλα αυτά νικήθηκαν και μετά το τέλος τής ναυμαχίας αποχαιρέτησαν οι δύο φίκοι τον Οδυσσέα αναγνωρίζοντας τις πολεμικές ικανότητές του. Ο Σεβάχ ένιωθε ντροπή για την ήττα του και αποφάσισε να κρυφτεί. Έτσι όμως αρχίζει η περιπέτεια της Μαρίας που θα ψάξει να βρει τον αγαπημένο της…

Ανάμεσα στα συντρίμμια των ναυαγισμένων πλοίων στον Σηκουάνα, ένα περαστικό λυθρίνι που είδε τι είχε συμβεί, αποφάσισε αν ξεκινήσει για την Αφρική για να ειδοποιήσει τη Μαρία για την τύχη τού παλικαριού. Το ταξίδι ήταν μεγάλο αλλά ήταν για ιερό σκοπό… Έπρεπε να τα καταφέρει…»

Και τα κατάφερε (…χάρη και στο Σ.Ε.ΚΙ.Ψ.: Σύστημα Επίγειας Κίνησης Ψαριών, που η μαμά του τού είχε πει να κουβαλάει πάντα μαζί του)! Έτσι η μικρή Μαρία έμαθε για την τύχη τού αγαπημένου της και αποφάσισε να τον αναζητήσει στον κόσμο όλον… Δύσκολο ήταν μα με τη βοήθεια που φιλότιμα τής προσέφεραν ο Γκούφυ σαν Σούπερ Διγενής, τα τρία γουρουνάκια αγκαζέ με τον λύκο, οι Πειρατές τής Καραϊβικής, ο Σούπερμαν, ο Βασιλιάς Αρθούρος, ο Μάγος Μέρλιν, η Πεντάμορφη, και το Τέρας παρακαλώ (!), και αφού περιπλανήθηκε από το Σηκουάνα και τα Στενά τού Γιβραλτάρ μέχρι το Λονδίνο και το Δάσος τού Σέργουντ, βρήκε τον Σεβάχ της!

Τώρα, στη χρήσιμη ευχή «κε μπαπ γιαουρτλού τσογλάν τουμπούκ τσοκ φαΐ» που τους έδωσε ο μεγαλόκαρδος Ναστραδίν Χότζα να πιστώσουμε το αίσιο τέλος (;), στη ζεστή φιλοξενία τού Τέρατος (;), στη μακροθυμία τού Ρομπέν και του Σίμπα τού Βασιλιά των Λιονταριών να την πιστώσουμε (;) ή στα γερά πνευμόνια τής μικρής Μαρίας και των συντρόφων της που δε δίστασαν ν’ ανέβουν απνευστί …22.222 σκαλιά μέχρι να φτάσουν στο μαγικό δωμάτιο τού Πύργου τού Σέργουντ που είχε επιλέξει για την απομόνωσή του ο λατρευτός της Σεβάχ;;; Δεν διευκρινίζεται στο παραμύθι! Το κατόρθωμα ανήκει σε όλους… «Οι φίλοι άλλωστε στην ανάγκη φαίνονται!» θα πει ο Χανς στη μικρή Μαρία η οποία έκπληκτη ανακαλύπτει ότι ο ερωτοχτυπημένος γείτονάς της ξεσηκώθηκε από τη Νότια Αφρική για να βοηθήσει τον φίλο του (και …αντίζηλο) στο Βόρειο Ημισφαίριο της Γης όταν αυτός του το ζήτησε. «Και απ’ ό,τι βλέπω, κι εσύ δεν ήρθες μόνη σου! Δεν είμαστε μόνοι μας σ’ αυτόν τον κόσμο Μαρία. Έχουμε τους φίλους μας. Κι ας είναι ο καθένας από διαφορετικό μέρος του κόσμου αυτού!» θα καταλήξει ο Χανς διατυπώνοντας και το «ηθικό δίδαγμα» ή «μήνυμα» του παραμυθιού…

Όπως και να’ χει στο τέλος «ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα» αφού … «δυο μήνες αργότερα περπατώντας χέρι χέρι στην παραλία του Τιμπουκτού όπου μετακόμισαν αφού παντρεύτηκαν, η Μαρία και ο Σεβάχ άκουσαν μία παρέα να τραγουδάει. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Ο Σεβάχ είπε:

-Άκου, κάποιοι τραγουδούν…

Ήταν η παρέα τους…

Και το τραγούδι αντηχούσε στα πέρατα των ωκεανών και των πανύψηλων βουνοκορφών και των ποταμών που αργοκυλούν και των χρυσαφένιων λιμνών. Ο αέρας το έπαιρνε και το ξαναγυρνούσε πάλι πίσω για να το ακούσουν και να το μάθουν όλοι»:

Μας Ακούτε;;;;;;;;;

Μας ακούτε, δεν καταλαβαίνετε πως είμαστε εδώ

μας ακούτε,

θα χαμογελάμε στον κόσμο αυτό

εμείς πετάμε στ’ αστέρια θα φέρουμε φως

αγάπη ειρήνη θα νιώσετε πως ελπίδα υπάρχει αρκεί να κοιτάξετε ψηλά

θα μας φέρει ο άνεμος θα μας νιώσετε δίπλα σας

να λέμε ζωή τη θέλουμε τώρα αυτή τη στιγμή

τα όνειρά μας θέλουμε να δείτε εσείς

μελωδία γλυκιά μη φοβάται κανείς

τραγουδήστε μαζί μας οι φωνές μας αγκαλιά

θα μας φέρει ο άνεμος θα νιώσετε πως είμαστε δυνατοί

χέρι χέρι πιασμένοι σε μια φυλή ζωή.

Μας ακούτε. Μην γυρνάτε την πλάτη στο όνειρο αυτό!

Μας ακούτε. Τώρα ελάτε όλοι εδώ!

Τι είναι αυτό, μέρος τού οποίου διαβάσατε παραπάνω, μας εξηγεί η καθηγήτρια αγγλικών στο 1ο Ενιαίο Λύκειο Ξάνθης Εύη Μαυροπούλου που συντόνισε κι επιμελήθηκε από τον περασμένο Οκτώβρη τής προσπάθειας μαθητών και από τις τρεις τάξεις τού Σχολείου, να συμμετάσχουν, για πρώτη φορά, στον εορτασμό τής Ευρωπαϊκής Ημέρας Γλωσσών για το 2004, που θα γίνει στις 26 Σεπτεμβρίου και τελεί υπό την αιγίδα τού Ευρωπαϊκού Κέντρου Σύγχρονων Γλωσσών τού Συμβουλίου τής Ευρώπης:

«η πολύμηνη δραστηριότητά μας την οποία και έχουμε καταχωρήσει ήδη στην ιστοσελίδα τού Συμβουλίου της Ευρώπης, περιελάμβανε δημιουργία-επινόηση ενός πολυπολιτισμικού παραμυθιού από μαθητή τού Σχολείου και δημιουργία ενός τραγουδιού που αποδίδεται σε έντεκα γλώσσες ευρωπαϊκές γλώσσες σύμφωνα με τη δυνατότητα συνταιριάσματος τραγουδιού και μουσικής που είχαμε. Όλη αυτή η εργασία πήρε τη μορφή ενός CD.

Η ιδέα όταν ξεκινήσαμε τον περασμένο Οκτώβρη, ήταν να φτιάξουμε παραμύθια χρησιμοποιώντας ήρωες που τους ξέρουμε όλοι από τα παιδικά μας χρόνια. Έχω συλλέξει πάρα πολλά τέτοια, τα παιδιά ανταποκρίθηκαν πρέπει να πω, από τα οποία έκανα την τελική επιλογή. Σ’ αυτήν υπάρχουν ήρωες όπως ο Μέρλιν, ο Αρθούρος, ο Σεβάχ, ο Οδυσσέας, ο Διογένης, η Σταχτοπούτα, και άλλοι, όλοι μαζί σε μια περιπέτεια. Τι θέλαμε να δείξουμε; Ότι απ’ όπου κι αν καταγόμαστε, απ’ όπου κι αν προερχόμαστε, όλοι μας μπορούμε να δουλέψουμε για κάτι καλό. Αυτός είναι ο στόχος μας. Στο παραμύθι παρουσιάζονται και γνώριμοι «κακοί» οι οποίοι γίνονται καλοί και δουλεύουν όλοι μαζί για έναν καλό σκοπό. Πρωταγωνίστρια είναι η Μαρία η οποία ψάχνει να βρει τον αγαπημένο της και τη βοηθούν όλοι σ’ αυτό. Σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης που έχει φυσικά αίσιο τέλος… Θα μπορούσε κανείς να το δει και ως μια προβολή των συναισθημάτων μας και της προσπάθειας της δικής μας που επίσης περιελάμβανε ως προϋπόθεση επιτυχίας τη συνεργασία μεταξύ μας.

Για το τραγούδι που ακούγεται, τους στίχους τους γράψαμε ελληνικούς και μετά τους μετέφρασαν οι μαθητές σε έντεκα διαφορετικές γλώσσες γιατί στο σχολείο μας τυχαίνει να έχουμε παιδιά με καταγωγή είτε από μητέρα είτε από πατέρα, ξένη. Είναι τα παιδιά που δούλεψαν για τη μετάφραση, τα παιδιά που τραγούδησαν, ο μαθητής που έκανε τη σχεδίαση της αφίσας, αυτός που έγραψε το παραμύθι… Μπορώ να πω ότι έγινε μια όμορφη συλλογική προσπάθεια με ένα δημιουργικό αποτέλεσμα που μας άφησε όλους ικανοποιημένους».

Βρίσκουμε την «ομάδα» στο 1ο Λύκειο στη Χρύσα, στο κενό που μεσολαβεί μεταξύ δύο εξεταστικών… Κάποια από τα μέλη της αποφεύγουν να μας προσεγγίσουν – έχουν την άποψή τους για τα ΜΜΕ και είναι σεβαστή… Οι υπόλοιποι, μετά τον πρώτο δισταγμό, μας λένε δυο λόγια για τη δική του ο καθένας συμβολή στην εργασία… Νιώθουν υπερήφανοι. Είναι η πρώτη φορά που η «οικογενειακή ιδιαιτερότητα» βιώνεται σε άλλη διάσταση. Τα ρώσικα, τα ρουμάνικα, τα αλβανικά, τα τσέχικα ή τα τούρκικα, που γνωρίζουν ως μητρική γλώσσα, βγαίνουν από το κοινωνικό περιθώριο και τοποθετούνται στο επίκεντρο τού ενδιαφέροντος. Είναι η πρώτη φορά που η «διαφορετική καταγωγή» ανάγεται σε πλεονέκτημα και αισθάνονται υπερήφανοι που αυτοί την έχουν… Στο πρόσωπό τους «διαβάζει» κανείς τη χαρά και την ικανοποίηση που αισθάνεται ο δημιουργός ενός έργου, οποιουδήποτε έργου… Διακατέχονται και από έναν ενθουσιασμό – που όσο και να προσπαθούν δύσκολα μπορούν να κρύψουν – για την αυξανόμενη αναγνώριση τής προσπάθειάς τους και το ενδιαφέρον που το αποτέλεσμά της προκαλεί… Γίνεται πίστη μας, αντικρίζοντας τα μάτια τους, πως το μήνυμα τού ευφάνταστου παραμυθιού τους δεν μπορεί παρά να είναι βαθιά ειλικρινές και αγνό τόσο που αγγίζει τα όρια της «κραυγής»… Στα ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, αλβανικά, ρώσικα, τούρκικα, τσέχικα, ρουμάνικα…

Μέχρι στιγμής, το έργο τους έχει ταξιδέψει στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Αυστρία, την Πολωνία και έπεται συνέχεια. Σχολεία απ’ όλη την Ευρώπη που μπαίνουν στην ιστοσελίδα http://www.coe.int/edl τού Ευρωπαϊκού Συμβουλίου βλέπουν την καταχώρηση «Do you hear us» – Greece κοντά σε 25 άλλες από διάφορα σημεία τής ηπείρου και ανταποκρίνονται στο μήνυμα που λαμβάνουν από την Ξάνθη ζητώντας να τους αποσταλεί το cd. Οι ίδιοι δεν κρύβουν ότι επιθυμούν να κάνουν την εργασία τους γνωστή «σε μεγαλύτερο κοινό από αυτό τού σχολείου και τής πόλης μας».

Με έντεκα γλώσσες στις αποσκευές τους και τη δημιουργική φαντασία που διαθέτουν, ποιος μπορεί να τους αμφισβητήσει τη δυνατότητα αυτή;

Μαρία Β.Μπόντη

Μας μίλησαν…

Στους βασικούς συντελεστές του έργου «Μας Ακούτε;» ανήκουν οι παρακάτω μαθητές του 1ου Ενιαίου Λυκείου Ξάνθης που μίλησαν στον ΠτΘ για τη συμμετοχή τους στην πολύμηνη εργασία:

Μαθητής Παναγιώτης Μπατζακίδης, μετάφραση στα ισπανικά:

«Η μητέρα μου είναι από τη Δομινικανική Δημοκρατία, ένα νησί στην Καραϊβική όπου μιλάνε λατινικά – ισπανικά γι’ αυτό και έκανα τη μετάφραση στα ισπανικά. Δεν μπορώ να πω ότι μιλάω άπταιστα τη γλώσσα αλλά με βοήθησε και η αδερφή μου. Ήταν η πρώτη φορά που ασχολήθηκα με κάτι τέτοιο και ήταν ωραία εμπειρία να συμβάλω στη δουλειά. Αυτό που έχω να πω είναι ότι, ανεξαρτήτως από γλώσσα, θρησκεία, κλπ όλοι οι άνθρωποι ίδιοι είναι…»

Μαθήτρια Καίτη Ντελημπραχήμ Μουρβέτ, μετάφραση στα τουρκικά:

«Εγώ έκανα τη μετάφραση στα τουρκικά που τα ξέρω γιατί είναι η μητρική μου γλώσσα. Η καταγωγή μου είναι από τον Κένταυρο αλλά μένουμε στην πόλη. Στην αρχή δεν ενδιαφερόμουν και πολύ αλλά μετά είδα ότι είναι όμορφη δουλειά, μου άρεσε και τώρα που άκουσα ότι ενδιαφέρονται αρκετοί άλλοι, άρχισε και μ’ ενδιαφέρει περισσότερο»

Μαθήτρια Σουζάννα Ναζλίδου, μετάφραση στα ρώσικα:

«Ήρθα με την οικογένειά μου από τη Γεωργία το 1993. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα αλλά τώρα πια συνηθίσαμε, δεν έχω προβλήματα. Μιλάω άνετα τα ελληνικά και έχω πολλούς φίλους… Στην οικογένεια μιλάμε ακόμα τα ρώσικα και όταν μού είπε η κ.Μαυροπούλου γι’ αυτή την εργασία, μου άρεσε πάρα πολύ σαν ιδέα γιατί ήταν ομαδική εργασία, ο καθένας συμμετείχε με διαφορετική γλώσσα – και είμαστε πολλά τα παιδιά που ξέρουμε διαφορετικές γλώσσες εδώ… Μου άρεσε επίσης γιατί η μητρική μου γλώσσα φάνηκε πάρα πολύ χρήσιμη. Για μένα βέβαια ήταν πάντα χρήσιμη. Αλλά τώρα αισθάνθηκα πάρα πολύ όμορφα που φάνηκε χρήσιμη και για μια εργασία στο σχολείο»

Μαθήτρια Ευαγγελία Ματάνη, μετάφραση στα ρουμάνικα:

«Η μητέρα μου είναι από τη Ρουμανία και μέσα στο σπίτι μιλάμε ρουμάνικα και με τη μητέρα μου και με τη γιαγιά. Όταν ζήτησε τη βοήθειά μου η κ.Μαυροπούλου λοιπόν, την πρόσφερα. Ένιωσα υπερήφανη! Ένιωσα ότι κάπου μπορώ να συμμετέχω, να βοηθήσω κι εγώ μ’ αυτό που ξέρω ενώ μέχρι τότε ήταν κάτι που το ήξερα και χρησιμοποιούσα μόνο μέσα στην οικογένειά μου»

Μαθητής Ανδρέας Κοσιάρης, μετάφραση στα τσέχικα:

«Η μητέρα μου είναι από την Τσεχία και μου ζητήθηκε από την κ.Μαυροπούλου να μεταφράσω το τραγούδι στα τσέχικα. Τα τσέχικα τα έμαθα πριν μάθω ακόμα ελληνικά… Από κούνια… Αρχικά ήμουν κάπως αμήχανος είναι αλήθεια. Με βοήθησε και η μητέρα μου να βγάλω σωστά τη μετάφραση. Αλλά εκεί που ήμουν πραγματικά αμήχανος ήταν όταν η κ.Μαυροπούλου μου ζήτησε να τραγουδήσω κιόλας. Οι γλώσσες ήταν πολλές και αυτό σου φαίνεται κάπως παράξενο… Στην Ελλάδα δεν έχουμε συνηθίσει να γίνονται τέτοιες προσπάθειες με τραγούδια σε άλλες γλώσσες, τέτοιες γλώσσες, και το θεώρησα πολύ σπάνιο και εκπληκτικό. Δεν βγαίνει και πολύ προς τα έξω το ότι υπάρχουν Ξανθιώτες με ρίζες σε άλλες εθνότητες , γιατί δεν πρόκειται για ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Έπειτα η Ξάνθη είναι μια κλειστή κοινωνία βασικά, και οι ξένοι δεν πολυφαίνονται… Δεν είναι εύκολο να φανούν»

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.