Ριτα Αντωνοπουλου «Θεωρω οτι η μουσικη σαν τεχνη ειναι παγκοσμια γλωσσα και αυτο την κανει ακατανικητη»

Μας την σύστησε ο Σταμάτης Κραουνάκης με την Σπείρα-Σπείρα, ακολούθησε η συνεργασία της με τον Γιάννη Κούτρα μέσω του οποίου γνώρισε τον Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος την έριξε απ’ ευθείας στα βαθιά δίνοντάς της να ερμηνεύσει τραγούδια-ορόσημα της ελληνικής δισκογραφίας. Και αν κρίνουμε από την πορεία και τα πεπραγμένα αυτού του «καλλιτεχνικού» γάμου, τα κατάφερε περίφημα. Πέντε χρόνια μετά την πρώτη τους κοινή δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Για φωνή και ορχήστρα», η Ρίτα Αντωνοπούλου μετράει ήδη δύο ακόμα δίσκους στο βιογραφικό της («Πάμε ξανά απ’ την αρχή» & «Μια πόλη για δύο»), συνεργασίες με κορυφαίους συνθέτες και στιχουργούς της ελληνικής μουσικής σκηνής, ενώ έχει κάνει ήδη τα πρώτα της βήματα στο θέατρο, τόσο με τη συμμετοχή της σε διάφορες μουσικοθεατρικές παραστάσεις, όσο και με τη συμμετοχή της ως κορυφαίας του χορού στην παράσταση «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.

Με αφορμή τη σημερινή της εμφάνιση στην Ξάνθη, στο Postmodern Bar «Λόλα», μαζί με τον Θάνο Μικρούτσικο, σ’ ένα πρόγραμμα «πιάνο-φωνή», μίλησε με τον Παναγιώτη – Αλέξανδρο Ροζάκη και τον Θάνο Βαφειάδη για τη μουσική, το θέατρο, το ρόλο της τέχνης και όχι μόνο

Ελπίζουμε στο συνδυασμό δύο ανθρώπων που αγαπούν αυτό που κάνουν

ΠτΘ: κ. Αντωνοπούλου καλησπέρα. Μιλάμε με αφορμή την σημερινή εμφάνισή σας στην Ξάνθη με τον Θάνο Μικρούτσικο. Ένας καλλιτεχνικός «γάμος» που κρατάει απ’ το 2006. Δεν σας έχει αγγίξει ο πανδαμάτορας χρόνος;
Ρ.Α.: Βεβαίως…όλους μας αγγίζει. Απλά θεωρώ ότι σε συνεργασίες που έτσι κι αλλιώς έχουν πολύ γερή βάση, κάνει καλό. Γνωριζόμαστε πια καλά και ίσως γι’ αυτό ήρθε και η ώρα να παρουσιάσουμε κάτι σε τόσο λιτή μορφή. Ο συνδυασμός δύο ανθρώπων που αγαπούν με πάθος αυτό που κάνουν μπορεί να είναι πολύ δυνατός. Εμείς σε αυτό ελπίζουμε.

ΠτΘ: Ποια διαφοροποίηση θα έχει η φετινή σας μουσική συνάντηση με τον Θάνο Μικρούτσικο σε σχέση με τις προηγούμενες;
Ρ.Α.: Το γεγονός ότι για πρώτη φορά συναντιόμαστε μόνοι επί σκηνής ίσως είναι η σημαντικότερη διαφοροποίηση. Πάντα στις προηγούμενες συναντήσεις μας είχαμε μαζί μια παρέα σπουδαίων μουσικών. Το «πιάνο-φωνή» είναι μια πολύ ιδιαίτερη μορφή παρουσίασης μιας συνεργασίας. Θέλει ουσιαστική σύμπνοια καλλιτεχνική και είναι πολύ εύκολο να σε προδώσει. Είναι πολύ πιο δύσκολο από το να κάνεις ακριβώς το ίδιο πρόγραμμα με τη συμμετοχή μιας μπάντας. Και ο συνθέτης-μουσικός και ο τραγουδιστής είναι εντελώς εκτεθειμένοι και δε μπορούν να κρυφτούν με τίποτα. Άρα βγαίνει μόνο η αλήθεια. Γι’ αυτό και το προτιμώ.

Θα ξαναέκανα θέατρο… όχι άμεσα όμως

ΠτΘ: Το καλοκαίρι συμμετείχατε σε ρόλο κορυφαίας του χορού στην θεατρική παράσταση «Ιφιγένεια Εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Μάλιστα δώσατε πάνω από 70 παραστάσεις. Τι αποκομίσατε από αυτή η συνεργασία;
Ρ.Α: Καταρχήν μπήκα σε ένα χώρο για πρώτη φορά, στον οποίο όμως ήθελα να μπω εδώ και καιρό. Έμαθα από την τριβή μου με το έργο, συνειδητοποίησα πόσο διαχρονικό μπορεί να είναι κάτι όταν πραγματεύεται θέματα εξουσίας, ανθρώπινου πόνου, θυσίας, εγωισμού κτλ. Συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικοί είμαστε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Επίσης μου λύθηκαν αρκετές «πρακτικές» απορίες που είχα όταν έβλεπα μια παράσταση ως θεατής ενώ τώρα είχα τη δυνατότητα να το ζήσω από μέσα. Ήταν χαρά μου να συνεργαστώ με τόσο σπουδαίους ηθοποιούς τους οποίους είχα σε πολύ μεγάλη εκτίμηση καιρό πριν τους γνωρίσω. Θα το ξαναέκανα…όχι άμεσα όμως!

ΠτΘ: Λειτουργώντας προβοκατόρικα ποιο επάγγελμα είναι πιο κουραστικό; Του ηθοποιού ή του μουσικού;
Ρ.Α.: Εξαρτάται. Δε μπορώ να απαντήσω απλά σε αυτήν την ερώτηση γιατί δεν υπάρχει ένα είδος ηθοποιού ούτε ένα είδος μουσικού. Αν συγκρίνω έναν ηθοποιό που κάνει ένα «ελαφρό» σήριαλ και ο ρόλος του δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις με έναν μουσικό ο οποίος μπορεί να δουλεύει ασταμάτητα μέχρι τα ξημερώματα μάλλον θα πω του μουσικού. Αν συγκρίνω ρόλους απαιτήσεων με κάποιον που παίζει κάθε Κυριακή σε μεζεδοπωλείο, ε μάλλον θα απαντήσω του ηθοποιού. Αυτό που έζησα εγώ φέτος σαν εμπειρία ήταν άκρως κουραστικό, ειδικά για τους κεντρικούς ρόλους. Θέλει πολύ μεγάλο απόθεμα ενέργειας για να μπορείς πχ. να υποφέρεις πειστικά κάθε βράδυ!

ΠτΘ: Με τον Θέμη Μουμουλίδη συνεργαστήκατε πέρυσι και στις μουσικοθεατρικές παραστάσεις του πολιτικού cabaret. Φέτος, παράλληλα με τις εμφανίσεις σας με τον Θάνο Μικρούτσικο, συμμετέχετε σε μια ακόμη μουσική παράσταση, το «Δυνατά τώρα» του Στέφανου Κόκκαλη, μαζί με την Δάφνη Λέμπερου. Σας εκφράζουν καλύτερα τέτοιου είδους μουσικοθεατρικές παραστάσεις σε σχέση με ένα LIVE;
Ρ.Α.: Τα αγαπώ και τα δύο. Στη μουσικοθεατρική παράσταση ικανοποιώ το μέρος του εαυτού μου που θα ήθελε να είναι ηθοποιός. Στο live όμως έχεις άλλη επαφή με τον κόσμο. Μπορείς να του μιλήσεις, να του απευθυνθείς κι αυτό είναι πολύ δυνατό. Σε κάθε περίπτωση θέλω να υπάρχουν και οι δύο εκδοχές στην πορεία μου.

Ως κοινωνία έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας, χρόνο δεν ξέρω αν έχουμε

ΠτΘ: Σε μια συνέντευξη που μας είχατε παραχωρήσει στις αρχές του 2009 είχατε δηλώσει «Ζούμε σε μια κατευθυνόμενη εποχή σε όλα τα επίπεδα… το μόνο που μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση είναι καινούριες κοινωνικές συνθήκες». Οι κοινωνικές συνθήκες έχουν αλλάξει πια. Πιστεύετε ότι και ως άνθρωποι είμαστε λιγότερο κατευθυνόμενοι πλέον;
Ρ.Α.: Όχι ακόμη…δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Σιγά -σιγά… αλλά πολύ σιγά, κάποιοι αρχίζουν να ξυπνούν και να συνειδητοποιούν τι συμβαίνει. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας, χρόνο δεν ξέρω αν έχουμε. Επίσης όταν έλεγα να αλλάξουν οι κοινωνικές συνθήκες προφανώς εννοούσα προς το καλύτερο κι αυτό που ζούμε τώρα καλύτερο δεν το λες σε καμία περίπτωση.

Πάντα πίστευα πως η τέχνη είναι αρωγός κάθε κοινωνικής και όχι μόνο εξέλιξης

ΠτΘ: Σε μια κοινωνία όπως η σημερινή, που οι πολίτες της καταπιέζονται, ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος της τέχνης; Μπορεί να προκαλεί και να σοκάρει ή έχει όρια;
Ρ.Α.: Πάντα πίστευα πως η τέχνη είναι αρωγός κάθε κοινωνικής και όχι μόνο εξέλιξης. Η τέχνη μπορεί να πάρει πολλούς ρόλους και να μην κατηγορηθεί…έχει ένα μικρό ακαταλόγιστο. Υπάρχει όμως και η τέχνη που μπορεί να προσφέρει επί της ουσίας και όλοι μας έχουμε ανάγκη να γινόμαστε δέκτες τέτοιων μορφών τέχνης. Όλες οι μεγάλες επαναστάσεις έχουν και μουσική επένδυση αν το καλοσκεφτείς. Η μουσική δε σαν τέχνη θεωρώ ότι είναι μια παγκόσμια γλώσσα και αυτό την κάνει ακατανίκητη. Μπορεί να ενώσει πολιτισμούς, χαρακτηρίζει και περιγράφει εποχές και μπορεί να είναι η πιο ισχυρή ανάμνηση. Όταν ζεις μέσα στη μουσική με συνέπεια και πάθος είτε την υπηρετείς είτε απλά την αγαπάς, μόνο κερδίζεις.

Ο καθένας μας ζει στο μικρόκοσμό του και συνήθως περνά εκεί όλη του τη ζωή

ΠτΘ: Στη δισκογραφική σας δουλειά «Πάμε ξανά από την αρχή» ξεχώρισα τους «Χαρτογράφους», σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου. Μέχρι πού πιστεύετε ότι φτάνει ο κόσμος μας;
Ρ.Α.: Μακάρι και να είχαμε έστω και την παραμικρή ιδέα για το πού φτάνει ο κόσμος μας. Είμαστε βαθειά νυχτωμένοι. Ζούμε στο μικρόκοσμό του ο καθένας μας και συνήθως εκεί περνάμε όλη μας τη ζωή. Αυτή είναι μια λίγο μεταφυσική ερώτηση για μένα και θα άνοιγε ένα πολύ μεγάλο θέμα…ας το αφήσουμε για άλλη φορά!!

ΠτΘ: Τους «δράκους» και τα «θεριά» τα δημιουργούμε μόνοι μας ή και μας επιβάλλονται;
Ρ.Α.: Τίποτα και κανείς δε μπορεί να σου επιβληθεί αν εσύ δεν το επιτρέψεις. Συνήθως είμαστε αδύναμοι και δε βλέπουμε καθαρά πόσο οι ίδιοι ευθυνόμαστε για πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας. Αν μπορούσαμε πάντα να έχουμε καθαρή πρόθεση και σκέψη, θα ανακαλύπταμε την τεράστια δύναμη που έχουμε όλοι μέσα μας και τότε ποιος δράκος και ποιο θεριό;…

ΠτΘ: Έπειτα από δύο CD που είχαν την σφραγίδα του Θ. Μικρούτσικου, ακολούθησε το «Μια πόλη για δύο», με διάφορες συνεργασίες κι ένα ύφος πιο προσωπικό από ποτέ. Ποιο εγχείρημα αποτέλεσε μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς;
Ρ.Α.: Όλα είχαν το βαθμό δυσκολίας τους και την πρόκλησή τους. Στο «Για φωνή και ορχήστρα» είχα να αναμετρηθώ με τραγούδια σταθμούς και με εκτελέσεις ριζωμένες στις καρδιές μας, με μια Καμεράτα, με έναν συνθέτη που μου εμπιστευόταν κάτι πολύ δύσκολο και ήταν και η πρώτη μου δουλειά που με σύστηνε στον κόσμο…εμφανής η πρόκληση νομίζω. Στο «Πάμε ξανά από την αρχή» έβαζα για πρώτη φορά τη φωνή μου σε καινούρια τραγούδια, σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου και μουσική του Θάνου Μικρούτσικου και δεν είχα να πατήσω πουθενά. Ήταν τα πρώτα «δικά μου» τραγούδια…εμφανής η πρόκληση και εδώ. Στο «Μια πόλη για δύο» είμαι πια μόνη μου, με το βάρος της επιλογής των τραγουδιών, το βάρος της ερμηνείας τους, με όλη την ηχογράφηση να περνάει από εμάς, εννοώ εμένα και το σύζυγό μου, το οικονομικό βάρος της δουλειάς γιατί η εταιρία δεν τήρησε ποτέ το συμβόλαιό μου, προσπαθώ να χειριστώ τα πράγματα για πρώτη φορά χωρίς τις «προστατευτικές φτερούγες» του Θάνου Μικρούτσικου και είμαι και έγκυος στον ένατο μήνα καθ’ όλη την ηχογράφηση του cd…challenging enough for you?

Η τύχη πάντα μου χαμογελάει στη δουλειά μου

ΠτΘ: «Πάντα πίστευα πως όταν θα ερχόταν η στιγμή που θα έπρεπε να διαλέξω τραγούδια για να πω, θα ήταν πολύ δύσκολο να βρω υλικό να με κερδίσει πραγματικά» γράφετε στο εισαγωγικό σημείωμα του τελευταίου σας δίσκου. Υπάρχουν τραγούδια που κατέχουν περίοπτη θέση στην καρδιά σας και δεν τα έχουμε ακούσει ακόμα με τη φωνή σας; Κάποιου συνθέτη ή στιχουργού που δεν έχετε συνεργαστεί ακόμα.
Ρ.Α.: Πάντα στα προγράμματά μου βάζω κάποια από αυτά τα τραγούδια…ευτυχώς είναι πολλά και έχω επιλογές. Δε μου αρέσει να έχω απωθημένα… όταν κάτι νιώθω ότι πρέπει να το τραγουδήσω είναι απολύτως βέβαιο ότι θα το κάνω αργά ή γρήγορα. Είναι μικρές νίκες για μένα αυτές οι διαδικασίες. Όσον αφορά στους συνθέτες ή τους στιχουργούς που λέτε, θα φροντίσω να συνεργαστώ μαζί τους! Έτσι κι αλλιώς μέχρι σήμερα η τύχη πάντα μου χαμογελάει στη δουλειά μου!

Καταθέτω την ψυχή μου σε ό,τι κάνω

ΠτΘ: Έχετε κατ’ επανάληψη αναφερθεί στα ροκ ακούσματα των παιδικών και εφηβικών σας χρόνων. Θα δισκογραφούσατε ποτέ τραγούδια με αγγλόφωνο στίχο;
Ρ.Α.: ΜΕ ΤΡΕΛΑ!!!!!!! Όχι μόνο με αγγλόφωνο…έχω πάθος με τις ξένες γλώσσες. Θα μου άρεσε να ηχογραφούσα ξενόγλωσσα τραγούδια γενικά.

ΠτΘ: Κλείνοντας τι άλλο να περιμένουμε από την Ρίτα Αντωνοπούλου τον φετινό χειμώνα;
Ρ.Α.: Κατάθεση ψυχής σε ό,τι κι αν κάνω…

Ευχής έργον αν κάποια στιγμή σεβόμασταν την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης

ΠτΘ: Με τα πρόσφατα γεγονότα στο «Χυτήριο», φοβάστε μήπως θεσμοθετείτε μια βίαιη αντίδραση σε κάθε προϊόν τέχνης που θα προσεγγίζει ένα θέμα, οποιασδήποτε φύσης, από μια «αιρετική» σκοπιά;
Ρ.Α.: Όπως έγραψε και ένας δημοσιογράφος «…Στη συγκεκριμένη περίπτωση του «Corpus Christi», όλοι μας έχουμε πέσει σ΄ αυτήν την τρύπα και μιλάμε για κάτι άλλο που συνέβη έξω από το χώρο της παράστασης. Για ένα «θέατρο έξω από το θέατρο». Για ένα λόγο έξω από τον Λόγο. Για μια γλώσσα έξω από τη Γλώσσα».
Πάντα θα υπάρχουν αντιδράσεις γιατί όσοι άνθρωποι υπάρχουν άλλες τόσες είναι και οι απόψεις που υπάρχουν για τα θέματα. Δε θα συμφωνήσουμε απόλυτα ποτέ. Θα ήταν ευχής έργον αν ίσως κάποια στιγμή σεβόμασταν την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να πάει να δει πχ. μια παράσταση αν πραγματεύεται θέμα που τον θίγει. Το να πάει απέξω όμως να διαμαρτυρηθεί έντονα επειδή σε κάποιον άλλο μπορεί να αρέσει είναι στα όρια της παραφροσύνης. Ας κάτσει σπίτι του.

Συνέντευξη: Θάνος Βαφειάδης, Παναγιώτης-Αλέξανδρος Ροζάκης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.