Ραδιο Παρατηρητης: Δεκα χρονια πορεια προσω…

Αν η πορεία δέκα χρόνων στο ραδιόφωνο του Παρατηρητή ήταν τραγούδι, τότε αυτό θα ντύνονταν με ήχους ρεμπέτικου για να ντύσει συναισθήματα πικρά, όρθιων όμως ανθρώπων, όπως η διαρκής αγωνία, τα πίσω – εμπρός, οι απόπειρες και οι αποτυχίες, η λύτρωση της χαράς, τα συναισθήματα ευφορίας κάποιες ελάχιστες φορές… Ήχους ρεμπέτικου σίγουρα γιατί η ζωή μαζί του δεν ήταν ποτέ κάλπικη…

Αν η ζωή μας δέκα χρόνια με το ραδιόφωνο του Παρατηρητή ήταν όμως τραγούδι κοντά στους ήχους του ρεμπέτικου σίγουρα θα ‘χε μουσική και από φάδος και τάνγκο, μουσικές ικανές να ισοφαρίσουν το πάθος κι όλα αυτά που το συνοδεύουν…
Ορμή, όνειρα, προσδοκίες, παρόντα ατελεύτητης εργασίας για ένα αύριο, που τουλάχιστον θα είναι μουσικότερο… Αρμονικό κι ισορροπημένο, αξιοπρεπές και περισσότερο αληθινό και προσήκον στον άνθρωπο…

Ράδιο Παρατηρητής, δέκα χρόνια πορείας… Δέκα χρόνια νίκης στο χρόνο… Κι ό,τι χαράζει κι αντέχει στο χρόνο γιορτάζεται… Όπως ακριβώς θα γίνει το Σάββατο με τον προσκεκλημένο του ραδιοφώνου μας, τον «ποιητή της μουσικής», Δημήτρη Ζερβουδάκη… Γιατί όλα μας πρέπουν όσο διαρκεί η ζωή κι όσο αντέχουμε… Κυρίως οι γιορτές, η μουσική και οι ακριβοί συνομιλητές μας…

Δημήτρης Ζερβουδάκης όμως, στη συνέχεια… Για να τον γνωρίσουμε και να τον υποδεχτούμε όπως του πρέπει…

Η συνέντευξη που ακολουθεί προέρχεται από το site “Music Heaven” και ο τραγουδιστής την παραχώρησε στους Kifa, Desmar και Beatlus… Τμήμα της είχαμε δημοσιεύσει στη στήλη «Περιδιαβάζοντας» την προηγούμενη εβδομάδα…

Δημήτρης Ζερβουδάκης, λοιπόν…

Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης εν …συντομία

Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης γεννήθηκε, σπούδασε και κατοικεί μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Μετά το τέλος του Γυμνασίου φοίτησε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1985, όντας φοιτητής ασχολείται με το τραγούδι και τη μουσική ιδρύοντας μαζί με άλλους φοιτητές το συγκρότημα «Νέοι Επιβάτες». Λίγο αργότερα η επιτυχία του συγκροτήματος ανοίγει το δρόμο στη δισκογραφία. Μία ανεξάρτητη παραγωγή που επιμελείται ο ίδιος ο Δημήτρης Ζερβουδάκης και με τίτλο του δίσκου «Σχετικά παράνομοι», είναι η πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση.
Μετά τα τρία χρόνια ο Δημήτρης Ζερβουδάκης εκδίδει με την εταιρεία που συνεργάζεται και σήμερα, τη Minos , την πρώτη του προσωπική δουλειά με γενικό τίτλο «Ακροβάτης» που έχει θερμή ανταπόκριση και κατατάσσει τον νέο καλλιτέχνη σε μία σχολή ποιοτικού σύγχρονου ήχου.
Ακολουθούν κάποια χρόνια που ο Δημήτρης Ζερβουδάκης υπηρετεί την θητεία του και αμέσως μετά συνεργάζεται σε συναυλίες και στο βινύλιο με τον Γ. Μαρκόπουλο. Το καλοκαίρι του 1988 συμμετέχει στο συναυλιακό πρόγραμμα του Γιώργου Νταλάρα και αμέσως μετά τον επιλέγει ο Ν. Μαμαγκάκης για 3 τραγούδια στο δίσκο «Μυστικά τραγούδια». Τον Οκτώβρη του 1992 ο Δημήτρης Ζερβουδάκης κυκλοφορεί τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο «Από Μάρτη Καλοκαίρι» ενώ ήδη έχει αρχίσει η συνεργασία του με την Ελευθερία Αρβανιτάκη που συνεχίζεται με μεγάλη επιτυχία όλη τη χρονιά στον Απόλλωνα.
Στη συνέχεια, κυκλοφορούν οι επόμενοι δίσκοι «Έχε το νου σου», «Κλείσε τα μάτια σου και κοίτα», «Εδώ ξυπνούν τα όνειρα», «Πανσέληνη Χώρα», καθώς και συμμετοχές του σε δίσκους άλλων δημιουργών όπως του Γ. Μαρκόπουλου, Γιώργου Ζήκα, Γιώργου Καζαντζή. Στο άλμπουμ που μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο «Το μέσα μου βουνό», ο Δημήτρης Ζερβουδάκης συνεργάζεται με το Σούλη Λιάκο (στίχοι-μουσικοί).
Το 2005 Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης συνάντησε την Μελίνα Κανά, τη Γιώτα Νέγκα και τη Μαρία Σπυροπούλου στο άλμπουμ του Μανώλη Γαλιάτσου «Του Μάγου τα παιχνίδια» ( LM 036-2), όπου ερμηνεύει, σε μουσική του Γαλιάτσου, στίχους του Καρυωτάκη («Δρόμος»), του Φιλύρα («Οι Ερχόμενες») και του ίδιου του συνθέτη («Παράξενο να μοιάζεις» – «Όχι και να κλαίμε» – «Ένας Μάγος πέρασε»). Ο δίσκος κυκλοφορεί από τη Libra Music.
To 2006 Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης ύστερα από μια μακρόχρονη δισκογραφική πορεία επανέρχεται με τη νέα του δισκογραφική πρόταση «Στα χαμηλά και στα Ψηλά». Στο δίσκο συμμετέχουν ο Παντελής Θεοχαρίδης και η Αλεξία Χρυσομάλλη. Ο δίσκος κυκλοφορεί από την Polytropon.

Δημήτρης Ζερβουδάκης, «Όμορφο πράγμα η μουσική και η ζωή μέσα από τη μουσική…»

Λόγος ή μελωδία;

Όταν φτιάχνετε ένα τραγούδι, στηρίζεστε πιο πολύ στο λόγο ή στην μελωδία;
«Στον λόγο… γιατί πάντα μου έρχεται ένας αρχικός λόγος, που έχει μια μελωδία. Μετά με βάση το κλισέ του τραγουδιού, γιατί μπορεί να μην υπάρχει και πάντα η βασική δομή εισαγωγή, ρεφρέν, κουπλέ, μπορείς να αφεθείς να το συμπληρώσεις με λόγια…

Θα έγραφες τσιφτετέλι ή ρούμπα για να κάνεις ένα «κλικ» παραπάνω στον κόσμο;
«Για να κάνω το κλικ στον κόσμο, όχι… Δεν έχω κανένα τέτοιο γκαϊλέ. Μ’ ενδιαφέρει να πηγαίνει καλά η δουλειά μου, το κυνηγάω, από αυτό ζω, άλλωστε. Αλλά ντε και καλά… όχι, δεν τραβάω κανένα ζόρι. Παρόλα αυτά η ρούμπα ή το τσιφτετέλι είναι πάρα πολύ καλός ρυθμός γιατί βοηθάει τη γλώσσα του σώματος. Έχω κάνει και έχω τραγουδήσει και τσιφτετέλια κι αν μου δοθεί η ευκαιρία θα το ξανακάνω…»

Σας αρέσει το ρεμπέτικο;
«Τα ρεμπέτικα, όχι μόνο μ’ αρέσουν, αλλά τα θεωρώ την κορυφή! Άκουγα το είδος από πολύ μικρός, εξαιτίας ενός θείου μου, ο οποίος είχε ένα τεράστιο μπομπινόφωνο. Ήταν μετανάστης στην Αμερική και εκείνο τον καιρό είχε έρθει πίσω στην Ελλάδα. Είχε συγκεντρώσει, λοιπόν πολύ υλικό για να το ‘χει μαζί του στην ξενιτιά, που το έφερε πάλι μαζί του πίσω. Ετσι τον Παγιουμτζή τον έχω από παιδάκι στα αυτιά μου. Τον Χατζηχρήστο, τον Βαμβακάρη, τον Γκότση, τον Γαβαλά… όλους»

Τις αγαπάω όλες τις στιγμές μου…

Υπάρχει κάποια στιγμή από την πορεία σας στον χώρο που να ξεχωρίζεις περισσότερο;
«Τις αγαπάω όλες τις στιγμές μου… Ειλικρινά, δεν υπάρχει στιγμή στην πορεία μου που να μην την θυμάμαι και να μην την αγαπάω. Για παράδειγμα, στην αρχή είχα την τύχη να βρεθώ με τον Μαρκόπουλο και κατόπιν μέσω αυτού με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον οποίο και λάτρευα. Ήμασταν και πιτσιρικάδες τότε, παίξαμε μαζί και σε κάτι ροκ καταστάσεις, κάναμε παρέα μαζί πάνω στη Θεσσαλονίκη, μέσω ενός κοινού φίλου, τον Παντελή Δελληγιαννίδη.
Αργότερα, βρεθήκαμε σε μια τεράστια περιοδεία με τον Νταλάρα. Εκεί, πιτσιρικάδες τότε εμείς, βρεθήκαμε σε ένα τεράστιο πατάρι, μάθαμε πώς δουλεύουν χίλια δυο πράγματα σε μια περιοδεία. Μάθαμε την «αλφαβήτα». Και βέβαια από αυτόν τον άνθρωπο που είναι μια μηχανή εργασίας, έχεις να ξεσηκώσεις πάρα πολλά πράγματα. Πώς κινείται μια συναυλία, αν μη τι άλλο. Κατόπιν, βρέθηκα με τον Μαμαγκάκη, όπου συμμετείχα στο δίσκο που είχε κάνει με τη Μελίνα Κανά, τα «Μυστικά τραγούδια». Ήταν πολύ καλή η τριβή μου εκείνο το διάστημα, με τον Νίκο Μαμαγκάκη, διότι έβαλε κάποιους καινούργιους όρους μουσικής στο κεφάλι μου… Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να σου δώσει πράγματα, αρκεί να είσαι κι ο ίδιος «ανοιχτός» για να πάρεις. Μετά, δουλέψαμε πάρα πολύ καιρό με την Ελευθερία Αρβανιτάκη. Σχεδόν επί δυο χρόνια πήγαμε σε πολλά μέρη σε Ελλάδα και Κύπρο. Παράλληλα, είχα ξεκινήσει να δοκιμάζω και μόνος μου κάποια πράγματα, να στήνω κάποιες μπάντες και να δοκιμάζομαι, πια…
Ουσιαστικά, από το ’92-’94 και έπειτα… Στο ενδιάμεσο είχα την τύχη να βρεθώ με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου σε μια τεράστια περιοδεία, όπου εκεί πάλι βγήκε άλλος ψυχισμός, μια άλλη κατάσταση και γνώρισα έναν πολύ καλό φίλο. Και πολλούς άλλους τους οποίους συνάντησα μέσα από αυτή τη δουλειά, πραγματικά τους αγαπάω όλους και μου αρέσει και η δουλειά τους. Δεν πιστεύω για παράδειγμα, πως υπήρξε ποτέ αυτό που λένε κρίση στο τραγούδι. Πάντα βγάνουν πολύ ωραία πράγματα. Θα βγει ο Ορφέας (σ.σ. Περίδης) και θα κάνει έναν καλό δίσκο, όπως και ο Αλκίνοος (Ιωαννίδης), ο Σωκράτης (Μάλαμας), ο Θανάσης (Παπακωνσταντίνου), ο Αγγελάκας, επίσης»

Νέοι …;

Απ’ τα νέα παιδιά του χώρου έχετε ξεχωρίσει κάποιους;
«Να πω την αλήθεια… Απ’ τα καινούργια παιδιά, το τελευταίο διάστημα, δεν έχω καλή εικόνα. Αντίθετα, έχω μια καλή εικόνα για κάποια παιδιά που κινούνται «εκτός των τειχών». Υπάρχουν παιδιά που δεν έρχονται να σβαρνίσουν τα ντέμο τους στην Αθήνα, ούτε να πάνε στα διάφορα σόου, ούτε ψάχνουν παράγοντες για να τους επιβεβαιώσουν αυτό που κάνουν. Είναι προσηλωμένοι σε αυτό που κάνουν, ψάχνουν να βρουν έναν τρόπο να έχουν μια παρουσία στο πατάρι, γιατί τον μουσικό τον κάνει το πατάρι και βέβαια με αυτό που λέμε τώρα δεν ανακαλύπτουμε την… Αμερική. Αν ψάξουμε, θα βρούμε πως κάπου το έχει πει και ο Χατζιδάκις. Ε, λοιπόν από αυτά τα παιδιά έχω ακούσει πράγματα εντυπωσιακά, τα οποία θα βρουν την κατάλληλη κοινωνική συνθήκη –επιμένω πάρα πολύ σε αυτό- για να «βγουν». Διότι, είναι τραγούδια που έχουν λόγο να βγουν»

Αυτά τα τραγούδια δεν πρέπει να τα βοηθήσει κάποιος;
«Γιατί να τα βοηθήσει; Με ποια έννοια; Δεν το καταλαβαίνω, πραγματικά, αυτό. Όταν ο άλλος είναι στην ανάγκη της δουλειάς του και «σκίζεται» στη δουλειά όλη την ημέρα, είναι ιδιαίτερα πολύτιμα τα τρία λεπτά που θα σου αφιερώσει για ένα τραγούδι. Μπορεί να φάει μία φορά την πατάτα της γκλαμουριάς, ίσως και δύο φορές, τρεις, πέντε… δέκα. Αυτό, όμως που θα περάσει μέσα στην καρδιά του, θα ‘ρθει σε πολύ ιδιαίτερή του στιγμή. Όταν θα έχει χαλαρώσει από όλο αυτό, όσο τον αφήνει το σύστημα και θα ‘ναι σε κανένα νησάκι με την κοριτσάρα του αγκαλιά, θα πει… «ρε, τον Μήτσο! Κοίτα τι μας είπε… Δεν το ‘χα προσέξει…» Έτσι, λειτουργούν τα τραγούδια κι έτσι πρέπει να λειτουργούν. Πάνω στην μπούρδα της καθημερινότητας, δεν μένει τίποτα. Είναι κρεατομηχανή όλο αυτό. Οπότε είναι λάθος ένα νέο παιδί να πάει και να πέσει εκεί πάνω. Διότι θα τον πάρουν για κανένα μήνα, θα τον κάνουν ό,τι θα τον κάνουν και στο τέλος θα δημιουργήσουν μια τερατογένεση»

Όταν, όμως ένας νέος καλλιτέχνης πηγαίνει τη δουλειά του σε μια δισκογραφική εταιρεία;
«Δεν υπάρχουν δισκογραφικές εταιρείες, πια. Αυτό που ενδιαφέρει είναι να βρείτε καινούργιους μηχανισμούς έκδοσης των πονημάτων σας και να υποστείτε την τύχη του να εκτεθείτε στον κόσμο. Και να σας πει ο κόσμος «όχι» ή «ναι» ή «θα δούμε στον επόμενο δίσκο τι θα κάνεις». Εγώ πώς μπορώ να βοηθήσω; Γιατί οφείλω να βοηθήσω… Με έναν απλούστατο τρόπο. Να μην σου κόβω τον δρόμο. Αν μπορέσω για τον εαυτό μου να αποφύγω αυτή την ξεφτίλα, να κόβω τον δρόμο σε έναν νέο παιδί, πιστεύω πως ήδη έχω βοηθήσει πολύ. Μην τρελαθούμε… Τι άλλο να κάνω; Να σε συστήσω στον γνωστό, του γνωστού. Τρίχες κατσαρές! Έχω κάποιες μικρές δυνάμεις; Θα πάρω την Αλεξία Χρυσομάλη που τραγουδάει τώρα μαζί μας, 22 χρονών παιδί, για να μοιραστώ μαζί της κάτι από αυτό που και εγώ τόσο δύσκολα έχω καταφέρει. Μέχρις εκεί… όχι πολλά λόγια! Έχω ένα τραγούδι διαθέσιμο; Έλα να το πεις στο δίσκο. Εμένα αυτά τα παιδιά με τίμησαν. Γιατί αντίστοιχα –και δεν το λέω σαν παράπονο- οι συνάδελφοι αυτή την επιβεβαίωση του δημιουργού, ποτέ δεν μου την έχουν χαρίσει. Μάλλον, δεν τους αρέσουν τα τραγούδια μου… Οκ, μέσα! Πιθανόν, να μην μπορούν να τα πουν ή κάτι άλλο να συμβαίνει. Αυτά τα παιδιά, όμως ήρθαν σε εμένα με μια λαχτάρα και είπαν τα τραγούδια καλύτερα από ό,τι τα λέω εγώ που τα ‘χω φτιάξει. Κάθομαι, λοιπόν τώρα και αναλογίζομαι… Εδώ, έχει πολύ ψωμί!»

Μπλουζ και μουσικές αφηγήσεις για νεράιδες και ξωτικά…

Η φωνή σας φαίνεται, πάντως να έχει κάποιες προεκτάσεις στο παραδοσιακό τραγούδι, όπως και στο μπλουζ. Έχετε σκεφτεί να κάνετε, έστω και πειραματικά, ένα δίσκο προς αυτή την κατεύθυνση;
«Το μπλουζ, ναι, το αγαπώ πάρα πολύ… Έχω, όμως, τεράστιο πρόβλημα με τα αγγλικά τώρα τελευταία. Με απωθούν, παρότι γνωρίζω πολύ καλά τη γλώσσα. Με το παραδοσιακό, επίσης, έχω κάποια προβλήματα… Δεν μπορώ να μπω με μια μουσειακή προσέγγιση σε όλο αυτό. Θεωρώ πως θα του κάνω ζημιά. Είμαι παιδί της πόλης, να πάρει η ευχή… Δεν μπορώ ξαφνικά να έχω τα ίδια αντανακλαστικά που θα έχει ένα παιδί που θα είναι μεγαλωμένο εκεί από όπου έχει βγει η πηγή των τραγουδιών αυτών. Ότι υπάρχει η ευαισθησία, το συναίσθημα και η συνάφεια και κυκλοφορεί μέσα μου, ναι… Αλλά, πάντα θέλω με ένα τρόπο να το «γαργαλάω», να το φέρνω λιγάκι κοντά στο δικό μου βίωμα. Οπότε εκεί το θέμα, πια, είναι ανοικτό και προς κρίση. Κι έτσι είναι…»

Σε αρκετά κομμάτια σας, υπάρχει μια ατμόσφαιρα παραμυθιού (Νεράιδες, ξωτικά κ.λπ.). Αυτό πως βγαίνει από μέσα σας και ποιες είναι οι αλήθειες που μπορούν να πουν τα παραμύθια;
«Να σου πω πως βγαίνει… Είχαμε την τύχη σαν γενιά να πάρουμε λίγο από αυτό το άρωμα της ουτοπίας που υπήρχε σαν όραμα γενικότερα στον κόσμο. Λίγο πριν ξεκινήσει αυτή η υπόθεση της παγκοσμιοποίησης… Υπήρχε μια τάση στα πράγματα, μια οικουμενική διάθεση για την ουτοπία. Για το ουτοπικό, για το όνειρο. Ουσιαστικά, αν προσέξει κανείς τα στιχάκια από αυτά τα τραγούδια, είναι αναγωγές στην καθημερινότητα. Ωστόσο, τι συμβαίνει, που μπορεί να είναι και αδυναμία… Εγώ έχω κάτι στο μυαλό μου, όταν μιλώ για τις Νεράιδες ή τα Ξωτικά. Το τι είναι αυτά… Ποια είναι αυτή η σχέση που έχω μαζί τους, τι είναι αυτή η φωτιά… Γιατί γυρίζω την πλάτη μου στο φως. Όλοι αυτοί οι συμβολισμοί σημαίνουν κάτι για εμένα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως σημαίνουν το ίδιο για κάποιον άλλο. Κάνω με αυτό τον τρόπο την πρόταση για να βρει ο καθένας τη δική του ερμηνεία. Αυτό προσπάθησα να κάνω. Δεν θα έχω και επεξηγήσεις για το τι εννοώ. Τότε θα ήμουν ανόητος…»

Μα η δύναμη του τραγουδιού αυτή ακριβώς είναι…
«Μπράβο…! Τώρα, σε αυτή τη φάση με τον καινούργιο μου δίσκο, ήθελα να είμαι πιο συγκεκριμένος. Δηλαδή, να αφήσουμε λίγο την ποιητική διάθεση, σε ό,τι αφορά τον στίχο και να μιλήσουμε πιο «στα ίσα» για ορισμένα θέματα»

Υπάρχει τραγούδι σας που να νιώθετε πως πλέον ανήκει στον κόσμο και ότι έχει «φύγει» από εσάς;
«Αυτό το νιώθω για όλα. Από τη στιγμή που ένα τραγούδι καταγραφεί στο χαρτί τελειώνουν όλα κι εγώ είμαι φορέας…»

Ποια είναι η αίσθηση που σας έχει μείνει από τα είκοσι και πλέον χρόνια πορεία σας;
«Καταρχήν, ότι είναι όμορφο πράγμα η μουσική και η ζωή μέσα από τη μουσική…»

Θυσίες και…

Οι προσωπικοί σας «σταθμοί» σε αυτή την πορεία;
«Οι προσωπικοί μου σταθμοί είναι η οικογένειά μου, τα παιδιά μου… τέτοιου είδους πράγματα. Δεν μπορεί να είναι όλα μουσική. Θα ήταν ανοησία. Πρέπει να έχεις και μια παρέα, με την οποία να μην μιλάς για μουσική, παρά για οτιδήποτε άλλο. Δεν πρέπει να είμαστε μονομανιακοί»

Έχετε θυσιάσει ή «χάσει» κάποια πράγματα;
«Σαφώς και έχω χάσει. Θεωρώ ότι έχω κάνει τα παιδιά μου λίγο αργά σε ηλικία, αλλά όχι γιατί έψαχνα την καριέρα μου. Ο λόγος είναι ότι ήμουν στον… δρόμο. Εκεί πατούσα, εδώ βρισκόμουν. Αλλά, μέχρι πόσο; Και στο… τσακ το πρόλαβα! Γιατί ήθελα και να κάνω παιδιά και οικογένεια…»

Πως αντιλαμβάνεστε την ανταπόκριση του κόσμου;
«Το πρώτο που νιώθω από τον κόσμο είναι ότι βασικό συστατικό στη σχέση μας είναι ερωτικό και αυτό μου αρέσει πολύ γιατί εγώ είμαι ερωτευμένος με τα πάντα γύρω μου. Δεν είναι, δηλαδή, μόνο το θέμα του θηλυκού. Τρελαίνομαι με τα πιο μικρά που μπορείς να φανταστείς. Από εκεί και πέρα μου αρέσει όταν ξεκινήσει ένας διάλογος με τον κόσμο, με χιούμορ, καυστικός και ακριβής και αρχίζει και μπαίνει και ένα κοινωνικό χαρακτηριστικό στην κουβέντα. Ξεφεύγουμε από αυτό το «σούπερ εγώ», γιατί αν κάνεις μια βόλτα θα διαπιστώσει ότι όλο υπερ-εγώ κυκλοφορούν. Φτάνει, αυτό!»

Το «γράμμα σε έναν ποιητή» αποτέλεσε όχημα γνωριμίας για πολύ κόσμο μαζί σας… Μπήκατε ποτέ στον πειρασμό να σκεφτείτε περισσότερο τον Καββαδία ή γενικότερα τον ποιητικό λόγο;
«Όχι … Ήταν μια σύμπτωση αυτό με τον Καββαδία. Μια φοβερή σύμπτωση, μια συγκυρία απίστευτη. Είχα πάρει την απόφασή μου να παρατήσω την μουσική. Ηταν, τότε που είχαμε ξεκινήσει ένα συγκρότημα τους «Νέους Επιβάτες». Τελειώσαμε με τις σπουδές και ο καθένας έπρεπε να πάει πια στην ιδιαίτερη πατρίδα του γιατί ήμασταν και πολλά παιδιά και μπήκε ένα δίλημμα, για το τι θα γίνει. Το συναισθηματικό κόστος ήταν τεράστιο. Εγώ ήμουν σε μια φάση που σκεφτόμουν να πάρω το πτυχίο και να παρατήσω την μουσική. Άκουσα τότε και κάποια πικρά λόγια, η αλήθεια είναι, από φίλους και συνεργάτες. Αυτά συμβαίνουν όμως και σε μια φάση λέω «εντάξει, την παρατάω την μουσική». Βρίσκομαι, λοιπόν μια μέρα μόνος μου στο σπίτι και κάτι…σκάλιζα. Κάτι έκανα σε μια ωραία βιβλιοθηκούλα που είχα και πέφτει ένα βιβλίο και χτυπάει με ένα τέτοιο τρόπο και σπάει στο δέσιμό του. Ανοίγει σε ένα συγκεκριμένο σημείο και λέω «τι έγινε ρε γαμώτο;». Το παίρνω στα χέρια μου και… μένω εκεί, διότι μου ‘πε ο ποιητής ότι «ρε, συ τι είναι αυτά που λες ότι δεν σε σώζει τίποτα και τα παρατάς;» Ε, και πήρα την κιθάρα και το κανα! Πάτησα ένα μαγνητοφωνάκι το τραγούδησα έτσι και βέβαια μετά το δουλέψαμε»

Ραδιοφωνικός παραγωγός…

Έχετε δουλέψει και ως παραγωγός στον Μελωδία. Ποια είναι η διαφορά του να παρουσιάζεις ένα κομμάτι στα ερτζιανά και πώς πάνω στο πατάρι; Ποια είναι η ευθύνη κάθε φορά;
«Στο πατάρι εμπλέκεσαι ο ίδιος, εσύ το ανασαίνεις. Στο μικρόφωνο, στο σταθμό είναι αλλιώς, είναι πολύ αλλιώς. Είχα κάνει ένα άλλο φεγγάρι πιο μεγάλο διάστημα στην Θεσσαλονίκη σε ένα σταθμό. Στον κρατικό «102 FM». Έκανα μια εκπομπή τον «Χαλκέντερο Υπερίωνα», στην… ζώνη των φαντασμάτων. Ξεκινούσε με… εμβατήρια τα μεσάνυχτα (γέλια). Ερχόντουσαν όλοι… Είχε μονίμους υπαλλήλους, που κάθονταν πίσω από το τζάμι και με κοιτούσαν με περιέργεια (γέλια). Καμιά φορά που πάω τώρα είναι οι ίδιοι υπάλληλοι και μου λένε «που είσαι; Έλα εδώ, να γελάσει το χειλάκι μας λίγο!» Τους έφτιαχνα, έφερνα κάτι χορωδίες, κάτι τέτοια. Βέβαια, τους ταλαιπωρούσα και λίγο, αλλά γουστάρανε τελικά»

Μετά τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη έχει υπάρξει μια περίοδος στο ελληνικό τραγούδι που χαρακτηρίστηκε ως έντεχνη. Δέχεστε καταρχήν τον όρο; Εσείς πως τον μεταφράζετε;
«Ούτε τον δέχομαι, ούτε σκοτίζομαι, ούτε τον αναλύω. Τον αντιλαμβάνομαι ως μια κατηγορία στο ράφι του δισκάδικου και μέχρι εκεί. Τι θα πει έντεχνο ή άτεχνο; Δεν ξέρω… Δεν με έχει απασχολήσει ποτέ αυτό»

Ο Θεοδωράκης, νομίζω, έχει τοποθετηθεί με τον πάρα πολύ απλό τρόπο ότι θεωρεί ότι ο όρος αφορά τον διαχωρισμό του -ας πούμε- καλού τραγουδιού από το μη καλό…
«Επειδή τον λατρεύω αυτόν τον άνθρωπο, θα περίμενα λίγο λιγότερα λόγια… Δεν έχει κανένα λόγο να μιλάει για καλό και κακό τραγούδι. Δεν έχει κανένα λόγο να τοποθετείται σε αυτά τα πράγματα. Είναι αυτός που τον έχουμε μέσα μας με τον τρόπο που τον έχουμε και τον κουβαλάμε. Θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι εγώ είμαι και λίγο πιο διεκδικητικός και δεν ανέχομαι ορισμένα πράγματα. Μπορώ να το πω και δημόσια, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Δεν γουστάρω να βλέπω «μπούρδες», γιατί έχουν γίνει πολλές. Είναι πράγματα που με ενοχλούν, όπως αντίστοιχα δεν μου αρέσει να διαχειρίζονται τον έρωτά μου ή να διαχειρίζονται την όποια εξέγερσή μου. Και αυτό με ενοχλεί. Μου την σπάει!»

Έχει συμβεί;
«Με πολλούς, αλλά πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα θα ρθει η ώρα που θα την κάνουμε αυτή την συζήτηση και δημόσια»

Διαδίκτυο και ελευθερία

Το MusicHeaven έχει τύχει να το επισκεφτείτε ποτέ;
«Έχω ένα ρημαδοκομπιούτερ, το οποίο ήρθε ο πιανίστας από το συγκρότημα που είναι γνώστης και μου το αναβάθμισε, αλλά προέκυψε ένας ιός, το κλεισα και δεν το έχω ξανανοίξει»

Τι ομάδα είστε;
«Άρης. Οι σοβαροί άνθρωποι είναι Άρης (γέλια)»

Τι έχετε να πείτε για τον Άρη;
«Δεν έχω να πω απολύτως τίποτα. Μιλάμε για πάρα πολύ πίκρα. Δεν θέλω ούτε να ακούω ούτε να βλέπω…»

Βλέπετε ποδόσφαιρο;
«Όχι…»

Μπάσκετ;
«Το λατρεύω το μπάσκετ, το αγαπάω πάρα πολύ. Μπάσκετ, ναι ήταν ένα καιρό που γινόταν της κακομοίρας, αλλά και από το μπάσκετ κουράστηκα»

Υπάρχει αυτό που λένε κρίση στην δισκογραφία σήμερα;
«Στις τσέπες τους υπάρχει κρίση και στους παχυλούς μισθούς, που είχαν τόσα χρόνια και μας βγάζανε το λάδι. Ε… κάποια στιγμή η κρίση τους άγγιξε και αυτούς, έλειψαν τα μισθά τα παχυλά και τώρα υπάρχει κρίση στην δισκογραφία… Ε, εντάξει. Στην παραγωγή τραγουδιών, πάντως, δεν υπάρχει κρίση, ούτε υπήρξε ποτέ. Τώρα επειδή έλειψαν οι μισθοί τους και τα μπόνους, τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή και όποιος πιστεύει στον λαϊκό καπιταλισμό να μας το πει… (γέλια)»

Θεσσαλονίκη ή Αθήνα;
«Παντού, παντού… Η Θεσσαλονίκη μουσικά είναι σε μια πάρα πολύ δύσκολη στιγμή και δεν της αξίζει τέτοια τύχη… Το τι γίνεται εκεί πάνω, δεν λέγεται. Ξαφνικά αυτό μας έλειπε… Να πούμε «διαχωρισμός με την Αθήνα»! Αυτά μας φέρνουν 50 χρόνια πίσω, ρε παιδιά»

Σε μουσικό επίπεδο;
«Και η Αθήνα έχει πράμα, πλέον. Και η Αθήνα εδώ βράζει, εγώ το νοιώθω»

Πολιτική και νέα γενιά…

Σε αρκετές περιπτώσεις έχετε καταθέσει άποψη για θέματα που αφορούσαν γενικά ή πιο γενικά την πολιτική. Πιστεύετε ότι έχει δεχθεί πλήγμα η κριτική σκέψη των νεώτερων ανθρώπων και που εκφράζεται αυτό;
«Και εκφράζεται και θα πρέπει να εκφραστεί πιο έντονα. Απαιτείται, δηλαδή να πάρουνε θέση οι νέοι στα πράγματα και αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα που θέλω να πω και στους συναδέλφους. Δηλαδή «παιδιά δεν γίνεται! «Βαρέστε» λίγο, γιατί τα πράγματα πάνε κατά διαόλου… Όλος ο κόσμος περιμένει από τους ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος κάτι να πουν, δεν μπορεί όλοι να είναι στο κυνήγι της επιτυχίας και των χρημάτων»

Αντιλαμβάνεστε εσείς να υπάρχει μια παθητικότητα στην νεώτερη γενιά;
«Όχι παθητικότητα. Υπάρχει αυτή η χούντα που έχει επιβληθεί με την παγκοσμιοποίηση. Είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα και παθητικότητα εγώ δεν βλέπω. Δηλαδή, όλοι τώρα τα βάλανε με την νέα γενιά; Η νέα γενιά φταίει για όλα και καθαρίσαμε; Αυτό είναι το θέμα; Ξανά τα ίδια; Δεν είναι έτσι, βρε παιδιά … Απλά η δικιά σας η γενιά ζει τώρα σε μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση. Όταν σου λέει ο άλλος «έλα να μοιραστείς ένα μισθό 600 € μαζί με έναν άλλον και να είσαι και και ευχαριστημένος που θα δουλεύεις χωρίς ασφάλιση, χωρίς καμιά προοπτική», δηλαδή τι στο διάολο; Υπάρχει χειρότερος φασισμός; Ακόμα και οι λέξεις πια μας τρομάζουνε. Δεν τολμάμε να μιλήσουμε …ε, όχι δα!»

Τι θα έχετε να πείτε σε μια ομάδα ανθρώπων που είτε επαγγελματικά είτε τελείως ερασιτεχνικά ασχολούνται με την μουσική, όπως συμβαίνει στο σάιτ μας;
«Επειδή υπάρχει μέσα στον καινούργιο δίσκο το ομώνυμο «στα χαμηλά και στα ψηλά» που το έχει γράψει και ένα παιδί στην δικιά σας ηλικία, αυτό θα αφιερώσω… «Στα χαμηλά και στα ψηλά»

Τι να κάνουμε στα χαμηλά και στα ψηλά;
«Να μαστε ο εαυτός μας παιδιά! Να μαστε ο εαυτός μας. Να μην φοβόμαστε αυτό το πράγμα»

Στις 3 και 4 Φεβρουαρίου το MusicHeaven έκανε το 4ο λάιβ του. Τα μέλη που έλαβαν μέρος ήταν πάρα πολλά. Μαζεύτηκαν, έφτιαξαν σχήματα και έπαιξαν…
«Να ένα φοβερό ήδη υπάρχον δίκτυο διανομής μουσικού προϊόντος! Τι κάνετε; Δημιουργείτε τις εταιρείες αυτές… Συγχαρητήρια! Απλά και όμορφα… συγχαρητήρια! Σκίστε τους! Είναι πολύ σημαντικό να μπορέσετε να κοινωνήσετε λιγάκι αυτό το μήνυμα. Μην φοβάστε! Και δεν υπάρχει κάποιος που να θέλει πραγματικά να σας ανοίξει το δρόμο. Αντίθετα, υπάρχουν χιλιάδες μέσα σε αυτούς είμαι και εγώ, ο οποίος θα σας κόψει τον δρόμο όσο γίνεται, διότι ακόμα είμαι ενεργός, το παίζω και λίγο πιτσιρικάς φοράω και σταράκια (γέλια) και είναι και παγκόσμιο το φαινόμενο …καταλάβατε; Μην φοβάστε τίποτα παιδιά!»

Kifa, Desmar, Beatlus για το Μusic Heaven, 8/3/2007

Περί της Κομοτηνής κι αυτοπροσώπως

«Δεν βόλεψε να έρθω ξανά ως μουσικός στην Κομοτηνή, – μόνον μια φορά ήρθα- γιατί παλιά υπήρχαν κάποιες μουσικές σκηνές που μας φιλοξενούσαν αλλά φαίνεται πως προφανώς άλλαξαν πορεία και επιλογές και έτσι δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να βρεθούμε επάνω ούτε για συναυλία. Φέτος τα πράγματα είναι διαφορετικά και βεβαίως με τη βοήθεια του ραδιοφώνου σας ξαναστήνουμε την επικοινωνία μας. Εξάλλου έχω θρακιώτικη καταγωγή και έχω συγγενείς επάνω».

«Για τη συναυλία το Σάββατο το βράδυ ετοιμάζω «πυροτεχνήματα»… Πλάκα κάνω…Τραγούδια ετοιμάζω, καινούργια και παλιά. Την παρέα μας θα την δείτε και από κοντά. Είναι τελείως αυτόνομη. Έχουμε δικό μας ήχο, δικά μας μηχανήματα. Θέλω όμως να δω και την Κομοτηνή, να την περπατήσω. Γιατί μ’ αρέσει πολύ».

Οι παραγωγοί του Ράδιο Παρατηρητής για τον Δημήτρη Ζερβουδάκη

Δημήτρης Ζερβουδάκης. Βιωματικός Έλληνας τραγουδοποιός από τη Θεσσαλονίκη…
Κατεξοχήν καλλιτέχνης «συναυλίας», καταθέτει μια ζωντανή πολυμορφία ήχων και χρωμάτων με τη μουσική και τα τραγούδια του, μα και μια ζωντανή στάση και θέση για την ίδια τη ζωή τελικά μέσα από αυτά…

Έχοντας μαζί του μια σταθερή ομάδα φίλων μουσικών, διεγείρει το συναίσθημα και την επικοινωνία με τραγούδια που αγαπήθηκαν μέσα στα χρόνια.
Ο έρωτας εναλλάσσεται με την αμφισβήτηση, η λύπη με τη χαρά, το ταξίδι με τον προορισμό («Γράμμα σε έναν ποιητή», «Πλατεία Ναυαρίνου», «Νεράιδες», «Αμερικάνος», «Αποκλεισμένος στη Σαλονίκη», «Θεωρία και πράξη», «Σεντόνια δίχτυα», «Βαριά ποτά», «Σκέφτομαι να αλλάξω συμπεριφορά», «Όχι και να κλαίμε», «Άνοιξη», «Τα ανείπωτα» κ.α.)

Στη συναυλία ο Δημήτρης Ζερβουδάκης θα τραγουδήσει τραγούδια από το σύνολο των δέκα δισκογραφικών του προτάσεων (περίοδος 1985-2006, καθώς και επιλεγμένες διασκευές και αποδόσεις τραγουδιών που αντιλαμβάνεται σαν σημεία αναφοράς από την αρχή της πορείας του μέχρι και σήμερα. Το μουσικό σχήμα ελίσσεται με ευκολία και αβίαστα από τον ακουστικό, χαμηλών τόνων ήχο, σε εκείνον του ηλεκτρικού και του ρυθμού. Από την Ανατολή στη Δύση, με τελικό προορισμό και αφετηρία ταυτόχρονα, την Ελλάδα!

Αφορμή για τη συνεύρεσή μας αποτελεί η συνολική δισκογραφική πρόταση του Δημήτρη Ζερβουδάκη με αιχμή το δίσκο «Στα χαμηλά και στα ψηλά», που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2006.
Μαζί του ο Απόστολος Δημητρακόπουλος (κιθάρες και τραγούδι). Συνοδοιπόροι τους μια επίλεκτη ομάδα μουσικών: Νίκος Ψοφογιώργος (τύμπανα), Καράμαλης Βασίλης (μπουζούκι – τζουρά – μπαγλαμά), Καραγιαννακίδης Διαμαντής, (πιάνο – πλήκτρα) και ο Αγαμέμνων Μαδράς (ακουστικό – ηλεκτρικό μπάσο).

Κείμενα- Επιμέλεια: Τ.Β.

 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.